ตอนที่ 13 สตรีช่างฟ้อง

ตอนที่ 13 สตรีช่างฟ้อง

 ถึงแม้จ้าวตี๋เฟยจะมานอนค้างที่ตำหนักพระชายาหยางก็จริง ทว่านอนในที่นี้ก็คือนอนจริง ๆ หาได้มีเรื่องอื่นใดแม้แต่น้อย จ้าวตี๋เฟยจะเข้ามายามจื่อ(23.00-00.59) เข้ามาถึงก็ล้มตัวลงนอนไม่พูดไม่จา หยางหลิงเซียงพยายามที่จะชวนคุยทว่าก็ได้รับการเฉยชาตอบกลับทุกครั้ง และเมื่อตื่นมาเขาจากไปไม่แม้แต่จะยอมล้างหน้าหน้าตาจากน้ำที่นางเตรียมให้เลยแม้แต่น้อย นางไม่รู้จะต้องทำตัวเช่นไรต่อไปดี และยิ่งเห็นหลิวมามาเข้ามาปูผ้าขาวเอาไว้ที่เตียงของนาง นางก็ยิ่งอับอายเป็นอย่างมาก เพราะรู้ดีว่าไม่ว่าจะอย่างไรผ้าขาวผืนนั้นก็คงจะขาวสะอาดตลอดไป

"เฟยเอ๋อร์แม่มีเรื่องจะพูดกับเจ้า" จ้าวตี๋เฟยขมวดคิ้วแสดงสีหน้าตกใจออกมา ก่อนจะรีบลุกขึ้นเมื่อได้สติกลับคืนมา

"ลูกคารวะเสด็จแม่ เหตุใดวันนี้จึงมาหาลูกที่ตำหนักบูรพาได้เล่าพ่ะย่ะค่ะ หากเสด็จแม่อยากพบลูกให้ขันทีในวังมาแจ้ง ลูกจะรีบไปทันที"

ร่างหนารีบเดินเข้าไปประคองฮองเฮาเอาไว้ ก่อนจะเอ่ยวาจาเอาอกเอาใจอีกฝ่ายอย่างกระตือรือร้น ทว่าฮองเฮาฟางหรงมีหรือจะรู้ไม่ทันอีกฝ่าย นิ้วเรียวยกขึ้นไปหยิกที่ตรงเอวหน้าอย่างไม่จริงจังนัก

"หึ..ไม่ต้องมาพูดดีไป เมื่อครั้งซานเอ๋อร์แต่งงานก็คราวหนึ่งแล้ว ครั้งนั้นเจ้ายังตำหนิน้องชายเจ้าอยู่เลย แล้วเหตุใดยามนี้จึงได้ทำตัวไม่รู้ความเสียเองเล่า" 

"ลูกงงไปหมดแล้ว เสด็จแม่โกรธลูกเรื่องอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ ช่วยไขความสงสัยให้ลูกบ้าง" ฮองเฮาฟางหรงถอนหายใจออกมา ยิ่งเห็นใบหน้าที่เสแสร้งของบุตรชายก็ยิ่งมีโทสะ ลูกชายทั้งสองไม่มีคนไหนได้ดังใจนางแม้แต่คนเดียว

"จ้าวตี๋เฟยอย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่องได้หรือไม่ แม่ร้อนใจเสียจนนั่งไม่ติด ลูกยังจะมีหน้ามายิ้มแย้มอีกหรือ"

"ก็ได้พ่ะย่ะค่ะลูกไม่ยิ้มแล้ว เชิญเสด็จแม่สั่งสอนมาเถิดหากลูกทำสิ่งใดผิดไป ลูกก็พร้อมแก้ไข" จ้าวตี๋เฟยประคองฮองเฮาไปนั่งที่โต๊ะ และไม่ลืมที่จะรินน้ำชาเพื่อเอาใจอีกฝ่าย

"ชานี่..ใช่ชากุ้ยฮวาของซุนเอ๋อร์หรือไม่" กลิ่นหอมดอกกุ้ยฮวาลอยฟุ้งไปทั่วห้อง รสชาติน้ำชาไม่ฝาดลิ้น หอมละมุมเช่นนี้ในใต้หล้านี้คงมีเพียงแค่ชาของลูกสะใภ้คนเล็กของนางเท่านั้น 

