ชะตาฟ้าลิขิตสวรรค์

ชะตาฟ้าลิขิตสวรรค์

last updateLast Updated : 2025-05-31
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
50Chapters
6.8Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เมื่อหญิงสาวในยุคปัจจุบัน ได้ย้อนเวลากลับไปในอดีตอีกครั้งเพื่อพบกับรักแท้ที่รอคอยเธออยู่ จ้าวชิงชิง หญิงสาวผู้มีพรสวรรค์เกี่ยวกับความงาม เธอมีฐานะร่ำรวยและมีความสามารถและพรสวรรค์ของเธอ เธอคิดค้นครีมและสิ่งของบำรุงผิวพรรณเกี่ยวกับความงามทั้งชายและหญิง จนร่ำรวยจนไม่มีใครเทียบเธอได้เธอฉลาดและเก่ง แต่ทว่า โชคชะตาช่างโหดร้ายนัก สามีที่เธอแต่งงานด้วยเกือบสองปี นอกใจและรวมหัวกับเพื่อนสนิทของเธอฆ่าเธอเพื่อชิงสมบัติ ความรู้สึกนึกคิดสุดท้ายของเธอจบลงที่ตรงนั้น จ้าวชิงชิงตื่นขึ้นมาในยุคสมัยของราชวงศ์ต้าโจว ที่มีฮ่องเต้นามว่า จ้าวชิงเฟย และมีพระโอรสสองพระองค์นามว่า จ้าวจิ้งเทียน และ จ้าวเฟยหรง จ้าวชิงชิงตื่นมาอยู่ในร่างของหลิวลี่เซียน บุตรสาวคนโตของตระกูลหลิวที่งดงามเพรียบพร้อมแต่ขี้โรคและอ่อนแอนัก และมีน้องสาวฝาแฝดนามว่าหลิวลี่ซือที่ภายนอกดูเรียบร้อยอ่อนโยนแต่ร้ายกาจยิ่งนัก

View More

Chapter 1

บทที่ 1 ความโชคร้ายมาเยือน พรสวรรค์นำพา

“Yossi, apa maksudmu?”

Mata Rian memerah saat membentakku, seolah-olah dialah yang paling tersakiti di sini.

“Melisa itu adikmu! Dia kewalahan mengurus anak sendirian, apa salahnya aku membantunya?”

“Aku sampai turun tangan menyeduh susu dan menyanyikan lagu pengantar tidur itu karena sedang belajar jadi ayah yang baik, persiapan untuk anak kita nanti.”

“Kamu boleh meragukan apapun, tapi jangan pernah ragukan cintaku padamu!”

Aku tak menanggapinya.

Aku malah mengeluarkan surat cerai dari tas dan meletakkannya tepat di hadapannya.

“Ini surat cerainya, silakan tanda tangan.”

Aula langsung menjadi sunyi senyap.

Seluruh anggota keluarga menatapku dengan wajah syok.

Bagi mereka, pasangan yang paling mustahil untuk berpisah di dunia ini adalah aku dan Rian.

Saat kami berusia delapan belas tahun, ada seorang laki-laki yang membuntutiku pulang sekolah.

Keesokan paginya, ayah laki-laki itu datang ke rumahku dengan jari tangan yang patah dan memohon ampun.

Saat kami menikah, Rian menutup separuh kota demi menggelar pesta pernikahan.

Di depan semua tamu, dia mengecup cincin di jari manisku dan mengumumkan, “Yossi itu milikku. Siapapun yang berani menyentuhnya akan mati.”

Selama sepuluh tahun, tak peduli seberapa berbahaya negosiasi atau seberapa berdarah transaksi yang dia lalui di siang hari….

Dia akan selalu pulang ke rumah saat malam harinya, melonggarkan dasi dan memelukku erat, seolah aku adalah satu-satunya kelembutan dalam hidupnya.

Orang-orang bilang aku adalah satu-satunya kelemahannya.

Tidak ada yang percaya bahwa akulah yang akan pergi lebih dulu.

