บทที่ 3

หรูอวี้เซียงเดินไปตามทางดินเล็ก ๆ ด้วยหัวใจอันเปี่ยมไปด้วยความสุข ท่ามกลางลมทะเลพัดโชยมาเบา ๆ กลิ่นอายของธรรมชาติลอยคลุ้งในอากาศทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายขึ้นทุกย่างก้าว

บ้านไม้หลังเล็กที่ล้อมรอบด้วยสวนผลไม้ค่อย ๆ ปรากฏเด่นชัดขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อใกล้ถึงประตูบ้าน เสียงเห่าดังลั่นก็ดังขึ้นมาจากสวนด้านข้าง

“โฮ่ง! โฮ่ง!”

เธอหันไปเห็นเสี่ยวเฮยสุนัขสีดำตัวใหญ่วิ่งตรงมาที่เธอ หางของมันกระดิกไปมาอย่างแรง ร่างใหญ่ของมันพุ่งเข้าหาเธออย่างรวดเร็ว

“เสี่ยวเฮย!” หรูอวี้เซียงอุทานอย่างดีใจ เธอย่อตัวลงทันทีเมื่อมันมาถึง สุนัขตัวใหญ่กระโดดเข้ามาดมเสื้อผ้าของเธอด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะเลียมือของเธอราวกับทักทาย

“ยังจำฉันได้อยู่ใช่ไหม แกช่างรู้ความมากจริง ๆ” เธอลูบหัวมันเบา ๆ พร้อมส่งเสียงหัวเราะ

เสี่ยวเฮยส่งเสียงครางในลำคอ ก่อนจะหมุนตัวไปทางประตูบ้านแล้วเห่าอีกครั้งราวกับกำลังเรียกใครบางคน

ประตูไม้เก่าถูกผลักออกเสียงแหลมเล็กของบานพับดังขึ้น หญิงชราร่างผอมในชุดเสื้อผ้าธรรมดายืนอยู่ตรงประตูใบหน้าของเธอเปื้อนรอยยิ้ม

“เซียงเอ๋อร์!” ฮัวอวี้หลินเรียกหลานสาวเสียงดัง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดีใจ

“ย่า!” หรูอวี้เซียงลุกขึ้นแล้ววิ่งเข้าไปหาย่าทันที เธอโผเข้ากอดหญิงชราแน่น ความอบอุ่นจากอ้อมกอดทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้กลับมาสู่จุดที่ปลอดภัยที่สุดในโลก

ฮัวอวี้หลินลูบหลังหลานสาวเบา ๆ น้ำตาแห่งความดีใจคลออยู่ในดวงตา “ย่าดีใจที่สุดเลยที่หลานกลับมา ย่าเฝ้ารอวันนี้มานานมาก”

“หนูคิดถึงย่ามากค่ะ ย่าคะ ต่อไปนี้หนูจะอยู่ที่นี่ จะช่วยย่าดูแลทุกอย่าง” หรูอวี้เซียงพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

ฮัวอวี้หลินยิ้มกว้าง “เข้าบ้านก่อนสิลูก เดินทางมาเหนื่อย ๆ เดี๋ยวย่าทำอาหารให้กิน เจ้าเสี่ยวเฮยคงดีใจที่ได้เจอเธอเหมือนกัน ดูสิหางมันแทบจะหลุดแล้ว”

หรูอวี้เซียงหัวเราะ เธอหันไปมองเสี่ยวเฮยที่ยังคงกระดิกหางอย่างตื่นเต้น ก่อนจะเดินตามย่าเข้าไปในบ้านพร้อมกับสุนัขตัวโตที่เดินตามติดไม่ห่าง

บ้านไม้หลังเล็กเต็มไปด้วยบรรยากาศอบอุ่น หรูอวี้เซียง มองไปรอบ ๆ ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม โต๊ะไม้กลางห้อง เฟอร์นิเจอร์เรียบง่าย และกลิ่นสมุนไพรคละคลุ้งในอากาศ

ฮัวอวี้หลินเดินเข้าไปในครัว “นั่งพักก่อนนะ เดี๋ยวย่าชงชามาให้” “ย่าคะ! อย่าลำบากเลย ย่าทำเหมือนฉันเป็นแขกไปได้ ย่ามานั่งเถอะค่ะ ฉันมีเรื่องมากมายอยากจะพูดด้วย”

ฮัวอวี้หลินหันมายิ้มพร้อมลูบหัวหลานสาวอย่างเอ็นดู “เด็กคนนี้ ช่างเอาแต่ใจจริง ๆ” เธอพูดพลางเดินกลับไปนั่งที่ม้านั่งไม้เก่าใกล้โต๊ะอาหาร

