LOGINเมื่อมาถึงห้องประชุม ลำดับการนำเสนอของพิมพ์ชนกถูกเลื่อนออกไป
มีคนกำลังอธิบาย
พิมพ์ชนกรู้สึกเหมือนถูกถามคำถามที่ไม่อยากได้ยินที่สุดซ้ำอีกครั้ง เธอโกรธเพราะรู้สึกว่าคนตรงหน้าถามราวกับต้องการลดความรู้สึกผิดของตัวเองลงก่อนตอบ เธอเว้นจังหวะเพื่อปรับลมหายใจ“กำลังรักษาอยู่ค่ะ อาการของแต่ละคนไม่เหมือนกัน”เธอไม่ได้พูดมากไปกว่านั้นพนักงานวางแฟ้มลงแล้วถูมือไปมา เขารู้ว่าเอกสารที่นำออกมาอาจทำให้ตัวเองเสียเปรียบ และยังไม่แน่ใจด้วยว่าจะได้ทำงานในบริษัทต่อไปหรือไม่พิมพ์ชนกไม่ได้พยายามโน้มน้าวให้เขานั่งอยู่จนจบ วันนี้เป็นเขาเองที่ตัดสินใจมาพบ ส่วนการอธิบายครั้งต่อไปต้องปรึกษากับตัวแทนที่มาด้วยว่าต้องการความช่วยเหลือแบบไหนเมื่อออกมาข้างนอก ใจของเธอก็หนักอึ้ง สิ่งที่ติดค้างอยู่ในใจไม่ใช่ความดีใจที่ได้ข้อมูลที่จำเป็น แต่เป็นใบหน้าของคนที่สร้างและซ่อนข้อมูลเหล่านั้นไว้***ธามกำลังรออยู่ในรถเมื่อพิมพ์ชนกขึ้นรถ เขาก็วางโทรศัพท์ลง เขาบอกว่าเพิ่งได้รับข้อความจากพนักงานคนหนึ่งท
มีจานอาหารวางคลุมไว้บนโต๊ะสำหรับทั้งสองคนที่กลับมาดึกมาร์โกบอกว่าลีโอรอจนหลับไป เด็กบอกให้ปลุกเมื่อทั้งสองกลับมา แต่พอหลับสนิทแล้วก็ปลุกไม่ลง พิมพ์ชนกบอกว่าพรุ่งนี้เธอจะอธิบายให้ฟังเองธามเข้าไปในห้องเด็กก่อน ลีโอนอนเตะผ้าห่มไปกองไว้ด้านหนึ่ง เขาก้มลงดึงผ้าห่มกลับมาคลุม แต่เมื่อไหล่เจ็บก็ต้องเปลี่ยนท่าพิมพ์ชนกยื่นมือมาช่วยจากด้านหลังทั้งสองพูดด้วยเสียงเบาเพื่อไม่ให้เด็กตื่น กลางวันเธอต้องอธิบายเรื่องต่าง ๆ ในโรงพยาบาลและห้องประชุมจนเจ็บคอ พอตกกลางคืน เพียงไม่กี่คำก็เข้าใจได้ว่าอีกฝ่ายกำลังจะทำอะไรหลังออกจากห้อง ธามก็กอดเธอไว้ พิมพ์ชนกยังไม่ทันได้วางกระเป๋าก็เดินเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของเขา“ไหนบอกว่าวันนี้จบแล้วจะไม่พูดอะไรสักคำไง”เขาพูด“งั้นก็อย่าพูดสิคะ”พิมพ์ชนกตอบ ธามกลั้นหัวเราะไว้ เมื่อแนบแก้มกับเสื้อเชิ้ตของเขา แรงเกร็งที่ขากรรไกรซึ่งตึงมาตลอดทั้งวันก็คลายลงเล็กน้
เมื่อพิมพ์ชนกออกมาข้างนอกในช่วงพัก ธามก็ลุกขึ้นเขาถามว่าได้ยินอะไรมา เธอไม่ได้เปิดเผยรายละเอียดของข้อมูลที่กำลังตรวจสอบอย่างพลการ เพียงบอกว่าอธิบายส่วนของตัวเองเสร็จแล้ว ชายหนุ่มไม่ซักถามต่อ“มือเป็นอย่างไรบ้าง”เขาถาม“แสบเล็กน้อยค่ะ”ธามจับมือเธอไว้ แต่เมื่อเห็นว่ามีคนอยู่ในล็อบบี้ก็ทำท่าจะปล่อย พิมพ์ชนกกลับเกี่ยวปลายนิ้วของเขาไว้“แค่นี้ไม่เป็นไรค่ะ”เธอพูด“เธอคงกังวลว่าคนอื่นจะมองฉันยังไงสินะ”เขาตอบเสียงต่ำ พิมพ์ชนกมองใบหน้าของเขา“ก็กังวลค่ะ แต่ฉันจะไม่ปิดบังว่าจับมือคุณอยู่”ธามไม่อาจตอบได้ เมื่อเธอขยับเข้าใกล้เล็กน้อย เขาก็ใช้มืออีกข้างรับกระเป๋าของเธอไป เป็นการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ เพื่อให้มือที่บาดเจ็บไม่ต้องรับน้ำหนักมากเอเดรียนเดินออกมาที่ล็อบบี้