Wajah Rian tampak tersentak. Dia tak menyangka aku sudah menyiapkan surat cerai itu.

Ibuku merebut kertas-kertas itu, membacanya sekilas dan wajahnya langsung memucat.

“Yossi, kamu lagi apain, sih?! Sudah sepuluh tahun menikah, kok tiba-tiba mau cerai?”

“Nasib Melisa sudah cukup malang. Dia itu ibu tunggal yang membesarkan anak sendirian, Rian pergi membantunya murni karena berbaik hati ingin membantu!”

Anggota keluarga yang lain juga ikut menimpali.

“Yossi, kami paham kamu takut karena mobilmu diserempet orang dari keluarga musuh, tapi kamu juga baik-baik saja, ‘kan? Rian sudah minta maaf karena nggak angkat telepon. Sepertinya agak keterlaluan kalau sampai minta cerai?”

“Anak itu masa depan keluarga kita, wajar kalau dia kasih perhatian lebih. Jangan begitu kecil hati.”

“Apalagi Rian mempertaruhkan nyawanya demi urusan keluarga setiap hari, kamu bisa hidup tenang juga berkat perlindungannya. Kok kamu nggak bisa agak pengertian kalau sesekali dia nggak sengaja mengabaikanmu?”

Orang-orang di sekitar mulai menyalahkanku karena dianggap tak dewasa.

Aku menajamkan sudut bibir.

Lalu mendorongkan surat cerai itu lebih maju lagi.

“Malam ini, cerai itu sudah pasti, nggak ada negosiasi.”

Ayahku yang tak bisa menahan amarahnya, melangkah maju dan melayangkan tamparan keras ke pipiku.

Telingaku berdengung. Dia menunjukku, sambil memaki,

“Yossi, kamu merasa sudah hebat? Rian itu bos mafia terkuat di Silia! Kamu mau menyia-nyiakan pria sebaik ini?! Emangnya kamu pikir kamu siapa?”

“Kalau bukan karena perlindungannya selama ini, kamu entah sudah mati berapa kali! Jadi orang jangan kacang lupa kulitnya!”

Ibuku segera menarik ayahku menjauh, lalu menggenggam tanganku dengan mata berkaca-kaca.

“Yossi, nggak bisakah dibicarakan baik-baik? Kok harus sampai cerai?”

“Kami melihat sendiri bagaimana perlakuan Rian padamu. Kalau sampai kamu punya selingkuhan di luar sana… ibu orang pertama yang nggak akan setuju.”

Aku mendongak perlahan, mulutku terasa bau amis darah.

Rian menghampiriku, menyeka wajahku sambil memposisikan dirinya menghalangi tatapan tajam ayah.

Di mata orang lain, dia selalu menjadi suami yang sempurna tanpa cela.

Namun, hanya diriku yang tahu bahwa dia tak sesempurna itu.

“Yossi, kamu… benar-benar mengkhianatiku?”

Suaranya sangat rendah, penuh dengan nada tertahan dan kesedihan.

“Kita tumbuh besar bersama. Aku tahu mungkin kamu merasa bosan, mungkin kamu butuh sensasi baru.”

“Tapi aku nggak peduli. Selama kamu mau kembali, aku akan berpura-pura nggak terjadi apa-apa.”

Hanya dalam beberapa kalimat, dia berhasil memutarbalikkan keadaan, membuat aku menjadi pengkhianat.

Tatapan orang-orang di ruangan itu menusukku bagaikan tusukan pisau.

Ayahku bahkan sampai ingin mencabut pistolnya sangking marahnya.

“Pantasan, ternyata kamu meminta cerai karena ada selingkuhan di luar?! Memalukan sekali! Cepat minta maaf pada Rian, kalau berani ungkit cerai lagi, aku nggak akan menganggapmu anak lagi!”

Semua orang mendesakku dan Rian pun memohon padaku.

Aku menunduk, menatap tangannya yang mencengkeram tanganku.

Dia tak memakai cincin nikah kami.

