เข้าสู่ระบบ“แต่ผมก็ยังมองว่าลูกยังเด็กอยู่ดีนะครับ นี่ลูกโตขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” คำแก้ตัวของคู่ชีวิตทำให้ฟางซินส่งยิ้มคล้ายอ่อนอกอ่อนใจ วันคืนเปลี่ยนผัน จนกระทั่งคนทั้งคู่ผมเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลน แม้จะเป็นอย่างนี้ทว่าร่างกายของมู่เฉินกลับยังคงแข็งแรงแม้ว่าเขาจะมีอายุมากกว่าภรรยารักถึงสิบปีเต็ม
หน้าสมุดบันทึกเล่มหนึ่งภายในนั้นได้มีตัวอักษรงดงามเรียบเรียงเอาไว้อย่างงดงามเป็นระเบียบ ลมจากทางหน้าต่างหอบใหญ่ได้พลิกหน้ากระดาษหลายหน้านั้นขึ้น จนทำให้หญิงสาวหน้าตาสะสวยผู้กำลังสาละวนอยู่กับการนำสิ่งของมากมายออกจากกล่องต้องรีบลุกขึ้นมาหยิบสมุดเล่มดังกล่าว “เฮ้อ! ดีนะที่ไม่เส
ฟางซินนั่งลงเอาศีรษะของตนซบลงบนตักของหญิงชราอย่างเศร้าสร้อยแม้ว่าเธอในตอนนี้จะไร้ซึ่งพลังแห่งจิตวิญญาณแต่เธอรู้ดีว่าหญิงชราจะสื่อถึงอะไร ปีก่อน ๆ อาจารย์ปู่ใหญ่กับเจิ้งลู่ก็ทยอยล้มหายจากไปกันทีละคนตามสังขารมาบัดนี้ย่าผู้ชราก็ยังมาพูดแบบนี้อีกแม้ว่าหล่อนจะทราบดีว่าเรื่องเช่นนี้ย่อมต้องเกิ
สวัสดีครับ ผมคือกู้ซินเซิงหรือคนในครอบครัวมักจะเรียกว่าเสี่ยวเซิง ผมหาใช่ลูกหลานตระกูลกู้อย่างแท้จริงไม่แต่เรื่องนี้ไม่ได้เป็นปัญหาสำหรับผมเลยในเรื่องของความรักและความกตัญญูที่ผมมีต่อคนในครอบครัวนี้ ทั้งนี้เป็นเพราะนับตั้งแต่วันที่พี่สาวคนดีของผมได้ช่วยให้รอดจากความตายตั้งแต่ครั้งยังเป็น
“หล่อนท้องได้สิบสัปดาห์แล้วมากกว่าเป่าเป้ยเล็กน้อยไปฝากท้องพร้อมกันเถอะ” ใบหน้าของคนภายในห้องโถงต่างเต็มไปด้วยรอยยิ้ม หลังจากเป่าเป้ยตั้งครรภ์มู่เฉินคอยดูแลภรรยาของตนเป็นอย่างดีเช่นเดียวกับบรรดาพี่ชายของหญิงสาว เพราะหลังจากฟางซินตั้งครรภ์จู่หว่านเองก็กำลังตั้งครรภ์กับเมิ่งกวา
“พ่อบุญธรรมรีบเลยครับ ผมช่วยอุ้มดีไหม” เจียอินแทบจะทำตามที่พูดเมื่อเห็นว่าพ่อผู้ชรายังนั่งคล้ายไม่ทุกข์ร้อนอยู่ที่เดิม “เฮ้อ! แกนี่นะโตจนป่านนี้แล้วยังทำตัวไม่มีสติอีก ดูเจ้าตัวเขายังไม่ร้อนใจขนาดแกเลย หล่อนต้องเดินเข้ามาหาฉันสิ แกลืมแล้วเหรอว่าฉันอายุเท่าไหร่แล้ว” เหตุที่อู๋เหยียนไม่รู้
เมื่อแมวตัวน้อยมองเห็นแผลเหวอะหวะจนเน่าของแม่เจ้าตัวเล็กที่กำลังเดินเข้าไปแลบลิ้นเลียใบหน้าแม่ของตน “ฮือ ๆ ฟางซินรู้ตะ...แต่หากแม่มันตายเจ้าตัวเล็กก็จะต้องเป็นเด็กกำพร้าใช่ไหม เสี่ยวหม่าวเราจะช่วยมันได้ยังไง” เจ้าตัวเล็กร้องไห้น้ำตานองโผเข้าสู่อ้อมกอดของพี่ชาย หนานเสิ่นเองก็ร
แต่หลังจากที่เธอมองเห็นสภาพของหมาป่าตัวใหญ่ผู้ซึ่งกำลังคาบหมาป่าตัวเล็กอยู่ในปากใบหน้าของเจ้าตัวก็สลดลง “มันบาดเจ็บนี่” น้ำเสียงใสของเจ้าตัวพูดขึ้นในขณะเดินผ่านพี่ใหญ่พี่รองของตน “น้องสาว อย่าเข้าไป” หนานเสิ่นตะโกนห้ามเสียงดัง ซึ่งการทำแบบนี้ยิ่งเป็นเหมือนการยั่วยุทำให้สุนัขป่าตัวโตตื่นต
เสี่ยวหม่าวผู้เตรียมตัวรออยู่แล้ว เพียงแต่รอคำสั่งของฟางซินเพียงเท่านั้นเจ้าตัวก็จะเปิดประตูได้ทันที “เปิดได้” สามคนบ้านกู้หายวับเข้าไปในกำแพงราวล่องหน ส่วนทางด้านโกดังหมายเลขหนึ่ง หลังจากที่หัวหน้าของคนที่จิ่นเทาได้มอบหมายงานมาเปิดประตูโกดังออกดวงตาของเขาก็ต้องเบิกกว้างด้วยค
“น้องสาวลองกินดูสิ” นางโม่คะยั้นคะยอ หัวหน้าแม่บ้านกลืนน้ำลายลงคอหลังจากกลิ่นของส้มผลใหญ่ตรงหน้าลอยเข้าจมูก “มันจะดีหรือ ราคามันไม่ถูกเลยนะช่วงนี้” แม้ใจจะอยากกิน แต่ปากกลับถามออกมาอย่างเกรงใจ “กินเถอะ ฉันยังต้องอาศัยน้องสาวให้ช่วยไปคุยกับคุณนายให้อีก” ในเมื่อนางโม่ตั้งใจให้ตนกินหัวหน้าแ







