จำปี (1)

“ เธอนี่… ตลกนะ”

เสียงดารัณยังก้องอยู่ในความรู้สึกและรอยยิ้มที่ไม่รู้ว่าขำหรือเอ็นดูนรีกันแน่ยังกรุ่นในความทรงจำ เพราะขนาดหล่อนตื่นนอนมาคิดทบทวนเหตุการณ์เมื่อคืนระหว่างล้างหน้าแปรงฟันในห้องน้ำตอนเช้าก็ยังนึกตลกตนเองที่เดินอ้อมไปขึ้นบันไดหลักที่ฝั่งตะวันออกแทนที่จะขึ้นบันไดวนตามหลังคุณเจ้านายไป แต่อีกใจหล่อนก็รู้ดีว่า ในทุกขณะ ตัวหล่อนเอง ถือว่าบันไดวนเป็นช่องทางส่วนตัวของคุณเจ้านายที่หล่อนควรให้เกียรติ ไม่เหยียบย่าง…

ทุกสิ่งผ่านไปโดยง่าย หล่อนไม่ได้ตอบโต้ว่าอะไร เพียงยื่นดอกสเลเตทั้งหมดคืนให้คุณเจ้านาย และถอยไปทรุดตัวลงนั่งประจำที่ เฉกเช่นทุกคืน นรีปล่อยให้ดารัณได้กลับเข้าสู่โลกส่วนตัวอย่างเคย และปล่อยให้ตัวหล่อนเองล่องลอยไปในคลื่นแห่งความคิดฝันฟุ้งซ่านมากมายโดยวางสายตาไว้กับริ้วไหล่และแผ่นหลังของคนที่นั่งห่างออกไปมากกว่าสามเมตรเศษ ท่ามกลางอากาศเย็นชื้นและเสียงเพลงบรรเลงหวิวหวานผสานเสียงลมฝนที่โหมพายุหนักล้อมรอบเรือนไม้วงศ์ทิมทอง ตลอดสองชั่วโมงกว่าๆ

นรีอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยก็ราวๆ เจ็ดโมงครึ่ง หล่อนออกจากห้องมาพบสภาพครัวและโต๊ะอาหารที่ดูเหมือนว่า วันนี้คุณทิพย์จะตื่นเร็วกว่าปกติ และลงครัวเองเสียแล้ว นรีรู้สึกผิดที่ตื่นช้ากว่าคุณทิพย์อีกครั้งแล้ว จึงรีบรุดเดินผ่านโต๊ะอาหารไปที่หน้าเรือนทันที แต่ก็เผอิญเจอคุณทิพย์กำลังเดินลงบันไดหลักมาพอดี

“รีบร้อนไปไหนนรี” คุณทิพย์ทักขึ้น แม้นรีจะสะดุ้งตกใจ แต่ก็เข้าประคองคุณทิพย์อย่างนอบน้อมทันที พลางตอบ

“จะไปดูสวนดอกไม้ค่ะ ว่าต้องรดน้ำมั้ย”

“ไม่ทันคนนั้นแล้วล่ะ” คุณทิพย์บอกทั้งพยักเพยิดไปทางสวนดอกไม้หน้าเรือน นรีหันมองตาม ขณะพาคุณทิพย์เดินไปนอกชายคาเรือนด้วยกัน

ดารัณในเสื้อเชิ้ตขาวตัวบางกับกางเกงลำลองขายาวสีเปลือกไม้กำลังเดินดูสวนดอกไม้ที่ยังฉ่ำชุ่มไปด้วยรอยหยาดฝน เธอก้มๆ เงยๆ เก็บเอาไม้หอมนานาชนิดที่บานสะพรั่ง ใส่เรียงบนถาดจักสานขนาดสิบสองนิ้ว ซึ่งถูกส่งให้นรีถือทันทีที่หล่อนก้าวย่ำลงสวนไปใกล้ตังเธอ

“รบกวนถือตามมาทีค่ะ เหลือเก็บจำปีอีกอย่างก็น่าจะพอ” คุณเจ้านายว่าเช่นนั้นก่อนเดินดุ่มนำหน้านรีไปที่ต้นจำปีสูงโดด ฟากหลังเรือนฝั่งตะวันตก เธอคว้าบันไดไม้ไผ่จากข้างรั้วมาพาดพิงลำต้นจำปีแล้วปีนป่ายคล่องแคล่วขึ้นไปดึงเด็ดจำปีขาวนวลแต่ละดอกที่ออกเดี่ยวปลายกิ่งแต่ละช่อใบ ท่าทางชำนาญนัก ครู่เดียว ดอกจำปีแสนงามก็ลงมาเรียงเต็มช่องว่างบนถาดจักสาน ส่งกลิ่นหอมฟุ้งชุ่มปอดนรี

“ไปกินข้าวกันเถอะ” คุณเจ้านายบอกกับหล่อนพลางเก็บเอาดอกจำปีจำนวนหนึ่งใส่กระเป๋าเสื้อ