Aku menepis tangannya, suaraku terdengar pelan,

“Cerai saja, aku sudah nggak mencintaimu lagi.”

Saat dia membiarkanku sendirian di rumah setiap malam….

Saat lima puluh lima panggilanku diabaikan….

Saat dia sibuk memotret anak Melisa….

Hatiku sudah mati.

Rian membeku di tempat, wajahnya tampak pucat, seolah tak percaya dengan apa yang baru saja didengar.

“Apa… kamu bilang?”
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
50 Chapters
บทที่ 1 ความโชคร้ายมาเยือน พรสวรรค์นำพา
ท่ามกลางดวงดาวที่เจิดจ้าบนท้องนภา จ้าวชิงชิงหญิงสาวผู้เพียบพร้อมทั้งรูปร่างหน้าตาและทรัพย์สมบัติกลับรู้สึกว่าวันนี้ท้องฟ้าช่างมืดมิดเหลือคณา ราวกับว่าความมืดมิดกำลังจะคืบคลานเข้ามาหาเธอไปตลอดกาล"ตายรึยังคะที่รัก?""ไม่น่าจะรอดแล้ว เรารีบจัดการเถอะ"จ้าวชิงชิงใช้แรงเฮือกสุดท้ายหันไปมอง หลี่เย่สามีผู้เป็นที่รักของเธอกับหยางมี่เทียนเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวในชีวิตที่รวมหัวกันฆ่าเธอ คนทรยศ!!"ขอโทษนะชิงชิง ผมหวังว่าคุณจะหลับให้สบายไม่ต้องห่วงอะไร ผมจะดูแลทุกอย่างแทนคุณเอง""ทะ ทำไม?"จ้าวชิงชิงใช้แรงที่เหลือเปล่งเสียงที่ดังเพียงน้อยนิดออกไป ทว่าดูเหมือนเธอจะไร้เรี่ยวแรงเหลือเกิน"ยาที่คุณกินเข้าไปมันค่อยๆ ออกฤทธิ์ช้าๆ ตอนนี้พ่อแม่ของคุณได้หลับใหลไปตลอดกาลแล้วนะ ผมจะฉีดมันเข้าไปให้คุณทรมานน้อยลง คุณจะได้หลับสบายๆ"จ้าวชิงชิงพยายามส่ายหน้าไปมาช้าๆ เธอไม่มีแม้กระทั่งเรี่ยวแรง เธอเพิ่งรู้วันนี้ว่าเธอถูกสามีกับเพื่อนสนิทแสนชั่วช้าแอบวางยาเธอและคนในครอบครัวมาโดยตลอด เธอไม่เคยสงสัยเลยว่าอาการแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นกับเธอกับพ่อแม่ของเธอจะเป็นฝีมือของหลี่เย่กับหยางมี่เทียนหลี่เย่หยิบกระดาษออกมาหนึ่ง
Read more
บทที่ 2 แฝดน้อง
ผ่านไปไม่นานจ้าวชิงชิงก็ฟื้นขึ้นมาเธอมองสำรวจไปรอบๆ พบว่าตนเองนอนอยู่บนเตียงนุ่มสบายที่เดิมที่เธอตื่นขึ้นมา จ้าวชิงชิงหยิกตัวเองจนต้องหน้าตาบิดเบี้ยว"ไม่ได้ฝันไปจริงๆ ด้วยแฮะ ฉันตายไปแล้วและมาโผล่ในร่างตัวเองในยุคโบราณอีกด้วย"จ้าวชิงชิงได้แต่ถอนหายใจเพราะไม่รู้จะทำยังไง เธอต้องใช้ชีวิตอยู่ในร่างนี้ไปอีกนานแค่ไหนกันนะ แล้วเธอจะมีโอกาสได้กลับไปยังโลกอนาคตที่เธอจากมาได้ไหมแต่ว่าตอนนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเธอก็ต้องใช้ชีวิตในร่างนี้ต่อไปในร่างของหลิวลี่เซียน จนกว่าเธอจะหาทางกลับไปได้นับแต่นี้ไปเธอคือหลิวลี่เซียนแล้วสินะหลิวลี่เซียนที่มัวแต่นั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย พลันจมูกก็สัมผัสเข้ากับกลิ่นยาจีนโบราณ ร่างนี้นี่จมูกไวเหมือนกันแฮะ! ถ้าฉันมีความสามารถแบบนี้บ้าง คงไม่โดนสวะพวกนั้นวางยาจนตกตายเป็นแน่แอ๊ด!เสียงประตูเปิดออกเผยให้เห็นร่างของไป๋หลาง เด็กน้อยคนนั้นเดินเข้ามาพร้อมถ้วยยา ยานี่สินะที่เธอได้กลิ่นมันจนฉุนขึ้นจมูกเมื่อกี้"คุณหนูดื่มยาก่อนนะเจ้าคะ ท่านหมอเพิ่งต้มเสร็จเจ้าค่ะ"หลิวลี่เซียนมองยาถ้วยนั้นก่อนจะเอ่ยถามไป๋หลางด้วยสีหน้าสงสัย"ฉัน เอ่อ! ข้าเป็นอะไรเหรอ ทำไมต้องกินยา"ไ
Read more
บทที่ 3 องค์รัชทายาทอัปลักษณ์
"เรียนฮูหยิน คุณหนูใหญ่มาขอพบเจ้าค่ะ""รีบให้นางเข้ามาเร็วเข้า"หลิวลี่เซียนเดินเข้าไปที่เรือนพักของฮูหยินลี่หยางด้วยความประหม่า นางได้แต่ข่มความกังวลเอาไว้ในใจ ในเมื่อมาถึงจุดนี้แล้วคงทำได้แต่ตามน้ำไปก่อน หากมีเรื่องสงสัยอะไรค่อยถามไป๋หลางก็ยังไม่สาย"คารวะท่านแม่เจ้าค่ะ"หลิวลี่เซียนคำนับฮูหยินลี่หยางอย่างเก้ๆ กังๆ ส่วนฮูหยินลี่หยางที่รักและเอ็นดูบุตรสาวก็คิดไปว่าที่หลิวลี่เซียนมีอาการแบบนี้เพราะเพิ่งหายจากอาการป่วยไข้"มาๆ รีบมานั่งข้างๆ แม่ กฎระเบียบอันใดไม่ต้องมากนัก ไป๋หลางพยุงคุณหนูใหญ่มาเร็วเข้า""ขอบคุณท่านแม่เจ้าค่ะ"หลิวลี่เซียนเดินเข้าไปนั่งข้างกายฮูหยินลี่หยาง นางมองเห็นถึงความรักและความห่วงใยที่ออกมาทางสายตาของหญิงผู้นี้อย่างจริงใจทำให้นางนึกถึงพ่อแม่ของนางในโลกก่อน ทำให้นางรู้สึกร้อนที่ดวงตาไม่น้อยในความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีอยู่ อย่างน้อยนางก็ได้มาอยู่ในตระกูลที่มั่นคงและอบอุ่นอยู่บ้าง"ท่านพ่อไปไหนหรือเจ้าคะ""พ่อเจ้ารีบไปวังหลวงแต่เช้า เห็นว่าวันนี้มีประชุมใหญ่ เจ้ามาก็ดีแล้วกินข้าวเป็นเพื่อนแม่ที"ฮูหยินลี่หยางยิ้มเล็กน้อย"แล้วลี่ซือเล่าเจ้าคะท่านแม่""เช้าป่านน
Read more
บทที่ 4 แรกพบหน้า
