Short
ฉันกลายเป็นเด็กดีหลังถูกแช่แข็ง

ฉันกลายเป็นเด็กดีหลังถูกแช่แข็ง

By:  พีชร้ายแสนหวานKumpleto
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
10Mga Kabanata
2.3Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

หัวใจที่ฉันเฝ้ารอมานานถึงสองปีกลับถูกสามีนำไปปลูกถ่ายให้กับคุณหนูตัวปลอมอย่างมั่วเฉียนเฉี่ยน หมอบอกว่าฉันเหลือเวลาชีวิตอีกเพียงแค่หนึ่งสัปดาห์ ฉันจึงตัดสินใจที่จะแช่แข็งร่างของตัวเองเอาไว้ ฉันบริจาคร่างกายของตัวเองให้สตูดิโอของมั่วเฉียนเฉี่ยน ในวันที่เซ็นหนังสือบริจาค ลูกชายโผเข้ามากอดฉันและพูดว่าในที่สุดแม่กับน้าเล็กก็คืนดีกันแล้ว พ่อกับแม่เอ่ยชมฉันว่า ในที่สุดก็รู้จักรักพี่น้อง รู้จักช่วยเหลือเกื้อกูลกันเสียที สามีเอ่ยด้วยความพึงพอใจว่า ในที่สุดฉันก็ยอมลดทิฐิและรู้จักมีเหตุผลบ้าง ฉันได้แต่ยิ้มบาง ๆ ใช่แล้วละ ครั้งนี้ฉันเป็นเด็กดีแล้วจริง ๆ ฉันจะคืนตำแหน่งคุณหนูตระกูลมั่วให้กับมั่วเฉียนเฉี่ยน เพื่อให้พวกคุณทุกคนได้สมหวังกันถ้วนหน้า

view more

Kabanata 1

บทที่ 1

I don’t need to look back to know that Alex is following me, the feeling of utter terror in the back of my head is enough to know that he is here. I try to speed up my pace, although I know that won’t help at all, Alex can follow me persistently for hours, no matter the pace, no matter what I do when he decides to follow me, every time I look back he is there. And he already knows the way from my work to my apartment by hard, even though I have tried to take different routes to confuse him.

A few months ago I didn’t even know that Alessandro Ricci existed and now he has turned my life upside down. Before Alex, I didn’t know what hate was, nor fear... when I was a little girl I used to be afraid of ghosts, but that was a fake fear because the ghosts were imaginary, Alex is real and so is the terror that overcomes me every time he is near.

I take an unexpected turn and walk into a convenience store, the cashier is a fat man with curly hair that barely even notices me when I enter, he is too entertained looking at his smartphone. I instinctively rush to the back of the store, even though the smartest thing would be to remain close to the cashier; that way there would be an eyewitness in case Alex tries something.

I stop in front of the glass refrigerators, I stare at the numerous brands of beer in front of me as I try to normalize my agitated breathing. The bell from the entrance door rings, Alex is here. I don’t turn around, even though I can hear his steps getting closer and closer.

“Looking for something, baby girl?” Alex asks behind my back.

Hearing his voice so close sends a chill down my spine. How I wish he would disappear from my life. 

I don’t turn around to face him, I am too afraid. Alex takes a step forward, pressing his body against my back, I can feel his breath on the back of my head. He then encloses me with his arm around my waist and presses my back hard against his chest. I look down at his hand on my belly, there is a tattoo of some sentence written in Italian and then some symbols on each finger, like bloody skulls or something similar, it is hard for me to see clearly because my eyes are filling up with tears. I turn my gaze to the cashier, but the man is not looking at us, he is still focused on his phone and besides, even if he lifted his eyes, he wouldn’t be able to see how Alex is holding me because the snack-filled shelves cover us from the neck down. Alex leans towards my ear.

“Do you and your good-for-nothing brother have my money yet?” He whispers to my ear.

I shake my head no. I am trying, but it is not easy to come up with $50,000 out of nowhere when you are a 21-year-old orphan that works as a receptionist.

“What are we going to do about it, Emma?” Alex asks as he presses his body even more against mine, we are so tight together there is not even room for a pin between us.

“Please, Alex, we will give you your money... I just need time,” I say in a trembling voice.