เมื่อมาถึงห้องประชุม ลำดับการนำเสนอของพิมพ์ชนกถูกเลื่อนออกไปมีคนกำลังอธิบายผลตรวจที่ตรวจสอบแล้วก่อนหน้านี้ ทั้งสองยืนรอคำแนะนำอยู่นอกประตู ธามถามว่าสามารถเข้าไปด้วยได้หรือไม่ แต่เมื่อได้รับคำตอบว่ากำหนดขอบเขตผู้เข้าร่วมไว้แล้ว เขาก็หยุดถามเขาตัดสินใจรออยู่ที่ล็อบบี้พนักงานแนะนำให้นั่ง แต่ตอนแรกเขายังไม่ยอมนั่ง เขาอยากมองตามแผ่นหลังของเธอจนถึงหน้าประตู เมื่อเธอหันกลับมามอง เขาจึงค่อยขยับไปนั่งบนเก้าอี้ที่อยู่ห่างจากผนังพิมพ์ชนกเห็นการขยับตัวเล็ก ๆ นั้น เป็นช่วงเวลาที่เธอได้เห็นกับตาว่า แม้เธอจะเข้าไปข้างในแล้ว ชายหนุ่มก็จะไม่เปิดประตูตามเข้าไป เธอคลายแรงที่หลังมือแล้วจัดสายกระเป๋าใหม่พิมพ์ชนกหันกลับมาจากหน้าประตู ชายหนุ่มช่วยจัดปกเสื้อให้เธอเล็กน้อย ผ้าปิดแผลชิ้นเล็กบนหลังมือกลับเข้าตาเขาอีกครั้ง แต่เขาไม่ได้พูดอะไร“ฉันไปก่อนนะคะ”เธอพูดธามพยักหน้า แม้ประตูจะปิดลงแล้ว เขาก็ยังมองตำแหน่งที่เขาลดมือลงม
“ยังไม่มีอะไรแน่นอน”ธามตอบ เขาไม่อยากพูดว่าสิ่งที่ยังไม่แน่ชัดเป็นเรื่องแน่นอนจนทำให้เธอกลัว แต่ก็ปล่อยให้เธอไม่รู้อะไรเลยไม่ได้เช่นกันระหว่างลอเรนโซตรวจตำแหน่งที่จอดรถกับตัวรถ ทั้งสองคนอยู่ในร้านสะดวกซื้อ พิมพ์ชนกถือขวดน้ำยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ มือที่กำลังจะจ่ายเงินซื้อของธรรมดา ๆ สั่นเล็กน้อยขณะที่กำลังจะออกไป ชายแปลกหน้าคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหา“คุณเบลลัค”เขาเรียก ธามขยับตัวไปอยู่ในตำแหน่งที่ไม่บังพิมพ์ชนกจนมิด“ใครน่ะ”ชายคนนั้นบอกว่าอยากคุยเรื่องบริษัทสักครู่ แล้วชี้ไปทางรถ เมื่อธามปฏิเสธ สายตาของชายคนนั้นก็เลื่อนไปยังกระเป๋าของพิมพ์ชนก“แค่ตรวจดูของที่เอามาก็พอครับ”พิมพ์ชนกจับสายกระเป๋าไว้ ข้างในมีเอกสารสำหรับการนำเสนอและแล็ปท็อป เธอไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดจะทำอะไร แต่ดูเหมือนเขาจะคิดว่าหากแย่งเอกสารที่ส่งให้คนอื่นไปแล้วมาได้ เรื่องก็จะจบ&n
เธออยากแก้ตัวที่ต้องทิ้งเด็กไว้ แต่สิ่งที่ต้องอธิบายไม่ใช่เจตนาดีของตัวเอง“หลังจากนี้ทีมที่อยู่ตรงนี้จะรักษาต่อค่ะ ฉันจัดให้ติดต่อฉันได้ทันทีหากต้องการความเห็นเพิ่มเติม ส่วนที่ฉันจะไปคือการประชุมเพื่อตรวจสอบทั้งตัวผลิตภัณฑ์และความคืบหน้าการรักษา”แม่ของเด็กเงียบไปนาน ก่อนจะหันมองเตียงของลูก“ถ้ามีหมอคนใหม่มาอีก ฉันต้องเล่าเรื่องวันนี้ใหม่ตั้งแต่ต้นหรือคะ?”เมื่อได้ยินคำถาม พิมพ์ชนกก็กลับไปตรวจสอบรายละเอียดการส่งต่อกับพยาบาลผู้ดูแล มีสิ่งที่พวกเขาทำได้เพื่อไม่ให้ครอบครัวต้องอธิบายความกลัวเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่าแม่ของเด็กตรวจดูข้อมูลนั้นก่อนจึงพยักหน้าจนถึงวินาทีที่เดินออกจากโรงพยาบาล ใจของพิมพ์ชนกก็ยังหนักอึ้ง การบอกว่าตัวเองทำหน้าที่ครบแล้วไม่ได้ทำให้ความรู้สึกไม่สบายใจที่ต้องทิ้งใครไว้เบื้องหลังหายไป***เมื่อรถออกตัว ธามก็ยื่นแซนด์วิชที่เตรียมไว้ให้พิมพ์ชนกบอกว่าไม่หิว แต่







