มหาหงส์ (2)

ไม่ถึงสามนาทีหลังจากก้าวพ้นขั้นล่างสุดของบันไดวน นรีที่สวมรองเท้าลำลองคู่สำรองของคุณเจ้านายก็ออกมาเดินย่ำสนามหญ้าตามหลังคุณเจ้านายเสียแล้ว ทางที่บุกฝ่ากันไปนั้น บางช่วงที่ไร้แสงไฟสวนก็เกือบมืดสนิท เธอก้าวเดินรวดเร็ว ไม่เร่งรีบแต่คล่องตัวกว่าหล่อนหลายขุม เพียงครู่เดียวเธอก็ได้หยุดยืนมองกลุ่มต้นสเลเตที่ปลูกเป็นแนวยาวเคียงรั้วบ้านวงศ์ทิมทองฝั่งตะวันตก ดอกสีขาว ก้านยาว หอมเย็น บานสะพรั่งชุ่มฝน ละลานตา เธอลงมือเก็บดอกสเลเตทีละดอกจนได้เป็นกำเป็นช่อแล้วหันมาฝากนรีถือไว้ ก่อนหันกลับไปเก็บดอกไม้ตรงหน้าต่ออีกหลายดอก ท่าทางแสนสุขของเธอนั้น บ่งบอกชัดเจนว่าเธอหลงใหลเหล่าไม้หอมมากมายเอาการ แต่ที่ชัดกว่าสิ่งใดสำหรับนรี คือหล่อนนั้น ไม่พ้นจะหลงเสน่ห์คุณเจ้านายเข้าเต็มขั้นเช่นกัน หล่อนปล่อยใจ ให้เผลอไผลเพ่งพิศคนตรงหน้า ทั้งเสื้อเชิ้ตสีแดงเข้มตัดกับกางเกงขาวตัวยาว ที่ให้ความรู้สึกติดหรูนิดๆ ทั้งกลิ่นหอมจางๆ คล้ายน้ำหอมน้ำปรุงมีราคาที่ยังคลุ้งอยู่บนตัวเธอแม้จะฉีดพรมตั้งแต่เมื่อเย็นก่อนออกจากบ้านไป และอีกทั้งรอยยิ้มของเธอ ที่นรีเพิ่งจะเคยได้เห็นเป็นครั้งที่สอง

ระหว่างที่คุณเจ้านายรื่นรมย์ชมสวน ทั้งเก็บเกี่ยวไม้ดอกเพลิดเพลินอยู่นั้น นรีเงยหน้ามองฟ้าก็ชักหวั่นใจ เนื่องด้วยกลุ่มเมฆดำใหญ่ได้กลืนเดือนเพ็ญไปแล้วทั้งดวง แต่ก่อนที่หล่อนจะทันได้กล่าวสิ่งใด หยาดฝนโครมใหญ่ก็ซัดลงมาโดยไร้ปราณีต่อสตรีผู้ซุกซนทั้งสอง

“ โอ๊ะ… แย่แล้ว นรีไปเร็ว ”

น้ำเสียงของคุณเจ้านายช่างน่ารัก แต่การกระทำของเธอหลังจากนั้นช่างร้ายกาจต่อใจนรี

คุณเจ้านายส่งดอกสเลเตทั้งหมดในมือมาให้นรีถือไว้ ส่วนตัวเธอวาดแขนโอบประคองตัวนรีให้เดินฝ่าพายุฝนไปพร้อมกัน ช่างน่าเหลือเชื่อที่ในเหตุการณ์ฉับพลันทันด่วนเช่นนั้น นรียังใจเต้นกับการประชิดแนบกายระหว่างหล่อนกับเธอ มากกว่าจะตื่นตระหนกตกใจเสียงฟ้าร้องฟ้าผ่าเสียอีก

นรีเคลื่อนที่ว่องไวราวกับลอยตัวผ่านม่านฝนเพราะแรงผลักดันจากคุณเจ้านายที่ประคองกอดตัวหล่อนไว้อย่างแน่นหนาจนมาถึงชานเรือนฝั่งตะวันตก คุณเจ้านายให้นรียืนรอ ขณะที่เธอหยิบเอาพรมเช็ดเท้าผืนใหญ่พิเศษมาวางปูจากหน้าประตูไปถึงห้องน้ำส่วนตัวของเธอ

“ เดินบนพรม แล้วเข้าห้องน้ำไปเลย ” คุณเจ้านายว่าอย่างนั้น ก่อนหันไปปิดประตูเรือนหลังจากนรีก้าวเดินไปบนพรมตามที่เธอสั่ง นรีก้าวเข้าไปยืนเก้ๆ กังๆ ในห้องน้ำกว้างขวางห้องนั้น สายตาหล่อนยังคงสะดุดกับคำสโลแกนบนขวดครีมอาบน้ำขวดเดิม

