บทที่ 12 เจ้าปั่นหัวและขายขำข้าหรือ

จ้าวจิ้งเทียนไม่รอช้า เขาสั่งให้ไป๋หลางนำทางไปหาหลิวลี่เซียนที่กำลังตกอยู่ในอันตราย ใจของเขาตอนนี้ร้อนเหมือนไฟที่ถูกเผาจนมอดไหม้ เขาไม่เข้าใจว่าความรู้สึกนี้ได้เริ่มก่อตัวขึ้นในใจเขาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน รู้ตัวอีกครั้งในภาพจำของเขาก็มีแต่นาง

ด้านหลิวลี่เซียนที่กำลังต่อสู้เอาตัวรอดจากจ้าวเฟยหรง นางกำลังกระวนกระวายใจว่าไป๋หลางไปถึงรึยัง นางจะได้เจอกับชุนหลางรึไม่ นางสับสนยิ่งนัก

"เจ้าอย่าคิดแม้แต่จะหนี เจ้าหนีข้าไม่พ้นหรอก"

จ้าวเฟยหรงหยักยกรอยยิ้มที่มุมปากด้วยความสบายใจ หญิงสาวบอบบางเช่นนางจะเอาตัวรอดได้เช่นไร ไม่มีทาง

หลิวลี่เซียนเริ่มมีสีหน้าหงุดหงิดเล็กน้อย สายตาที่หมอนี่มองมาที่นางเหมือนกับกำลังคิดว่านางอ่อนแอ

หลิวลี่เซียนใช้สายตามองไปรอบๆ ตัว ก่อนจะพบว่าองค์ชายรองมีผู้ติดตามมาเพียงแค่สามสี่คนเท่านั้น หึ!! ท่านคิดจะใช้วิธีบังคับขืนใจข้างั้นรึ!!!

นางค่อยๆ ส่งยิ้มอย่างอ่อนโยนให้องค์ชายรอง ก่อนจะยื่นมือขาวเนียนดุจหิมะจับไปที่หน้าอกด้านซ้ายของเขา จ้าวเฟยหรงหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนจะมองหลิวลี่เซียนด้วยแววตาที่คาดไม่ถึง

ไม่คิดว่าสุดท้ายนางจะใจอ่อนง่ายดายเช่นนี้

"ถ้าหากหม่อมฉันยอมติดตามพระองค์ พระองค์จะต้องทำตามคำขอของหม่อมฉัน"

"คำขอ?"

จ้าวเฟยหรงจ้องมองหลิวลี่เซียนด้วยแววตาที่สนใจไม่น้อย หลิวลี่เซียนยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะยื่นมือที่เรียวบางไปวางไว้ที่อกด้านซ้ายของจ้าวเฟยหรง พร้อมกับทำท่าทีเขินอาย

"หม่อมฉันอยากเป็นหญิงงามเพียงหนึ่งเดียวในใจพระองค์เพคะ"

"เจ้าพูดจริงหรือ"

หลิวลี่เซียนพยักหน้าน้อยๆ ใบหน้าของนางดูแดงระเรื่ออมชมพู ทำให้จ้าวเฟยหรงพึงพอใจไม่น้อย เขายื่นมือไปจับปลายคางของหลิวลี่เซียนให้เงยหน้าไปมองเขา

หึ! ติดกับดักหม่อมฉันแล้วเพคะองค์ชายรอง

ในระหว่างที่จ้าวเฟยหรงกำลังเคลิบเคลิ้มกับใบหน้าที่งดงามปานนางสวรรค์ของหลิวลี่เซียน นางใช้มือข้างนึงหักข้อมือของจ้าวเฟยหรงที่กำลังจับปลายคางของนาง ก่อนจะใช้ข้อศอกจู่โจมเข้าไปที่ใต้คางของเขา

อ็อก!! พลั่ก!!!

