ตอนที่ 7เสนาบดีเซี่ย

ตอนที่ 7เสนาบดีเซี่ย

เพราะเกิดเรื่องขึ้นกับนางกำนัลคนสนิทในวันนั้น จ้าวฟางหลินจึงได้ลืมเลือนเรื่องท่านตาไปเสียสนิท ถางเย่ต้องถูกรับโทษตามความผิดในกฎของวังรัชทายาท แม้นางอยากจะสอดมือเข้าไปยุ่งเพียงใด ก็อาจทำได้อย่างไม่เต็มที่ นั่นเพราะถางเย่เองก็ยินดีที่จะรับโทษนั้นอย่างเต็มใจ นางรู้ดีว่าในใจถางเย่การรับโทษครั้งนี้ ยังดีเสียกว่าการถูกส่งกลับซีจิ้งจ้าวฟางหลินย่อมไม่พอใจที่ไม่อาจปกป้องคนของตนเองเอาไว้ได้ในครั้งนี้

“ทูลพระชายาเสนาบดีเซี่ยโป๋ซีมาขอเข้าเฝ้าเพคะ” พระชายาหันไปตามเสียงเรียกของนางกำนัลหลี่ ใบหน้าหวานพยักขึ้นตอบรับ

“เชิญท่านเสนาบดีไปที่ศาลากลางสระบัวเดี๋ยวข้าตามไป” 

“เพคะพระชายา” หลี่จินเป่าค้อมตัวรับคำสั่งและเดินออกไป นางกำนัลอีกคนรีบเข้ามาช่วยพระชายาแต่งตัวเป็นการด่วน 

จ้าวฟางหลินเดินเข้ามาที่ศาลาดังกล่าวด้วยท่าทางสง่างาม เสนาบดีเซี่ยลอบมองพระพักตร์ที่เหมือนดังเช่นบุตรีของตนเองก็รู้สึกยินดีขึ้นมา จ้าวฟางหลินและจ้าวฟางหรงมีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกันเป็นอย่างมาก 

“ถวายพระพรพระชายารัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ” น้ำเสียงอบอุ่นเอ่ยขึ้นเมื่อจ้าวฟางหลินนั่งลงยังศาลากลางน้ำแห่งนี้

“ท่านตาตามสบายเถิดอย่าได้มากพิธีเลย เชิญท่านตานั่งก่อน” พระชายาองค์รัชทายาทผายมือไปยังเก้าอี้ด้านหน้า และพยักหน้าเป็นการอนุญาต

“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ” 

หากจะพูดตามความเป็นจริงแล้ว จ้าวฟางหลินก็มิได้สนิทสนมอันใดกับเสนาบดีเซี่ยผู้นี้นัก ก่อนหน้านั้นนางเคยเดินทางมาเที่ยวแคว้นฉู่กับพระมารดาฟางหรง แต่ก็นานมากแล้ว เมื่อครั้งที่นางยังเป็นองค์หญิงน้อยยังมิได้ปักปิ่นเลยด้วยซ้ำ นานเสียจนความทรงจำชักเลือนรางไปเสียหมด

“หลานขออภัยที่มิได้ไปหาท่านตาถึงจวนสกุลเซี่ย ลำบากท่านตาต้องมาหาหลานเสียเอง ความจริงแล้วหลานก็ว่าจะออกไปหาทว่ามีเรื่องเสียก่อนจึงไม่ได้ออกไป ขอท่านตาอย่าถือสา” เมื่อได้ยินว่าหลานตนเองเกิดเรื่องใบหน้าชราก็เงยขึ้น คิ้วสีดำปนขาวขมวดเข้าหากันแน่น

“มีเรื่องอันใดหรือพ่ะย่ะค่ะบอกกระหม่อมได้หรือไม่ หากพระชายามีเรื่องไม่สบายพระทัยอย่าได้เกรงใจ ท่านตาชราผู้นี้อยู่ข้างพระองค์เสมอ”

ทั้งคำพูดและสายตาที่ห่วงใยถูกส่งออกมา จ้าวฟางหลินรู้สึกอบอุ่นในหัวใจอย่างบอกไม่ถูก ถึงแม้นางกับท่านตาจะไม่สนิทกันทว่าความเป็นสายเลือดเดียวกันนั้น ก็ทำให้รู้สึกถึงความผูกพันอันแปลกประหลาด ในแคว้นต่างบ้านต่างเมืองเช่นนี้ยังมีท่านตาของนางอยู่ที่นี่ นางเองก็อบอุ่นใจขึ้นมาบ้างแล้ว 

“ไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใดหรอก ท่านตาอย่าได้กังวล จริงสิเสด็จแม่ฝากของมามอบให้ท่านตาด้วย ท่านตารอสักครู่เถิด หลานจะให้นางกำนัลไปเอามาให้” เมื่อบอกกับเสนาบดีเซี่ยแล้วจึงหันไปสั่งนางกำนัลที่คอยรับใช้ข้างกาย

