FAZER LOGINหัวใจที่ฉันเฝ้ารอมานานถึงสองปีกลับถูกสามีนำไปปลูกถ่ายให้กับคุณหนูตัวปลอมอย่างมั่วเฉียนเฉี่ยน หมอบอกว่าฉันเหลือเวลาชีวิตอีกเพียงแค่หนึ่งสัปดาห์ ฉันจึงตัดสินใจที่จะแช่แข็งร่างของตัวเองเอาไว้ ฉันบริจาคร่างกายของตัวเองให้สตูดิโอของมั่วเฉียนเฉี่ยน ในวันที่เซ็นหนังสือบริจาค ลูกชายโผเข้ามากอดฉันและพูดว่าในที่สุดแม่กับน้าเล็กก็คืนดีกันแล้ว พ่อกับแม่เอ่ยชมฉันว่า ในที่สุดก็รู้จักรักพี่น้อง รู้จักช่วยเหลือเกื้อกูลกันเสียที สามีเอ่ยด้วยความพึงพอใจว่า ในที่สุดฉันก็ยอมลดทิฐิและรู้จักมีเหตุผลบ้าง ฉันได้แต่ยิ้มบาง ๆ ใช่แล้วละ ครั้งนี้ฉันเป็นเด็กดีแล้วจริง ๆ ฉันจะคืนตำแหน่งคุณหนูตระกูลมั่วให้กับมั่วเฉียนเฉี่ยน เพื่อให้พวกคุณทุกคนได้สมหวังกันถ้วนหน้า
Ver maisPROLOGUE
NAABUTAN ni Adrianne na nagtatalo ang kaniyang mga magulang.
She rolled her eyes, hindi na bago ang ganitong eksena sa buhay niya. They were always fighting and she cannot do anything about it.
Itinanim niya sa isip niya na matanda na ang mga ito, kaya alam na dapat nila ang ginagawa nila.
They keep on fighting and she didn't know the reason behind it.
She doesn't care.
Pumilantik ang kaniyang mga daliri at tinanggal ang pagkakapusod ng kaniyang buhok. She's been on party.
Birthday party kase ng kaibigan niyang si Nicky, napangisi siya ng maalala ang tagpo kanina sa pool area ng bahay nila.
ABALA si Adrianne na sumisipsip ng kaniyang mojito. Nakatingin siya sa mga tao na nandoon.
Mga pawang kabataan na kaedad nila at tila mga hayop na nakawala sa kani-kanilang mga hawla.
Napailing siya ng makita ang kaibigan niyang si Nicky na nasa madilim na bahagi ng kanilang pool area.
She was with Tristan, her boyfriend.
Nakita niya kung paano pinagapang ni Tristan ang mga kamay nito sa hita ni Nicky. Well, Nicky is wearing a bloody red two piece swimsuit. And she will admit that Nicky is a goddamn gorgeous.
Umiwas siya ng tingin dahil tila may init na gumuhit sa kaniyang puson habang nakatingin sa mga ito.
Ang mga taong kagaya nila ay abala sa kaniya-kaniyang ginagawa.
Some are drinking, some are kissing and some are busy having a quickie under the pool.
Siya ay nanatiling nakaupo lang at pinapanood ang mga ito ng maramdaman niyang may naupo sa tabi niya.
Lumingon siya at nakita niya si Justin na umupo sa katabi niyang stool.
"Hey," bati nito sa kaniya at inilapit ang mukha sa kaniyang tenga at marahang kinagat ang kaniyang tenga.
Napakagat-labi naman siya ng maramdaman ang kamay nito na humipo sa kaniyang tuhod pataas sa kaniyang hita hanggang sa tumigil ito sa tapat ng pagitan ng kaniyang mga hita.
Napangisi ito ng makita ang itsura niya.
She bit her lip as he touched her cl*t under her undies. Well, she's wearing a short skirt exposing her finely thighs.
Hinawakan nito ang kaniyang mukha at hinalikan siya. Mapusok.
His tongue slid into her mouth.
She groaned and answered his kisses and-----
Nahila siya mula sa kaniyang pagbalik tanaw sa nangyari kanina ng marinig niya ang sinabi ng Mommy niya.
"She's on the right age. Minamadali na niya ang lahat. Wala na tayong magagawa, we agreed. Kailangan nating sundin ang napagkasunduan." Sambit ng Mommy niya at naupo sa sofa.
Napahilot ito sa kaniyang ulo at ang Daddy niya naman ay napasandal at napatingala tyaka napapikit.
Hindi siya napansin ng mga ito dahil nasa side siya ng mga ito at halos nakatalikod na rin ang mga ito sa kaniya.
What are they talking about?
Tila siya na-curious bigla kaya sumandal siya sa handle ng hagdan at nakinig sa usapan ng mga ito.
"Nahihibang ka ba talaga? Anak natin siya. Tapos okay lang sayo na kuhanin nila siya at ibayad sa utang nating dalawa?!" Galit na tanong ng Daddy niya rito.
Anong utang? She asked herself. May utang sila? Hindi bat isa sila sa mga kinikilalang tao dahil sa negosyo ng mga magulang niya? They were rich, they have all what they want.
Tapos ganito?
"Ayoko rin naman. Pero may kasunduan tayo. Kaya nga pinautang niya tayo and now we have this all." Tumayo ang ina niya. "We should pay back our debt."
"No! Hindi ko ibibigay si Adrianne sa kaniya!" Sigaw ng kaniyang ama at nakatitig sa kaniyang ina.
What the hell?
She will be the payment of her parents debt.
Napailing siya.
"No... No... No!" She screamed and started to cry.
Tila nanghihina siya at hindi makahakbang sa nalaman niya.
All what they have is fake. Dahil utang lang pala ang lahat.
"Addie..." Sambit ng Daddy niya at dahan-dahang lumapit sa kaniya.
Tila nawalan ng lakas ang tuhod niya kaya napadausdos siya ng upo.
Her tears didn't stop on falling.
"Oh Addie... Let me explain." At pilit siyang iniharap ng kaniyang ama upang salubungin ang kaniyang mga mata.
Patuloy pa rin siya sa pag-iling at may galit na tinanggal ang pagkakahawak ng kamay nito sa mukha niya.
Tumayo siya at nagtatakbo paakyat ng hagdan. Narinig niyang sumigaw ang kaniyang Daddy at tinatawag siya ngunit hindi siya lumingon.
Agad niyang isinara ang pinto at padausdos na napaupo sa sarado ng pinto habang patuloy na umiiyak.
Why?
Ano na ang magiging buhay niya?
She wiped her tears. Hindi siya dapat maibayad ng mga ito sa pagkakautang nila.
Tumayo siya at tinungo ang kaniyang closet at isinilid ang kaniyang mga damit sa maleta.
Aalis siya.
Hindi siya papayag na ibayad lang siya sa pagkakautang ng mga magulang niya.