จ้าวจิ้งเทียนเดินกลับมาที่ตำหนักด้วยใบหน้าที่เฉยชา เขาเก็บอาการที่กรุ่นด้วยโทสะเมื่อครู่ไว้ก่อนจะปรับอารมณ์ให้เป็นปกติ แม้กระทั่งตอนที่ผ่านเหล่าขุนนางจอมปลอมนั้นเขาก็ยังต้องแสร้งยิ้มออกมา"องค์รัชทายาท จ้าวฮวงโหวเสด็จพ่ะย่ะค่ะ""รีบทูลเชิญเสด็จแม่เข้ามาเร็วเข้า"จ้าวจิ้งเทียนรีบเข้าไปหาจ้าวฮวงโหวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม"เสด็จแม่มีอันใดจะรับสั่งหรือพ่ะย่ะค่ะ ถึงได้เสด็จมาด้วยองค์เอง"จ้าวฮวงโหวมีสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย"เมื่อครู่ในท้องพระโรงเหล่าขุนนางยื่นฎีกาให้ปลดเจ้าออกจากตำแหน่งรัชทายาท เจ้ารู้หรือไม่?""จิ้นหมิง!""เสด็จแม่โปรดวางพระทัยพ่ะย่ะค่ะ ลูกมิได้เก็บคำพูดเหล่านั้นมาใส่ใจพ่ะย่ะค่ะ"จ้าวฮวงโหวเมื่อได้ยินเช่นนี้ก็วางใจลงและเผยรอยยิ้มออกมา นางมองดูพระโอรสด้วยความรักใคร่ แต่ไหนแต่ไรพระโอรสของนางคนนี้ก็มีนิสัยเข้มแข็งเด็ดเดี่ยวไม่น้อย"วันพรุ่งลูกจะออกนอกวังไปตรวจราชกิจแทนเสด็จพ่อพ่ะย่ะค่ะ""อีกสองวันแม่ว่าจะจัดงานจิบชาชมสวน และจะส่งเทียบเชิญให้เจินเซียงเข้าวังหลวง เจ้าเห็นว่าเป็นเช่นไร?""แล้วแต่ท่านแม่เห็นสมควรพ่ะย่ะค่ะ"จ้าวฮวงโหวพยักหน้าด้วยความพอใจ นางหมายมั่นให้เจินเซียงลูกสาวเจ้
Read more
บทที่ 5 ข้อแลกเปลี่ยน
จ้าวจิ้งเทียนหันไปมองหญิงสาวผู้ยื่นข้อเสนอให้กับเขาหึ! หนึ่งพันตำลึงงั้นรึ เขาที่เห็นเงินมากมายจนนับไม่ถ้วนไม่ได้สนใจกับข้อเสนอของนางสักเท่าใดนัก จึงหันหลังเดินออกมา แต่ทว่าหญิงสาวผู้นั้นช่างดื้อดึงนัก นางตามเขามาอย่างไม่ใส่ใจอะไรทั้งสิ้น ก่อนจะมาหยุดตรงหน้าเขาจ้าวจิ้งเทียนพิจารณามองใบหน้าของหญิงสาว ใบหน้าเรียวขาวอมชมพูเหมือนดอกเหมยแรกแย้ม ดวงตากลมโตเหมือนไข่หงส์ ผิวเนียนละเอียดราวกับหิมะ ทำให้เขาจิตใจหวั่นไหวไม่น้อยเขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับสตรีนางใดมาก่อน จ้าวจิ้งเทียนจึงหยุดและชำเลืองมองหลิวลี่เซียนเล็กน้อย"ว่าอย่างไร ข้าซื้อต่อหนึ่งพันตำลึงขายรึไม่ ทำไมต้องเดินหนีข้าด้วย"แววตาที่แฝงด้วยความดื้อรั้นและเอาเรื่องของหลิวลี่เซียน ทำให้จ้าวจิ้งเทียนเผลอยกยิ้มที่มุมปาก"ไม่ขาย ข้าจำเป็นต้องใช้มัน"จ้าวจิ้งเทียนตอบเสียงเรียบ ที่เขาออกมานอกวังวันนี้เพราะองครักษ์มารายงานเขาว่าไข่มุกสุยโหวมีขายที่หอเป่าชิง มันเป็นไข่มุกหายากยิ่งนัก และสรรพคุณของมันสามารถรักษารอยแผลเป็นบนใบหน้าเขาได้อีกด้วยหลิวลี่เซียนมองจ้าวจิ้งเทียนด้วยแววตาครุ่นคิดเล็กน้อย อีตาคนนี้จะเอาไข่มุกสุยโหวไปทำไมกันนะ หรือว่าเ
