บทที่ 1

มุมมองของลีน่า

น้องสาวบุญธรรมของสามีระดับหัวหน้ามาเฟียของฉันปรากฏตัวขึ้นและบอกฉันว่าเธอกำลังอุ้มท้องลูกของเขา ฉันไม่ได้สติหลุด ฉันเพียงแค่จ้องตาเธอแล้วพูดว่า "เธอเอาเขาไปได้เลย" ยังไงฉันก็ไม่มีความตั้งใจจะอยู่กับผู้ชายที่โกหกและนอกใจอยู่แล้ว

"คุณก็รู้ว่าเคเลบไม่เคยอยากให้ฉันโผล่มาต่อหน้าคุณ" รูบี้—น้องสาวบุญธรรมของเคเลบ—มองฉันด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน ดวงตาของเธอค่อยๆ สำรวจใบหน้าของฉัน "แต่ฉันต้องมา เขาบอกฉันมาว่าตอนนี้คุณท้องเหรอ?"

สายตาของเธอลดต่ำลงมาที่หน้าท้องของฉัน

"เสียใจด้วยนะ" เธอพูดต่อด้วยน้ำเสียงสบายๆ "ของฉันเป็นลูกชาย และฉันก็ใกล้จะคลอดเต็มทีแล้ว"

ฉันก้มลงมองรูปถ่ายและบันทึกการทำธุรกรรมที่รูบี้โยนทิ้งไว้บนโต๊ะก่อนหน้านี้ ในทุกๆ รูป เคเลบและรูบี้ดูใกล้ชิดสนิทสนม... ราวกับว่าพวกเขาต่างหากที่เป็นคู่สามีภรรยากันจริงๆ

ฉันรวบรวมพวกมันขึ้นมาและเริ่มเปิดดูช้าๆ

รูปที่เก่าที่สุดย้อนกลับไปเมื่อสามปีก่อน ฉันจ้องมองวันที่นั้น มันไม่ผิดแน่ นั่นคือวันที่ฉันสูญเสียลูกคนแรกไป

และยังเป็นวันที่เคเลบหายตัวไปทั้งวันอีกด้วย

หลังจากนั้น เขาบอกฉันว่ามีประชุมด่วนเข้ามา

ในฐานะหัวหน้ามาเฟียแห่งสโตนเฮาส์ การประชุมด่วนเป็นเรื่องปกติ ธุรกิจของเขามืดมนและซับซ้อน การหายตัวไปเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา ซึ่งฉันไม่เคยตั้งคำถามกับมันเลย

ฉันแค่ไม่เคยจินตนาการเลยว่า 'การประชุมด่วน' ที่ว่านั้น คือการใช้เวลาทั้งวันอยู่กับรูบี้... ยัยน้องสาวบุญธรรมคนนั้น

ตามที่เห็นในรูป มันเป็นวันที่หรูหรามากทีเดียว เริ่มจากเขาพาเธอไปร้านอาหารที่แพงที่สุดแห่งหนึ่งในย่านใจกลางเมือง หลังจากนั้นก็มีคืนเล่นโป๊กเกอร์กับกลุ่มเพื่อนของเขา

นิ้วมือของฉันสั่นเทาขณะกำรูปถ่ายเอาไว้แน่น เมื่อเทียบกับพวกเขาแล้ว วันนั้นสำหรับฉันมันต่างกันอย่างสิ้นเชิง

หมอบอกว่าตอนนั้นลูกน่าจะปลอดภัยดีแล้ว แต่บ่ายวันนั้น อาการปวดเกร็งอย่างรุนแรงก็บิดมวนในท้องของฉัน เลือดไหลอาบลงมาตามเรียวขาขณะที่ฉันตะโกนเรียกแม่บ้านให้ตามรถพยาบาล... และโทรหาเคเลบ

ในรถพยาบาลคันนั้น ฉันคิดจริงๆ ว่าตัวเองอาจจะตาย ฉันอาจไม่ได้เห็นหน้าเคเลบหรือพบลูกของเราอีกแล้ว

ฉันทั้งหวาดกลัวและสิ้นหวัง

ปรากฏว่าตลอดเวลาที่ฉันกำลังต่อสู้เพื่อลูกของเรา... ต่อสู้เพื่อเคเลบ... เขากลับไปใช้เวลากลางคืนอยู่กับรูบี้

ในขณะที่ฉันนอนอยู่บนเตียงผ่าตัด รอให้หมอเริ่มการผ่าตัดเพื่อเอาลูกคนแรกออกจากร่างกายของฉัน... เคเลบกำลังชนแก้วกับรูบี้ เฉลิมฉลองที่พวกเขาชนะโป๊กเกอร์

