มหาหงส์ (1)

ผ่านค่ำคืนที่ได้รับดอกปีบมาเกือบสัปดาห์ สิ่งหนึ่งที่นรีค้นพบแน่ชัด คือ การจะได้ยลโฉมคุณเจ้านายนั้นเป็นเรื่องยากเย็น แม้ว่ายามดึกนรีจะสามารถนั่งมองคุณเจ้านายอยู่ที่หน้าห้องของเธอทุกคืน แต่ก็หาโอกาสที่เธอจะหันมาทั้งที่ห้องยังมีแสงสว่างอยู่นั้นแทบไม่มี และต่อให้นรีได้นำสำรับอาหารไปวางบนโต๊ะไม้สนถึงวันละสองมื้อ ก็ยังไม่เคยเลยสักคราที่เทพแห่งความบังเอิญจะบันดาลการเผชิญหน้าให้กับหล่อนและเธอ ซึ่งแน่นอนว่า ตลอดระยะเวลาเกือบสิบวันที่นรีก้าวเท้าเข้าชายคาอาศัยบ้านวงศ์ทิมทอง หล่อนยังไม่เคยได้เห็นคุณดารัณลงมาร่วมโต๊ะอาหารกับคุณทิพย์เลยสักครั้ง โดยทราบเพียงว่า เธอกำลังเร่งแก้ต้นฉบับนวนิยายเรื่องล่าสุดส่งให้กับทางสำนักพิมพ์ 

ในแต่ละคืนที่ผ่านพ้น นรีรู้ตัวดีว่า หล่อนมีความพยายามมากกว่าปกติ หล่อนเฝ้ามองคุณเจ้านายอย่างจดจ่อมากกว่าคืนแรกๆ กระนั้น หล่อนก็ยังได้เห็นมากสุด แค่เพียงเสี้ยวหน้าฝั่งขวาในบางทีที่เธอเงยหน้ามองอะไรสักอย่างระหว่างใช้ความคิด หรือได้เห็นเสี้ยวหน้าฝั่งซ้ายในจังหวะที่เธอบิดเหยียดร่างกายเพื่อคลายความเมื่อยล้า

“ นรี .. นรี ” เสียงเรียกของคุณทิพย์กระชากหล่อนกลับจากห้วงคำนึง

“ คะ ” นรีขานรับเสียงแหบเล็กน้อย

“ เหม่อไปถึงไหนแล้ว ” คุณทิพย์เอ่ยเย้า ก่อนบอกกับหล่อนว่า

“ เราเข้าบ้านกันดีกว่า ฟ้าครึ้มใหญ่แล้ว ”

นรีหันมองท้องฟ้ายามบ่ายแก่ๆ ของวันนี้และเห็นว่า สมควรหลบเข้าชายคาเรือนจริงๆ อย่างที่คุณทิพย์บอก เพราะกลุ่มเมฆที่มองเห็นได้จากศาลาในสวนนั้นค่อนข้างมืดมัว

หลังจากพาคุณทิพย์เข้าเรือน พาท่านนั่งพักที่อาร์มแชร์ตรงส่วนรับแขกเรียบร้อยแล้ว นรีก็รีบรุดไปฝั่งตะวันตกเพื่อเก็บสำรับเที่ยงของคุณเจ้านายตามปกติ หล่อนพบเข้ากับกระดาษโน้ตสีน้ำตาลหนึ่งแผ่นวางไว้ข้างจานเปล่าบนโต๊ะไม้สนเช่นเคย แต่ข้อความยาวกว่าเคย

- อร่อยอีกแล้ว ชอบข้าวผัดทรงนี้จัง ขอบคุณนะ -

- ปล. มื้อเย็นไม่รบกวนนะคะ มีธุระนอกบ้าน -

นรีอ่านข้อความสองบรรทัดนั้น ทวนไปวนมาถึงสามรอบ หล่อนเผลอรู้สึกใจหายขึ้นมาได้ ทั้งที่ใจความบนกระดาษก็มีทั้งคำชมและคำขอบคุณอย่างเคย รวมๆ แล้วความรู้สึกแปลกๆ ดูท่าจะเกิดจากบรรทัดปัจฉิมลิขิต ซึ่งแจ้งทราบว่า เย็นนี้เธอไม่อยู่ นั่นแลนะ หล่อนถอนหายใจแผ่ว ก่อนยกจานเปล่าและแก้วน้ำวางลงถาดอย่างเบามือและประคองเดินออกมาจากฝั่งตะวันตกอย่างเงียบๆ