Read more
บทที่ 6 สหายสนิท
"คุณหนูใหญ่ ท่านหายไปไหนมาเจ้าคะ บ่าวตามหาจนทั่วแล้วก็ไม่เจอท่าน บ่าวตกใจนะเจ้าคะ"ไป๋หลางรีบวิ่งเข้ามาหาหลิวลี่เซียนด้วยใบหน้าซีดเผือด"ท่านพี่ ท่านหายไปไหนมาเจ้าคะ นี่ก็เลยเวลากลับจวนมานานมากแล้ว""ข้าหลงทางน่ะ กว่าจะหาทางกลับมาได้ เดินเพลินไปนิด"หลิวลี่ซือขมวดคิ้วมองหลิวลี่เซียนด้วยแววตาสงสัย แต่ก็ช่างนางสิ คิดๆ ไปแล้วทำไมไม่หลงทางไปเลย แล้วไม่ต้องกลับจวนมาอีกหลังจากที่กลับถึงจวนหลิวลี่เซียนก็อาบน้ำสระผม ก่อนจะเดินมานั่งให้ไป๋หลางเช็ดผมให้นาง"ไป๋หลาง คุณหนูเจินเซียงนี่นิสัยใจคอนางเป็นเช่นไร"ไป๋หลางที่กำลังเช็ดผมให้หลิวลี่เซียนมีสีหน้าสงสัย คุณหนูของนางตั้งแต่หายป่วยก็เหมือนไม่ใช่คนเก่าอย่างไรอย่างนั้น"คุณหนูใหญ่จำคุณหนูเจินเซียงไม่ได้รึเจ้าคะ""ข้าจำอะไรไม่ค่อยได้ เจ้าเล่ามาเถอะน่า ทำไมต้องถามข้ากลับด้วยเล่า"หลิวลี่เซียนยื่นมือไปบิดปลายจมูกของไป๋หลางอย่างเบามือ ไป๋หลางย่นจมูกน้อยๆ ของนาง ทำให้หลิวลี่เซียนยิ้มออกมาเล็กน้อย"คุณหนูใหญ่กับคุณหนูเจินเซียงเป็นพระสหายร่วมเรียนกับองค์หญิงจ้าวเฟยหยางตอนอายุสิบสองเจ้าค่ะ""อ้อ""คุณหนูใหญ่สนิทกับคุณหนูเจินเซียงมาตั้งแต่ตอนนั้นเจ้าค่ะ"
Read more
บทที่ 7 หญิงงาม
หลิวลี่เซียนที่ได้ยินเจินเซียงเอ่ยเรื่องลอบปลงพระชนม์ก็มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก นางทำได้เพียงมองตามแผ่นหลังของจ้าวฮวงโหวที่เดินลับตาไปไกลเรื่อยๆส่วนหลิวลี่ซือได้แต่ลอบสบถในใจ เพราะองค์รัชทายาทปีศาจนั่นแท้ๆ ทำให้นางมิได้พบเจอกับองค์ชายรองจ้าวเฟยหรงสองพี่น้องได้แต่เดินออกมาจากสวนดอกเหมยในวังหลวง ระหว่างทางทั้งคู่ไม่ได้สนทนาอันใดกันมากนัก หลิวลี่เซียนเองก็มิได้ใส่ใจสักเท่าไร กับน้องสาวคนนี้นางมองว่าเป็นเพียง 'คนอื่น' ที่หน้าเหมือนกันเพียงเท่ากัน ตั้งแต่วันที่นางมาที่นี่จนถึงวันนี้ หลิวลี่ซือเองก็แสดงออกทางอ้อมให้นางรับรู้ทางสายตาอยู่เป็นระยะว่ามิพอใจนางในระหว่างที่ทั้งสองกำลังเดินออกจากวังหลวงนั้น พลันมีเสียงขันทีที่เดินนำทางตะโกนขึ้นพร้อมทำความเคารพ"องค์ชายรองเสด็จ!!!"หญิงสาวสูงศักดิ์ที่เดินมาพร้อมหลิวลี่เซียน รวมทั้งเหล่านางกำนัลต่างโค้งกายทำความเคารพ"องค์ชายรอง"หลิวลี่เซียนหันไปมองหลิวลี่ซือที่มีสีหน้าดีใจจนเห็นได้ชัด ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าไปมององค์ชายรองผู้ที่ปรากฏตัวออกมาตรงหน้าชายหนุ่มผิวขาวรูปร่างกำยำ ใบหน้างดงามราวกับภาพวาดนี้ช่างทำให้จิตใจคนหวั่นไหว โดยเฉพาะหลิวลี่ซือน้องสาวฝาแฝ
Read more
บทที่ 8 หิมะลอยน้ำ
หลิวลี่เซียนเอื้อมมือไปคว้าสิ่งของที่จับได้ง่ายเพื่อจะนำมาเป็นอาวุธป้องกันตัว นางหยิบกล่องเหล็กใส่หยกที่ได้มาจากหอเป่าชิงขึ้นมาวางไว้แนบอกเสียงฝีเท้านั้นชัดเจนว่าเข้ามาใกล้นางเรื่อยๆ หลิวลี่เซียนมีความรู้สึกว่ามันใกล้ตัวนางเข้ามาทุกขณะหลิวลี่เซียนสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะกำกล่องหยกในมือไว้แน่นและหันกลับไป นางยกมือขึ้นตั้งท่าเตรียมพร้อม ใครมันกล้าทำอันตรายนางก็ลองดูสิ นางสู้ตาย!!!แขนของหลิวลี่เซียนค้างกลางอากาศ พร้อมกับฝ่ามืออุ่นๆ ที่รั้งข้อมือนางเอาไว้ นางค่อยๆ พิจารณาชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้านางตอนนี้ เขาสวมผ้าสีขาวคลุมใบหน้าเอาไว้ครึ่งหนึ่งเหมือนเคยเห็นที่ไหนกันนะ?ชายหนุ่มตรงหน้าหลิวลี่เซียนค่อยๆ ปลดผ้าคลุมหน้าออกจนเห็นใบหน้าของเขาอย่างชัดเจน ใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นน่ากลัวเมื่อสองสามวันก่อน บัดนี้มันบางเบาและจางลงเหลือเพียงริ้วรอยจางๆ เท่านั้น"จิ้นหมิง""ใช่ข้าเอง เจ้าคิดว่าเป็นใคร"จ้าวจิ้งเทียนปล่อยข้อมือของหลิวลี่เซียนลง นางเดินถือกล่องไปโยนไว้ที่ปลายเตียง ก่อนจะหันมามองจ้าวจิ้งเทียนด้วยแววตาไม่พอใจเล็กน้อย"ข้าก็คิดว่าเป็นพวกโรคจิตถ้ำมองสาวงาม""โรคจิต?"จ้าวจิ้งเทียนมอง
Read more
บทที่ 9 หยกหญิงงามโชคดี
จ้าวจิ้งเทียนแอบลอบยิ้มภายในใจ หลิวลี่เซียนเป็นหญิงสาวที่แปลกพิลึกยิ่งนัก"ข้ารู้นะว่าท่านแอบยิ้มเยาะข้าจิ้นหมิง""เจ้ากล่าวหาข้า"หลิวลี่เซียนจิ๊ปากด้วยความหงุดหงิดใจเต็มทน นางตั้งตารอไข่มุกสุยโหวจากเขา แต่เขากลับโลภใช้มันจนหมด แต่ก็ช่างเถอะ นางไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อยอะไรปานนั้น ตอนที่นางยังมีชีวิตอยู่ในโลกอนาคต ถึงจะเป็นคุณหนูมหาเศรษฐี แต่ก็ไม่ใช่คนใจแคบอะไรปานนั้น อีกอย่างหมอนี่ก็อยากมีใบหน้าที่หล่อเหลาจนสาวเหลียวหลัง เอ๊ะ? จะว่าไปก็หล่อตรงสเป็กนางเหมือนกันนะเนี่ย"เจ้ายังโกรธข้าอยู่หรือไม่?""