“ค่ะคุณ” นรีนอบน้อมรับคำ แม้จะกำลังเผลอเอียงคอฉงนจนดารัณสังเกตได้ คุณเจ้านายจึงเคลื่อนตัวเข้ามาสบตาหล่อนในองศาเอียงคอเดียวกัน

“คะ…” นรีประหม่าล่กลน ชวนให้ดารัณหลุดยิ้มอารมณ์ดีก่อนเอ่ย

“ก็เธอมอง เหมือนงง”

“อ่อ… ค่ะ เห็นคุณเก็บดอกจำปีใส่กระเป๋า มันชวนคิด” นรีตอบ

“ชวนคิด… คิดว่าอะไร…” ดารัณซักต่อ

“คิด ว่า ถ้าเป็นดอกโปรดของคุณ วันหลังก็จะได้…” นรีว่าพลางเงยหน้ามองดอกจำปีตูมในช่อใบสูง แต่แล้วดารัณก็ขัดคำหล่อนอย่างรู้ทันว่า

“จะได้มาเก็บให้เรา”

“ค่ะ” นรีพยักหน้ารับ ก่อนละสายตาลงจากยอดไม้มาสบเข้ากับสายตาแสนเอ็นดูของคุณเจ้านายที่สาดมากระทบจิต พร้อมน้ำเสียงอุ่นละมุนใจ

“ไม่เป็นไร ต้นมันสูง อันตราย เรารบกวนแค่มารอรับลงถาดก็พอ”

ซึ่งแน่นอนว่า คุณเจ้านายว่าอย่างไร หล่อนย่อมว่าตามกัน

มื้อเช้าวันนั้น เป็นข้าวต้มหมูใส่เห็ดหอมฝีมือดารัณที่นานๆ ทีคุณทิพย์จะมีโอกาสได้รับประทาน ความกลมกล่อมของน้ำซุป ความนุ่มนวลของเห็ดหอมสด ผสานเข้ากับเม็ดข้าวหอมมะลิที่ปริแตกสวย ชวนให้นรีเจริญอาหารยิ่งกว่าทุกวัน

“น้องส่งต้นฉบับแล้วเหรอลูก” คุณทิพย์เอ่ยถามหลังรับประทานข้าวต้มไปแล้วกว่าค่อนชาม

“ส่งละแม่ รอเขาตรวจ เนี่ยเก็บจำปีมาพกนำโชคด้วย” คุณเจ้านายสนทนากับคุณทิพย์ทั้งล้วงหยิบเอาดอกจำปีจากกระเป๋าเสื้อตนมาอวด ท่าทีน่าเอ็นดูเหลือล้นในสายตานรี เพราะดูเหมือนว่าดารัณลดอายุตนเองลงไปมากกว่าทศวรรษยามพูดคุยกับมารดา หล่อนมองรอยยิ้มใสๆ ของเธอแล้วยิ้มตามอย่างอดไม่ได้

‘ใครจะคิด ว่าน่ารักขนาดนี้ได้’

ใจลิยไปกับรอยยิ้มของดารัณได้ไม่นานนรีก็ต้องชะงักและพาสายตาตสนเองกลับมามองชามข้าวต้มที่ว่างเปล่าตรงหน้า เนื่องจากคุณเจ้านายผละสายตาจากคุณทิพย์มาสบประสานสายตาหล่อนเข้าพอดี รอยยิ้มสดใสน่ารักพลันเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มคล้ายเคลือบมนต์เสน่ห์บางเบา ชวนใจสั่นในเสี้ยววินาที ก่อนริมฝีปากสวยจะเอ่ยสนทนากับผู้เป็นแม่ต่อไปว่า

“เดี๋ยววันนี้กานต์มานะแม่ คงหิ้วแกงมาเหมือนเดิม”

“เกรงใจกานต์” คุณทิพย์ว่าก่อนเตรียมตักข้าวต้มคำสุดท้าย

“กานต์มันดื้อ บอกหลายรอบละว่าไม่ต้อง แต่ก็ห้ามไม่เคยได้แม่ก็รู้” ดารัณว่าแล้ววางช้อนลงในชามข้าวต้มของตนอย่างเบามือตามนิสัย

“ก็จริง… แล้วบ่ายนี้น้องไปไหน” คุณทิพย์เอ่ยถามหลังเคี้ยวกลืนข้าวต้มคำสุดท้ายลงคอเรียบร้อยดีแล้ว

“ไม่ไปไหน อยู่บ้านนี่แหละ น้องว่าจะใส่ปุ๋ยพวกเด็ก” ดารัณว่าพลางรวบรวมเอาชามข้าวต้มทั้งสามใบมาซ้อนกัน นรีรีบขยับลุกจากเก้าอี้เพื่อขอรับหน้าที่ยกชามทั้งหมดไปล้างในครัว ซึ่งยังได้ยินบทสนทนาของคุณเจ้านายกับคุณทิพย์แว่วมา