– เสน่ห์ หอม ต้องห้าม –

ก่อนที่หล่อนจะเริ่มคิดครวญกับคำว่า ต้องห้าม ผ้าขนหนูผืนหนึ่งจากมือของคุณเจ้านายก็คลี่กางลงคลุมเรือนผมเปียกปอนของหล่อน ตามด้วยสัมผัสคลึงเคล้าเบามือครู่หนึ่งก่อนเจ้าของมือนั้นจะเอ่ยกับหล่อนว่า

“ เราว่าเธอต้องอาบน้ำอีกรอบ ”

“ คะ เอ่อ… ” นรีรีบรวบเอาผ้าขนหนูส่งคืนคุณเจ้านายก่อนขอตัวกลับห้อง

“ ถ้าอย่างนั้นฉันกลับ.. ”

“ ไม่ได้ค่ะ ไม่เดินไปมาบนเรือนตอนตัวเปียกนะคะ พื้นจะมีรอยน้ำ ” คุณเจ้านายว่าพลางยื่นแขนมากั้นตัวหล่อนไว้ได้ทันก่อนจะก้าวออกจากห้องน้ำ

“ อาบน้ำที่นี่ได้เลย ” คุณเจ้านายบอกแล้วเดินไปหยิบเอาผ้าเช็ดตัวจากตู้เก็บของในห้องน้ำมาให้นรี หล่อนรับผ้าผืนนั้นไปห่มกายที่เสื้อผ้าเปียกแนบเนื้อจนดูไม่สุภาพไว้ก่อนบอกกับคุณเจ้านายว่า

“ คุณก็เปียกฝนเหมือนกัน คุณอาบก่อนเลยค่ะ ฉันจะไปรอข้างนอกตรงพรม ”

“ เธออาบก่อนเถอะ เธอแค่ล้างตัว เธอเพิ่งอาบน้ำก่อนมาห้องเรา แต่เราไปข้างนอก กลับมาก็ยังไม่ได้อาบเลย เราอาบนาน เธอรอนาน เธอป่วยพอดี ” คุณเจ้านายแย้ง แกมออกคำสั่งพลางต้อนให้นรีต้องเดินเข้าไปใต้ฝักบัวทองเหลือง เธอยิ้มให้นรีก่อนผละไปที่ตู้เก็บของ หยิบเอาชุดคลุมอาบน้ำออกมา จากนั้น เสื้อเชิ้ตสีแดงเข้มกับกางเกงสีขาวขายาวที่เปียกชุ่มฝนของเธอก็ถูกเจ้าตัวปลดเปลื้องจากเรือนกายโดยหันหลังให้นรี แผ่นหลังนวลเนียนตรงหน้า ชวนให้หล่อนนึกถึงวันแรกของการทำงานที่นี่ หล่อนนิ่งอึ้งยืนมองเธออย่างลืมตัว จนกระทั่ง…

“ อาบน้ำได้แล้วค่ะ นรี ”

คุณเจ้านายซึ่งกำลังผูกปมที่เอวชุดคลุมอาบน้ำกล่าวดึงสติหล่อน ก่อนเดินออกไปจากห้องน้ำ ทิ้งหล่อนไว้กับอาการร้อนรนจนใจ

ดอกสเลเตมากกว่ายี่สิบดอกวางกองที่ขอบอ่างล้างหน้าส่งกลิ่นหอมแรง ขณะนรีซึ่งล้างตัวเสร็จสรรพกำลังส่องกระจกเงาเหนืออ่างนั้น จ้องมองเงาของตนที่สะท้อนมาด้วยอาการใจลอยเต็มขั้น ไม่แน่ใจว่า คุณเจ้านายไม่ถือตัวหรือแค่ลืมตัว ถึงได้ปลดเสื้อถอดผ้าต่อหน้าหล่อนได้เช่นนั้น ระหว่างครุ่นคิด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสองหน ก่อนบานประตูจะแง้มเปิดกว้างเพียงคืบ มือสวยสะอาดของคุณเจ้านายสอดยื่นเข้ามาพร้อมเสื้อผ้าสีเทาอ่อนหนึ่งชุด

“ ใส่นี่ ” เธอว่า พลางขยับข้อมือเล็กน้อย เป็นเชิงให้รีบรับชุดไปสวมใส่ตามสั่ง นรีเอื้อมมือไปรับชุดนอนมาแทบจะทันที ตัวหล่อนเองก็ลืมไปเสียสนิทว่า ไม่มีเสื้อผ้าสำหรับผลัดเปลี่ยน

คุณเจ้านายถอนมือกลับออกไปนอกประตูแล้ว ทว่า เธอไม่ได้ปิดบานประตูให้สนิทดังเดิม สายตานรีจับจ้องที่ช่องประตู แต่ใจหล่อนคิดวนเวียนไปถึงวันแรกที่มาเหยียบเรือนนี้อีกหน ครั้นเลื่อนสายตากลับมามองกระจกเงาเหนืออ่างล้างหน้า ความทรงจำยิ่งขับชัดขึ้นในความคิด หล่อนนึกสงสัย

‘ วันนั้น เธอรู้ตัวรึเปล่านะ ’

