บทที่ 11 ภัยมาเยือน 1-2

"เจ้าค่ะคุณหนู"

ไป๋หลางรับคำก่อนจะเปิดผ้าม่านของรถม้าออก

"นี่เจ้าหยุดก่อน คุณหนูใหญ่ปวดหนัก"

คนขับรถม้าหยุดรถกะทันหัน ก่อนพยักหน้าให้ไป๋หลาง

"คุณหนูเจ้าคะ บ่าวสงสัยว่าคนขับรถม้าของจวนเป็นคนละคนกับตอนมาเจ้าค่ะ"

"เจ้าแน่ใจเหรอ"

ไป๋หลางพยักหน้าด้วยตาที่สั่นเทา หลิวลี่เซียนจึงเดินลงจากรถม้าแล้วพิจารณาชายคนดังกล่าวตรงหน้า จริงเหมือนที่ไป๋หลางบอกนาง ถ้าชายตรงหน้ามิใช่คนขับรถม้าของจวนตระกูลหลิวแล้วเป็นใครกัน?

"ที่นี่มิใช่ทางกลับจวนตระกูลหลิว เจ้าจะพาข้าไปที่ใด?"

หลิวลี่เซียนจ้องมองชายตรงหน้าด้วยแววตาเรียบเฉย ไม่ใช่ว่านางใจกล้าคิดจะต่อสู้กับชายตรงหน้า แต่นางแค่ต้องการรู้ว่าชายคนนี้เป็นคนของผู้ใดกัน

"คนขับรถม้าของจวนข้าไปไหน"

ชายตรงหน้ายังคงไม่ตอบอะไรทั้งสิ้น หลิวลี่เซียนเริ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย

หลิวลี่เซียนหันไปมองไป๋หลางก่อนจะล้วงหยกหญิงงามโชคดีออกมาจากแขนเสื้อของนาง ก่อนจะกระซิบกับไป๋หลางด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"ไป๋หลาง เจ้าตั้งสติแล้วฟังข้าให้ดีนะ"

"เจ้าค่ะคุณหนูใหญ่"

"เจ้าเอาหยกนี่ติดตัวไว้ ไปที่ศาลาร้องทุกข์บอกว่าต้องการพบกับท่านชุนหลาง บอกเขาว่าข้าหลิวลี่เซียนคุณหนูจวนตระกูลหลิวต้องการความช่วยเหลือด่วน เร็วเข้า!!"

จิ้นหมิงเป็นขันทีคนสนิทของฝ่าบาท การจะได้พบตัวเขาอาจจะทำให้ล่าช้า สู้ตามหาชุนหลางให้เจอก่อนจะเป็นการดีกว่า

"ตะ แต่บ่าว!!!"

"ไปสิ!!! ไม่ต้องห่วงข้า ถ้าเจ้าไม่รีบไปเจ้ากับข้าอาจไม่ได้กลับไปทั้งสองคน เราเป็นหญิงทั้งคู่สู้พวกมันไม่ได้แน่"

"ฮืออออ คุณหนูใหญ่"

"ไป!!!"

หลิวลี่เซียนผลักไป๋หลางให้วิ่งออกไป ชายบนรถม้าเห็นท่าไม่ดีจึงรีบลงมาตามไป๋หลาง

พลั่ก!! ตุ้บ

หลิวลี่เซียนยื่นเท้าของนางไปขัดขาของชายผู้นั้นจนล้มหน้าคะมำพื้น นางยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะมองไปที่ชายผู้นั้นที่ล้มไม่เป็นท่า

ชายชุดดำยังไม่ทันจะได้ยืนขึ้นด้วยซ้ำ หลิวลี่เซียนก็หยิบไม้ขนาดเหมาะมือฟาดกระหน่ำลงไปที่ศีรษะของชายคนดังกล่าวจนสลบเหมือด

หึ!!! รู้จักชิงชิงน้อยไปซะละ สมัยอยู่โลกอนาคตนางเคยตามไล่จับหลี่เย่กับภรรยาน้อย นางตีจนสองคนนั้นสลบไปสามวันสามคืน

แต่สุดท้ายนางก็พลาดให้กับเพื่อนสนิทของตัวเอง

หลิวลี่เซียนส่ายหน้าไปมาไล่ความคิดนี้ออกไป ถึงจะคิดก็ไม่สามารถกลับไปแก้ไขอะไรได้อีก เจ็บใจนักที่สองคนนั้นยังเสวยสุขอยู่!

หลิวลี่เซียนยกเท้ากระทืบไปที่ลำตัวจนชายผู้นั้นตัวกระตุกอีกครั้ง

หึ! ขอข้าระบายอารมณ์กับเจ้าแทนละกัน

หลิวลี่เซียนกระโดดขึ้นหลังม้าก่อนจะควบม้ากลับไปยังทางเดิม

ป่านนี้ไป๋หลางน่าจะถึงศาลาร้องทุกข์แล้ว

ฟิ้ว! พรึ่บ

ฮี้!!!

