ตอนที่ 14 ฤทธิ์สุรา

ตอนที่ 14 ฤทธิ์สุรา

น้ำสุราไหลลงสู่ลำคอขาว ที่ยามนี้ซับไปด้วยสีแดงขึ้นมาบ้างแล้ว จ้าวตี๋เฟยกระดกดื่มราวกับสุราไหนี้เป็นดังน้ำเปล่า ไหแล้วไหเล่าที่ถูกสาดลงไปในลำคอ ต่อให้คอแข็งสักเพียงใด ทว่าดื่มมากมายเช่นนี้ก็ทำให้เมามายได้เช่นกัน จ้าวตี๋เฟยรู้ดีว่ายามนี้สติที่เขามีเริ่มถดถอยลงไปหลายส่วน ไม่เหมือนเมื่อวันที่เขาแต่งงาน ครั้งนั้นเขาเพียงแค่แสร้งเมาเพราะไม่อยากเข้าห้องหอกับหยางหลิงเซียงเท่านั้น 

จ้าวตี๋เฟยรู้ดีว่าตนเองไม่ได้มีความชื่นชอบคนที่เป็นพระชายา เขารู้ดีว่านางมีใจให้เขา เพราะทุกครั้งที่เขาเข้าวังไปหาจ้าวฟางหลินผู้เป็นน้องสาว ก็มักจะเจอนางอยู่ด้วยเป็นประจำ

สตรีผู้นั้นมักจะมีท่าทางเขินอาย ทว่าก็พยายามจะเข้ามาหาเขาตลอดเช่นกัน นางมักจะส่งขนมผ้าเช็ดหน้าที่นางทำเองมาให้เขาเป็นประจำ นางไม่ได้นำมาให้ด้วยตนเอง นางฉลาดกว่าที่ผู้ใดจะคาดคิด เพราะถ้าหากนางนำมาให้เขาด้วยตนเอง แน่นอนของเหล่านั้นเขาย่อมปฏิเสธไปอย่างแน่นอน

แต่สิ่งที่นางทำเขาย่อมไม่อาจปฏิเสธได้ นางจะฝากของเหล่านั้นมาทางน้องสาวเขาบ้าง หรือบางครั้งก็เป็นเสด็จแม่เขาที่รับฝากมา แล้วอย่างนี้จะให้เขาชื่นชอบนางไปได้อย่างไร สตรีเจ้าแผนการช่างน่ารังเกียจนัก

"องค์รัชทายาท..." ถังเว่ยรีบเข้ามาประคองเมื่อเห็นเจ้านายตนเองลุกขึ้นยืนแล้วมีอาการเซ

"ข้าหวาย" เสียงยืดยานเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าองค์รัชทายาทหนุ่ม สยบต่อฤทธิ์ของน้ำเมาไปเป็นที่เรียบร้อย ถังเว่ยลอบส่ายศีรษะให้กับคนที่บอกว่าไหวอย่างอ่อนใจ ตั้งแต่ติดตามกันมาครั้งนี้กระมังที่เห็นว่าเจ้านายหนุ่มเมามายเช่นนี้

"กระหม่อมพาพระองค์ไปที่ห้องบรรทมดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ" องครักษ์คนสนิทรู้ดีว่าเจ้านายตนเองคิดเช่นไร หากปล่อยให้ไปที่ตำหนักพระชายายามเมามายเช่นนี้ เห็นทีว่าเรื่องราวคงจะไม่ง่ายเสียแล้ว เขาเป็นคนของจ้าวตี๋เฟยย่อมเข้าใจเจ้านายตนเอง แต่เรื่องนี้เกี่ยวพันกับพระชายาและองค์ฮองเฮา อย่างไรเสียเขาก็ไม่อาจจะปล่อยให้เจ้านายตนเองไปรังแกผู้อื่นได้

"หึ..ข้ามีสิทธิ์นอนห้องตนเองได้ด้วยหรือ เสด็จแม่ประสงค์ให้ข้าไปค้างกับนางจิ้งจอกนั่น ข้าย่อมทำตามบัญชา ไปเถิดพาข้าไปที่ห้องพระชายาสุนัขจิ้งจอกนั่น"  

"แต่พระองค์เมาแล้ว..."