“I’ve waited long enough, baby girl, I’m getting impatient,” he says.

“Please, you agreed to give us five months,” I remind him terrified.

My younger brother, Eddie, has a gambling problem, he developed it shortly after we lost our parents. I guess playing poker was his way of coping with the loss or something like that. I knew that wasn’t good for him, but I let him be because I thought he needed time to grieve and heal. It wasn’t until those thugs showed up in our apartment that I realized the terrible mistake I made by letting him gamble. Eddie now owes 50,000 dollars to an underground gambling place run by the son of a well-known mobster called Vittorio Ricci. I had no idea who Vittorio Ricci or Alessandro Ricci were until a few months ago, when Alex came with other two men to my apartment late one night demanding for Eddie to pay him what he owes. I had never been more afraid in my life than at that moment. My brother seemed so fragile begging Alex to give him more time... it broke my heart. The men threaten us with guns, trying to intimidate us to give them the money, but of course, we didn’t have it. We still had some of the money from our parents' life insurance, 10,000 dollars, which I gave to Alex and then I asked him to give us five months to come up with the rest of the money. Alex agreed, but since that day he follows me around from time to time to make sure I don’t forget to pay, and I guess he also finds it amusing to mess with me. 

“It’s already been two months and I haven’t seen a dime,” he says angrily.

“We still have three more months... I will give you your money,” I say hesitantly.

“You know, if you don’t have the money, there is some other arrangement we could reach...” he says in a suggestive voice and my skin crawls. “I could give you a discount... if you please me...”

“I am not that kind of girl, Alex” I mumble afraid.

“Are you sure, baby girl? You may like it and if you make it worth my while, I could even forget all about the debt.” He whispers as his hand on my belly starts to go down slowly.

Disgusted by his touch, I jump, accidentally clashing against the freezer glass as I let out a scared whine. The fuss causes the cashier to finally look up.

“Hey! What are you doing back there?!” He asks annoyed.

I turn around, now Alex and I are face to face, his piercing blue eyes are staring at me as he smiles slightly. His black hair is pushed back. Overall, he is not an unattractive man... I would even consider him good looking if he wasn’t a gangster threatening me and my brother.  I take a step back, intimidated by his intense gaze. He is so much taller and stronger than me, I feel tiny in front of him. He is a sturdy man with brawny arms and I am a small and thin girl, I am painfully aware that if he ever decides to assault me, it would be very hard for me to fend him off.

“Nothing, sir, we are just getting some beers,” Alex replies casually.

He leans forward to reach for the refrigerator door, as I am on the way, I become trapped between him and the refrigerator. I can see his neck tattoos sticking out from his shirt.

“Three months, Emma... if you don’t get the money your loser brother dies,” he threatens me.

I feel my legs wobble. Alex grabs a can of beer from the stack and then walks towards the cash register, he carelessly throws some bills at the cashier and then walks out the store drinking his beer. I lean against the glass door as I wait for my body to stop trembling. At least for today, it is over.  