หรูอวี้เซียงหย่อนตัวลงนั่งข้าง ๆ ก่อนจะขยับตัวเข้าไปใกล้พร้อมกับจับมือย่าเอาไว้เบา ๆ ดวงตาของเธอเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่นและความคิดถึง

“ย่าคะ ฉันขอโทษที่ไม่ได้กลับมานาน ฉันยุ่งกับงานจนลืมว่าย่ายังรออยู่ที่นี่” เสียงของเธอสั่นเล็กน้อยน้ำตาคลอเบ้าตา

ฮัวอวี้หลินเผยรอยยิ้มก่อนตอบ “ย่าเข้าใจลูก ชีวิตในเมืองมันไม่ง่าย ย่าไม่เคยโกรธเลยนะ มีแต่ภูมิใจในตัวหลาน”

คำพูดนั้นทำให้หรูอวี้เซียงไม่อาจกลั้นน้ำตาไว้ได้อีก เธอโผเข้ากอดย่าแน่น กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของสมุนไพรจากเสื้อผ้าย่าทำให้หัวใจของเธอสงบลง

“ย่าคะ ต่อไปนี้ฉันจะอยู่ที่นี่ จะช่วยย่าทำสวน ดูแลทุกอย่าง และสร้างอนาคตใหม่สำหรับเรา”

ฮัวอวี้หลินลูบหลังหลานสาวเบา ๆ น้ำตาแห่งความปลื้มปริ่มเอ่อคลอ “เซียงเอ๋อร์ ย่าดีใจที่สุดเลยที่ได้ยินคำนี้”

หรูอวี้เซียงผละออกจากอ้อมกอด มือของเธอยังคงจับมือย่าแน่น น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความจริงจัง

“ฉันจะไม่ปล่อยให้ย่าต้องเหนื่อยอีกต่อไป เราจะทำทุกอย่างไปด้วยกัน”

ฮัวอวี้หลินยิ้มกว้างพลางใช้มือหยาบกร้านลูบใบหน้าของหลานสาวด้วยความรัก

“ย่าดีใจจริง ๆ ที่ได้หลานกลับมา หลานคือทุกอย่างของย่า”

เสี่ยวเฮยที่นั่งอยู่แนบเท้าของหญิงสาวส่งเสียงเห่าราวกับสนับสนุน หรูอวี้เซียงหัวเราะออกมาเสียงดังพร้อมกับเอามือลูบหัวของมัน

“ใช่ค่ะ เราจะเริ่มต้นใหม่ด้วยกันรวมถึงเสี่ยวเฮยด้วย” “โฮ่ง” สุนัขดำตัวใหญ่รับคำอย่างแสนรู้

หลังจากการพูดคุยอันอบอุ่นกับย่า หรูอวี้เซียงก็ได้มานั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นของบ้านตามลำพัง เธอมองทุกอย่างรอบตัวด้วยความคิดถึงระคนโหยหา

แสงแดดอ่อนยามเย็นสาดส่องเข้ามาผ่านบานหน้าต่าง เสี่ยวเฮยนอนหมอบอยู่ใกล้ ๆ ทันใดนั้นเสียงของไหหม่าก็ดังขึ้นในหัวของเธอ

เซียงเซียง ฉันดีใจกับคุณด้วย ดูเหมือนว่าในมิติจะมีสิ่งที่น่ายินดีบางอย่างเกิดขึ้น

หรูอวี้เซียงขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะลอบถามในความคิด สิ่งที่น่ายินดี? คุณหมายถึงอะไร?

ตอนที่คุณเลือกกลับมาอยู่กับย่าและตั้งใจดูแลบ้าน คุณได้ปลดล็อกภารกิจลับ ที่เกี่ยวข้องกับการสร้างรากฐานในมิติของคุณ ภารกิจนี้ไม่เพียงแค่ช่วยพัฒนามิติแต่ยังส่งผลต่อชีวิตของคุณในโลกจริงด้วย

คำพูดนั้นทำให้หรูอวี้เซียงนั่งตัวตรง ความสงสัยในใจเริ่มก่อตัว

ภารกิจลับ? แล้วฉันต้องทำอะไรบ้าง?

ภารกิจลับของคุณในตอนนี้คือการสร้างบ้านแห่งความอบอุ่นในมิติ เสียงของไหหม่าอธิบายต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังโดยไม่ต้องรอให้หญิงสาวถาม

สิ่งนี้หมายถึงการรวบรวมทรัพยากร เช่น เมล็ดพันธุ์ อาหาร สัตว์เลี้ยง และสิ่งที่จำเป็นต่อการใช้ชีวิต เพื่อทำให้มิติกลายเป็นพื้นที่ปลอดภัยสำหรับคุณและคนที่คุณรักในอนาคต ไห่หม่ายังคงตอบหญิงสาวอย่างใจเย็น

หรูอวี้เซียงพยักหน้าในใจเป็นเชิงรับรู้ ขณะที่เธอยังคงนั่งลูบหัวเสี่ยวเฮยอยู่ในบ้านเธอก็ยังคงสื่อสารกับม้าน้ำโปร่งแสงด้วยความอยากรู้ต่อไป

แล้วถ้าฉันทำสำเร็จ จะมีอะไรเกิดขึ้น?

