มิตรภาพที่หล่นหาย

ในเช้าวันถัดมา เสียงลมหอบใหญ่พัดผ่านหน้าต่างบานเล็กของห้องไป๋เยว่ ที่เงียบสงัดยามเช้า แม้แต่เสียงน้ำในบ่อน้ำหินที่สะท้อนความเงียบสงัดของสถานที่แห่งนี้ กลับทำให้หัวใจของไป๋เยว่รู้สึกถึงความโดดเดี่ยวในบางครั้ง

นางไม่ได้รู้สึกถึงความเหงาเช่นเคย แต่กลับรู้สึกถึงการตื่นขึ้นจากการนอนหลับยาวนาน ราวกับได้กลับไปยืนที่จุดเริ่มต้นในอดีต

ดวงตาคู่งามมองไปยังภาพสะท้อนในกระจก ท่ามกลางผมยาวที่จัดแต่งเอาไว้อย่างเรียบร้อย เส้นผมยาวสีดำสนิทคลุมใบหน้าเปล่งประกาย แต่ข้างในกลับเต็มไปด้วยความหนักแน่นในใจ

นึกย้อนกลับไปในวันเวลาที่ผ่านมา นางเคยละเลยสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิต คือมิตรภาพที่เคยมีในช่วงที่ยังไม่ได้รับอำนาจ หรือถูกบีบคั้นจากการเมืองภายในราชสำนัก ซึ่งส่งผลให้นางสูญเสียความจริงใจจากคนบางคนไป

ไป๋เยว่รู้ดีว่าบางสิ่งที่นางทำในอดีตอาจทำให้คนที่รักนางเสียชีวิตแทนได้ และตอนนี้ คำมั่นสัญญาที่นางเคยสาบานในใจเมื่อครั้งอดีตยังคงก้องอยู่ในหู

'ข้าจะไม่ให้ใครตายแทนข้าอีก'

นางสูดหายใจลึก ก่อนที่จะเดินออกไปจากห้อง ด้วยท่าทางมั่นคง แม้จะยากลำบากเพียงใด การเริ่มต้นใหม่ในครั้งนี้ นางจะไม่ทำผิดพลาดเช่นเดิมอีก

ไป๋เยว่เดินออกมาที่บริเวณด้านนอกเรือน มองไปยังสวนดอกเหมยที่เริ่มบานเต็มที่ คิดถึงเรื่องราวเก่าที่เคยเกิดขึ้นในอดีต ความผิดพลาดที่ตัวนางไม่สามารถแก้ไขได้เลย แม้ว่าจะมีการเริ่มต้นใหม่ในชีวิต แต่บางคนกลับไม่ได้มีโอกาสเหมือนกับนาง

สาวใช้คนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้และหยุดตรงหน้าทันที

"คุณหนู ท่านอยากพบใครหรือไม่เจ้าคะ"

เสียงของบ่าวรับใช้ถามขึ้นท่าทางกระวนกระวาย

ไป๋เยว่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างแน่วแน่

"ข้าอยากไปพบหานอี"

การกล่าวถึงชื่อของหานอี เป็นการตัดสินใจที่หนักหน่วงของไป๋เยว่ หานอีคือสาวใช้คนหนึ่งที่เคยทำงานให้กับนางตั้งแต่ยังเยาว์วัย ก่อนที่นางจะถูกบิดามารดาเลี้ยงดูอย่างเข้มงวดและมีอำนาจ ทำให้นางเริ่มละเลยความสำคัญของคนรอบข้างโดยเฉพาะหานอี ที่ในที่สุดต้องจากไปเมื่อมีเรื่องทะเลาะกันในอดีต ต่อมานางเรียกตัวหานอีกลับมารับใช้และถูกนางบังคับให้ดื่มยาพิษในน้ำชาเพื่อทดสอบพิษจนหานอีตายแทนนางอย่างน่าเวทนา

ไป๋เยว่เดินออกไปยังเรือนที่หานอีเคยอาศัยอยู่ ท่ามกลางการเดินที่แผ่วเบา พื้นทางเดินปูด้วยแผ่นไม้เก่า ๆ ที่ยังคงทำหน้าที่ของมัน แม้การเดินในวันนี้จะไม่เหมือนในอดีต แต่กลับรู้สึกเหมือนได้กลับบ้าน

เมื่อถึงที่เรือนหานอี ไป๋เยว่หันมาทางสาวใช้ที่ตามมา

"ไปเรียกหานอีมาหาข้าเถอะ"

สาวใช้พยักหน้าและรีบวิ่งไป

ในไม่ช้า หานอีก็เดินออกมา ท่าทางตกใจเมื่อเห็นไป๋เยว่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยแววตาอบอุ่น

ก่อนหน้านี้นางถูกไป๋เยว่ไล่ตะเพิดออกมาเพราะความอารมณ์ร้อน ไม่พอใจอย่างไร้เหตุผลเป็นเหตุให้นางได้ย้ายเรือนไปทำหน้าที่ต่ำที่สุดในจวนเป็นการลงโทษ

"คุณหนู"

หานอีพยายามยิ้ม แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความสับสนและระมัดระวัง

ไป๋เยว่ยิ้มให้หานอีอย่างอ่อนโยน

"ข้าอยากขอโทษ ข้ารู้ดีว่ามันเป็นความผิดของข้า"

หานอีเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวออกมาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

"ข้าขอโทษที่ข้าไม่สามารถทำอะไรถูกใจท่านในเวลานั้น ข้าเองก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใดคุณหนูถึงได้ลงโทษข้า"

"ข้ารู้ดี แต่ตอนนี้ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าทำงานหนักอีก ย้ายกลับมาทำงานที่เรือนข้าเช่นเดิมเถิด"