อยู่ดีๆ ม้าที่นางขี่ก็เสียการควบคุม ลูกธนูปักเข้าที่ขาข้างขวาของมัน มันยกสองขาหน้าขึ้นจนสุด ทำให้หลิวลี่เซียนที่อยู่บนรถม้าร่วงตกลงมา

"โอ๊ย!!!"

หลิวลี่เซียนยกข้อศอกของนางขึ้นมาดู มีรอยแผลฟกช้ำเป็นวงกว้าง เอวของนางรู้สึกเคล็ดเล็กน้อย

"เจ้านี่เก่งกว่าที่ข้าคิดไว้ซะอีก"

หลิวลี่เซียนละสายตาจากบาดแผล นางเงยหน้าขึ้นไปมองเสียงที่คุ้นเคยเหมือนเคยได้ยินมาจากที่ไหน ก่อนที่นางจะมีสีหน้าตกใจระคนแปลกใจอยู่ไม่น้อย

องค์ชายรอง?

จ้าวเฟยหรงกระโดดลงจากหลังม้าเดินตรงมาที่หลิวลี่เซียน เขายื่นมือส่งไปให้นาง หลิวลี่เซียนมีสีหน้าเรียบเฉยก่อนจะค่อยๆ พยุงตัวเองลุกขึ้นยืน จ้าวเฟยหรงยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย หญิงงามตรงหน้าช่างเย้ายวนใจยิ่งนัก

"พระองค์มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรเพคะ รึว่าชายชุดดำคนนั้น?"

"เจ้าฉลาดดีนี่"

องค์ชายรองยิ้มตาหยีอย่างอารมณ์ดี ทำให้ใบหน้าของเขาดูสว่างสดใสมีชีวิตชีวายิ่ง แต่ทว่าในสายตาของหลิวลี่เซียนมันช่างดูน่ารังเกียจหาสิ่งใดเปรียบ

องค์ชายรองก้าวเท้าเข้ามาหาหลิวลี่เซียนอย่างไม่รอช้า ในระหว่างที่นางกำลังก้าวขาถอยหนี เขาก็กระชากแขนนางเอาไว้และดึงเข้าหาตัวของเขา

หลิวลี่เซียนมีสีหน้าตกใจเล็กน้อย นางจ้องหน้าองค์ชายรองด้วยความหงุดหงิด แต่ทว่าฝ่ายตรงข้ามกลับยิ้มเยาะนางเหมือนกับต้องการจะบอกแก่นางว่า เจ้าจะทำอะไรได้ ข้าเป็นองค์ชายนะ

"พระองค์จะทรงทำอะไรหม่อมฉันเพคะ"

"ข้าต้องการตัวเจ้าไปอยู่ในตำหนักของข้า"

"พระองค์หมายความว่าอะไรเพคะ"

"ยอมเป็นชายาเอกของข้าเถอะ ข้าสัญญาจะทำให้เจ้ามีความสุขที่สุด"

หึ! มีความสุขกับผีละสิไม่ว่า เห็นนางเป็นคนโง่งมรึไงกัน เขาคงไม่รู้สินะว่านางเคยผ่านการมีครอบครัวในโลกอนาคตมาแล้ว คำพูดสวยหรูแต่วางกับดักเอาไว้มากมาย

"พระองค์อย่ามายุ่งกับหม่อมฉันเลยเพคะ หม่อมฉันไม่ได้ต้องการสิ่งที่พระองค์มีเลยแม้แต่น้อย"

"เจ้าอย่าเล่นตัวให้มันมากนัก ในใต้หล้านี้มีหญิงงามไม่รู้กี่ร้อยกี่พันคนปรารถนาจะได้เข้ามาอยู่ในตำหนักของข้า" 

"ยกเว้นหม่อมฉันเพคะ!!!" 

"หากข้าต้องการ เจ้าไม่มีทางปฏิเสธ!!!"

 ไอ้บ้าเอ๊ย!!! อยากเตะผ่าหมากไอ้หมอนี่จังเลยแฮะ!!! เอาแต่ใจยิ่งนัก ไร้เหตุผลสิ้นดี หลิวลี่เซียนพยายามสะบัดแขนให้หลุดจากการเกาะกุมขององค์ชายรอง แต่ทว่าเขายิ่งจับนางแน่นเข้าไปอีก และยังใช้มืออีกข้างมาบีบแก้มนางไว้อีกด้วย

"หม่อมฉันเจ็บเพคะ!!!"

"หึ!!"