จ้าวเฟยหรงที่ไม่ทันตั้งตัวพลันเซถลาไปด้วยอาการมึนงง องครักษ์ที่ติดตามรีบเข้ามาประคองเขาเอาไว้ จ้าวเฟยหรงรู้สึกเหมือนเห็นดวงดาวระยิบระยับแต่เขายังคงตั้งสติได้ จึงค่อยๆ มองไปที่หลิวลี่เซียน

หญิงงามคนนี้ช่างน่าค้นหายิ่งนัก เขาแปลกใจยิ่งที่ภายในใจไม่รู้สึกโกรธเคืองนางแม้แต่น้อย เขารีบยกมือขึ้นห้ามองครักษ์ที่เตรียมตัวจะพุ่งเข้าไปหาหลิวลี่เซียน ก่อนจะค่อยๆ พยุงให้ตนเองทรงตัวได้ แต่ยังคงเว้นระยะห่างกับหลิวลี่เซียนเอาไว้ไม่กล้าเข้าไปใกล้นาง

"เจ้าฝึกวรยุทธ์ด้วยรึ"

หลิวลี่เซียนยิ้มตาหยี พลางก่นด่าจ้าวเฟยหรงอยู่ในใจ

เทควันโดจ้ะพ่อหนุ่มน้อย สายดำด้วยนะจ๊ะ!!!

หากท่านยังระรานข้าไม่เลิก ข้าคงต้องเลิกเล่นบทหญิงงามผู้อ่อนแอ แล้วตีท่านให้แรงกว่าครั้งแรกเป็นแน่ ต่อให้นางต้องโทษนางก็ไม่กลัว นางผ่านความตายมาครั้งหนึ่งแล้ว อีกสักครั้งจะเป็นไรไป

ตอนที่นางยังมีชีวิตอยู่ในโลกอนาคต นางฝึกเรียนเทควันโดไว้ป้องกันตัว เริ่มแรกนางก็คิดจะเรียนเล่นๆ ฆ่าเวลา แต่นานวันเข้านางก็เริ่มชอบมันและให้เวลากับมันจนนางคว้าสายดำมาครองได้สำเร็จ

ด้านจ้าวจิ้งเทียนที่มาถึงจุดหมายโดยการนำทางของไป๋หลาง ตอนนี้เขากำลังซุ่มดูเหตุการณ์ตรงหน้าพร้อมกับยกยิ้มที่มุมปากด้วยความพึงพอใจ

"จะทำเช่นไรต่อไปดีพ่ะย่ะค่ะ"

ชุนหลางที่นั่งอยู่ข้างกายจ้าวจิ้งเทียนกระซิบขึ้นเบาๆ จ้าวจิ้งเทียนส่ายหน้าไปมาเล็กน้อย

"ยังไม่ต้องเคลื่อนไหว ข้าดูเหมือนว่านางจะตามข้ามาเพื่อดูว่านางปั่นหัวเฟยหรงเช่นไรมากกว่า"

จ้าวจิ้งเทียนยังคงมีรอยยิ้มบนใบหน้าไม่จางหาย นางช่างเป็นหญิงงามที่ทำให้เขามีเรื่องประหลาดใจได้ตลอดเวลาเสียจริงๆ และเหตุผลอีกข้อที่เขายังไม่ยอมเข้าไปช่วยนาง คือเขายังไม่อยากให้นางรู้ว่าเขาเป็นใคร และหากจ้าวเฟยหรงรู้ว่านางกับเขารู้จักกันเรื่องราวคงจะวุ่นวายมากขึ้นไปอีกเป็นแน่

จ้าวเฟยหรงที่ยังคงรักษาระยะห่างจากหลิวลี่เซียนมองนางด้วยสายตาล้ำลึก

"เจ้าหลอกให้ข้าลุ่มหลงแล้วใช้โอกาสนี้ทำร้ายข้า เจ้าไม่กลัวต้องโทษรึ"

"ให้หม่อมฉันต้องโทษดีกว่าเป็นชายาเอกของพระองค์เพคะ"

"นี่เจ้า!!!"

จ้าวเฟยหรงรู้สึกเสียหน้าเป็นอย่างยิ่ง ไม่เคยมีผู้ใดหมิ่นเกียรติเขามากถึงเพียงนี้มาก่อน ในระหว่างที่เขากำลังรู้สึกหงุดหงิด ก็ปรากฏร่างชายชุดดำเดินตรงมาที่จ้าวเฟยหรงก่อนจะทำความเคารพเขา

"องค์ชายรองรีบเสด็จกลับวังเถอะพ่ะย่ะค่ะ พระสนมเอกประชวรกะทันหันพ่ะย่ะค่ะ"

สีหน้าของจ้าวเฟยหรงดูไม่ดีขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เขาหันไปมองหลิวลี่เซียนเล็กน้อย ก่อนจะพูดกับนางแววตาที่แฝงความเสียดายไว้อย่างเห็นได้ชัด

"วันนี้ข้าจะปล่อยเจ้าไปก่อน ถือว่าเป็นโชคดีของเจ้า"