"ไม่ผิดเป็นชาที่น้องสะใภ้ทำเอง ซุนเอ๋อร์เห็นว่าลูกและเสด็จแม่ชอบดื่ม จึงได้ทำมาและแบ่งให้เราทั้งคู่อย่างเท่ากัน" มือที่ถือถ้วยชาของฮองเฮาฟางหรงพลันชะงักค้าง นางวางจอกชาลงอย่างเบามือ และยื่นมือไปกุมมือบุตรชายเอาไว้แน่น

"เฟยเอ๋อร์.." เสียงของความห่วงใยที่เอ่ยออกมา กรีดแทงเข้าไปในจิตใจของคนฟัง จ้าวตี๋เฟยส่งยิ้มไปให้มารดาก่อนจะบอกให้อีกฝ่ายเข้าใจ เขาไม่ได้คิดเป็นอื่นแม้แต่น้อย

"ลูกเพียงแค่ชื่นชอบชากุ้ยฮวาเหมือนเช่นเสด็จแม่ชอบ หาได้คิดเป็นอื่น หากการที่ลูกรับใบชาของซุนเอ๋อร์มาจะทำให้เสด็จแม่คิดมาก เช่นนั้นต่อไปลูกจะไม่รับแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

"แม่ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น จริงสิเซียงเซียงเองก็เก่งยิ่งนัก ตอนที่เจ้าไม่อยู่น้องเรียนรู้การทำขนมและใบชาจากซุนเอ๋อร์ทั้งหมด และน้องยังทำออกมาได้ดีอีกด้วย เช่นนั้นลองให้เซียงเซียงทำให้ลูกดีหรือไม่" 

"ตามพระทัยเสด็จแม่เถิด" จ้าวตี๋เฟยพยักหน้าออกมา ถึงแม้จะไม่ยินดีแต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้

"จริงสิเฟยเอ๋อร์ ลูกรับสนมเข้ามาหนึ่งคนหรือ นางคือใครบิดามารดาคือผู้ใด เหตุใดไม่บอกแม่บ้าง และอีกอย่างเจ้ากล้ารับสนมมาตั้งแต่สองเดือนแรกที่แต่งพระชายาได้อย่างไร ผู้คนภายนอกร่ำลือกันไปทั่ว เหตุใดเจ้าถึงได้ใจร้ายเช่นนี้"

"เสด็จแม่เข้าพระทัยผิดแล้วนางไม่ใช่สนมของลูก เมื่อตอนที่ลูกไปปราบกบฏลูกได้รับบาดเจ็บบิดาของนางที่เป็นหัวหน้าหมู่บ้านอานผิงเอาตัวเองมารับคมดาบแทนลูก ดาบนั้นอาบไปด้วยยาพิษ หมอพยายามรักษา ทว่าก็ไม่อาจถอนพิษนั่นได้ หลังจากเสียบิดาไปแม่นางเฉิงก็ไม่เหลือผู้ใดอีก ลูกจึงพานางกลับมาด้วย"

"เป็นเช่นนั้นหรอกหรือ เช่นนั้นส่งนางเข้าไปเป็นนางกำนัลในวังหลวงดีหรือไม่ ถึงอย่างไรบิดานางก็เป็นผู้ช่วยชีวิตเจ้าไว้"

ถึงจะเป็นผู้มีบุญคุณ ทว่าให้อยู่ตำหนักบูรพาเช่นนี้ไม่รู้ลูกสะใภ้นางจะคิดมากเพียงใด ไม่สู้พาเข้าไปอยู่ในวังด้วยไม่ดีกว่าหรือ รอให้จ้าวตี๋เฟยและหยางหลิงเซียงรักกันหวานชื่นเมื่อไรค่อยให้กลับมาก็ยังไม่สาย

"นางยังไม่คุ้นชิน ลูกให้นางอยู่ช่วยงานหลิวมามา ให้เวลานางก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ"

ฮองเฮาฟางหรงพยักหน้าอย่างเข้าใจ ถ้าบังคับไปก็จะเป็นการใจร้ายเกินไปนัก เอาตามที่จ้าวตี๋เฟยว่าก็แล้วกัน

