ตอนที่ 6 กฎข้อที่ยี่สิบ

ตอนที่ 6 กฎข้อที่ยี่สิบ

หลังจากที่เหลียงเฟิงไห่เข้าไปหาเรื่องนางในห้องอาบน้ำวันนั้น จ้าวฟางหลินก็ไม่เห็นพระพักตร์ของพระสวามีตนเองอีกเลย นางออกมาจากห้องอาบน้ำก็เห็นเหล่านางกำนัลจัดเตรียมสำรับอาหารอย่างดีเอาไว้รออยู่ก่อนแล้ว ทว่าเจ้าของตำหนักกลับไม่อยู่ หลังจากรับอาหารมื้อนั้นจ้าวฟางหลินก็ถามเวลาอาหารที่แน่นอนของที่แห่งนี้ ทว่าคำตอบจากเหล่านางกำนัลกลับไม่เป็นเช่นที่สวามีขู่นาง หากนางอยากรับอาหารหรือของว่างยามใดก็ย่อมได้ ร่างอรชรได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างมาดร้าย เรื่องเพียงนี้ไยต้องมาขู่กันเล่น

 เหลียงเฟิงไห่ถูกเรียกตัวไปปราบโจรภูเขาที่อี้หนานผ่านไปถึงยี่สิบห้าวันแล้วองค์รัชทายาทก็ยังไม่กลับตำหนัก จ้าวฟางหลินนั่งจิบชาอยู่ในสวนกลางตำหนักไป่เหอ เป็นตำหนักที่คนป่าเถื่อนนั้นมอบให้นางได้อยู่อาศัย ใบหน้าหวานคิดทบทวนถึงเรื่องที่ผ่านมา ไม่เข้าใจว่าเกิดสิ่งใดขึ้นเมื่อตอนที่สวามีไปรับนางจากวังหลวงท่าทีของเขาก็ยังดูเหมือนเป็นปกติเฉกเช่นคนทั่วไป ทว่าเมื่อเปิดผ้าคลุมหน้าออกเพียงเท่านั้น นางก็ได้รับสายตาเย็นชากลับคืนมาทันที 

“นางกำนัลหลี่ ข้าอยากไปเยี่ยมท่านตาเสียหน่อยจะได้หรือไม่”นางกำนัลหลี่นางกำนัลที่รับใช้ในตำหนักบูรพาขององค์รัชทายาทมานาน ได้รับมอบหมายให้มาดูแลพระชายาขององค์รัชทายาทโดยเฉพาะ นางเงยหน้าขึ้นสบสายตาพระชายาด้วยสีหน้าลำบากใจ

“เรียนพระชายาหม่อมฉันคิดว่าหากพระชายาจะออกจากวัง ควรทูลองค์รัชทายาทก่อนเพคะ” จ้าวฟางหลินถอนหายใจออกมา คำเรียกขานของนางกำนัลผู้นี้เป็นการตอกย้ำความจริงอีกครั้งว่านางหาใช่องค์หญิงใหญ่แห่งแคว้นซีจิ้งอีกต่อไป นางเป็นพระชายาเอกในองค์รัชทายาท พระชายาบรรณาการ หึ!!! ใบหน้าหวานกระตุกริมฝีปากยิ้มอย่างเย้ยหยันในโชคชะตาตนเอง

“ข้าถูกคุมขังหรือ เหตุใดจึงต้องแจ้งองค์รัชทายาทก่อนกันเล่า หรือว่าแคว้นฉู่นิยมคุมขังพระชายาตนเองเอาไว้แต่ในตำหนัก” นางกำนัลหลี่รีบหมอบก้มหน้าลง เพราะไม่คาดคิดว่าพระชายาที่ปกติจะนิ่งเฉยแต่ยามได้พูดออกมา วาจากลับเชือดเฉือน

“หาเป็นเช่นนั้นไม่เพคะ หม่อมฉันเพียงคิดว่ายามนี้องค์รัชทายาทไม่อยู่ในตำหนักก็เลย...เอ่อ...”จ้าวฟางหลินโบกมือขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าลำบากใจของนางกำนัลหลี่หรือนามเต็มก็คือหลี่จินเป่า นางไม่ควรไปคาดคั้นเอากับอีกฝ่าย ถึงแม้หลี่จินเป่าจะเป็นนางกำนัลเก่าแก่ และได้รับมอบหมายให้มาดูแลนาง แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเจ้านายตัวจริงของนางก็คือเหลียงเฟิงไห่ผู้นั้น

“เอาเถอะแล้วพระองค์จะกลับมาเมื่อไรรู้หรือไม่” 

“กำลังคิดถึงข้าอยู่หรือพระชายาบรรณาการ”