ศาลาร้องทุกข์

ไป๋หลางที่วิ่งมาอย่างเหนื่อยหอบ นางหยุดพักหายใจก่อนที่จะรวบรวมสติและเดินเข้าไปทหารรักษาการณ์

"แม่นางต้องการพบใครรึ"

"ข้ามาหาท่านชุนหลาง"

"มีธุระอันใด"

"คุณหนูของข้ากำลังเดือดร้อน นางให้ข้ามาหาท่านชุนหลางที่นี่เจ้าค่ะ นางยังให้หยกนี้แก่ข้ามาด้วย!!!"

"ทหารรักษาการณ์มองหน้าไป๋หลางคราหนึ่ง ก่อนจะทำหน้าครุ่นคิด ในระหว่างนั้นเองก็มีเสียงควบม้าดังมาทิศทางที่นางยืนอยู่

"มีเรื่องอะไรกัน แล้วนั่น!!"

ชุนหลางที่กำลังกลับจากการลาดตระเวน มองหยกในมือของไป๋หลาง เขาจำได้ทันทีว่านั่นคือตราสัญลักษณ์ประจำพระองค์ขององค์รัชทายาท

เขารีบก้าวเข้าไปหาไป๋หลางที่ตอนนี้น้ำตานองหน้า ยืนตัวสั่นด้วยความกลัว

"เจ้าได้หยกนี้มาจากที่ใดแม่นาง"

"ใต้เท้าเจ้าคะ ฮืออ ช่วยคุณหนูใหญ่ด้วยเจ้าค่ะ ฮือ"

ชุนหลางรู้ได้ทันทีว่าแม่นางน้อยตรงหน้าเขาคนนี้คือคนรับใช้ของหลิวลี่เซียน

"เจ้ารอข้าอยู่ที่นี่ อีกเดี๋ยวข้าจะพาคนไปช่วยคุณหนูของเจ้า"

"ขอบพระคุณใต้เท้ายิ่งนักเจ้าค่ะ ฮือ"

"พวกเจ้าคอยดูแลนางให้ดีจนกว่าข้าจะกลับมา!!"

ชุนหลางรีบควบม้าตรงดิ่งไปที่วังหลวงทันทีอย่างไม่รอช้า

ตำหนักองค์รัชทายาท

ชุนหลางรีบเข้าเฝ้าจ้าวจิ้งเทียนอย่างไม่รอช้า หลังจากที่เขาได้รับฟังเรื่องราวจากชุนหลาง สีหน้าของจ้าวจิ้งเทียนไม่สู้ดีนัก

"ทำเช่นไรดีพ่ะย่ะค่ะ"

"เตรียมคนให้พร้อม ไม่ต้องมากจนน่าสงสัย พาสาวใช้ของลี่เซียนมาเจอข้าที่ศาลานัดพบ"

"พ่ะย่ะค่ะ"

ชุนหลางควบม้าออกจากวังหลวงตรงไปรับไป๋หลางมาพบกับจ้าวจิ้งเทียน เขายังคงปลอมตัวเป็นเพียงขันทีธรรมดา ไป๋หลางเองก็ไม่มีเวลามาสนใจสิ่งใดตอนนี้ นางห่วงคุณหนูของนางยิ่งนัก

"ชายที่ขี่รถม้าของจวนเจ้าใส่ชุดดำงั้นหรือ"

"เจ้าค่ะ"

ชุดดำ? ทหารลับของจ้าวเฟยหรง

จ้าวจิ้งเทียนมีสีหน้าเย็นชาขึ้น ถ้าเป็นเช่นที่เขาคิดไว้ตอนนี้หลิวลี่เซียนกำลังเจอภัยพิบัติที่น่าโสมมที่สุด

ทหารลับรักษาพระองค์นั้น จัดไว้สำหรับองค์ชายทุกพระองค์ มีเพียงไม่กี่คนที่รู้เรื่องนี้ จ้าวจิ้งเทียนสั่งคนสืบจนทราบว่าจ้าวเฟยหรงมีพลทหารลับชื่อว่าอินทรีดำ

ส่วนจ้าวจิ้งเทียนพลทหารลับของเขานั้น เป็นสิ่งที่จ้าวเฟยหรงตามหามาตลอด แต่ไม่สำเร็จเพราะพลทหารลับของจ้าวจิ้งเทียนนั้น เขาให้ทหารเหล่านั้นแสร้งปลอมตัวเป็นบัณฑิตบ้าง ชายขี้เมาตามท้องตลาด รึแม้กระทั่งพ่อค้าเถ้าแก่ร้านค้า เรื่องราวของจ้าวเฟยหรงจึงไม่สามารถละจากสายตาเขาไปได้

แต่ครั้งนี้เขาพลาดสิ่งใดไปกันแน่!!!