บทที่ 3

มุมมองของลีน่า

ฉันคิดว่าตัวเองผ่านจุดที่ช็อกที่สุดมาแล้ว คิดว่ายอมรับความจริงเกี่ยวกับเคเลบและชีวิตแต่งงานของเราได้แล้ว

แต่ว่าวินาทีที่เห็นพวกเขาอยู่ด้วยกัน หัวใจของฉันกลับเหมือนจะหยุดเต้นไปชั่วขณะ

เคเลบคนนี้... ไม่ใช่ผู้ชายที่ฉันรู้จักเลย

เคเลบที่อยู่ต่อหน้าฉันมักจะอ่อนโยน สงบนิ่ง และมีความอดทนอยู่เสมอ

แต่ท่าทางที่เขาโอบกอดรูบี้ในตอนนี้... วิธีที่เขาจูบเธอ... มันช่างเร่าร้อน ป่าเถื่อน... ปล่อยอารมณ์ไปตามความปรารถนาอย่างไม่คิดจะเหนี่ยวรั้ง และเต็มไปด้วยความรัก

ติ๊ก... ต่อก... ติ๊ก... ต่อก...

ฉันฟังเสียงเดินเบาๆ ของนาฬิกาในรถ เคล้าไปกับเสียงลมหายใจของตัวเอง

น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินอาบแก้ม ฉันไม่รู้ตัวเลยจนกระทั่งมันหยดลงบนหลังมือ

ฉันเคยคิดว่าตัวเองเข้มแข็งพอ... เข้มแข็งพอที่จะเดินจากไปและทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลัง

แต่มันก็ยังเจ็บปางตายอยู่ดี

"ลีน่า ตั้งสติไว้" ฉันกระซิบ "เธอต้องเข้มแข็ง เพื่อตัวเธอเอง และเพื่อลูกที่กำลังเติบโตอยู่ในท้อง"

ลูกอาจจะมีเลือดของเคเลบไหลเวียนอยู่ แต่ฉันต่างหากที่เป็นคนต่อสู้อย่างหนักเพื่อให้ได้เด็กคนนี้มา

ฉันจะไม่ยอมให้เรื่องเลวร้ายใดๆ เกิดขึ้นกับลูกของฉันเด็ดขาด

ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ บังคับให้อารมณ์สงบลง ความรู้สึกแน่นที่หน้าท้องค่อยๆ บรรเทาลงอย่างช้าๆ

ผ่านไปพักหนึ่ง ฉันสตาร์ทรถอีกครั้ง

ทันเวลาที่จะเห็นเคเลบโอบไหล่รูบี้พลางพากันเดินกลับเข้าบ้านไป

ฉันเหยียบคันเร่งจนสุดแล้วขับออกไปในทิศทางตรงกันข้าม

...

ชีวิตนี้มีอารมณ์ตลกที่ร้ายกาจซะจริง

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจร่างกายประจำเดือน ฉันกำลังเดินไปทางห้องตรวจของหมอ แต่พอเลี้ยวตรงหัวมุม... ฉันก็ต้องยืนตัวแข็งทื่อ

รูบี้นั่งอยู่บนม้านั่งตรงโถงทางเดิน เคเลบคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเธอ ในมือถือขวดน้ำและกล่องอาหารเล็กๆ

ฉันควรจะเดินหนีไป แต่ความอยากรู้อยากเห็นกลับมีอำนาจเหนือกว่า หลังจากเรื่องเมื่อวาน มันเหมือนกับว่าฉันไม่เคยรู้จักสามีตัวเองจริงๆ เลย ตอนนี้ฉันเลยอดสงสัยไม่ได้ว่าเขาจะเป็นยังไงเวลาอยู่กับผู้หญิงที่เขารักสุดหัวใจ