"เรื่องนั้นก็แล้วไปเถิด แต่เฟยเอ๋อร์เหตุใดจึงไม่ร่วมหลับนอนกับเซียงเซียงอีกเล่า นี่ก็แต่งกันมาห้าเดือนแล้วนะ จะว่าไม่ชินก็หาใช่ ครั้งแรกแม่ไม่อยากจะพูดเพราะเห็นว่าเจ้ากับเซียงเซียงห่างกันไปถึงสองเดือน แต่นี่เจ้ากลับมาตั้งสามเดือนแล้ว และเรื่องไปเยี่ยมครอบครัวเดิมของนางอีกเล่า เหตุใดจึงไม่พานางไป ไม่ใช่ว่าเจ้าเป็นรัชทายาทแล้วจะไม่ทำตามธรรมเนียมประเพณีได้ ยิ่งเจ้าเป็นรัชทายาท เป็นว่าที่ฮ่องเต้เจ้ายิ่งต้องทำให้เป็นตัวอย่าง อย่าให้ผู้คนติฉินนินทาเอาได้เข้าใจหรือไม่"

"ลูกเข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

จ้าวตี๋เฟยพยักหน้าและยิ้มออกมาเช่นเคย เขานั่งฟังเสด็จแม่สั่งสอนอยู่เกือบหนึ่งชั่วยาม น้ำชาหมดไปกาแล้วกาเล่า ทว่าฮองเฮาฟางหรงก็ยังคงพูดไม่หยุด จ้าวตี๋เฟยไม่เถียงออกมาแม้แต่ครึ่งคำ แม้แต่ใบหน้าก็ไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย เขายังคงส่งยิ้มให้มารดาอย่างอบอุ่นเช่นเดิม

"เฮ้อ..แม่ไม่มีอะไรจะพูดกับเจ้าแล้ว เรื่องสามีภรรยาจะต้องไม่ขาดสิ่งใดสิ่งหนึ่ง หวังว่าผ้าขาวผืนนั้นจะเปลี่ยนแปลงในคืนนี้นะ"

"ลูกทราบแล้วพ่ะย่ะค่ะ ทำให้เสด็จแม่เป็นกังวลลูกผิดนัก" ฮองเฮาฟางหรงถอนหายใจออกมา เมื่อได้ยินน้ำเสียงอ่อนลงของบุตรชาย

"แม่ไม่อยากก้าวก่ายเรื่องพวกนี้กับเจ้าเลยเฟยเอ๋อร์ แต่เชื่อแม่สักครั้งเซียงเซียงเป็นสตรีที่ดี นางรักลูกมาตั้งแต่เด็ก หากไม่รักนางจะอดทนเรียนรู้สิ่งต่าง ๆ พร้อมหลินเอ๋อร์ไปทำไมกัน ทุกสิ่งล้วนเพื่อลูกทั้งนั้น เปิดใจให้น้องเถิด"

"ลูกทราบแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

เมื่อเห็นว่าจ้าวตี๋เฟยไม่มีท่าทางขัดขืนหรือไม่ยินยอม ฮองเฮาฟางหรงก็เบาใจ และเดินทางกลับวังหลวงอย่างสบายใจ จ้าวตี๋เฟยเดินตามออกไปส่ง เมื่อเห็นว่ามารดาขึ้นรถม้าออกไปแล้ว เขาก็เดินกลับเข้ามาในห้องทรงงานเช่นเดิม ร่างหนาสูดลมหายใจเข้าใจลึก ก่อนจะกระแทกตัวนั่งลงบนเก้าอี้อย่างแรง

"ช่างฟ้องนักนะ ดี! ในเมื่อข้าให้เกียรติเจ้าถึงเพียงนี้ เจ้ายังกล้าเรียกร้อง เช่นนั้นความใจดีของข้าเจ้าก็อย่างหวังจะได้เห็นมันอีก สตรีหน้าหนาไร้ยางอาย มีใจให้ข้าตั้งแต่ยังเด็กหรือ บิดามารดาเจ้าคงภูมิใจมากกระมัง"