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
10 Kabanata
บทที่ 1
“เวลาของคุณเหลือไม่มากแล้ว จากนี้ไปก็ใช้เวลาบอกลาครอบครัวให้ดีเถอะครับ”น้ำเสียงของแพทย์เจ้าของไข้นั้นอ่อนโยน แฝงไปด้วยความเวทนา ทว่ามันกลับเปรียบเสมือนหินก้อนมหึมาที่ทุ่มลงกลางใจของฉันแม้จะคาดเดาผลลัพธ์ไว้ล่วงหน้าแล้ว แต่เมื่อถูกประกาศ ‘โทษประหาร’ เข้าจริง ๆ ฉันก็ยังอดหลั่งน้ำตาไม่ได้ฉันเพิ่งจะอายุยี่สิบแปดปี ฉันพยายามมาโดยตลอดเพื่อที่จะมีชีวิตรอดต่อไป แต่ใครจะไปคาดคิด หัวใจที่กว่าจะได้มากลับถูกสามีแย่งชิงไปถูกเขานำไปปลูกถ่ายให้กับคุณหนูตัวปลอมอย่างมั่วเฉียนเฉี่ยน ซึ่งมีอาการเพียงแค่หัวใจเสื่อมสภาพก่อนวัยเท่านั้นฉันเดินมายังห้องพักฟื้นของมั่วเฉียนเฉี่ยนด้วยความรู้สึกมึนงง ก็ได้เห็นพ่อแม่ของฉัน สามีของฉันอวี้ซิงฝาน และลูกชายอวี่จิ่ง ทุกคนต่างพากันรุมล้อมอยู่ข้างกายเธอเพื่อถามไถ่สารทุกข์สุกดิบเมื่อเห็นฉันเดินเข้ามา อวี้ซิงฝานที่กำลังป้อนน้ำให้มั่วเฉียนเฉี่ยนอยู่ก็รีบวางแก้วลงทันที เขาเดินตรงเข้ามาถามว่า “หมอว่ายังไงบ้างครับ”ฉันมองหน้าเขา เขารีบหลบสายตาด้วยความรู้สึกผิดทันที พลางอธิบายอย่างอึกอักว่า “ตอนนั้นสถานการณ์มันฉุกเฉิน ถ้าไม่เปลี่ยนหัวใจให้เฉียนเฉี่ยน เธอคงเจ็บจนขา
Magbasa pa
บทที่ 2
เพิ่งมาถึงหน้าประตู ความเจ็บปวดที่แล่นพล่านขึ้นมาจากกลางอกก็ทำให้ฉันเกือบหมดสติฉันทรุดตัวลงพิงผนัง รีบควานหายาแก้ปวดชนิดรุนแรง ก่อนจะกลืนมันลงคอไปหลายเม็ดรวด อาการจึงค่อยทุเลาลงภายในห้องพักฟื้น ฉันยังคงได้ยินเสียงแม่ก่นด่าเรื่องความเลือดเย็นของฉันท่านคิดว่าฉันไม่เป็นห่วงมั่วเฉียนเฉี่ยนแต่ฉันรู้ดีว่าขอเพียงแค่ฉันยืนหัวโด่อยู่ตรงนั้น มั่วเฉียนเฉี่ยนก็จะมีอาการไม่สบายเนื้อไม่สบายตัวขึ้นมานี่เป็นลูกไม้ที่เธอใช้เรียกร้องความสนใจมาโดยตลอดซึ่งความจริงแล้วเธอไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนั้นเลย เพราะไม่ว่าจะเมื่อก่อนหรือตอนนี้ คนที่พ่อแม่ สามี และลูกชายของฉันรักก็มีเพียงเธอที่เป็นคุณหนูตัวปลอมคนนั้นส่วนฉันก็เป็นเหมือนกับชื่อที่พ่อแม่ตั้งให้ว่า ‘มั่วสวิน’ ที่แปลว่าอย่าได้ตามหาพวกเขาไม่เคยคิดที่จะตามหาฉัน ดังนั้นตอนที่ฉันเป็นฝ่ายมาแสดงตัวว่าเป็นลูก พวกเขาถึงตั้งชื่อนี้ให้ฉันเดินออกจากโรงพยาบาลด้วยสติที่หลุดลอย แล้วเรียกรถไปยังสตูดิโอวิจัยของมั่วเฉียนเฉี่ยนฉันนัดกับทางนั้นไว้แล้ว เรื่องการบริจาคร่างไร้วิญญาณของตัวเองเพื่อให้พวกเขานำไปใช้ทดลองโปรเจกต์แช่แข็งเพื่อฟื้นคืนชีพขณะกำลังเซ
Magbasa pa
บทที่ 3