ฉันเลยหยุดยืนเงียบๆ อยู่ที่โถงทางเดินฝั่งตรงข้ามเพื่อแอบมองพวกเขา

"ฉันดื่มน้ำไม่ไหวแล้วนะคะที่รัก" รูบี้ทำปากยื่น

เคเลบยังคงคุกเข่าอยู่อย่างนั้น น้ำเสียงของเขาช่างอ่อนโยนและเว้าวอน "คุณหมอเพิ่งบอกว่ายังไง? คุณต้องดื่มน้ำให้เพียงพอนะ ดื่มอีกนิดเถอะ"

เขายื่นขวดน้ำให้เธออีกครั้ง "เอาอย่างนี้ไหม" เขาเสริมอย่างนุ่มนวล "ถ้าคุณดื่มขวดนี้หมด วันนี้ผมจะไปเอาสร้อยเพชรเส้นนั้นมาให้ เส้นที่คุณชอบไง ว่ายังไง?"

ใบหน้าของรูบี้สว่างวาบขึ้นมาทันที "จริงเหรอคะ?!" เธออุกิน "แต่คุณเคยบอกว่ามันหมดสต็อกไปแล้วไม่ใช่เหรอ?"

เคเลบยิ้มให้เธอด้วยท่าทางที่สงบและมั่นใจ "คุณคิดว่าผมเป็นใครกันล่ะ?"

"คุณสปอยล์ฉันมากเกินไปแล้ว" รูบี้หัวเราะพลางโผกอดเขาแล้วหอมแก้มฟอดใหญ่

คนที่เดินผ่านไปมาต่างชะลอฝีเท้าลง ฉันเห็นรอยยิ้มและความอิจฉาจางๆ ในสีหน้าของพวกเขา

พวกเขาคงคิดว่ากำลังมองดูสามีที่แสนสมบูรณ์แบบที่คอยดูแลภรรยาที่กำลังตั้งท้องอย่างใกล้ชิด

สักพักต่อมา เจค ผู้ช่วยของเคเลบ ก็เดินออกมาจากอีกโถงทางเดินพร้อมกับเพื่อนสนิทคนหนึ่งของเขา

ฉันตัวแข็งทื่อ

ฉันจ้องมองภาพนั้นอยู่นาน

ฉันหลงเชื่อมาตลอดว่าเรื่องราวระหว่างเคเลบกับรูบี้เป็นความลับ

แต่ท่าทางที่เจคทักทายรูบี้... วิธีที่พวกเขาพูดคุยกับเธออย่างเป็นธรรมชาติขนาดนั้น...

พวกเขารู้... พวกเขารู้มาโดยตลอด

เจคถึงกับเรียกรูบี้ว่า 'นายหญิง' ด้วยซ้ำ

หัวใจของฉันหล่นวูบ

ทุกคนรอบตัวเคเลบรู้เรื่องนี้หมดเลยงั้นเหรอ?

นิ้วมือของฉันกำกระเป๋าถือไว้แน่น

ถ้าพวกเขารู้กันหมด นั่นแปลว่าพวกเขาทุกคนร่วมมือกันช่วยเขาหลอกฉัน ทุกคนเฝ้ามองฉันยิ้ม เฝ้ามองฉันเชื่อในชีวิตที่ไม่เคยมีอยู่จริง

ฉันคงเป็นได้แค่ตัวตลกสำหรับพวกเขา เป็นผู้หญิงที่ใช้ชีวิตอยู่ในเรื่องโกหกอย่างมีความสุข

จู่ๆ ฉันก็รู้สึกจุกเสียดในช่องท้อง

ฉันสูดลมหายใจเข้าช้าๆ บังคับตัวเองให้ตั้งสติ มือของฉันเลื่อนลงไปลูบหน้าท้องตามสัญชาตญาณ

"แม่จะทนให้ได้" ฉันกระซิบแผ่วเบา "ไม่ต้องกลัวนะลูก แม่จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายหนู แม้แต่ตัวแม่เองก็ตาม"

พอฉันเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง สายตาของฉันก็ปะทะเข้ากับสายตาของรูบี้

เธอค่อยๆ โน้มตัวไปหาเคเลบอย่างตั้งใจ แล้วจูบที่ริมฝีปากเขาอีกครั้ง

สีหน้าของเธอช่างดูอิ่มเอมและมั่นใจ... ท่ามกลางผู้คนที่ล้วนอยู่ข้างเธอ ในขณะที่ฉันได้แต่ยืนอยู่ในเงาสลัวของโถงทางเดิน เฝ้าดูทุกอย่างที่เกิดขึ้นราวกับเป็นคนแปลกหน้า

รูบี้จ้องตรงมาที่ฉันแล้วขยับปากบอกเป็นคำสองคำว่า "คุณแพ้แล้ว"

ฉันหันหลังและเดินจากไป

รูบี้เข้าใจผิดไปหมดแล้ว ความสัมพันธ์น่ะมันไม่ควรจะเป็นเกมแพ้ชนะมาตั้งแต่แรก

ใช่ ฉันถูกทรยศและถูกหลอกลวง

ไม่เป็นไร ฉันจัดการเรื่องนี้ได้

รูบี้คิดว่าเคเลบคือรางวัลชนะเลิศ

แต่ในสายตาของฉันตอนนี้ เขาเป็นแค่ผู้ชายโกหกปลิ้นปล้อนและชอบบงการคนอื่น

ผู้ชายที่หลอกลวงผู้หญิงคนหนึ่งได้อย่างง่ายดายเพียงเพื่อปกป้องคนที่เขาอ้างว่ารัก... ไม่ใช่ผู้ชายที่ดีหรอก

และเคเลบน่ะ แม้ตอนนี้เขาจะดูทุ่มเทให้รูบี้ แต่เขาก็ยังคงแอบซ่อนเธอไว้เมื่อเห็นสมควร เขาไม่ได้มอบตำแหน่งที่เธอเชื่อว่าตนเองคู่ควรให้เลยด้วยซ้ำ

ผู้ชายแบบนั้นน่ะเหรอที่น่าจับทำสามี?

เมื่อคิดได้ดังนั้น ความเศร้าเสียใจที่มีต่อชีวิตแต่งงานของเราก็ค่อยๆ จางหายไป

ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องอาลัยอาวรณ์ความสัมพันธ์ที่ไม่เคยเป็นความจริง

พอถึงบ้าน ฉันก็โทรหาทนายความฝ่ายหย่าและขอให้เขาร่างเอกสารให้ทันที

เพราะฉันไม่ต้องการอะไรจากเคเลบเลย รวมถึงไม่ต้องการอะไรจากเขาให้ลูกด้วย ข้อตกลงจึงเรียบง่ายมาก

ฉันพิมพ์เอกสารออกมาในบ่ายวันนี้ จัดการเซ็นชื่อ และส่งไปรษณีย์ออกไป

มันจะถูกส่งถึงที่หมายในอีกสามวันข้างหน้า ซึ่งเป็นวันเดียวกับที่ฉันวางแผนจะย้ายออกจากนิวยอร์กอย่างถาวร

เคเลบอาจจะมีอิทธิพลล้นฟ้าในเมืองนี้ แต่ถ้าเป็นที่อื่นข้างนอกนั่น มีสถานที่อีกนับไม่ถ้วนที่ฉันจะไปได้

ต่อให้เขาอยากจะตามหาฉัน มันก็ต้องใช้เวลา

และฉันก็สงสัยว่าเคเลบจะยังอยากสละเวลามาตามหาฉันอยู่อีกหรือเปล่า ในเมื่อลูกของรูบี้กำลังจะคลอดในไม่ช้า เขาคงจะยุ่งอยู่กับการสวมบทบาทคุณพ่อที่แสนดี... และแต่งตั้งรูบี้ขึ้นเป็น 'นายหญิง' คนใหม่ของเขาแทนละมั้ง