"เดี๋ยวเพคะ"

จ้าวเฟยหรงหันมามองหน้าหลิวลี่เซียนด้วยสีหน้าสงสัย นางคิดจะปั่นหัวอะไรเขาอีกงั้นหรือ ช่างทำให้เขาว้าวุ่นใจอยากจะจับนางมาไว้ในกำมือเสียจริง

"ระหว่างทางหม่อมฉันหิวมากกำลังจะกัดหมั่นโถวที่เจินเซียงให้หม่อมฉันมา แต่คนของพระองค์กลับทำให้หมั่นโถวของหม่อมฉันหลุดลอยหายไป พระองค์ต้องรับผิดชอบ!!!"

"ฮะ?"

จ้าวเฟยหรงมองหลิวลี่เซียนด้วยใบหน้าเหนือความคาดหมาย นางเป็นใครกัน!!! บังอาจนัก บังอาจ เจ้า!! นี่เขากับนางกำลังคุยเรื่องเดียวกันอยู่ใช่หรือไม่

"เอาหมั่นโถวของหม่อมฉันคืนมาเพคะ!!!"

ป่าเถื่อนแล้วยังเห็นแก่กินเช่นนี้ เจ้าเป็นหญิงงามประเภทใดกัน!!! พิลึกนัก นี่มันใช่เวลามาทวงของกินกันหรือ

จ้าวเฟยหรงส่งเสียงเฮอะในลำคอให้หลิวลี่เซียนครานึง ก่อนจะส่งยิ้มเย็นชาให้นาง

"ได้ ข้าจะชดใช้ให้เจ้า"

เขาพูดก่อนจะสะบัดชายเสื้อเดินจากไปด้วยท่าทีฟึดฟัด!!!

เจ้าโชคดีที่วันนี้มีเรื่องเสด็จแม่มาหยุดยั้งข้าไว้!!! แต่ข้าสัญญา ข้าจะเอาตัวเจ้ามาไว้ในตำหนักของข้าให้ได้!!!

หลังจากที่จ้าวเฟยหรงจากไป หลิวลี่เซียนก็ล้มตัวลงกับพื้น รอยแผลตามลำตัวของนางระบมขึ้นมา นางฝืนบังคับมันไว้ต่อหน้าองค์ชายรองเพราะไม่ต้องการให้เขารู้ว่านางบาดเจ็บ

"คุณหนูใหญ่ ฮือออ"

จ้าวจิ้งเทียนที่ดูเหตุการณ์ตรงหน้าอยู่นาน รู้สึกนับถือในความใจสู้ของนาง และเรื่องเห็นแก่กินของนางด้วย เขาสะบัดมือเป็นเชิงบอกให้ทหารคนอื่นๆ สลายตัว เหลือเพียงแค่เขากับชุนหลางก็พอ

ไป๋หลางรีบวิ่งเข้าไปหาหลิวลี่เซียนด้วยความเป็นห่วง นางมองดูรอยแผลถลอก รอยจ้ำเขียวตามตัวของหลิวลี่เซียนก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างหยุดไม่ได้

"จะร้องทำไม ข้ายังไม่ตายสักหน่อย พยุงข้าลุกขึ้นยืนเร็วเข้า!!!"

ไป๋หลางรีบพยุงหลิวลี่เซียนให้ลุกขึ้น ก่อนจะช่วยปัดใบไม้ตามตัวของหลิวลี่เซียนออก

"คุณหนูให้คนไปตามข้ามาดูท่านทวงหมั่นโถวจากองค์ชายรองหรือ"

จ้าวจิ้งเทียนที่เดินเข้ามาพร้อมกับชุนหลาง เอ่ยเย้าแหย่หลิวลี่เซียนด้วยรอยยิ้ม นางเงยหน้าไปมองเขาก่อนจะจิ๊ปากออกมาเบาๆ

"ท่านมาช้า"

"ข้ามานานแล้ว เพียงแต่คิดว่าเจ้าน่าจะเอาตัวรอดได้ดี"

"หึ ยังไงก็ขอบคุณท่านอีกครั้งที่มา ไว้ข้าจะตอบแทนท่าน"

"ไม่เป็นไร"

จ้าวจิ้งเทียนยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะสำรวจร่างกายของหลิวลี่เซียนและพบว่ามือข้างขวาของนางมีเลือดออกเล็กน้อย

"เจ้าบาดเจ็บ"

