บทที่ 6

หลังจากส่งย่าเข้านอน หรูอวี้เซียงจึงได้เดินกลับมาห้องของตนก่อนล้มตัวลงนอนบนฟูกนุ่มในห้องที่เธอคุ้นเคยมาตั้งแต่เด็ก ดวงตาสบกับเพดานที่มืดครึ้มเพราะแสงไฟในห้องถูกดับลงแล้วแต่ในใจกลับวุ่นวายไปด้วยความคิด

เสียงของไหหม่าดังขึ้นในหัว ราวกับรู้จังหวะที่เธอกำลังครุ่นคิดบางอย่าง

เซียงเซียง เธอพร้อมที่จะเข้าไปในมิติและนำเมล็ดพันธุ์ในวันนี้ลงปลูกหรือยัง?

หรูอวี้เซียงหลับตาและถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะตอบ ฉันคิดว่าจะทำพรุ่งนี้ แต่ถ้าเธอว่าเราควรเริ่มตอนนี้ ฉันก็ไม่มีปัญหา

ยิ่งเร็วก็ยิ่งดี การปลูกพืชในมิติไม่ใช่แค่เรื่องอาหาร แต่ยังเป็นการเก็บสะสมพลังงานที่จะช่วยเธอในอนาคต ไหหม่าพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

พลังงาน? หมายความว่ายังไง? หญิงสาวถามด้วยความสงสัย

การปลูกและเก็บเกี่ยวพืชในมิติจะสร้างพลังงานที่สามารถใช้สำหรับฟังก์ชันต่าง ๆ ของระบบ เช่น การเร่งการเจริญเติบโต หรือการเปิดใช้งานพื้นที่ใหม่ แต่ที่สำคัญกว่านั้น คือมันสามารถนำมาใช้ร่วมกับทรัพยากรที่เธอได้จากโลกจริง เช่น ทองคำ เพื่อปลดล็อกอุปกรณ์ที่มีประโยชน์ในอนาคต

ทองคำ!! อย่างนั้นเหรอ มันสามารถทำให้ฉันเปิดระบบนี้ได้ด้วย หรูอวี้เซียงค่อนข้างตื่นเต้น ก่อนที่จะพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะพูดต่อ ถ้าอย่างนั้นเราเริ่มกันเลยเถอะ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น

เสียงของไหหม่าฟังดูพอใจ เธอนี่มันงกจริง ๆ แต่ก็ดี ถ้าอย่างนั้นเธอหลับตาและเอามือจับที่จี้ห้อยคอเอาไว้

หรูอวี้เซียงหลับตา และในเสี้ยววินาทีต่อมาเธอก็พบว่าตัวเองอยู่ในมิติอีกครั้ง

“แล้วฉันต้องเริ่มยังไง?” เธอถามขณะที่มองไปรอบ ๆ ซึ่งในตอนนี้เธอไม่จำเป็นต้องสนทนากับม้าน้ำโปร่งแสงผ่านความคิดอีกแล้ว

“เลือกเมล็ดพันธุ์ที่เธออยากปลูกก่อน แล้วค่อย ๆ ใช้พลังงานจากมิติในการเร่งการเจริญเติบโตเพื่อดูผลลัพธ์”

หรูอวี้เซียงพยักหน้า ก่อนจะเดินไปยังกล่องเก็บเมล็ดพันธุ์ที่ย่านำมาให้เธอซึ่งเธอได้ให้ไหหม่านำเข้ามาไว้ตั้งแต่เช้า เธอเลือกเมล็ดผักพื้นฐานอย่างผักกาดและข้าวโพดก่อนเป็นอันดับแรก

“ฉันต้องปลูกทั้งหมดเลยไหม?” เธอถาม

“ไม่จำเป็น แต่ปลูกให้เพียงพอต่อการใช้งานในตอนแรก การสะสมพลังงานในมิติควรเริ่มจากการปลูกพืชง่าย ๆ และเพิ่มระดับขึ้นเมื่อเธอพร้อม”

“เข้าใจแล้ว งั้นฉันจะเริ่มปลูกเลยนะ ว่าแต่หากนายจะให้ฉันปลูกไปทีละหลุมเมื่อไหร่ฉันจะทำสำเร็จกันล่ะ” หรูอวี้เซียงหยุดการกระทำของตนลงหลังจากมองไปยังแปลงผักตรงหน้าอันกว้างใหญ่ไพศาล

ไหหม่าลอยวนไปมาอย่างรำคาญใจก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเหมือนจะดุ

“เธอนี่โง่จริง ๆ เธอไม่เคยเล่นเกมปลูกผักในโลกของเธอเหรอ?”