เมื่อคุณสร้างบ้านแห่งความอบอุ่นได้สำเร็จ มิติจะมอบคุณสมบัติใหม่ที่ช่วยเพิ่มศักยภาพในการเก็บเกี่ยวทรัพยากร เช่น อัตราการเติบโตที่เร็วขึ้นของพืช การเพิ่มคุณค่าทางอาหาร และฟังก์ชันสนับสนุนชีวิตอื่น ๆ ไหหม่าตอบด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูมีความหวัง

นั่นฟังดูดีมาก แต่... แค่นั้นเหรอ?" หรูอวี้เซียงถามด้วยความอยากรู้ระคนคาดหวังถึงสิ่งพิเศษ

ยังไม่หมด เพราะอีกสิ่งหนึ่งที่คุณได้รับ คือ บ่อน้ำในมิติ แม้ว่าตอนนี้มันจะเป็นเพียงบ่อเล็ก ๆ แต่จะเป็นแหล่งน้ำสำรองที่สำคัญสำหรับการเพาะปลูกและการดำรงชีวิตของคุณในระยะยาว

คำว่าบ่อน้ำทำให้หรูอวี้เซียงตื่นเต้น เธอนึกถึงช่วงเวลาที่น้ำเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในวันสิ้นโลก ความทรงจำของการต่อสู้เพื่อหาแหล่งน้ำสะอาดผุดขึ้นมาในหัว

บ่อน้ำนี้ ฉันสามารถใช้น้ำได้เท่าไหร่?

ในระยะแรก น้ำจะมีปริมาณจำกัดตามขนาดของบ่อ แต่คุณสามารถขยายบ่อน้ำและพัฒนาแหล่งน้ำเพิ่มเติมได้เมื่อคุณรวบรวมทรัพยากรเพียงพอ การพัฒนานี้จะช่วยให้คุณมีน้ำที่เพียงพอต่อการปลูกพืชและดูแลสัตว์เลี้ยงในอนาคต

หรูอวี้เซียงพยักหน้าอย่างเข้าใจ ในตอนนี้เธอเริ่มมีความหวังมากขึ้นสำหรับการที่จะมีชีวิตรอดในวันสิ้นโลกที่จะมาถึงในอนาคต

ดี แบบนี้ฉันจะเริ่มจากการหาเมล็ดพันธุ์และทรัพยากรใกล้ตัวก่อน แล้วค่อยขยายสิ่งที่ฉันมีในมิติ

นั่นเป็นความคิดที่ดี อย่าลืมว่าทุกอย่างที่คุณทำในมิติจะส่งผลต่อชีวิตจริงของคุณด้วย

เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึก สายตามองออกไปยังสวนผลไม้ด้านนอก

ฉันจะทำให้สำเร็จ ไม่ใช่แค่เพื่อฉัน แต่เพื่อย่าและทุกคนที่ฉันรัก

หลังจากบทสนทนากับไหหม่าจบลง หรูอวี้เซียงตัดสินใจว่าเธอจะไม่ปล่อยให้เวลาสูญเปล่า เธอลุกขึ้นจากม้านั่งและเดินตรงไปหาย่าที่กำลังจัดของในครัว

“ย่าคะ หนูขอเข้าไปดูในห้องเก็บของหลังบ้านหน่อยได้ไหมคะ เผื่อมีอะไรที่เราจะนำมาปลูกเพิ่มได้”

ฮัวอวี้หลินหันมามองหลานสาวด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน “ได้สิลูก ย่ามีเมล็ดพันธุ์บางอย่างเก็บไว้นานแล้ว อยู่ในห้องเก็บของหลังบ้าน เดี๋ยวเราไปดูด้วยกันเถอะ”

“เมล็ดพันธุ์เหรอคะ? ย่าเก็บไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่?” หรูอวี้เซียงถามด้วยความสนใจ

“ก็นานพอสมควรแล้ว ตอนนั้นย่าคิดว่าจะลองปลูกอะไรเพิ่ม แต่สุขภาพย่าไม่ค่อยดีเลยไม่ได้เริ่มสักที” ฮัวอวี้หลินตอบขณะเดินนำหลานไปที่ห้องเก็บของ