ตาของฉันเริ่มร้อนผ่าว แต่ฉันฝืนกลั้นน้ำตาเอาไว้ การร้องไห้ต่อหน้ารูบี้คือสิ่งสุดท้ายที่ฉันจะยอมให้เกิดขึ้น

และไม่ใช่เพราะเคเลบ หรือชีวิตแต่งงานที่พังทลายหรอกที่ทำให้ฉันเจ็บหน้าอกอยู่ในตอนนี้ แต่มันคือความทรงจำที่ต้องเสียลูกคนแรกไปต่างหาก

ฉันเปิดดูรูปต่อไปเรื่อยๆ ในรูปหนึ่ง เคเลบคุกเข่าข้างหนึ่งพลางถือแหวนเพชรวงโต วันที่ที่ระบุในรูปสะดุดตาฉันเข้า มันคือวันเกิดของฉันเมื่อปีที่แล้ว

แปลกดีที่หลังจากเจอเรื่องช็อกมามากมาย ฉันกลับไม่รู้สึกอะไรมากนัก ความคิดที่ว่าเขาใช้เวลาในวันเกิดของฉันไปคุกเข่าต่อหน้ารูบี้เพื่อมอบแหวนให้เธอ มันไม่ได้ทำให้ฉันตกใจเท่าที่ควรจะเป็นด้วยซ้ำ

"เอาน่า อย่าเศร้าไปเลยลีน่า" รูบี้พูดเสียงเรียบ "เคเลบคอยระวังเสมอไม่ให้คุณรู้สึกด้อยกว่าฉัน อะไรก็ตามที่เขาให้ฉัน เขาก็ให้คุณเหมือนๆ กันนั่นแหละ"

เธอยิ้มพลางวางมือลงบนท้องที่โย้ของเธอ "แต่ตอนนี้ลูกของฉันกำลังจะลืมตาดูโลกแล้ว ฉันอยากได้ตำแหน่ง 'นายหญิง' คืนน่ะคุณก็รู้ ลูกชายของฉันสมควรได้รับสิทธิในการสืบทอดตระกูลสโตน"

นิ้วมือของเธอลูบไล้สร้อยคอที่สวมอยู่

ฉันจำมันได้ทันที มันเกือบจะเหมือนกับเส้นที่เคเลบให้ฉันในวันครบรอบปีนี้... แค่เกือบนะ

สร้อยบนคอของรูบี้ทอประกายเจิดจ้ากว่า เพชรมีขนาดใหญ่กว่า จำนวนมากกว่า และมีมูลค่ามากกว่าของฉัน

"เอาละ ในเมื่อคุณรู้ทุกอย่างแล้ว" รูบี้พูดขณะลุกขึ้นยืนพลางลูบชุดให้เรียบ "ฉันควรกลับได้แล้ว เคเลบอาจจะเป็นห่วงถ้าเขากลับบ้านแล้วไม่เจอฉันที่นั่น"

เคเลบบอกฉันว่าเขาต้องบินไปอิตาลีเพื่อจัดการธุรกิจคาสิโน เขาไม่ได้บอกฉันเลยว่าเขากลับมาแล้ว

หลังจากรูบี้กลับไป ฉันเดินเข้าไปในห้องและหยิบสร้อยคอที่เคเลบเคยให้ไว้ออกมา ฉันถือมันไว้ในฝ่ามือและจ้องมองมัน

ตอนที่ได้รับมันครั้งแรก ฉันมีความสุขมาก ฉันอยากได้เครื่องประดับชิ้นนี้มาตั้งนาน และคิดว่าในที่สุดเคเลบก็จำมันได้สักที

แต่ว่าตอนนี้ แค่เพียงมองมันก็ทำให้ฉันรู้สึกพะอืดพะอม

การหาโซเชียลมีเดียของรูบี้ไม่ใช่เรื่องยากเลย เธอชอบโพสต์อวดชีวิตที่หรูหราของเธออยู่แล้ว

ก่อนหน้านี้ ฉันไม่เคยคิดมากเรื่องที่เรามีอะไรหลายอย่างคล้ายกัน รูบี้คือน้องสาวบุญธรรมของเคเลบ แน่นอนว่าเธอต้องมีเงิน

แต่เมื่อฉันเลื่อนดูรูปถ่ายของเธอ สิ่งที่เหมือนกันจนน่าประหลาดใจก็กลายเป็นเรื่องที่ไม่อาจมองข้ามได้อีกต่อไป