หรูอวี้เซียงหันมาจ้องเจ้าตัวเล็กอย่างเคือง ๆ “ฉันไม่ใช่พวกติดเกมนี่นา! จะรู้ไหม อีกอย่างวัน ๆ ก็เรียนและก็ทำงาน”

ไหหม่ามองเธออย่างเห็นใจ ก่อนที่เจ้าตัวจะเปิดหน้าต่างเสมือนจริงขึ้นต่อหน้าของหญิงสาว หน้าต่างพวกนั้นเต็มไปด้วยตัวเลือกและคำสั่งต่าง ๆ มากมาย

“ฉันจะสอนเธอเอง เธอดูตรงนี้นะ ตรงนี้สามารถเลือกแปลงดินทั้งหมดแล้วปลูกพร้อมกันได้” ไห่หม่าใช้หางเล็ก ๆ ของตนจิ้มลงไปบนปุ่มตัวเลือกให้เธอดูพร้อมกับอธิบายอย่างใจเย็น

หรูอวี้เซียงขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางเอื้อมมือไปแตะหน้าต่างที่ลอยอยู่ตรงหน้าอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

“ฉันต้องเริ่มยังไง?”

“เลือกเมล็ดพันธุ์ที่เธออยากปลูกก่อน แล้วใช้ฟังก์ชันปลูกทั้งแปลงตรงนี้” ไหหม่าอธิบายพร้อมชี้หางไปที่ปุ่มบนหน้าจออีกครั้ง

หรูอวี้เซียงเริ่มทำตามคำแนะนำของไหหม่าด้วยความตั้งใจ เธอเลือกเมล็ดพันธุ์จากกล่องที่ย่ามอบให้ จากนั้นกดปุ่ม ปลูกทั้งแปลงบนหน้าต่างเสมือนจริงที่ลอยอยู่

ทันทีที่เธอกดปุ่ม ดินในแปลงกว้างใหญ่เริ่มขยับราวกับถูกควบคุมด้วยมือที่มองไม่เห็น หลุมเล็ก ๆ ถูกขุดขึ้นเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ

ก่อนที่เมล็ดพันธุ์ผักที่เธอเลือกจะค่อย ๆ ลอยออกจากกล่อง ล่องลอยไปตามลมก่อนจะตกลงในหลุมทีละเมล็ด

หลังจากนั้นดินรอบ ๆ ก็เริ่มขยับอีกครั้งเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นช่วยกันกลบดินปกคลุมเมล็ดพันธุ์อย่างเรียบร้อย จนแปลงผักกว้างใหญ่ที่เคยโล่งในตอนนี้ได้ถูกปลูกพืชอย่างประณีตในชั่วพริบตา

หรูอวี้เซียงจ้องมองสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยดวงตาเบิกกว้าง ความทึ่งสะท้อนอยู่ในสีหน้า “นี่มัน... เหมือนเวทมนตร์เลย”

ไหหม่าลอยวนอยู่ข้างเธอด้วยท่าทางพอใจ “นี่แหละข้อดีของการใช้ระบบในมิติ เธอสามารถทำงานที่ต้องใช้เวลาหลายวันให้เสร็จได้ในเวลาไม่กี่วินาที”

“แบบนี้ฉันน่าจะปลูกพืชได้เยอะขึ้นในเวลาไม่นาน” เธอพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นแต่ยังแฝงความสงสัยไว้เล็กน้อย

“แล้วถ้าฉันอยากเร่งการเจริญเติบโตของพืชพวกนี้ล่ะ ต้องทำยังไง?”

“ใช้พลังงานในมิติ” ไหหม่าตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง “แต่ต้องระวัง การใช้พลังงานมากเกินไปจะทำให้ทรัพยากรในมิติหมดเร็ว เธอต้องจัดการให้ดี”

หรูอวี้เซียงย่นคิ้วเข้าหากัน “แล้วถ้าฉันไม่อยากใช้พลังงานมากเกินไปล่ะ?”

ไหหม่าลอยวนไปมาราวกับกำลังครุ่นคิด ก่อนจะพูดต่อ “อีกทางเลือก คือ รอให้พืชเติบโตเองตามเวลาในมิติ ซึ่งเธอสามารถดูได้จากนาฬิกาที่แสดงเวลาเฉพาะในนี้ เวลาของมิติจะเดินเร็วกว่าโลกจริงค่อนข้างมาก ทำให้พืชและสัตว์เจริญเติบโตได้เร็วขึ้นโดยไม่ต้องใช้พลังงาน”

หรูอวี้เซียงพยักหน้าเข้าใจ “หมายความว่า ถ้าฉันไม่รีบร้อนฉันก็สามารถปล่อยให้ทุกอย่างเติบโตเองตามธรรมชาติได้ใช่ไหม?”