“จิงฮวาเจ้าไปหยิบของทั้งหมดในหีบกลางที่อยู่ด้านข้างเตียงมาให้ข้าทีเถิด”

“เพคะพระชายา”

เมื่อหันไปสั่งนางกำนัลเสร็จแล้วจ้าวฟางหลินก็หันมาสนทนากับท่านตาตนเองต่อ ทว่าเมื่อเห็นสายตาของเสนาบดีเซี่ยที่ส่งมานั้น พระชายาก็พอจะทราบว่าท่านตาของนางมีเรื่องกังวลใจ แต่ก็ไม่กล้าที่จะพูดออกมา

เห็นดังนั้นจ้าวฟางหลินจึงหลอกให้หลี่จินเป่าไปยกของว่างในโรงครัวออกมาเพิ่ม ความจริงแล้วนางกำนัลหลี่ไม่อยากที่จะออกไป ทว่าพระชายาก็ให้เหตุผลว่า อีกเดี๋ยวจิงฮวาก็คงจะกลับมาแล้ว และอีกอย่างบุรุษชราที่อยู่ตรงนี้ก็หาได้เป็นคนอื่นไกล เสนาบดีเซี่ยโป๋ซีเป็นถึงท่านตาแท้ ๆ ของนางจะต้องกังวลสิ่งใดอีก ครั้นได้ยินดังนั้นหลี่จินเป่าจึงยอมเดินออกไปในที่สุด

“ท่านตามีเรื่องจะคุยกับหลานใช่หรือไม่ บอกหลานมาเถิด”

เสนาบดีเซี่ยมีสีหน้าลำบากใจ ทว่าก็มองซ้ายมองขวาก่อนจะถอนหายใจออกมา ด้วยความเป็นห่วงเป็นใยในตัวหลานสาวผู้นี้มีมากล้น

“พระชายาพ่ะย่ะค่ะ องค์รัชทายาทดีกับพระองค์ใช่หรือไม่ กระหม่อมได้รับจดหมายจากพระมารดาของพระองค์ให้ดูแลพระองค์แทนฮองเฮาด้วย แต่หากฮองเฮาจะไม่ส่งจดหมายมา กระหม่อมที่เป็นท่านตาย่อมไม่ปล่อยให้หลานสาวถูกคนรังแก เช่นนั้นแล้วหากมีเรื่องไม่สบายพระทัยโปรดบอกแก่กระหม่อมเถิด” 

“ท่านตาคิดมากไปแล้ว หลานมิใช่สตรีอ่อนแอ เป็นถึงองค์หญิงใหญ่แห่งซีจิ้งย่อมไม่ยอมปล่อยให้ตนเองโดนรังแกโดยง่าย คนป่าเถื่อนเช่นนั้นทำสิ่งใดหลานมิได้หรอก” 

“หากพระองค์ตรัสเช่นนี้กระหม่อมก็วางใจ ได้ยินมาว่าองค์รัชทายาทเข้าจวนท่านแม่ทัพเซียวอี้เหลียนบ่อยครั้ง เห็นว่าหมายตาคุณหนูเซียวโหย่งเหมยเอาไว้ อีกนัยหนึ่งคือต้องการจะเสริมอำนาจจากสกุลเซียว กระหม่อมได้ข่าวมาว่าองค์รัชทายาท ต้องการกำลังสนับสนุนและกองทหารของสกุลเซียวเพื่อส่งเสริมให้พระองค์ขึ้นครองบัลลังก์และก่อนที่จะขึ้นนั้น องค์รัชทายาทจะสร้างผลงานครั้งยิ่งใหญ่ให้ประจักษ์กับแคว้นฉู่ โดยการบุกยึดแคว้นเพื่อนบ้าน กระหม่อมเกรงว่า...พระองค์จะทรง...ระรานซีจิ้งกระหม่อมไม่เห็นด้วยเพราะถึงอย่างไรฮองเฮาฟางหรงก็อยู่ที่นั่น”

“หลานจะไม่ยอมให้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นอย่างแน่นอนท่านตาอย่าได้กังวล หลานจะส่งข่าวไปแจ้งแก่เสด็จพ่อให้ทรงทราบ” จ้าวฟางหลินหน้าตึงขึ้นมา หากจะยึดซีจิ้งการที่นางแต่งเข้ามาจะต้องไม่เสียเปล่า

“ความจริงองค์รัชทายาทกับคุณหนูเซียวมีใจต่อกันมานาน แต่เพราะขัดราชโองการฮ่องเต้มิได้ จึงต้องแต่งกับพระชายา ความจริงแล้วกระหม่อมอยากจะทูลขอเปลี่ยนเป็นองค์ชายสี่เสียยังดีกว่า หากก็ไม่อาจทำได้คุณหนูเซียวผู้นี้เป็นสตรีร้ายกาจนัก หากพระชายาเลี่ยงได้ก็จงเลี่ยงเถิด เพราะผู้คนในแคว้นฉู่รู้ดีว่าแม่ทัพเซียวตามใจบุตรีเป็นอย่างมาก ซ้ำยังให้ท้ายในเรื่องผิด ๆ กระหม่อมเกรงว่าหากองค์รัชทายาทแต่งนางเข้ามาจะมีปัญหาต่อพระองค์”