"ถังเว่ย!!..คำสั่งข้าเจ้ากล้าคัดค้านด้วยหรือ" จ้าวตี๋เฟยสะบัดแขนหลุด ก่อนจะชี้หน้าอีกฝ่ายอย่างคาดโทษ ถังเว่ยไหนเลยจะกล้า 

"กระหม่อมมิกล้า แต่พระองค์ทรงเมามายเช่นนี้ กลับห้องเถิด" หัวเข่าทั้งสองกระแทกลงพื้นเสียงดัง ทว่าก็ยังไม่ละความพยายามที่จะเกลี้ยกล่อม

"ดี ๆ ข้าคงใจดีกับเจ้ามากไปสินะถึงได้กล้ากำเริบเช่นนี้ ปล่อย!!..ในเมื่อเจ้าไม่ยินยอมเช่นนั้นก็ข้าก็จะไปเอง ส่วนเจ้าถังเว่ยความผิดที่ขัดขืนคำสั่งข้า จงไปทำความสะอาดคอกม้าทั้งหมดแต่เพียงผู้เดียวไป!!"

ใบหน้าองครักษ์คนสนิทบูดเบี้ยวเหมือนกินยาขม ทว่าตอนนี้ให้กินดีหมีหัวใจเสือก็ไม่กล้าจะสอดปากขึ้นมาอีกแล้ว ทำได้เพียงมองดูองค์รัชทายาทหนุ่มเดินออกไปด้วยความไม่มั่นคงนัก เมื่อเห็นจ้าวตี๋เฟยออกไปแล้ว ถังเว่ยก็เดินตามไปอย่างเงียบ ๆ ครั้นมาถึงตำหนักพระชายาแล้วถังเว่ยก็ถอยไปที่คอกม้า เพื่อรับโทษที่ตามที่องค์รัชทายาทบัญชา

ปัง!!

เสียงประตูหน้าห้องดังขึ้น หยางหลิงเซียงและติงซูซูต่างก็หันไปมองพร้อมกัน ทว่าเมื่อเห็นว่าเป็นผู้ใดเข้ามาทั้งสองก็ย่อกายทำความเคารพอย่างนอบน้อม

"คารวะองค์รัชทายาทเพคะ" จ้าวตี๋เฟยไม่ตอบอะไร ทำเพียงแค่เดินเข้าไปคว้าต้นแขนเล็กของพระชายาและกระชากเข้ามาใกล้ตนเอง

"หยางหลิงเซียงเจ้ากล้าดีอย่างไรจึงได้นำเรื่องหลับนอนไปฟ้องเสด็จแม่ เจ้าอยากขึ้นเตียงกับข้ามากกระมังถึงได้อดทนรอไม่ไหวเช่นนี้ นางจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ร่านราคะ" 

"ซูซูออกไปก่อน ไปบอกแม่ครัวต้มน้ำแกงสร่างเมามาให้องค์รัชทายาท" หยางหลินเซียงเซกระแทกไปที่หน้าอกของสวามี นางพยายามดันตนเองเอาไว้ ทว่ากลิ่นสุราที่โชยเข้าจมูกก็พอจะรู้ถึงอาการขาดสติของพระองค์ นางหันหน้าไปมองนางกำนัลคนสนิทก่อนจะเอ่ยคำสั่งให้ออกไป เพราะไม่อยากให้นางกำนัลเห็นอะไรเช่นนี้

"เพคะ" ติงซูซูย่อกายทำความเคารพ หมายจะออกไปสั่งห้องครัวต้มน้ำแกงสร่างเมาตามคำสั่งพระชายา ทว่าจ้าวตี๋เฟยกับตวาดขึ้นมาอีกครั้ง นางจึงลังเลไม่รู้ว่าควรทำเช่นไร

"ข้าไม่กิน..."