อวี้ซิงฝานกระชากฉันลงจากเตียงอย่างหยาบคาย แล้วลากฉันออกไปข้างนอกเขาเดินเร็วเกินไป ขาของฉันจึงกระแทกเข้ากับวงกบประตูอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง ‘ตึ้ง’ ความเจ็บปวดทำให้ฉันตัวสั่นเทิ้มขึ้นมาทันทีแต่เขากลับทำเพียงหันมามองฉันแวบหนึ่ง แล้วลากฉันออกไปข้างนอกต่อเมื่อมาถึงห้องโถง เขาก็เหวี่ยงฉันลงกับพื้นอย่างแรง ฉันรู้สึกราวกับกระดูกทั่วร่างแตกหักละเอียด พอจะหยัดกายลุกขึ้น แม่ก็พุ่งเข้ามาตบหน้าฉันฉาดใหญ่หลายทีติดต่อกันกลิ่นคาวเลือดตีตื้นขึ้นมาในลำคอ ราวกับกลิ่นเน่าเหม็นที่ฝาท่อระบายน้ำไม่อาจปิดกั้นได้ไหวฉันเงยหน้าขึ้น ก็เห็นอวี้ซิงฝานซบหน้าตวาดร้องไห้อย่างน่าเวทนาอยู่ในอ้อมกอดของพ่อ ส่วนแม่ก็จ้องมองฉันด้วยสายตาถมึงทึงดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นฉายแววรังเกียจและเคียดแค้นที่มีต่อตัวฉันจนเต็มเปี่ยมราวกับต่อให้แล่เนื้อเถือหนังฉันเป็นพันชิ้นก็ยังไม่สาสมใจอาจเป็นเพราะสายตาของฉันดูเย็นชาจนเกินไป แม่จึงง้างมือตบลงมาที่ฉันอีกครั้งฉันไม่อาจกลั้นไว้ได้อีกต่อไป จึงกระอักเลือดออกมาคำโตเลือดสีแดงสดพุ่งกระจายเปรอะเปื้อนเต็มมือและใบหน้าของแม่ ทำให้ท่านชะงักค้างไปครู่หนึ่งมือข้างนั้นหยุดค้างอยู่ที่ใบห
Magbasa pa
บทที่ 4
เสียงของอวี้ซิงฝานขาดห้วงไปทันทีเขาจ้องมองฉันอย่างเหม่อลอย ในใจเกิดความหวาดหวั่นที่ยากจะอธิบายรู้สึกเหมือนกับว่าตัวฉันในตอนนี้เปรียบเสมือนกระดาษสีขาวที่เบาหวิว พร้อมที่จะปลิวหายไปในที่ที่เขามองไม่เห็นได้ทุกเมื่อฉันค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้น ใช้มือยันผนังพลางเช็ดคราบเลือดบนใบหน้า แล้วหันไปพูดกับแม่ว่า “หนูกับอวี้ซิงฝานไม่ได้จดทะเบียนสมรสกันค่ะ”“ดังนั้นเขาสามารถไปจดทะเบียนกับมั่วเฉียนเฉี่ยนได้เลย”แม่ถามด้วยความแปลกใจว่า “พวกแกยังไม่ได้จดทะเบียนกันงั้นเหรอ”สีหน้าของอวี้ซิงฝานดูไม่ดีนัก เขาขมวดคิ้วแล้วอธิบายว่า “ก่อนหน้านี้ผมยุ่งมากครับ หลัง ๆ มาก็เลยลืมไปเลย”แต่แม่กลับปรบมือแล้วพูดว่า “ไม่ได้จดทะเบียนก็ดีแล้ว”ผิงอันลูกชายของฉันเหลือบมองฉันอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ แล้วถามว่า “งั้นต่อไปน้าก็จะเป็นแม่ของผมแล้วใช่ไหมครับ”ฉันพยักหน้าให้เขา ยิ้มแล้วถามว่า “ดีใจไหมครับ”ผิงอันกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจพลางตะโกนว่า “เย้ ต่อไปน้าจะเป็นแม่ของผมแล้ว!”พูดจบ ดูเหมือนเขาจะกลัวฉันไม่พอใจ จึงรีบพูดเสริมว่า “แม่...อ๊ะ ไม่สิ ป้าครับ ขอแค่ป้าสัญญาว่าจะไม่รังแกน้าอีก ผมก็จะยังชอบป้าเหมือนเดิมครับ”ฉ
Magbasa pa
บทที่ 5