ไป๋เยว่พูดอย่างหนักแน่น

หานอีมองไปยังไป๋เยว่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซึ้งใจ

"ขอบคุณคุณหนู ข้าจะตั้งใจทำงานไม่ขัดใจท่านอีกแล้วเจ้าค่ะ"

ไป๋เยว่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน และกล่าวว่า

"ขอบคุณ ข้าไม่เคยลืมเลยว่าในตอนนั้นมีคนที่ยืนข้างข้าแม้ว่าข้าจะทำให้เจ้าเสียใจมากมายก็ตาม แต่ข้าจะเริ่มต้นใหม่ ไม่ให้ใครต้องเสียใจไปมากกว่านี้"

คำพูดนี้เหมือนปลุกความหวังที่หล่นหายขึ้นมาใหม่ในหัวใจของหานอี ที่อดีตเคยเจ็บปวด แต่วันนี้กลับรู้สึกถึงการเริ่มต้นใหม่อย่างเต็มที่ และสำหรับไป๋เยว่ที่สำนึกผิดนางเหมือนได้ยกภูเขาออกจากอกไปแล้วครึ่งหนึ่ง เพราะการทำโทษหานอีในคราวนี้ส่งผลให้บ่าวรับใช้ผู้ซื่อสัตย์ต้องตายแทนนางในเวลาต่อมา

ช่วงเย็นของวันนั้น ไป๋เยว่กลับมาที่เรือนของตนอีกครั้ง ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงบ เสียงลมหอบเบา ๆ ราวกับเสียงดนตรีที่เคลื่อนไหวไปตามกระแสลม นางได้ปลดปล่อยใจให้หลุดพ้นจากทุกสิ่งที่เคยรุมเร้า

ไป๋เยว่ยืนนิ่งอยู่ในสวน ดอกเหมยบานสะพรั่งอยู่รอบตัว เหมือนเช่นที่มันเคยเป็นในอดีต ทุกอย่างดูเงียบสงบ แต่ภายในใจของนางกลับวุ่นวายไปหมด ในอดีต นางเคยเป็นคนที่ทะเยอทะยานและหลงลืมความสำคัญของมิตรภาพไป แม้แต่คนที่เคยอยู่เคียงข้างกับนางมากที่สุดก็ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง แม้เวลาจะผ่านไป แต่ความผิดพลาดในอดีตนั้นยังคงตามหลอกหลอนจิตใจของนางเป็นครั้งคราว

การที่นางตัดสินใจกลับไปหาหานอี ไม่เพียงแต่เป็นการสร้างสัมพันธ์ใหม่ แต่มันยังเป็นการสำนึกผิดที่นางอยากจะสะสางให้ลุล่วงไปจากจิตใจ

เวลาผ่านไป ไม่นานหลังจากที่ไป๋เยว่ได้ปรับปรุงความสัมพันธ์กับหานอี ก็ถึงเวลาที่ต้องกลับไปทำหน้าที่ของตนเองในสำนักศึกษาหญิง บรรยากาศในวังหลวงเริ่มตึงเครียดมากขึ้น เนื่องจากทุกคนต่างก็รู้ว่าเรื่องราวระหว่างรัชทายาทและองค์ชายรองยังคงเป็นปัญหาค้างคาในสภาวะที่ไม่แน่นอน

หลังจากที่เสร็จสิ้นการประชุมก่อนเลิกเรียนในวันนั้น ไป๋เยว่เดินกลับไปที่ห้องของตนด้วยความคิดหนักจากข่าวลือที่เหล่าสหายพูดถึงเกี่ยวกับเรื่องนี้ นางรู้ว่าการกลับมาในครั้งนี้ไม่เพียงแต่จะต้องเผชิญกับการทดสอบจากบิดา แต่ยังมีเรื่องราวของการต่อสู้ภายในราชสำนักที่คงจะไม่ยอมให้นางได้พักผ่อนง่าย ๆ

เสียงฝีเท้าของใครบางคนดังขึ้นจากมุมมืดของทางเดิน ไป๋เยว่หันไปมองทันที และพบว่าเป็นสาวใช้ของนางที่นำของขวัญมาส่งให้

"คุณหนู มีของขวัญมาส่งให้ท่าน"

สาวใช้กล่าวก่อนจะยื่นห่อผ้าใส่กล่องเล็ก ๆ ที่มีกลิ่นหอมมาให้

ไป๋เยว่รับมาอย่างสงบและเปิดห่อผ้านั้นออก เห็นว่าเป็นดอกไม้ดอกหนึ่งที่บานเต็มที่ในช่วงฤดูหนาว

"ดอกเหมย"

เสียงของไป๋เยว่เอ่ยขึ้นเบา ๆ ขณะที่มองดอกไม้ในมือด้วยแววตาที่ยากจะอธิบาย

ดอกเหมยกลางหิมะ มันเหมือนเป็นสัญลักษณ์บางอย่างที่เชื่อมโยงระหว่างนางและใครบางคนที่เฝ้ามองนางในความเงียบ รู้สึกถึงความคาดหวังที่ปะปนอยู่กับการช่วยเหลือที่นางไม่เคยรู้มาก่อน

สาวใช้มองไปที่ไป๋เยว่ด้วยความสงสัย

"ข้าคิดว่ามันอาจจะเป็นของขวัญจากองค์ชายรอง ข้าเห็นพระองค์มอบให้องค์หญิงฉู่"

ใบหน้าไป๋เยว่เรียบเฉย เงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะขานรับเบา ๆ

"ขอบคุณ"

เสียงของนางเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน ที่แม้จะยังคงไม่แน่ใจในเจตนาขององค์ชายรอง แต่บรรยากาศนั้นกลับทำให้นางเริ่มรู้สึกถึงความผูกพันบางอย่างที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง