LOGIN“ทำไมต้องเอาผ้าขนหนูเพิ่มด้วยคะ?”
เมื่อพิมพ์ชนกถาม มาร์โกก็เลือก
“ทำไมต้องเอาผ้าขนหนูเพิ่มด้วยคะ?”เมื่อพิมพ์ชนกถาม มาร์โกก็เลือกคำพูดอยู่ครู่หนึ่ง ไม่นานภาพวิดีโอก็เชื่อมต่อ เผยให้เห็นห้องครัวเล็ก ๆ ข้างเรือนกระจกมาร์โกกับพนักงานอีก 2 คนสวมผ้ากันเปื้อนสีชมพูกำลังเตรียมสตรอว์เบอร์รีอยู่บนโต๊ะทำงาน อันโตนิโอกำลังเช็ดครีมที่หก ส่วนลีโอทนรอคิวของตัวเองไม่ไหว จึงหยิบพายขึ้นมาและตรงกลางนั้น ลีโอวัย 6 ขวบถือพายสำหรับผสมแป้งอันใหญ่ ร่างกายเปื้อนแป้งสีขาวไปหมด แล้วตะโกนอย่างกระตือรือร้น— วันนี้ผมจะตกแต่งเอง! วางสตรอว์เบอร์รีตรงนี้ ตรงด้านนี้เลย!ภาพความวุ่นวายที่สงบสุขและน่าเอ็นดูส่งผ่านหน้าจอมา ทำให้แนวกรามของธามที่เกร็งจากความตึงเครียดคลายลงชั่วขณะ ก่อนเสียงหัวเราะเบา ๆ จะหลุดออกมาพิมพ์ชนกเองก็ยกมือปิดปาก กลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่“ให้ตายสิ… ลีโอกำลังทำเค้กแต่งงานให้พวกเรานี่เอง”เมื่อกล้องขยับเข้าไปด้านใน ก็เห็นกล่องสตรอว์เบอร์รีกับชามแป้ง พิมพ์ชนกน
พิมพ์ชนกเห็นชื่อของตัวเองปรากฏอยู่ในข่าวท้องถิ่น ข่าวแนะนำเธอว่าเป็นหนึ่งในทีมแพทย์ที่ดูแลผู้ป่วย แต่อีกข่าวกลับเน้นความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับธามมากกว่าเมื่อข่าวออกมาดี เธอก็โล่งใจ แต่ถ้าข่าวออกมาไม่ดี ทั้งวันของเธอก็พลอยสั่นคลอน ทั้งที่รู้ว่าไม่ว่าข่าวจะออกมาแบบไหน ก็กำหนดบทบาทของเธอในห้องตรวจแทนเธอไม่ได้มินตราขอให้ส่งเอกสารนำเสนอมาให้ดูก่อนข่าว“มีส่วนที่ทำได้ดีนะ แต่ก็มีส่วนที่แกรีบเชื่อมโยงเร็วเกินไป”เธอพูดตอนแรกพิมพ์ชนกรู้สึกน้อยใจ พอเธอบอกออกไปตรง ๆ โดยไม่ปิดบัง มินตราก็หัวเราะ“เรื่องปลอบใจฉันจะทำให้ต่างหาก ส่วนเอกสารก็แก้ซะ”พิมพ์ชนกหัวเราะตาม เธอรู้ว่าเพื่อนกำลังแบ่งเวลาจากตารางเตรียมงานวิจัยของตัวเองมาช่วย เธอระบุให้ชัดว่าส่วนไหนที่มินตราช่วยตรวจให้ และบอกว่าครั้งหน้าจะช่วยอ่านบทคัดย่อของมินตราบ้างหลังวางสาย ใจของเธอก็เบาลง เธอรู้สึกว่าตัวเองน่าจะกลับไปทำงานต่อได้ง่ายกว่าเมื่อมีคน
ไม่กี่วันต่อมา มีการส่งเอกสารการขนส่งบางส่วนเข้ามาเส้นทางบางส่วนที่สินค้าซึ่งถูกเรียกคืนถูกนำกลับออกไปจำหน่ายอีกครั้งได้รับการยืนยันแล้ว ส่วนช่องว่างที่เหลือจะตรวจสอบจากเอกสารอื่นต่อไป เอกสารที่สูญหายยังคงเป็นผลเสียต่อธามด้วย เขาไม่อาจหวังได้ว่าเพียงเพราะตัวเองนำเอกสารออกมา ทุกอย่างจะถูกลบล้างราวกับไม่เคยเกิดขึ้นขอบเขตการเรียกคืนสินค้าและการตรวจสอบขยายกว้างขึ้น ครอบครัวผู้ป่วยได้รับแจ้งข้อเท็จจริงที่ยืนยันได้ก่อน ส่วนความรับผิดชอบของบริษัทและการกระทำของแต่ละคนยังต้องตรวจสอบต่อไปธามจัดระเบียบสัญญาที่เกี่ยวข้องพร้อมคำนวณความเสียหาย แม้เขาจะเสนอเงินช่วยเหลือเพื่อเยียวยาผู้ได้รับผลกระทบ ก็ไม่อาจใช้เงินเปลี่ยนบทลงโทษที่ตัวเองจะได้รับได้ พิมพ์ชนกรู้เรื่องนั้นดี แต่ก็ไม่ได้เมินเฉยต่อชื่อผู้ป่วยที่ต้องการความช่วยเหลือเย็นวันนั้น อันโตนิโอกำลังจัดโต๊ะอาหารอยู่เมื่อได้รับโทรศัพท์น้ำเสียงของเขาขณะถามข่าวหลานสาวเบาลง พอพิมพ์ชนกเดินผ่าน เขาก็รีบหยุดพูด เธอถามว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับครอ
พวกเขานัดพบกันที่ร้านอาหารใกล้ท่าเรือชายคนนั้นเลื่อนแก้วน้ำเข้าหาตัวเองก่อนที่ธามจะนั่งลง ทั้งคู่รู้จักกันมานาน แต่ไม่ได้สนิทกันถึงขั้นจะนั่งเผชิญหน้ากันได้อย่างสบายใจ“ตอนนี้เพิ่งคิดจะเปิดเผยทุกอย่างหรือครับ?”เขาถามธามบอกว่ากำลังตามหาเอกสารตามที่ได้รับการร้องขอ ชายคนนั้นหัวเราะ“จำไม่ได้หรือครับว่าครั้งหนึ่งคุณสั่งให้จัดการเรื่องนี้โดยไม่ใส่ชื่อคุณลงไป”มือของธามชะงักชายคนนั้นบอกวันที่ออกมา เมื่อเอกสารมีปัญหา พวกเขาต้องเป็นฝ่ายอธิบาย แต่เมื่อสัญญาสำเร็จ คนข้างบนกลับรับผลประโยชน์ไป ทุกคนทำตามเพราะคิดว่าการทำงานเป็นแบบนี้ ทว่าพอเกิดปัญหาขึ้นกลับมาเรียกร้องให้พูดความจริงเอาตอนนี้ เขาว่ามันช่างสะดวกดีเหลือเกินธามพยายามหาคำโต้แย้ง บางเรื่องเขาไม่ได้สั่งโดยตรง และบางเรื่องก็เพิ่งมารู้ทีหลัง แต่เขาไม่อาจปฏิเสธได้ว่าวิธีการที่ตัวเองสร้างขึ้นเปิดช่องให้คนทำเช่นนั้นได้“ฉ
พิมพ์ชนกรู้สึกเหมือนถูกถามคำถามที่ไม่อยากได้ยินที่สุดซ้ำอีกครั้ง เธอโกรธเพราะรู้สึกว่าคนตรงหน้าถามราวกับต้องการลดความรู้สึกผิดของตัวเองลงก่อนตอบ เธอเว้นจังหวะเพื่อปรับลมหายใจ“กำลังรักษาอยู่ค่ะ อาการของแต่ละคนไม่เหมือนกัน”เธอไม่ได้พูดมากไปกว่านั้นพนักงานวางแฟ้มลงแล้วถูมือไปมา เขารู้ว่าเอกสารที่นำออกมาอาจทำให้ตัวเองเสียเปรียบ และยังไม่แน่ใจด้วยว่าจะได้ทำงานในบริษัทต่อไปหรือไม่พิมพ์ชนกไม่ได้พยายามโน้มน้าวให้เขานั่งอยู่จนจบ วันนี้เป็นเขาเองที่ตัดสินใจมาพบ ส่วนการอธิบายครั้งต่อไปต้องปรึกษากับตัวแทนที่มาด้วยว่าต้องการความช่วยเหลือแบบไหนเมื่อออกมาข้างนอก ใจของเธอก็หนักอึ้ง สิ่งที่ติดค้างอยู่ในใจไม่ใช่ความดีใจที่ได้ข้อมูลที่จำเป็น แต่เป็นใบหน้าของคนที่สร้างและซ่อนข้อมูลเหล่านั้นไว้***ธามกำลังรออยู่ในรถเมื่อพิมพ์ชนกขึ้นรถ เขาก็วางโทรศัพท์ลง เขาบอกว่าเพิ่งได้รับข้อความจากพนักงานคนหนึ่งท
มีจานอาหารวางคลุมไว้บนโต๊ะสำหรับทั้งสองคนที่กลับมาดึกมาร์โกบอกว่าลีโอรอจนหลับไป เด็กบอกให้ปลุกเมื่อทั้งสองกลับมา แต่พอหลับสนิทแล้วก็ปลุกไม่ลง พิมพ์ชนกบอกว่าพรุ่งนี้เธอจะอธิบายให้ฟังเองธามเข้าไปในห้องเด็กก่อน ลีโอนอนเตะผ้าห่มไปกองไว้ด้านหนึ่ง เขาก้มลงดึงผ้าห่มกลับมาคลุม แต่เมื่อไหล่เจ็บก็ต้องเปลี่ยนท่าพิมพ์ชนกยื่นมือมาช่วยจากด้านหลังทั้งสองพูดด้วยเสียงเบาเพื่อไม่ให้เด็กตื่น กลางวันเธอต้องอธิบายเรื่องต่าง ๆ ในโรงพยาบาลและห้องประชุมจนเจ็บคอ พอตกกลางคืน เพียงไม่กี่คำก็เข้าใจได้ว่าอีกฝ่ายกำลังจะทำอะไรหลังออกจากห้อง ธามก็กอดเธอไว้ พิมพ์ชนกยังไม่ทันได้วางกระเป๋าก็เดินเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของเขา“ไหนบอกว่าวันนี้จบแล้วจะไม่พูดอะไรสักคำไง”เขาพูด“งั้นก็อย่าพูดสิคะ”พิมพ์ชนกตอบ ธามกลั้นหัวเราะไว้ เมื่อแนบแก้มกับเสื้อเชิ้ตของเขา แรงเกร็งที่ขากรรไกรซึ่งตึงมาตลอดทั้งวันก็คลายลงเล็กน้