เมื่ออวี้ซิงฝานกลับมาถึงคฤหาสน์ มั่วเฉียนเฉี่ยนยังคงหลับไม่ได้สติเขาเฝ้าดูอาการเธอด้วยความเป็นห่วงตลอดทั้งคืน จนกระทั่งฟ้าสางและพายุฝนสงบลงมั่วเฉียนเฉี่ยนที่นอนหลับจนเต็มอิ่มถึงได้ลืมตาตื่นขึ้น จากนั้นก็เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจว่า “พี่ฝาน กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”อวี้ซิงฝานยิ้มพลางกล่าวว่า “ฉันรีบกลับมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว แพทย์ประจำตระกูลตรวจอาการเธอแล้ว บอกว่าเธออารมณ์แปรปรวนมากเกินไป หัวใจเลยทำงานหนัก เขาบอกไม่ให้ฉันรบกวนเวลาพักผ่อน” “ฉันก็เลยไม่ได้ปลุกเธอ ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง”มั่วเฉียนเฉี่ยนยิ้มตอบว่า “ได้นอนพักตื่นหนึ่งแล้วรู้สึกดีขึ้นมากเลยค่ะ”เธอกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะแสร้งถามด้วยความห่วงใยว่า “แล้วพี่ล่ะคะ เธอไม่ได้มาเยี่ยมฉันพร้อมกับพี่เหรอ”อวี้ซิงฝานเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนเขาทิ้งมั่วสวินไว้กลางทางพอคิดได้ว่าเมื่อคืนพายุฝนโหมกระหน่ำแถมยังมีลูกเห็บตก เขาก็รู้สึกเสียใจขึ้นมาบ้างเหมือนกันแต่พอคิดอีกที มั่วสวินเป็นคนเก่งและพึ่งพาตัวเองได้มาตลอด แค่เรียกรถกลับเอง คงไม่ต้องให้เขาคอยเป็นห่วงแต่สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ โทรศัพท์มือถือของมั่วสวินยังคงถูกลืมทิ้งไ
Magbasa pa
บทที่ 6
เพื่อเป็นการลงโทษมั่วสวิน ก่อนที่จะไล่เธอมาที่นี่ คุณนายมั่วฉินหลานจึงสั่งให้คนรับใช้ทุกคนหยุดงานอวี้ซิงฝานเคาะประตูอีกครั้ง น้ำเสียงอ่อนลงกว่าเดิมพลางเอ่ยว่า “สวินสวิน ผมรู้นะว่าช่วงนี้คุณต้องเจอกับเรื่องลำบากใจมาตลอด”“หลายวันมานี้ผมกลับไปคิดทบทวนดูแล้ว ผมรู้ว่าสาเหตุที่คุณทำร้ายเฉียนเฉี่ยน เป็นเพราะพวกเราทุกคนใส่ใจคุณไม่มากพอ”“ผมจะคุยกับคุณลุงคุณป้าให้ ว่าขอให้พวกท่านใจเย็นกับคุณมากกว่านี้”“แล้วก็เรื่องผิงอัน เมื่อวานแกแอบมาบอกผมว่าจริง ๆ แกชอบคุณมากนะ”“แกยังอยากให้คุณเป็นแม่ของแก และอยากให้คุณเล่านิทานก่อนนอนให้ฟังเหมือนเดิม”เขาพร่ำพูดอยู่นานจนปากคอแห้งผาก ความอดทนเริ่มมอดลง ทว่าประตูบานใหญ่ตรงหน้ากลับยังคงปิดสนิทไร้การเคลื่อนไหวเขาเริ่มรู้สึกโมโหขึ้นมาตงิด ๆ แต่เมื่อได้ยินคำพูดของผู้ช่วยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เขากลับเหงื่อแตกพลั่กด้วยความหวาดวิตกผู้ช่วยเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงว่า “ประธานอวี้ครับ ท่านแน่ใจเหรอครับว่าคุณนายอยู่ข้างใน”อวี้ซิงฝานเอ่ยเสียงขรึมคล้ายกับกำลังปลอบใจตัวเองว่า “ปกติเธอเชื่อฟังผมที่สุด ผมสั่งให้เธอกลับมา เธอก็ต้องกลับมาสิ”“แถมเมื่อวานเธอยังส่งข้อค