ยังไม่ทันที่หลี่จินเป่าจะตอบคำถามของพระชายา ร่างหนาของผู้ที่ถูกเอ่ยถึงก็เดินเข้ามายังตำแหน่งที่นางนั่งอยู่ ใบหน้าหล่อเหลากระตุกยิ้มมุมปาก หากผู้อื่นมองมาก็คงจะเห็นแต่รูปโฉมที่งดงาม ทว่าจ้าวฟางหลินกลับเห็นเพียงบุรุษที่อวดดีเพียงเท่านั้น

เหลียงเฟิงไห่โบกมือขึ้น เหล่านางกำนัลทั้งหลายก็หมอบคลานออกไป ทว่าถางเย่กลับมองไม่เห็น นางยังคงนั่งพัดให้กับพระชายาของตนเองอย่างไม่ลดละ องค์รัชทายาทหนุ่มตวัดสายตาดุดันมองออกไป

“ไม่เห็นหรือว่าผู้อื่นออกไปกันหมดแล้ว เหตุใดนางกำนัลโง่เขลาเช่นเจ้ายังไม่ออกไปอีก” เสียงเข้มตวาดออกมาอย่างไม่พอใจ

ถางเย่เงยหน้าขึ้นสบสายตาพระชายาของตนเอง ทว่าการกระทำเช่นนั้นเป็นการยั่วยุโทสะขององค์รัชทายาทหนุ่มเป็นอย่างมาก คำสั่งเขาผู้ใดกล้าต่อต้านกินดีหมีหัวใจเสือมาหรืออย่างไร

“ไปเรียกจูมามา มาพบข้าเดี๋ยวนี้”

จ้าวฟางหลินหันไปมองหน้าสวามีตนเองทันที นางย่อมรู้ดีว่าการเรียกจูมามา มาเช่นนี้ต้องเป็นเรื่องอย่างแน่นอน จูมามาคือนางกำนัลอาวุโสที่มีตำแหน่งดูแลเรื่องต่าง ๆ ในวังของรัชทายาท แน่นอนว่าทุกสิ่งทุกอย่างในที่แห่งนี้จูมามาผู้นี้ย่อมมีสิทธิ์ตัดสินใจได้เกือบทุกอย่าง เพราะเหลียงเฟิงไห่มอบอำนาจหนึ่งส่วนเอาไว้ในมือนาง เท่าที่จ้าวฟางหลินได้ยินมาก็คือจูมามาผู้นี้ยังเป็นญาติห่าง ๆ ฝั่งขององค์ฮองเฮาอีกด้วย

“เหตุใดจึงต้องเรียกจูมามาด้วยเพคะ พระองค์ประสงค์สิ่งใดบอกหม่อมฉันได้หรือไม่” นอกจากจะไม่ตอบแล้ว เหลียงเฟิงไห่ยังถือวิสาสะลงไปนั่งตรงข้ามพระชายาตนเองอีกด้วย เพียงไม่นานจูมามาก็รีบเดินเข้ามายังศาลาตำหนักไป่เหอของพระชายาจ้าวฟางหลิน

“ถวายพระพรองค์รัชทายาทเพคะ” เมื่อนางกำนัลอาวุโสเดินเข้ามาถึง นางทำความเคารพแค่เพียงเจ้านายของตนเพียงผู้เดียว จ้าวฟางหลินที่นั่งอยู่ด้านข้างคิ้วกระตุกขึ้นและหันไปมองนิ่ง

“จูมามา กฎข้อที่ยี่สิบมีว่าอย่างไร” 

“ทูลองค์รัชทายาท กฎข้อที่ยี่สิบคือห้ามขัดขืนหรือสงสัยในคำสั่งของเจ้านายอย่างเด็ดขาดเพคะ”เหลียงเฟิงไห่พยักหน้าขึ้นอย่างพอใจ

“หากทำผิดกฎเล่าจะเกิดสิ่งใดขึ้น”จูมามาลอบมองหน้าเจ้านายทั้งสองก่อนจะตอบออกมาเสียงหนักแน่นและชัดเจน

“โบยหนึ่งร้อยไม้ลดเงินค่าตำแหน่ง และขังเอาไว้ในห้องขังไม่ให้ออกมาหนึ่งเดือนเพคะ” 

“ลากตัวนางกำนัลผู้นั้นไปรับโทษ และสั่งสอนให้รู้จักกฎระเบียบของที่นี่ให้ดีเสียก่อน ค่อยปล่อยออกมาหากยังจดจำไม่ได้ก็ส่งกลับซีจิ้งไปเสียบ่าวโง่เขลาก็ไม่มีความจำเป็นที่ข้าจะต้องเลี้ยงเอาไว้” เสียงเข้มสั่งออกไป ถางเย่รีบหมอบลงก้มศีรษะโขกพื้นอย่างตกใจ