กระเป๋าชาแนล รองเท้าส้นสูงกุชชี่ แหวน

ล้วนเป็นสไตล์เดียวกันหมด เพียงแต่ของเธอมักจะเป็นรุ่นที่หายากกว่า แพงกว่า และดีกว่า

ฉันเลื่อนดูหน้าฟีดของรูบี้ต่อไป เธอไม่เคยเปิดเผยใบหน้าของเคเลบเลย บางทีเขาอาจจะสั่งห้ามเธอไว้ แต่ฉันกลับเห็นเงาของเขาอยู่ทุกที่ บางครั้งก็แค่เป็นมือที่วางอยู่บนโต๊ะ บางครั้งก็เป็นรองเท้าคูหนึ่งที่วางอยู่ข้างๆ รองเท้าของเธอ

โพสต์หนึ่งของรูบี้ถูกปักหมุดไว้ที่ด้านบนสุดของหน้าเพจ ฉันกดเข้าไปดู

แทบจะในทันที เสียงของเคเลบก็ดังลอดออกมาจากลำโพง "รูบี้ ผมรักคุณ ไม่มีใครที่ผมรักมากไปกว่าคุณอีกแล้ว"

มันเป็นโพสต์ใหม่ รูบี้อาจจะปักหมุดมันไว้เพราะรู้ว่าสุดท้ายฉันจะต้องตามมาดู

ฉันไม่ได้กดหยุดวิดีโอ เสียงของเคเลบยังคงเล่นคลออยู่เป็นพื้นหลัง

ฉันค่อยๆ เอนตัวลงนอนบนเตียงและจ้องมองขึ้นไปบนเพดาน ตอนนี้เสียงของเขาฟังดูห่างไกลออกไป สิ่งที่ดังที่สุดในห้องกลับกลายเป็นเสียงหัวใจของฉันเองที่เต้นรัวและดังขึ้นเรื่อยๆ ในหู

ถ้าเคเลบรักรูบี้ขนาดนี้ แล้วเขามาแต่งงานกับฉันทำไม?

หรือบางทีคำตอบอาจจะง่ายนิดเดียว ฉันก็แค่ตัวเลือกที่เหมาะสม เป็นภรรยาที่ดูน่าเคารพเกรงขาม เป็นผู้หญิงที่สามารถยืนเคียงข้างเขาในฐานะ 'นายหญิง' คอยจัดการธุระในครอบครัว เป็นเจ้าภาพจัดงานเลี้ยง และส่งยิ้มให้ตระกูลอื่นๆ

ในขณะที่ผู้หญิงที่เขารักจริงๆ สามารถครอบครองตัวเขาได้โดยไม่ต้องแบกรับภาระพวกนั้นเลย

ฉันไม่ใช่แม้แต่ตัวเลือกอันดับสอง ฉันเป็นแค่ 'ตัวคั่นเวลา' เท่านั้นเอง

ตอนที่เผชิญหน้ากับรูบี้ก่อนหน้านี้ ฉันคิดว่าตัวเองใจเย็นแล้วนะ

แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว มันไม่ใช่ความใจเย็นหรอก ฉันแค่ช็อกหนักจนจิตใจหยุดทำงานไปชั่วขณะ มันรู้สึกเหมือนกับว่าฉันหลุดออกมาจากร่างของตัวเอง นั่งมองตัวเองใช้ชีวิตของคนอื่นอยู่

สุดท้ายความเสียใจก็ถาโถมเข้ามา ฉันปฏิเสธมันไม่ได้ แม้จะรู้สึกโง่เง่าที่ยังมีความรู้สึกหลงเหลือให้เคเลบอยู่ก็ตาม

ฉันวางมือลงบนหน้าท้องเบาๆ ลูกยังตัวเล็กเกินกว่าที่ฉันจะรู้สึกถึงได้ "อย่าโกรธแม่เลยนะลูก" ฉันกระซิบแผ่วเบา "แม่ต้องพาเราออกไปจากที่นี่"

ฉันไม่มีความคิดที่จะเผชิญหน้ากับเคเลบ

ในฐานะหัวหน้ามาเฟีย เขามีอำนาจล้นมือที่จะทำให้ฉันหายสาบสูญไป หรือบังคับให้ฉันอยู่ตรงไหนก็ได้ที่เขาต้องการ

การหนีไปจากสถานที่ที่ฉันเคยเรียกว่าบ้าน... และหายไปจากชีวิตของเคเลบอย่างถาวร... คือทางเลือกเดียวที่ฉันมี และบางที มันอาจจะเป็นทางที่ปลอดภัยที่สุดด้วย