-------
-Happy reading!:)<3
ฉินหลานถามด้วยขอบตาแดงก่ำ “ลูกสาวของฉันล่ะ ฉันอยากเจอลูกสาว”เจ้าหน้าที่ตอบกลับอย่างเย็นชา “ลูกสาวของคุณหลับลึกไปแล้ว ตามกฎระเบียบ ห้ามใครเข้าเยี่ยมเธอเด็ดขาด”“ไม่อย่างนั้นการทดลองแช่แข็งจะหยุดชะงัก ถึงตอนนั้น เธอจะไม่มีความเป็นไปได้ที่จะฟื้นคืนชีพกลับมาอีกเลย”ฉินหลานตกใจจนรีบโบกมือปฏิเสธ “ไม่...อย่าหยุดการทดลองนะ ฉัน...ฉันไม่เจอเธอแล้วก็ได้ ฉันไม่เจอเธอแล้ว”อวี้ซิงฝานได้รับฟังรายละเอียดการทดลองนี้จากผู้ช่วยมาแล้วระหว่างทาง แม้เขาจะรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องเพ้อฝันหลุดโลกแต่ขอแค่มีความหวังเพียงหนึ่งในร้อยล้าน เขาก็ไม่อยากพลาดมันไปเขาถามด้วยดวงตาแดงก่ำ “ภรรยาของผม...ทิ้งอะไรไว้ให้ผมบ้างไหม”เจ้าหน้าที่จึงส่งซองจดหมายซองหนึ่งให้เขา แล้วพูดเรียบ ๆ ว่า “ตามกฎแล้ว ผู้บริจาคทุกคนจะทิ้งของดูต่างหน้าไว้ให้ครอบครัวเล็กน้อยครับ”“คุณฉินทิ้งจดหมายไว้ฉบับเดียว พวกคุณรับไปเถอะครับ”อวี้ซิงฝานรับจดหมายมา ก็รีบร้อนเปิดออกดูทันทีทว่าเมื่อเห็นกระดาษจดหมายที่ว่างเปล่า เขาก็ถึงกับตะลึงงันไปกระดาษจดหมายในมือร่วงหล่นลงพื้น มั่วหยางก้มลงเก็บขึ้นมาดู พอเห็นเข้าก็เงียบกริบไปเช่นกันอวี้ซิงฝานเอ
มั่วเฉียนเฉี่ยนสะดุ้งได้สติกลับมา เธอรีบหุบยิ้มแล้วแก้ตัวอย่างลนลาน “จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไงคะ...ฉัน...ฉันไม่เชื่อหรอกว่าพี่ตาย พี่ต้องแกล้งตายเพื่อให้พวกเราตกใจแน่ ๆ”แต่ใจจริงเธอรู้ดีที่สุดว่ามั่วสวินตายแล้วจริง ๆเพราะเมื่อคืนวานซืนเธอได้รับแจ้งข้อมูลผู้บริจาคเข้ามาในกลุ่มแชตที่ทำงานซึ่งก็คือมั่วสวินเพียงแต่ตอนนั้นไม่มีรูปภาพแนบมา เธอเลยยังไม่แน่ใจในตอนแรกพอคิดได้ดังนั้น มั่วเฉียนเฉี่ยนก็ร้องไห้ออกมาอีกครั้ง เธอยื่นมือไปให้อวี้ซิงฝานดูข้อมือที่มีแผลถลอกพูดด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร “พี่ฝานคะ ฉันเจ็บจังเลย...”อวี้ซิงฝานยังไม่ทันได้พูดอะไร มั่วหยางก็ตวาดถามเสียงแข็ง “แม่แกเป็นลมไปขนาดนั้น แกกลับไม่มีปฏิกิริยาอะไรสักนิด ห่วงแต่แผลถลอกแค่นั้น แกยังมีหัวใจอยู่ไหม”เวลานี้ ผู้ช่วยรีบป้อนยาช่วยชีวิตฉุกเฉินให้ฉินหลานแล้วแต่เธอก็ยังไม่ฟื้นทว่ามั่วเฉียนเฉี่ยนที่เธอประคบประหงมกลับไม่ถามไถ่อาการเธอสักคำ เอาแต่เรียกร้องความสนใจจากอวี้ซิงฝานอย่างบ้าคลั่งซ้ำยังใช้ความคิดชั่วร้ายใส่ร้ายป้ายสีมั่วสวินอีกมั่วหยางมองลูกสาวที่เอาแต่อึกอัก ร้อนตัวจนพูดไม่ออกคนนี้ ในใจเหมือนถูกน้ำเย็นจัดสา
