Masukห้าปีผ่านไปหลังจากโลกกลับมาสู่ความสงบสุขได้ไม่นาน ณ ประเทศพันธมิตรแห่งหนึ่งได้เกิดสงครามก่อการร้ายขึ้น หวังลี่ผู้อยู่ว่างมานานกับฉินซานสองคู่หูจึงได้กระโดดเข้าร่วมท่ามกลางความวุ่นวายของสงครามและการต่อสู้แสนดุเดือดและทันทีที่พวกเขาไปถึงสถานการณ์ก็เลวร้ายมากกว่าที่คาดคิดไว้ หวังลี่กับฉินซานต่างแยกการ
“อีกไม่นานย่าก็จะได้นอนนาน ๆ แล้ว ตอนนี้เดินได้ก็เลยอยากเดินให้มากหน่อย เซียงเอ๋อร์ ในตอนนี้หลานมีครอบครัวที่สมบูรณ์แล้วหลังย่าจากไปอย่าได้เสียใจให้มากนะลูก” คำพูดของหญิงชราอันเป็นที่รักทำให้หัวใจของหรูอวี้เซียงกระตุกวูบ“ย่าพูดอะไรแบบนั้นล่ะคะ ตอนนี้ย่าก็ลุกมาเดินได้แล้วแสดงว่าย่าย่อมจะกลับมาแข็งแร
แสงแดดยามเช้าทอประกายสดใสทะลุผ่านกระจกหน้าต่างเข้ามาภายในห้องนั่งเล่นที่มีฮัวอวี้หลินนั่งอยู่ เสี่ยวเป้ย เด็กหญิงตัวน้อยวัยห้าขวบที่ได้คนเป็นแม่ผูกผมเปียคู่เรียบร้อยได้วิ่งมาทางเธอด้วยรอยยิ้มร่า“ย่าทวดคะ พวกเราออกไปเดินเล่นกันเถอะค่ะ หนูจะไป รดน้ำต้นไม้” น้ำเสียงไม่ชัดเจนของเธอดังขึ้นด้วยความตื่นเต
นับตั้งแต่วันที่เจ้าตัวเล็กเกิดมาคนทั้งสองครอบครัวก็ต่างมีรอยยิ้มกันแทบทุกวันโดยเฉพาะปู่ย่าของคนทั้งสองที่รู้สึกกระชุ่มกระชวยขึ้นอย่างเห็นได้ชัด“เสี่ยวเป้ยของย่าทวด” ฮัวอวี้หลินหยอกเอินหลานสาวตัวน้อยที่กำลังหลับทำปากมุบมิบบนเบาะอย่างเอ็นดูย้อนกลับไปในวันคลอดของหรูอวี้เซียงหลังจากช่วงเวลาอันยาวนานผ
“ฉันก็กินทุกวันอยู่แล้วนี่” หรูอวี้เซียงลูบท้องตัวเองไปมาความรู้สึกของการมีชีวิตน้อย ๆ เติบโตอยู่ภายในตัวเธอเป็นสิ่งมหัศจรรย์เกินบรรยาย เธอไม่คิดเลยว่าในชีวิตนี้เธอจะได้สัมผัสถึงความสุขเช่นนี้หลังจากสิ้นหวังมาก่อนในชาติที่แล้ว“แต่คุณต้องกินให้มากกว่านี้นะเซียงเซียง เพราะอาหารจากในระบบของเราเต็มไปด้
สามปีหลังจากวันแต่งงานผ่านไปอย่างรวดเร็ว ช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยความสุขและความสงบระหว่างโม่ไห่ตงกับหรูอวี้เซียงทั้งสองใช้ชีวิตคู่อย่างเรียบง่ายและเต็มไปด้วยความรักพวกเขาเลือกที่จะให้ช่วงเวลาสามปีนี้เป็นช่วงเวลาสำหรับกันและกันก่อนจะตัดสินใจมีเจ้าตัวน้อยมาเติมเต็มให้กับครอบครัวในช่วงแรกของการใช้ชีวิตค
“คืนนี้... พี่ขอได้ไหม” เขาถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาพร้อมกับมองลึกลงไปในดวงตาของหญิงสาวใต้ร่างราวกับต้องการสื่อสารทุกความรู้สึกที่เขามีให้กับเธอในค่ำคืนนี้ นิ้วเรียวของเขาไล้เบา ๆ ไปตามพวงแก้มก่อนจะเลื่อนลงไปกุมมือเล็กของเธอเอาไว้แน่นพลางโน้มตัวลงมาพรมจูบไปตามลำคอระหงของเธอ ริมฝีปากอุ่นร้อนสั
หลังจากพิธีแต่งงานและงานเลี้ยงที่เต็มไปด้วยความสุขจบลง ทั้งโม่ไห่ตงและหรูอวี้เซียงก็เดินทางกลับมายังห้องหอที่ถูกจัดเตรียมไว้เป็นอย่างดีห้องหอของพวกเขาถูกประดับตกแต่งด้วยดอกไม้สีขาวและเทียนหอมที่ให้กลิ่นอบอวลไปทั่วห้อง แสงไฟสลัวช่วยเพิ่มบรรยากาศโรแมนติกให้ค่ำคืนนี้ดูพิเศษยิ่งขึ้นเมื่อประตูห้องหอถูก
หนึ่งเดือนต่อมาภายในห้องแต่งตัวที่ตกแต่งอย่างหรูหรา หรูอวี้เซียงกำลังจ้องมองตัวเองผ่านกระจกเงาบานใหญ่ในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์แนบไปกับเรือนร่างของเธออย่างพอดี ผ้าลูกไม้เนื้อละเอียดแต่งแต้มด้วยไข่มุกเม็ดเล็กส่องประกายอ่อนโยนล้อแสงไฟผ้าคลุมผมบางเบาตกทอดลงมาถึงกลางหลังเสริมให้เธอดูงดงามราวกับเจ้าหญิง
“แต่ว่าพวกเราเสียอุปกรณ์ทำเกษตรไปหมดแล้ว เราจะเริ่มต้นกันยังไง?” ชายชราผู้หนึ่งถามขึ้นหรูอวี้เซียงเผยรอยยิ้ม ก่อนจะหันไปทางผู้สูงวัยอีกคนที่ยืนอยู่ข้างเธอ ซึ่งเธอคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นฮัวอวี้หลินที่กำลังเผยรอยยิ้มให้กำลังใจแก่ทุกคน“พวกเราจะช่วยกันค่ะ” หญิงชรากล่าวด้วยน้ำเสียงอบอุ่นพลางกวาดสา