“บ่าวผิดไปแล้วเพคะ บ่าวผิดไปแล้วองค์รัชทายาทโปรดอภัยบ่าวสักครั้งเถิดเพคะ” 

“องค์รัชทายาทจะสั่งลงโทษคนของหม่อมฉันได้เช่นไร ในเมื่อยังไม่มีคำสั่งใดออกจากปากของพระองค์เลยสักคำ” จ้าวฟางหลินหันไปมองใบหน้าสวามีตนเองด้วยความไม่พอพระทัย ใบหน้าหวานเชิดขึ้นพร้อมที่จะกางปีกปกป้องคนของตนเองอย่างเต็มที่

“ไม่เห็นหรือว่านางกำนัลคนอื่นออกไปหมดแล้ว แล้วเหตุใดนางกำนัลผู้โง่เขลาของเจ้าจึงยังไม่ออกไป หรือเบาปัญญาไม่รู้ความ ไม่เห็นหรือว่าข้าโบกมือไปแล้ว” อะไรนะโบกมืออย่างนั้นหรือ ช่างไร้เหตุผลเกินไปแล้ว จ้าวฟางหลินอดจะตกตะลึงไม่ได้ คำสั่งเพียงหนึ่งประโยคจะทรงเอ่ยออกมาไม่ได้เชียวหรือ 

“หากพระองค์ต้องการให้ทุกคนออกไปเหตุใดจึงไม่พูด นางกำนัลของหม่อมฉันจะรู้ได้เช่นไรว่าพระองค์ประสงค์สิ่งใด คำพูดเพียงครึ่งคำ พูดไม่ได้เชียวหรือ และอีกอย่างจะมีผู้ใดกล้ามองหน้าพระองค์กัน หากเป็นเช่นนั้นไม่สู้ลงโทษหม่อมฉันด้วย เพราะหม่อมฉันเองก็มิได้ออกไปเช่นดังผู้อื่น”จ้าวฟางหลินจ้องหน้าสวามีโดยไม่มีความหวาดกลัว เหลียงเฟิงไห่กระตุกคิ้วเมื่อได้ฟังเช่นนั้น ทว่ายังไม่ทันได้พูดสิ่งใดออกมาเขาก็หันไปออกคำสั่งกับนางกำนัลอาวุโสเสียงเข้ม

“ลากตัวนังบ่าวชั่วออกไป!!!” คำสั่งเด็ดขาดดังขึ้นมาจากปากรัชทายาท ทว่าดวงตากลับจ้องหน้าพระชายาแข็งกร้าว

“ข้าเห็นว่าความผิดของถางเย่เป็นความผิดครั้งแรก และนางก็ไม่เข้าใจประสงค์ขององค์รัชทายาทข้าจึงเห็นสมควรว่า ควรจะลงโทษนางสถานเบาก่อนในครั้งแรก นำตัวถางเย่ไปขังไว้ในห้องนอนและให้อ่านกฎระเบียบของที่นี่อย่างเคร่งครัด โทษโบยละเว้นเสีย”จูมามาไม่ได้รับคำสั่งของจ้าวฟางหลิน นางหันไปหาเจ้านายตนเอง เหมือนกับว่าคำสั่งพระชายาหาได้สำคัญอันใดไม่

“ไม่ได้ยินที่ข้าสั่งหรือจูมามา หาไม่แล้วก็ไม่ต้องลงโทษคนของข้า เพราะความจริงแล้วหากจะถามหาคนผิดย่อมต้องไปเอาความกับองค์รัชทายาท คำสั่งใดก็ไม่หลุดออกจากปาก จะมาลงโทษคนได้อย่างไร”

เหลียงเฟิงไห่ที่โดนโยนความผิดให้มีหรือที่จะยินยอม เขาเป็นถึงองค์รัชทายาทเป็นเจ้าของวังแห่งนี้ คำสั่งของเขาจะมีผู้ใดกล้าแย้งอย่างนั้นหรือ

“ผิดก็ว่าไปตามผิดหากวันนี้ข้าสั่งลงโทษนางมิได้ เช่นนั้นสู้ส่งนางกลับซีจิ้งมิดีกว่าหรือ จะเลี้ยงไปทำอันใดบ่าวไม่รู้มารยาทเช่นนี้”

“ทูลองค์รัชทายาทหม่อมฉันน้อมรับบทลงโทษเพคะ พระชายาเพคะเย่เย่ยินดีรับโทษเพคะ”

“ดี!!!...นำนางไปรับโทษตามกฎที่นางต้องได้รับ”

“เพคะองค์รัชทายาท” ใบหน้าสะใจของจูมามาไม่ได้หลุดลอดไปจากสายตาของจ้าวฟางหลิน เป็นอันรู้กันว่านางกำนัลอาวุโสผู้นี้ไม่ยินดีเคารพนางอย่างข้ารับใช้พึงกระทำ