“ว่าจะทำลาบ แม่กินได้มั้ย หมอห้ามมั้ย”

“กินได้ถ้าทำรสไม่จัด ถ้ารสจัดหมอธนาดุ”

“งั้นน้องทำให้แม่ต่างหากดีกว่า”

นรีล้างชามล้างหม้อไปก็ยิ้มไป การที่คุณเจ้านายร่วมโต๊ะอาหารทำบรรยากาศในบ้านวงศ์ทิมทองต่างไปจากเดิมพอสมควร หล่อนมองว่า บ้านมีสีสันขึ้นกว่าช่วงคุณเจ้านายปั่นต้นฉบับอยู่มากโขทีเดียว

บ่ายวันนั้น คุณทิพย์ไม่ออกไปนั่งเล่นที่ศาลา แต่เลือกที่จะไปนั่งรับลมที่ชานระเบียงหลังเรือนแทน เพราะวันนี้คุณเจ้านายของนรีจะลงสวนผัก ระหว่างเตรียมชากุหลาบให้คุณทิพย์ หล่อนหวนนึกถึงช่วงสายที่ผ่านมา ที่ได้มีโอกาสจัดดอกไม้ถวายพระกับดารัณ

เธอหยิบจับทุกดวงดอกช่อไม้อย่างทะนุถนอม และจัดวางในจุดต่างๆ ได้สลักสลวยทั่วหิ้ง ทั้งยังสงบเสงี่ยมสวดมนต์คาถาได้ไพเราะบุญหู จนหล่อนละสายตาจากเธอไม่ไหว ปล่อยให้จิตใจฟุ้งซ่านและสายตาดื้อซนไร้ความควบคุมเบื้องหน้าสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายที่บ้านวงศ์ทิมทองเคารพบูชา

‘แย่มาก… แย่จริงๆ… แต่ก็ยากจริงๆ ’

หล่อนคิดคำนึงคนเดียวเดียวครัว ขณะรอในชากุหลาบพร้อมจิบดื่ม หล่อนทอดถอนใจแผ่วเบา ก่อนยกชุดกาน้ำชาไปที่เฉลียงหลังเรือน

แดดยามบ่ายแก่สาดทะลุหมู่เมฆ ฉาบลงมาที่แปลงผักสวนครัว ริ้วแสงไล้ผิวขาวสว่างนอกร่มผ้าของคุณเจ้านายในชุดกางเกงขาสั้นสีเข้มกับเสื้อแขนกุดสีอ่อน ซึ่งกำลังไล่เรียงใส่ปุ๋ยอินทรีย์ให้กับพืชพันธุ์แต่ละต้นแต่ละแปลงอย่างใจเย็น กลายเป็นภาพที่ดึงสายตาและตรึงใจของนรีไว้ได้นานจนคุณทิพย์ยังสังเกตเห็น

“เขารักของเขามาก พวกเด็กๆ กับพวกสาวๆ ” คุณทิพย์ว่า

“พวกเด็กๆ … พวกสาวๆ …” นรีทวนคำทำหน้าฉงน

“ผักเป็นเด็ก ดอกไม้เป็นสาว เขาเล่าว่า ผักเขาเพาะแต่แรก แต่ดอกไม้เขาได้มาเป็นต้นโต” คุณทิพย์ไขความตามรู้ นรีฟังแล้วยิ่งมีแววตาหลงใหลเอ็นดูดารัณชัดเจนขึ้นอีก

นรีเพลิดเพลินไปกับการเฝ้ามองดารัณที่กำลังซึมซับความสุขจาก ‘พวกเด็กๆ ’ อยู่ราวๆ ครึ่งชั่วโมงก็ได้ยินเสียงเครื่องยนต์ของรถญี่ปุ่นดังแว่วมาจากทิศเหนือ เมื่อหันมองไปทางหน้าเรือนก็พบว่า รถยนต์คันสีแดงที่หล่อนคุ้นตากำลังเข้าจอดเทียบนอกรั้ว นรีปลีกตัวจากคุณทิพย์ ลุกเดินออกนอกเรือนตรงไปที่ซุ้มประตูทันที กานต์สิรีก้าวลงจากรถยนต์ที่เพิ่งดับเครื่องพร้อมข้าวของเต็มไม้เต็มมือแล้วตอนนรีเดินไปถึง

เพื่อนคุณเจ้านาย แขกประจำของบ้านวงศ์ทิมทองมาพร้อมกับข้าวกับปลาแกงถุงเช่นเคย ดังที่คุณเจ้านายคาดเดา นรีรับเอาอาหารที่กานต์สิรีหอบหิ้วมาไปไว้ในครัวและตัดสินใจรีบหุงข้าวสารสำหรับสี่คนเตรียมไว้ ขณะที่กานต์สิรีไปทักทาย สนทนากับคุณทิพย์สักพัก ก่อนลงสวนไปช่วยดารัณเก็บผักหอมเครื่องลาบ