เวลานี้ ณ บ้านตระกูลอวี้มือของอวี้ซิงฝานที่ถือโทรศัพท์สั่นเทาไม่หยุด เขาดูวิดีโอนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าในวิดีโอ ใบหน้าที่มักจะดูอ่อนแอไร้เดียงสาของมั่วเฉียนเฉี่ยน บิดเบี้ยวจนน่าเกลียดน่ากลัวเขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า ดอกไม้สีขาวที่แสนอ่อนโยน แท้จริงแล้วจะเป็นดอกไม้กินคนที่น่าสยดสยอง...ฉินหลานและมั่วหยางก็เช่นกันเวลานี้ทั้งคู่ต่างขอบตาแดงก่ำ ฉินหลานพูดเสียงสั่นว่า “ที่รักคะ พวกเราเข้าใจสวินสวินผิดไปจริง ๆ คุณรีบ...รีบไปตามสวินสวินกลับมาเร็วเข้า”“ฉันจะบอกเธอว่าแม่ผิดไปแล้ว...แม่ผิดไปแล้ว...”มั่วหยางพูดเสียงสะอื้นว่า “ผมจะโทรหาหมอเจ้าของไข้ของเธอเดี๋ยวนี้ สวินสวินต้องอยู่ที่นั่นแน่”“เธอคงโกรธเราก็เลยหลอกเราว่าตายแล้ว ใช่...ต้องเป็นแบบนั้นแน่”อวี้ซิงฝานพยักหน้า “ใช่ครับ เมื่อวานเธอยังส่งข้อความหาผม บอกว่าสบายดี บอกผมว่าไม่ต้องเป็นห่วง...เธอจะเสียชีวิตไปตั้งแต่สามวันก่อนได้ยังไง”พอฉินหลานได้ยินแบบนั้น ก็โล่งอกขึ้นมาเปราะหนึ่ง เธอถามด้วยความตระหนกว่า “จริงเหรอ”เพียงแต่พอพูดจบ สีหน้าของมั่วหยางและอวี้ซิงฝานก็เปลี่ยนไป เพราะพวกเขานึกถึงความเป็นไปได้อีกอย่างหนึ่งขึ้นมาตอนนั้นเอ
มั่วหยางเอ่ยถามด้วยความแปลกใจว่า “คุณยกโทษให้ลูกแล้วเหรอ”ฉินหลานถอนหายใจแล้วเอ่ยถามว่า “คุณคะ เราเข้มงวดกับสวินสวินเกินไปหรือเปล่า”“ตอนนี้เธอก็รู้จักทำตัวเป็นเด็กดีแล้ว ต่อไปเรากลับมารักแก แล้วค่อย ๆ อบรมสั่งสอนเธอด้วยเหตุผลกันเถอะนะคะ”มั่วหยางพยักหน้ารับ “ผมตามใจคุณทุกอย่างอยู่แล้ว”อันที่จริงเขาไม่ได้เกลียดมั่วสวินขนาดนั้น เพราะถึงยังไงเค้าโครงหน้าของมั่วสวินก็ถอดแบบมาจากเขาถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์เห็นหน้าเธอทีไร เขาก็เหมือนได้เห็นตัวเองในสมัยหนุ่ม ๆหากไม่ใช่เพราะลูกทำให้เขาผิดหวังมากเกินไป เขาคงไม่ทำเมินเฉยใส่เพื่อสั่งสอน และคงไม่ปล่อยให้คนอื่นมาสั่งสอนแบบนั้นหรอกสองสามีภรรยาต่างปรึกษาหารือกันว่าจะชดเชยให้มั่วสวินอย่างไรดีโดยหารู้ไม่ว่าในเวลานี้ มั่วสวินได้ถูกนำร่างเข้าไปเก็บรักษาในแคปซูลเป็นที่เรียบร้อยแล้วอีกด้านหนึ่ง หลังจากอวี้ซิงฝานเข้ามาในบ้านตระกูลมั่ว เขาก็เริ่มตามหามั่วสวินอย่างบ้าคลั่งทว่าต่อให้เขารื้อค้นจนทั่วทั้งคฤหาสน์ก็ยังไม่พบตัวมั่วสวินเขาโทรศัพท์หาเธอสายแล้วสายเล่า แต่กลับไม่มีใครรับเลยสักสายความหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนแผ่ซ่านเกาะกุมหั











