บทที่ 2

เป็นไปตามคาด แม่ทำหน้าเย็นชาทันที “ส่งคนเห็นแก่ตัวแบบนั้นไปเรียนต่อต่างประเทศจะมีประโยชน์อะไร ไม่แน่ว่าไปครั้งเดียว ใจจะยิ่งดำขึ้นอีก!”

กู้เฉิงเฟิงพูดอย่างว่าง่าย “แม่อย่าโกรธเลยนะครับ พี่ชายต้องมีเหตุผลของเขาแน่”

สายตาของแม่อ่อนลงทันที “เฟิงเฟิง ลูกใจดีเกินไป ถึงได้โดนพี่ชายรังแกแบบนั้น”

กู้เฉิงเฟิงก็เป็นแบบนี้แหละ รู้เสมอว่าควรพูดอะไรให้พ่อแม่รัก

ฉันรู้ดี ต่อให้ฉันยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา เล่าความชั่วร้ายของกู้เฉิงเฟิงตั้งแต่เด็กจนโต พวกเขาก็คงฟาดฉันสักฉาด แล้วด่าว่าฉันพูดเหลวไหล อิจฉาน้องชาย

หลายปีมานี้ ฉันชินแล้ว

ระหว่างที่คุยกันอยู่ พี่สาวกู้ชิงยวนก็พุ่งพรวดเข้ามาอย่างรีบร้อน ตรวจดูอาการบาดเจ็บของกู้เฉิงเฟิงด้วยความกังวล

พอรู้ว่าน้องชายประสบอุบัติเหตุ เธอก็รีบบินกลับมาจากต่างจังหวัดทันที ไม่หยุดพักเลย

เหมือนพ่อกับแม่ ในสายตาของเธอก็มีแต่กู้เฉิงเฟิง

เมื่อยืนยันว่ากู้เฉิงเฟิงไม่เป็นอะไรมาก กู้ชิงยวนถึงได้โล่งอก สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ “ฉันบอกแล้วว่ากู้ชิวสือคือกาลกิณีของบ้านเรา ตั้งแต่เฟิงเฟิงเกิดมา ไม่รู้มันทำร้ายเขาไปกี่ครั้งแล้ว!”

กู้เฉิงเฟิงฉวยโอกาสออดอ้อน “อย่าโกรธเลยนะพี่ ต่อให้พี่ชายจะผลักผมลงไปบนถนน ก็คงไม่ได้ตั้งใจหรอก!”

ได้ยินแบบนั้น ทั้งบ้านก็เดือดขึ้นมาทันที!

พ่อทุบโต๊ะ “อะไรนะ มันเป็นคนผลักแกลงถนนงั้นเหรอ!”

แม่กัดฟันกรอด “ไอ้สัตว์นรกนั่น ฉันไม่มีวันปล่อยมันไปแน่!”

พี่สาวยิ่งรุนแรงกว่า แววตาเหมือนอาบยาพิษ ราวกับอยากฉันแหลกเป็นชิ้น ๆ

หัวใจของกู้เฉิงเฟิงกระตุกวูบ เหมือนกลัวเรื่องจะบานปลายจนโป๊ะแตก รีบพูดขึ้น “พ่อ แม่ พี่ อย่าโกรธพี่เลยนะครับ บางทีผมอาจจำผิดก็ได้ ยังไงเขาก็เป็นพี่ผม ไม่น่าจะทำเรื่องแบบนี้หรอก!”

พี่สาวใช้นิ้วแตะหน้าผากเขาอย่างอ่อนโยน “เธอนี่นะ ไร้เดียงสาเกินไป ไม่รู้เลยว่าคนเรามันร้ายแค่ไหน”

“ไม่รู้ทำบุญมากี่ชาติ ถึงได้มีลูกดีแบบนี้”

“แม่จะฟังลูก ไม่ต้องไปสนใจไอ้ตัวชั่วนั่นแล้ว พักรักษาตัวให้ดีเถอะ!”

แสงอาทิตย์ยามเย็นสีเหลืองอุ่นสาดลงบนเตียงของกู้เฉิงเฟิง ฉันมองภาพครอบครัวสี่คนที่อยู่กันอย่างมีความสุข ความขมขื่นเอ่อล้นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ชั่วขณะนั้น ฉันรู้สึกว่าวิญญาณของตัวเองช่างแปลกแยก

ราวกับว่าฉันไม่ใช่คนในครอบครัวของพวกเขา เป็นแค่หมาข้างถนนตัวหนึ่งเท่านั้น

ฉันอยากหนี แต่จิตวิญญาณของฉันกลับถูกพันธนาการอยู่ข้างแม่แน่นหนา เปล่งเสียงก็ไม่ได้ ได้แต่ปล่อยให้พวกเขาเหยียดหยามฉันต่อไป