“ถูกต้อง” ไหหม่าตอบ “แต่นั่นหมายถึงเธอต้องวางแผนการใช้ทรัพยากรอย่างรอบคอบ เพราะไม่ใช่ทุกครั้งที่เธอจะมีเวลารอ ถ้าเกิดเหตุการณ์เร่งด่วนในอนาคต เธออาจต้องพึ่งพาฟังก์ชันเร่งการเจริญเติบโตเพื่อความอยู่รอด”

“ฉันเข้าใจแล้ว” หรูอวี้เซียงกล่าวพร้อมพยักหน้า “ฉันจะใช้พลังงานเฉพาะเมื่อจำเป็น และจะพยายามจัดการทรัพยากรให้ดีที่สุด”

ไหหม่าพยักหน้าพอใจ “นั่นแหละสิ่งที่ฉันอยากได้ยิน เซียงเซียงการบริหารจัดการที่ดีคือกุญแจสำคัญในการทำให้มิตินี้เป็นพื้นที่ปลอดภัยและมีศักยภาพสำหรับอนาคต”

หรูอวี้เซียงมองแปลงพืชตรงหน้าและบ่อน้ำเล็ก ๆ ด้วยความมุ่งมั่น “ฉันจะไม่ปล่อยให้โอกาสครั้งนี้หลุดมือ ขอบใจนะ ไหหม่าที่คอยช่วยเหลือ”

“ไม่ต้องขอบใจผมหรอก เพราะถ้าคุณล้มเหลว ผมก็จะไม่มีประโยชน์อะไรเหมือนกัน” ไหหม่ากล่าวติดตลกเล็กน้อย ก่อนจะลอยวนไปรอบตัวเธออีกครั้ง

หรูอวี้เซียงยิ้มเล็กน้อยกับคำพูดของไหหม่าที่ฟังดูตลกแต่แฝงความจริงอยู่ลึก ๆ เธอมองไปยังแปลงพืชที่เพิ่งปลูกไว้และเริ่มวางแผนในใจ

“ฉันคิดว่าในเมื่อมิตินี้เป็นเหมือนโอกาสครั้งใหม่ของฉัน ฉันควรเริ่มจัดการทุกอย่างให้เป็นระบบ ตั้งแต่การปลูกพืช การเลี้ยงสัตว์ และการจัดการน้ำ” เธอพูดกับตัวเองราวกับตอกย้ำความตั้งใจ

ไหหม่าลอยวนไปข้างเธอพร้อมส่งประกายแสงเล็ก ๆ “ดีมาก เซียงเซียงถ้าคุณเริ่มต้นอย่างเป็นระบบคุณจะสามารถบริหารทรัพยากรได้อย่างมีประสิทธิภาพ และพัฒนาไปได้ไกลกว่าที่คิด”

“ฉันมีคำถามอีกอย่างนะ” หรูอวี้เซียงพูดขึ้นพลางมองไปที่บ่อน้ำเล็ก ๆ “บ่อน้ำนี้สามารถเติมน้ำจากแหล่งน้ำภายนอกได้ไหม?”

“แน่นอน” ไหหม่าตอบทันที “แต่การดึงน้ำเข้ามาจากโลกภายนอกต้องใช้พลังงานในมิติ หรือเธอจะใช้วิธีง่าย ๆ อย่างการเก็บน้ำฝนจากโลกจริงก็ได้”

“งั้นถ้าฉันต้องการขยายพื้นที่น้ำในมิติ ฉันต้องทำยังไง?”

“เธอต้องสะสมพลังงานให้เพียงพอเพื่อปลดล็อกฟังก์ชันเพิ่มขนาดบ่อน้ำ หรือเชื่อมต่อกับแหล่งน้ำธรรมชาติในโลกจริง” ไหหม่ากล่าว “แต่อย่าลืมว่าการเชื่อมต่อแหล่งน้ำจากภายนอกอาจใช้ทรัพยากรมากกว่าการขยายบ่อในมิติ”

หรูอวี้เซียงพยักหน้าเบา ๆ “ฉันจะเริ่มจากสิ่งเล็ก ๆ ก่อน แล้วค่อยวางแผนสำหรับเรื่องใหญ่ในอนาคต”

“นั่นแหละแนวคิดที่ถูกต้อง” ไหหม่าพูดพร้อมลอยวนไปรอบ ๆ ราวกับกำลังแสดงความพอใจ

หรูอวี้เซียงหันไปมองพื้นที่โล่งในมิติที่ยังรอการพัฒนา เธอรู้สึกถึงความเป็นไปได้ไม่สิ้นสุดในมิตินี้

“วันพรุ่งนี้ฉันจะหาสัตว์มาเลี้ยงในคอก และดูว่ามีอะไรในหมู่บ้านที่ฉันสามารถนำมาปรับใช้ได้อีก” เธอพูดอย่างมั่นใจ

“แล้วผมจะคอยช่วยคุณทุกขั้นตอน” ไหหม่าตอบ

ในใจของหรูอวี้เซียงความหวังเริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้ง เธอรู้ว่ามิตินี้ไม่ใช่แค่โอกาสของเธอแต่ยังเป็นโอกาสที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของคนที่เธอรักในโลกที่กำลังจะเปลี่ยนแปลงไปในอีกไม่ช้า