ข้าโกรธ!!! แต่ช่างเถอะ ข้าไม่ใช่คนเจ้าคิดเจ้าแค้นอะไรปานนั้น แต่ว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าจะไม่บอกอะไรท่านอีกแล้ว!!! คนไม่รักษาสัญญา"จ้าวจิ้งเทียนยิ้มออกมาเล็กน้อย เป็นครั้งแรกที่เขายิ้มให้กับสตรีเช่นนี้"ข้าให้เจ้า ชิงชิง""อะไร?""ตอบแทนที่เจ้าช่วยข้า และไถ่โทษที่ข้าไม่รักษาสัญญา"หลิวลี่เซียนมองหยกจันทราครึ่งเสี้ยวที่อยู่ในมือของจ้าวจิ้งเทียน ก่อนจะมองหน้าเขาด้วยแววตาสงสัย"ให้ข้าเหรอ""ใช่ ให้เจ้า หยกนี้มีชื่อว่า หญิงงามโชคดี""หญิงงามโชคดี""ใช่ ข้าให้เจ้าครึ่งนึง อีกครึ่งนึงอยู่ที่ข้
Read more
บทที่ 10 ภัยมาเยือน 1-1
"เกรงว่าคงจะมิได้เพคะเสด็จพี่ ลี่เซียนเป็นสหายเรียนของน้อง ตอนนี้น้องมาถึงแล้ว คงต้องขอตัวไปเรียนแล้วเพคะ"หลิวลี่เซียนและเจินเซียงที่กำลังอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก รู้สึกเหมือนสวรรค์ส่งองค์หญิงเฟยหยางมาโปรดก็มิปาน จึงรู้สึกโล่งใจกับสถานการณ์กระอักกระอ่วนนี้องค์หญิงเฟยหยางส่งสายตาให้หลิวลี่เซียนและเจินเซียงเดินมาอยู่ด้านหลังของนาง ก่อนจะมองไปที่องค์ชายรองและยิ้มออกมาเล็กน้อย แต่ในรอยยิ้มขององค์หญิงเฟยหยางมีความเย็นชาอย่างเห็นได้ชัดองค์ชายรองจ้าวเฟยหรงรู้สึกหงุดหงิดใจจนแทบอยากจะฉีกองค์หญิงเฟยหยางออกเป็นชิ้นๆ ดอกไม้งามอยู่ตรงหน้าเขาแล้วแท้ๆ แต่กลับเด็ดมามิได้ เขาได้แต่แสร้งยิ้มอย่างอ่อนโยน เขาเป็นเพียงองค์ชายที่เกิดจากพระสนม ถ้าหากเขากระทำการใดที่มิควรต่อองค์หญิงเฟยหยางนั่นเท่ากับเขาก่อเรื่องให้เสด็จแม่หนักพระทัย และยังเป็นการยั่วยุโทสะของจ้าวฮวงโหวเป็นแน่จ้าวเฟยหรงตัดใจเดินออกมา แต่มิวายก่อนที่เขาจะจากไปยังคงมองมาที่หลิวลี่เซียนด้วยแววตาล้ำลึกคราหนึ่งหลิวลี่เซียนลอบเบ้ปากเล็กน้อย นางเกลียดที่สุดคือผู้ชายประเภทนี้ ช่างน่ารำคาญนักที่ต้องมาเกิดใหม่ในยุคที่ผู้ชายมีอำนาจมากกว่
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status