"อ้อ ข้าตกลงจากหลังม้าตอนที่องค์ชายรองยิงธนูมาน่ะ โอ๊ะ! เลือดออกแฮะ"

"เจ้ารีบไปทำแผลก่อนเถอะ ข้าเตรียมรถม้าไว้ให้เจ้าแล้ว"

"ขอบใจท่านมาก แต่ข้าอยากกลับจวน ป่านนี้ท่านพ่อท่านแม่คงเป็นห่วงข้าแล้ว"

"ข้าให้คนไปแจ้งที่จวนท่านเสนาบดีหลิวแล้วว่า เจ้าถูกคนเร่ร่อนดักปล้นระหว่างทางกลับจวน"

"ท่านหมายความว่า?"

"จะให้ใครรู้เรื่องที่เจ้ามาพบกับองค์ชายรองเช่นนี้คงจะไม่ดีนัก"

หลิวลี่เซียนพยักหน้า ช่างรอบคอบนัก ยุคสมัยนี้เป็นยุคที่หญิงชายห้ามใกล้ชิดกัน หากเรื่องนี้ถูกพูดถึงขึ้นมา นางคงหนีไม่พ้นต้องกลายเป็นชายาของหมอนั่นแบบปฏิเสธไม่ได้แน่ หลิวลี่เซียนเบ้ปากพร้อมกับส่ายหน้าไปมา

หลังจากเดินมาเรื่อยๆ จนถึงรถม้า หลิวลี่เซียนรู้สึกหน้ามืดตาลายเล็กน้อย นางเซถลาจนจ้าวจิ้งเทียนรีบเดินเข้าไปจับแขนนางไว้ ก่อนจะปล่อยมือออกมาพร้อมกับถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง

"เจ้าเป็นอะไร"

"ข้าหิว หิวจนตาลาย"

จ้าวจิ้งเทียนแทบจะหลุดขำออกมาแล้ว เขาพยายามปั้นหน้าให้เป็นปกติ ก่อนจะมองหญิงสาวตรงหน้าเล็กน้อย

"นายน้อยได้แล้วขอรับ"

ชุนหลางที่เดินเข้ามาพร้อมกล่องใส่อาหารยื่นมันมาตรงหน้าจ้าวจิ้งเทียน เขายื่นมันให้หลิวลี่เซียนต่อพร้อมรอยยิ้ม

"ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังหิว รับไปสิ นี่คือหมั่นโถวที่เจ้าต้องการ"

หลิวลี่เซียนมองหน้าจ้าวจิ้งเทียนด้วยแววตาสับสนก่อนจะยื่นหน้าไปกระซิบข้างหูของเขาด้วยเสียงอ่อนโยนแผ่วเบา

"จิ้นหมิง ท่านว่าข้าเป็นคนตะกละรึไม่?"

รุ่งเช้าหลังจากที่หลิวลี่เซียนตื่นนอน นางรู้สึกปวดระบมไปทั้งร่าง แต่ที่ทำให้นางรู้สึกคับแค้นใจยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้นก็คือ ไป๋หลางที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามารายงานว่าวังหลวงส่งของขวัญมาให้เป็นพระประสงค์ขององค์ชายรอง ขันทีผู้นำของมามอบให้ไม่ได้เอ่ยอะไรมา เพียงรอคอยให้หลิวลี่เซียนไปน้อมสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณ

หลิวลี่เซียนรีบแต่งตัวก่อนจะเดินไปดูที่ลานโล่งกว้างภายในจวน พร้อมกับทำความเคารพขันทีและน้อมรับราชโองการของขวัญจากองค์ชายรองนี้ เมื่อขันทีทำงานที่ได้รับมอบหมายเรียบร้อยก็กล่าวลาแล้วเดินออกไป

นางเอามือขึ้นกุมหน้าอกทั้งตกใจทั้งอยากก่นด่าคนที่ส่งมันมานัก

หมั่นโถวหนึ่งร้อยลูกวางเรียงรายอยู่เต็มไปหมด พร้อมกับกระดาษแผ่นน้อยมีข้อความเขียนไว้อ่านจับใจความได้ว่า

"ให้เจ้าหญิงงามเห็นแก่กิน หวังว่าจะได้พบเจ้าอีกครั้ง ข้าสนุกยิ่งนัก"

ได้!!! ข้าจะกินให้หมด จะแบ่งกินทุกวัน จะกินให้หมด!!!