การเข้าครัวเย็นนั้น นรีเก็บเอาบวบเหลี่ยมขนาดพอดีกินจากสวนหลังเรือน ระหว่างที่เม็ดฝนเริ่มโรยตัวลงมาในอาณาเขตสวนและบ้านวงศ์ทิมทอง หล่อนคิดไว้ว่าจะผัดบวบใส่ไข่ และตั้งใจจะทอดปลาสลิดแดดเดียวที่ซื้อมาจากตลาดเช้าสักสองตัว ขณะตระเตรียมของในครัว ทั้งหุงข้าวสวย ปอกผิวบวบ และลอกเปลือกกระเทียมจีน หล่อนตกภวังค์เหม่อเล็กน้อย แต่ก็หลุดกลับมาได้โดยเร็ว หล่อนยิ้มนิดๆ ให้กับความฟุ้งซ่านของตนเอง ที่เกิดเหงาขึ้นมาเพียงเพราะคุณเจ้านายไม่อยู่รับประทานมื้อเย็นเป็นครั้งแรก

บวบผัดไข่ และปลาสลิดทอด ปลอดภัยดี ไม่มีสิ่งใดไหม้เกรียมจนเสียของ นรีจัดแจงแกะเนื้อปลาสลิดให้คุณทิพย์รับประทานสะดวก เน้นตักชิ้นไข่ไก่พอดีคำและบวบนิ่มๆ กรุ่นกลิ่นกระเทียมให้คุณทิพย์ก่อนจะเริ่มจัดการตักเอาเศษไข่กับบวบชิ้นเล็กที่เป้นส่วนใกล้ขั้วมาไว้ในจานข้างของตน 

“ บริการดีจนคนกินติดสบายแล้วนะ ” คุณทิพย์ว่า

“ แม่หนูก็เคยพูดเหมือนคุณ แต่หนูทำจนชินแล้วค่ะ ทั้งแม่ทั้งยายหนูทำให้แบบนี้ตลอด ” นรีตอบเช่นนั้น พาให้คุณทิพย์มองหล่อนแล้วยิ้มเอ็นดู ก่อนยกช้อนตักข้าวสวยกับเนื้อปลาสลิดเข้าปากอย่างระมัดระวัง

อาหารเย็นวันนั้นผ่านไปอย่างอบอุ่น เรียบง่าย สงบสุข เช่นเคย แน่นอนว่ากิจกรรมยามค่ำก็จบไปตามประสา ทั้งการเก็บกวาดล้างครัว และการพาคุณทิพย์เข้านอน นรีไม่แน่ใจก็เพียงว่า คุณเจ้านายของหล่อนกลับจากข้างนอกแล้วหรือยัง ก่อนจะอาบน้ำจึงกระโจมอกไปชำเลืองมองผ่านหน้าต่างห้องนอนของตน มองผ่านม่านฝนโปรยปรายไปที่ชั้นบนของตึกฟากโน้น เมื่อพบว่า มีแสงไฟลอดช่องลม ช่องหน้าต่าง ห้องคุณเจ้านายออกมาอย่างทุกคืน รอยยิ้มกระตุกขึ้นที่มุมปากหล่อนแทบจะทันที ระหว่างก้าวเท้าหมุนตัวพุ่งเข้าห้องน้ำ

แต่ละก้าวที่เยี่ยงย่างไปบนพื้นไม้ มีสียงลั่นเบาๆ ให้ได้ยินแทบทุกครั้ง มีความชื้นให้รู้สึกที่ฝ่าเท้าเสมอ นรีไล่ปิดหน้าต่างโถงทางเดินชั้นบนไปทีละบาน สายตาทอดมองผ่านช่องหน้าต่างไปแบบไวไวก็ทันสังเกตได้ว่า ฝนหยุดตกแล้ว แต่ท้องฟ้ายามราตรียังแต้มแต่งด้วยฝูงเมฆดำทะมึนโขยงใหญ่ ถึงเป็นหล่อนก็อนุมานได้ทันทีว่า คืนนี้พายุฝนอย่างน้อยหนึ่งลูกคงจะพัดเยือนปะทะเรือนแห่งนี้เป็นแน่

หน้าต่างแต่ละบานที่ปิดลง เท่ากับระยะก้าวเดินที่นรีสืบเท้าเข้าใกล้เขตรโหฐานของคุณเจ้านายมากขึ้นเรื่อยๆ สิ่งที่ปรากฏต่อสายตา พาให้นรีขมวดคิ้วงง บานประตูไม้แกะสลักลายโบตั๋นคู่นั้นปิดสนิท ทั้งที่ปกติจะเปิดกว้างไว้สุดบานพับทุกค่ำคืน

‘ ยังไม่กลับเหรอ ’

‘ แต่ไฟในห้องก็เปิดนี่ ’

ใจนรีครุ่นคิด ขณะก้าวเดินเข้าใกล้แทบประชิดบานประตู เอื้อมมือซ้ายแตะเนื้อไม้แผ่วเบา ไล้ปลายนิ้วไปตามลวดลายดอกโบตั๋นแสนวิจิตร ชักฉงนว่า อาการใกล้เพ้อทั้งที่ร่างกายแข็งแรงปกติและสติครบดีเช่นนี้ คือ ความป่วยไข้ประเภทใด

แกร๊ก!