"ไปเถิดไปต้มเตรียมไว้" หยางหลิงเซียงเห็นใบหน้าซีดเซียวของนางกำนัลก็เข้าใจดี อีกฝ่ายคงเกรงว่านางจะโดนรังแก อย่าว่าแต่ติงซูซูกลัวเลย เวลานี้นางเองก็กลัวไม่ต่างกันเท่าไรนัก อาจจะหวาดกลัวมากกว่าเสียด้วยซ้ำ แต่หากนางแสดงออกว่ากลัว อีกฝ่ายก็จะยิ่งรังแกนางมากขึ้น ยามนี้นางต้องตั้งสติให้ดี

"อ่ะ..องค์รัชทายาทเพคะ พระองค์ไม่พอพระทัยหม่อมฉันด้วยเรื่องใด อย่างน้อยหม่อมฉันควรได้รับโอกาสอธิบายมิใช่หรือ"

"อธิบายหรือ หึ..ข้าว่าเจ้าแก้ตัวมากกว่ากระมัง ไหนเล่าผ้าขาวของเจ้าไปเอาออกมา" เอ่ยจบมือหนาก็จับกระชากข้อมือบางขึ้นมากดนิ้วลงบนข้อมือนุ่ม

"ผ้าขาวไร้รอยโลหิตอย่างนั้นหรือ" ดวงตาคมตวัดสายตาดุดันจ้องมองแววตาอาบน้ำตาของนางแล้วโน้มหน้าแนบชิดใบหูเล็กก่อนเอ่ยเสียงลอดไรฟัน

"เช่นนั้น...ข้าจะกรีดเลือดบนข้อมือเจ้าแล้วปาดให้ชุ่มผ้าขาว จะได้ไม่มีใครพูดถึงเรื่องนี้อีก ดีหรือไม่"

หยางหลิวเซียงเบิกตาขึ้นด้วยความตกใจเมื่อปิ่นบนมวยผมถูกเขากระชากออกมาถือไว้ ยามนี้ร่างอรชรสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างไม่อาจเก็บความหวาดกลัวเอาไว้ได้อีก

"หากเป็นความประสงค์ของพระองค์ ก็ลงมือเถิดเพคะ" หยางหลิงเซียงเอ่ยเสียงสั่น สองแก้มอาบไปด้วยหยาดน้ำตา ก่อนจะหลับลงกลั้นใจรอรับความเจ็บปวด

"หึ! มารยาสาไถย สำออยเจ้าน้ำตา ช่างเป็นสตรีที่น่ารังเกียจเสียยิ่งกว่าอาจม"

จ้าวตี๋เฟยเอ่ยเสียงเย้ยหยันก่อนจะสะบัดมือออกพร้อมออกแรงผลักไสราวกับจับของร้อน หยางหลิงเซียงเซถลาล้มลงไปกับพื้น นางสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเสียจนเจ็บหน้าอก ก่อนที่ร่างอรชรจะเดินไปหยิบผ้าขาวผืนเดิมมาปูลงบนที่นอน มือบางดึงปิ่นปักผมอีกเล่มออกมาจากมวยผมแล้วกรีดลงบนต้นแขนด้านใน แม้จะเจ็บปวด แม้จะหวาดกลัว แต่หากนั่นคือความปรารถนาของเขา นางล้วนยินดี ดวงตาหวานมองหยาดโลหิตที่หยดลงบนผ้าขวาแล้วค่อยๆ หันกลับมามองใบหน้าอันเยือกเย็นของผู้เป็นสวามี

"เรียกร้องความสงสารอย่างนั้นหรือ หึ! หน้าหนายิ่ง" จ้าวตี๋เฟยเอ่ยอย่างดูแคลนพร้อมกับแสยะยิ้มออกมา

"หม่อมฉันเพียง..."

"หุบปาก! ข้าไม่อยากได้ยินวาจาจอมปลอมของเจ้า"

ชายหนุ่มเอ่ยตวาด มองรอยแผลบนแขนขาวแล้วรู้สึกขัดใจยิ่งนัก ใครใช้ให้นางทำร้ายตนเอง หรือที่ทำเช่นนี้เพราะต้องการให้เขาถูกคนอื่นตำหนิอีก ร่างสูงโปร่งลุกขึ้นยืน แต่เพราะฤทธิ์สุราทำให้ร่างหนาเดินไม่มั่นคงนัก หยางหลิงเซียงเร่งเข้ามาประคองเขา ภาพตรงหน้าขององค์รัชทายาทเริ่มพร่ามัวขึ้นมา ยามที่หันมาสบตาร่างอรชรที่ประคับประคองตนเอง ใบหน้าของคนตรงหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็นใบหน้าหวานที่เขาคะนึงหา 'ต้าเกอ'

"ซุนเอ๋อร์"