นรีรีบสลัดความฉงนให้ปลิดปลิวไป พลางสวมใส่ชุดนอนแสนสบายที่คุณเจ้านายกรุณาให้ยืมอย่างรวดเร็ว ก่อนพาตนเองออกจากห้องน้ำ และเห็นว่า คุณเจ้านายกำลังดึงลากเก้าอี้จากโต๊ะไม้สนมาวางที่โถงทางเดิน เธอผายมือไปที่เก้าอี้ตัวนั้นทันทีที่หันมาพบนรีในชุดเสื้อยืดสีเทาอ่อนและกางเกงขายาวสีเดียวกัน

“ รอตรงนี้นะคะ แล้วเดี๋ยวขึ้นข้างบนพร้อมกัน ”

แน่นอนว่านรีทำตามสั่งอย่างว่าง่าย หล่อนทรุดนั่งบนเก้าอี้ที่ทราบดีว่า เป็นเก้าอี้ประโต๊ะอาหารของคุณเจ้านาย ประจันหน้ากับผนังไม้ซึ่งกั้นระหว่างโถงทางเดินกับห้องน้ำส่วนตัวของเธอ หากหล่อนชำเลืองมองเยื้องไปทางซ้ายอีกนิด จะพบกับบานประตูห้องน้ำซึ่งแง้มเปิดไว้ไม่ต่างจากวันนั้น

แม้ไอร้อนจะแผ้วพานบานกระจกวงรีนั่น แต่เงาร่างของดารัณที่สะท้อนต่อสายตานรีกลับชัดเจนเกินควร กลิ่นครีมอาบน้ำแสนวิเศษนั้นหอมฟุ้งโชยลมผสมกลิ่นฝนยามดึกให้ความรู้สึกชวนฝันล่องลอย

นรีพยายามเก็บสายตาของตนให้มองลงพื้นเรือน จิตใจหล่อนชักซุกซนเกินพอดีเสียแล้วในคืนนี้ หล่อนสั่งร่างกายตนให้หลับตา

“ นอกจากมาที่ห้องเร็วกว่าปกติ คืนนี้เธอก็ง่วงเร็วกว่าปกติด้วยเหรอ ” เสียงคุณเจ้านายเอ่ยขึ้นในระยะใกล้ตัวเกินคาด ทำเอานรีสะดุ้งไม่เบา ด้วยหล่อนมัวแต่ก้มหน้าหลับตาข่มตน จนไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด ว่า เสียงฝักบัวในห้องน้ำหยุดไหลได้สักพักแล้ว

“ ฝากถือขึ้นไปข้างบนด้วยค่ะ ” คุณเจ้านายกล่าวพร้อมนำดอกสเลเตทั้งหมดที่เธอรวบเรียงเป็นกำมาไว้ที่มือนรี ตัวเธอโน้มลงมาใกล้ในชุดคุ้นตาที่นรีเคยลอบมองเพียงข้างหลัง แต่ ณ เวลานี้ ร่างกายงดงามได้ปรากฏต่อสายตาหล่อนแล้วในที่สุด

ชุดนอนของดารัณเป็นเพียงเสื้อกล้ามสีเข้มกับกางเกงขายาวสีอ่อนผ้าบางสบาย เมื่อมองจากด้านหน้า ในกิริยาก้มโน้มตัวเช่นยามนี้ ส่วนที่ดึงสายตาที่สุด หากนรีจำเป็นต้องก้มหน้าหลีกหนีจากแววตาทรงเสน่ห์ก็ไม่พ้นเนินอกผ่องซึ่งหลุดรอดจากการปกปิดของเสื้อกล้ามพอดีตัวออกมาอวดโฉมอย่างไม่เขินอายผู้พบเห็น

นรีชักแปลกใจตนเอง ว่า ขีดจำกัดในการชื่นชมหลงใหลคุณเจ้านายของหล่อนนั้นจะมีวันสิ้นสุดหรือไม่

เมื่อนรีรวบรับดอกสเลเตมาถือไว้ มือข้างเดียวกับที่ส่งดอกสเลเตให้นรีก็เลื่อนมาแตะคางหล่อนแล้วเชยขึ้น เจ้าของมือ สบตาหล่อนนิ่ง ราวๆ สองวินาทีกว่า  นรีคาดเดาเอาเองว่า หล่อนถูกจับได้คาหนังคาเขา เพราะสายตาซุกซนจนเหมือนคุกคาม ทว่า ดารัณยิ้มออกมาอีกครั้ง ด้วยมวลอารมณ์ที่ต่างจากรอยยิ้มก่อนหน้าทั้งหมด และครานี้ ไร้คำสนทนาใดระหว่างหล่อนและเธอ มีเพียงความรู้สึกเย้ายวนยากอธิบายที่ก่อตัวขึ้นช้าๆ ในความเงียบ

คุณเจ้านายถอนหายใจแผ่ว และละมือไปจากหล่อน ราวจงใจให้ผู้ร้ายลอยนวล เธอผละไปที่โต๊ะไม้สน หอบเอาหนังสือสามสี่เล่มที่วางกองอยู่บนโต๊ะขึ้นแนบอก ก่อนเดินขึ้นบันไดวนไป