เสียงกรอกแกรกจากอีกฝั่งของบานประตูทำเอานรีตัวชานิดๆ ใจวูบไหวหน่อยๆ สมองคาดการณ์ได้ว่า ประตูบานกว้างตรงหน้ากำลังจะเปิดออก แต่ร่างกายกลับคล้ายว่าจะไม่ได้รับคำสั่งการใดให้ขยับหลบห่างประตู เมื่อประตูทั้งสองบานถูกดึงเข้าด้านในห้อง ตัวนรีจึงโอนเอนตามบานประตูไปเล็กน้อย คนหลังบานประตูนั้นค่อนข้างสนิทสนมกับร่างกายตนเองดีพอจะเอื้อมมือมาแตะไหล่ขวาของนรีได้รวดเร็วก่อนกระชับมือจับประคองหล่อนไว้ทันท่วงที

“ เป็นไรมั้ย ”

สามพยางค์สั้นๆ ถูกเอ่ยด้วยน้ำเสียงแสนอ่อนโยน ระยะห่างเพียงคืบมือระหว่างกาย พากลิ่นหอมเย้ายวนจากเนื้อตัวเธอโชยถึงความรู้สึกของนรี และยิ่งเงยหน้าขึ้นมอง สบตา กับคนที่สูงกว่าทั้งรูปร่างและฐานะ เครื่องหน้าและแววตาทรงเสน่ห์ราวพิฆาตคนได้นั้น จิตใจหล่อนคล้ายเตลิด ไม่รู้แล้วว่า จังหวะหัวใจที่เต้นเป็นปกตินั้นเป็นเช่นไร หากตอบไปว่า ไม่เป็นไร จะถือว่า หล่อนพูดปดหรือไม่

“ นรี ”

น้ำเสียงไพเราะจากคนตรงหน้าดึงสติในคนฟังรู้ตัวว่า หล่อนยืนนิ่งงันเนิ่นนานผิดปกติเสียแล้ว

“ ไม่… ไม่เป็นไรค่ะ แค่ ตกใจ ” หล่อนอึกอักตอบไปเช่นนั้น พาให้อีกฝ่ายหลุดยิ้มเอ็นดูพลางปล่อยมือจากหล่อน วินาทีนั้น สัมผัสอุ่นยังกรุ่นหัวไหล่ขวาจนนรีประหลาดใจ หล่อนขยับก้าวถอยหลังแล้วก้มหน้าเล็กน้อย แม้ใจจริงจะอยากมองใบหน้าคุณเจ้านายตรงๆ ให้นานกว่านี้สักหน่อย เพื่อเก็บรายละเอียดความงามธรรมชาติที่หล่อนเฝ้าฝันมาหลายราตรีกาล ว่าจะได้มีโอกาสพบเห็นสักครั้งให้เป็นบุญตา แต่ความเขินอายที่บวกรวมเข้ากับมารยาทนบน้อมกลับวางตัวเป็นอุปสรรค ชวนให้หล่อนต้องหลบตาคุณเจ้านายในที่สุด

กระนั้น การตกอยู่ในสายตาของเธอก็ทำให้หล่อนหวิวในใจเต้นอยู่ทุกวินาที

“ คืนนี้เธอมาเร็ว ” คุณเจ้านายบอกขณะเหลือบมองนาฬิกาข้อมือสายหนังเรือนสวย ก่อนจะเอ่ยอีกว่า

“ ไหนๆ ก็มาแล้ว ไปด้วยกันหน่อยสิ ”

สิ้นประโยคนั้น คุณเจ้านายก้าวกลับเข้าห้อง ก่อนเบี่ยงกายเดินนำไปฝั่งขวาของประตู นรีรีบก้าวตามเธอเข้าไปในห้อง สายตาของหล่อนกวาดมองทุกสิ่ง แต่เวลาไม่กี่วินาทีนั้น ไม่เพียงพอให้หล่อนมองเห็นทุกอย่าง คุณเจ้านายก้าวลงบันไดวนไปแล้ว