สายตาจ้าวฟางหลินแข็งกร้าวขึ้นมานางหาได้หึงหวงหรือริษยาคุณหนูเซียวผู้นั้นไม่แต่ที่นางไม่พอพระทัยย่อมเป็นเรื่องซีจิ้ง นางห่วงใยในราษฎรของนางเพียงเท่านั้น เรื่องแต่งพระชายารองเข้ามาย่อมไม่มีผลต่อนางแม้แต่น้อย

“ขอบคุณท่านตาที่เป็นห่วง หากเป็นเช่นนั้นจริงหลานก็ไม่อาจขัดพระประสงค์สวามีได้ จะแต่งผู้ใดเข้ามาย่อมไม่เกี่ยวกับหลาน เรื่องเดียวที่หลานเป็นห่วงคือซีจิ้งแผ่นดินเกิดเพียงเท่านั้น”

“จะไม่ห่วงได้เช่นไร ถึงแม้กระหม่อมจะต่ำต้อย ทว่าก็ยังเป็นตาย่อมมีใจห่วงหลาน เรื่องนี้พระชายาจะต้องไม่วู่วาม รู้เขารู้เรารบกี่ครั้งย่อมไม่พ่ายแพ้ เรื่องข่าวกระหม่อมจะแจ้งไปทางฮองเฮาฟางหรงเอง อย่าได้ทรงกังวลพระทัย พระชายาอยู่ในวังรัชทายาทย่อมหนีหูตาของพระองค์ไม่พ้น หากมีเรื่องใดให้แจ้งแก่กระหม่อม อย่างไรเสียเราต่างก็หวังดีต่อทั้งสองแคว้น สงครามย่อมหลีกหนีการล้มตายมิได้ กระหม่อมมิต้องการเห็นทั้งสองแคว้นต้องห้ำหั่นกันเพียงเพราะความกระหายอำนาจขององค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ”

“อย่างไรเสียเหลียงเฟิงไห่ย่อมต้องได้ขึ้นครองราชย์อยู่แล้ว เหตุใดเขาต้องกระหายอำนาจขึ้นไปอีก”

ให้จ้าวฟางหลินคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ ตำแหน่งนี้อย่างไรก็เป็นของเหลียงเฟิงไห่อยู่แล้ว อีกฝ่ายยังต้องกังวลสิ่งใดอีก

“พระองค์อย่าลืมว่า โอรสของฮ่องเต้ไม่ได้มีองค์รัชทายาทเพียงผู้เดียว พระองค์ยังมีโอรสที่เกิดจากสนมอีกหลายคน และแต่ละพระองค์ล้วนมีกองกำลังที่พร้อมสนับสนุน ไม่เหมือนที่ซีจิ้งที่โอรสและธิดาของฮ่องเต้ฝูหมิงล้วนทรงเกิดจากฮองเฮาแต่เพียงผู้เดียว ที่สำคัญคือชินอ๋องจ้าวฉงซานเองก็ไม่ได้ฝักใฝ่ในอำนาจ บ้านเมืองจึงสงบสุข ต่างจากที่นี่”

“จริงดังเช่นที่ท่านตากล่าว”

จ้าวฟางหลินพยักหน้าเข้าใจเรื่องราว อย่างถ่องแท้ บ้านเมืองของนาง พี่น้องรักใคร่กันจากใจจริง จึงไม่ต้องแก่งแย่งชิงดีกันในหมู่พี่น้องเช่นนี้

“นางกำนัลของพระชายาเล่าพ่ะย่ะค่ะ เหตุใดจึงไม่เห็นกัน” เซี่ยโป๋ซีจำได้ว่ามีนางกำนัลคนสนิทที่ตามมาจากซีจิ้งอยู่ผู้หนึ่ง ปกติแล้วนางกำนัลผู้นั้นย่อมไม่ห่างกายพระชายา หากไม่เห็นย่อมไม่ปกตินัก

“ตอบท่านตาตามตรง นางกำนัลของหลานต้องโทษเพียงเล็กน้อยอีกไม่กี่วันก็จะออกมาแล้ว” 

ยิ่งได้ยินว่านางกำนัลของหลานสาวผู้สูงศักดิ์ต้องโทษ สีหน้าของเสนาบดีเซี่ยก็ยิ่งย่ำแย่ลงไปอีก แต่ไม่ทันได้พูดสิ่งใดออกมา นางกำนัลที่ไปหยิบของฝากจากซีจิ้งก็เข้ามาเสียก่อน เสนาบดีเซี่ยจึงทำได้เพียงส่งสายตาของความห่วงใยไปให้เพียงเท่านั้น