Magbasa pa
บทที่ 7
มั่วหยางเอ่ยถามด้วยความแปลกใจว่า “คุณยกโทษให้ลูกแล้วเหรอ”ฉินหลานถอนหายใจแล้วเอ่ยถามว่า “คุณคะ เราเข้มงวดกับสวินสวินเกินไปหรือเปล่า”“ตอนนี้เธอก็รู้จักทำตัวเป็นเด็กดีแล้ว ต่อไปเรากลับมารักแก แล้วค่อย ๆ อบรมสั่งสอนเธอด้วยเหตุผลกันเถอะนะคะ”มั่วหยางพยักหน้ารับ “ผมตามใจคุณทุกอย่างอยู่แล้ว”อันที่จริงเขาไม่ได้เกลียดมั่วสวินขนาดนั้น เพราะถึงยังไงเค้าโครงหน้าของมั่วสวินก็ถอดแบบมาจากเขาถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์เห็นหน้าเธอทีไร เขาก็เหมือนได้เห็นตัวเองในสมัยหนุ่ม ๆหากไม่ใช่เพราะลูกทำให้เขาผิดหวังมากเกินไป เขาคงไม่ทำเมินเฉยใส่เพื่อสั่งสอน และคงไม่ปล่อยให้คนอื่นมาสั่งสอนแบบนั้นหรอกสองสามีภรรยาต่างปรึกษาหารือกันว่าจะชดเชยให้มั่วสวินอย่างไรดีโดยหารู้ไม่ว่าในเวลานี้ มั่วสวินได้ถูกนำร่างเข้าไปเก็บรักษาในแคปซูลเป็นที่เรียบร้อยแล้วอีกด้านหนึ่ง หลังจากอวี้ซิงฝานเข้ามาในบ้านตระกูลมั่ว เขาก็เริ่มตามหามั่วสวินอย่างบ้าคลั่งทว่าต่อให้เขารื้อค้นจนทั่วทั้งคฤหาสน์ก็ยังไม่พบตัวมั่วสวินเขาโทรศัพท์หาเธอสายแล้วสายเล่า แต่กลับไม่มีใครรับเลยสักสายความหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนแผ่ซ่านเกาะกุมหั
Magbasa pa
บทที่ 8
เวลานี้ ณ บ้านตระกูลอวี้มือของอวี้ซิงฝานที่ถือโทรศัพท์สั่นเทาไม่หยุด เขาดูวิดีโอนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าในวิดีโอ ใบหน้าที่มักจะดูอ่อนแอไร้เดียงสาของมั่วเฉียนเฉี่ยน บิดเบี้ยวจนน่าเกลียดน่ากลัวเขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า ดอกไม้สีขาวที่แสนอ่อนโยน แท้จริงแล้วจะเป็นดอกไม้กินคนที่น่าสยดสยอง...ฉินหลานและมั่วหยางก็เช่นกันเวลานี้ทั้งคู่ต่างขอบตาแดงก่ำ ฉินหลานพูดเสียงสั่นว่า “ที่รักคะ พวกเราเข้าใจสวินสวินผิดไปจริง ๆ คุณรีบ...รีบไปตามสวินสวินกลับมาเร็วเข้า”“ฉันจะบอกเธอว่าแม่ผิดไปแล้ว...แม่ผิดไปแล้ว...”มั่วหยางพูดเสียงสะอื้นว่า “ผมจะโทรหาหมอเจ้าของไข้ของเธอเดี๋ยวนี้ สวินสวินต้องอยู่ที่นั่นแน่”“เธอคงโกรธเราก็เลยหลอกเราว่าตายแล้ว ใช่...ต้องเป็นแบบนั้นแน่”อวี้ซิงฝานพยักหน้า “ใช่ครับ เมื่อวานเธอยังส่งข้อความหาผม บอกว่าสบายดี บอกผมว่าไม่ต้องเป็นห่วง...เธอจะเสียชีวิตไปตั้งแต่สามวันก่อนได้ยังไง”พอฉินหลานได้ยินแบบนั้น ก็โล่งอกขึ้นมาเปราะหนึ่ง เธอถามด้วยความตระหนกว่า “จริงเหรอ”เพียงแต่พอพูดจบ สีหน้าของมั่วหยางและอวี้ซิงฝานก็เปลี่ยนไป เพราะพวกเขานึกถึงความเป็นไปได้อีกอย่างหนึ่งขึ้นมาตอนนั้นเอ
Magbasa pa
บทที่ 9
มั่วเฉียนเฉี่ยนสะดุ้งได้สติกลับมา เธอรีบหุบยิ้มแล้วแก้ตัวอย่างลนลาน “จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไงคะ...ฉัน...ฉันไม่เชื่อหรอกว่าพี่ตาย พี่ต้องแกล้งตายเพื่อให้พวกเราตกใจแน่ ๆ”แต่ใจจริงเธอรู้ดีที่สุดว่ามั่วสวินตายแล้วจริง ๆเพราะเมื่อคืนวานซืนเธอได้รับแจ้งข้อมูลผู้บริจาคเข้ามาในกลุ่มแชตที่ทำงานซึ่งก็คือมั่วสวินเพียงแต่ตอนนั้นไม่มีรูปภาพแนบมา เธอเลยยังไม่แน่ใจในตอนแรกพอคิดได้ดังนั้น มั่วเฉียนเฉี่ยนก็ร้องไห้ออกมาอีกครั้ง เธอยื่นมือไปให้อวี้ซิงฝานดูข้อมือที่มีแผลถลอกพูดด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร “พี่ฝานคะ ฉันเจ็บจังเลย...”อวี้ซิงฝานยังไม่ทันได้พูดอะไร มั่วหยางก็ตวาดถามเสียงแข็ง “แม่แกเป็นลมไปขนาดนั้น แกกลับไม่มีปฏิกิริยาอะไรสักนิด ห่วงแต่แผลถลอกแค่นั้น แกยังมีหัวใจอยู่ไหม”เวลานี้ ผู้ช่วยรีบป้อนยาช่วยชีวิตฉุกเฉินให้ฉินหลานแล้วแต่เธอก็ยังไม่ฟื้นทว่ามั่วเฉียนเฉี่ยนที่เธอประคบประหงมกลับไม่ถามไถ่อาการเธอสักคำ เอาแต่เรียกร้องความสนใจจากอวี้ซิงฝานอย่างบ้าคลั่งซ้ำยังใช้ความคิดชั่วร้ายใส่ร้ายป้ายสีมั่วสวินอีกมั่วหยางมองลูกสาวที่เอาแต่อึกอัก ร้อนตัวจนพูดไม่ออกคนนี้ ในใจเหมือนถูกน้ำเย็นจัดสา
Magbasa pa
บทที่ 10
ฉินหลานถามด้วยขอบตาแดงก่ำ “ลูกสาวของฉันล่ะ ฉันอยากเจอลูกสาว”เจ้าหน้าที่ตอบกลับอย่างเย็นชา “ลูกสาวของคุณหลับลึกไปแล้ว ตามกฎระเบียบ ห้ามใครเข้าเยี่ยมเธอเด็ดขาด”“ไม่อย่างนั้นการทดลองแช่แข็งจะหยุดชะงัก ถึงตอนนั้น เธอจะไม่มีความเป็นไปได้ที่จะฟื้นคืนชีพกลับมาอีกเลย”ฉินหลานตกใจจนรีบโบกมือปฏิเสธ “ไม่...อย่าหยุดการทดลองนะ ฉัน...ฉันไม่เจอเธอแล้วก็ได้ ฉันไม่เจอเธอแล้ว”อวี้ซิงฝานได้รับฟังรายละเอียดการทดลองนี้จากผู้ช่วยมาแล้วระหว่างทาง แม้เขาจะรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องเพ้อฝันหลุดโลกแต่ขอแค่มีความหวังเพียงหนึ่งในร้อยล้าน เขาก็ไม่อยากพลาดมันไปเขาถามด้วยดวงตาแดงก่ำ “ภรรยาของผม...ทิ้งอะไรไว้ให้ผมบ้างไหม”เจ้าหน้าที่จึงส่งซองจดหมายซองหนึ่งให้เขา แล้วพูดเรียบ ๆ ว่า “ตามกฎแล้ว ผู้บริจาคทุกคนจะทิ้งของดูต่างหน้าไว้ให้ครอบครัวเล็กน้อยครับ”“คุณฉินทิ้งจดหมายไว้ฉบับเดียว พวกคุณรับไปเถอะครับ”อวี้ซิงฝานรับจดหมายมา ก็รีบร้อนเปิดออกดูทันทีทว่าเมื่อเห็นกระดาษจดหมายที่ว่างเปล่า เขาก็ถึงกับตะลึงงันไปกระดาษจดหมายในมือร่วงหล่นลงพื้น มั่วหยางก้มลงเก็บขึ้นมาดู พอเห็นเข้าก็เงียบกริบไปเช่นกันอวี้ซิงฝานเอ
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status