ดอกเหมยกลางหิมะ

ในวันเดียวกันนั้น

เซี่ยอวิ๋นเยียนกลับมาเยือนอีกครั้ง คราวนี้นำผ้าคลุมไหล่ลายกลีบบุปผามามอบให้

"ได้ยินว่าเจ้ามักนั่งชมหิมะกลางลานในยามเช้า ผ้าผืนนี้ท่านแม่สั่งทอจากแคว้นหนานเฉิน คิดว่าคงเหมาะกับเจ้านะ เยว่เอ๋อร์"

ไป๋เยว่รับไว้ด้วยมารยาท แม้ดวงตาจะไร้ประกายใด

"ขอบพระทัยองค์หญิงที่ทรงเมตตา ของดีเพียงนี้ คงไม่คิดแลกเปลี่ยนอะไรหรอกกระมัง"

คำพูดเรียบ ๆ เหมือนไม่มีพิษภัย แต่ฝ่ามือของเซี่ยอวิ๋นเยียนกลับกำแน่นภายใต้แขนเสื้อ นางหัวเราะเบาแล้วเอ่ยขึ้น

"ข้ามีแต่ความห่วงใย ไม่มีอย่างอื่น"

แต่ในคืนวันนั้นเอง ข่าวลือจากห้องสาวใช้เริ่มแพร่กระจาย ขยายออกเป็นวงกว้างไปถึงจวนขุนนางชั้นสูงหลายแห่ง ดูท่าทางจะลุกลามไปยังภายนอกในอีกไม่กี่ชั่วยาม

"คุณหนูรองสกุลไป๋ ยามนี้ดื้อรั้นน้อยลงเพราะได้รับการอบรมที่ดีจากองค์หญิงเซี่ย"

"เห็นว่าของขวัญที่ให้ก็เพื่อลดทิฐิในใจ ขอเพียงอย่ากลับไปเกเรเช่นเดิม"

ไป๋เยว่นั่งฟังซูหลานรายงานข่าวลือเหล่านั้นด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

"ดี ในเมื่ออยากได้ชื่อเสียงนัก ข้าก็จะจัดให้"

นางยิ้มบางก่อนเรียกห่อของจากใต้ชั้นหนังสือเป็นผ้าคลุมอีกผืนหนึ่งที่ปักลายเหมยสีขาวบริสุทธิ์ ซูหลานเห็นแล้วได้แต่มองอย่างงุนงง

"คุณหนูจะทำสิ่งใดเจ้าคะ"

"ตอบแทนไมตรี ด้วยการคืนของหน้าสาธารณะ"

วันต่อมา ณ โรงน้ำชาอันดับหนึ่งของเมืองหลวง

ไป๋เยว่ให้หญิงรับใช้นำผ้าคลุมผืนงามเดินเข้าไปกลางโรงน้ำชา ฝากให้พ่อค้าท้องถิ่นช่วยมอบคืนแก่องค์หญิงพร้อมคำขอบคุณว่า

"ของล้ำค่าผู้ใดมอบให้ ข้าไม่กล้ารับไว้เพียงผู้เดียว ขอแบ่งปันแก่ผู้คนในเมืองจะเหมาะกว่า"

ข่าวนี้ได้เแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว ไม่เพียงนางไม่รับไมตรีกลับ ยังยกของขวัญคืนด้วยมารยาทงดงาม จนอีกฝ่ายตอบโต้มิได้

"ไป๋เยว่ เจ้ามันร้ายกาจนัก"

ความขุ่นแค้นของเซี่ยอวิ๋นเยียนแทบทะลักออกมานอกอก แต่นางก็ไม่สามารถออกหน้าได้มากไปกว่านี้

คืนนั้นเอง ขณะไป๋เยว่อ่านตำราอยู่ในเรือน มีเสียงเคาะประตูเบา ๆ ดังขึ้น

ซูหลานรีบเดินไปดู ก่อนกลับมาพร้อมกล่องไม้เรียบ ๆ ไร้ตราสลัก

ไป๋เยว่เปิดกล่องช้า ๆ ภายในมีเพียงสิ่งเดียว เป็นดอกเหมยขาวบานสะพรั่งวางเรียงในกล่องไม้หอม ราวกับเพิ่งเด็ดจากกิ่งก่อนหน้านี้เพียงชั่วครู่

ใต้ดอกไม้มีกระดาษแผ่นเล็ก เขียนอักษรเดียวอย่างประณีต

'เย็น'

นางเงียบไปครู่หนึ่งก่อนยิ้มน้อย ๆ

"ใครกันที่รู้ว่าข้าชอบดอกเหมยกลางหิมะ"

อีกด้านหนึ่งในวังหลวง

ในมุมเงาสลัวของตำหนัก องค์ชายรอง จิ่นเหวิน ยืนอยู่ใต้ต้นเหมยสูง ในมือถือกล่องเปล่าใบหนึ่ง ขณะมองหิมะโปรยปราย

ขันทีวัยกลางคนที่ติดตามเอ่ยขึ้นเบา ๆ

"องค์ชาย หากพระองค์ต้องการให้คุณหนูไป๋รู้เหตุใดไม่ลงพระนามไปด้วยเล่าพะย่ะค่ะ"

จิ่นเหวินยิ้มบาง แววตาลุ่มลึก

"ดอกเหมยแม้ไร้นาม หากมีใจผู้รับย่อมรู้ว่าใครเป็นผู้ส่ง"

คืนวันนั้นลมหนาวพัดผ่านหน้าต่างเปิดออก ราวกับต้องการพัดพาทุกสิ่งทุกอย่างให้หายไป ท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องนั้น เสียงเคาะเบา ๆ ที่ประตูดังขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่มีบ่าวรับใช้ไปเปิด

ไป๋เยว่เดินไปเปิดประตูด้วยตัวเอง ใจหนึ่งยังคงสงสัยว่าใครจะเข้ามากลางดึกในคืนที่หิมะตกหนักเช่นนี้

เมื่อประตูเปิดออก กลิ่นหอมของดอกเหมยลอยเข้ามาแทนที่ความหนาวเย็น เสียงเล็ก ๆ ของสาวใช้ดังขึ้น

"คุณหนู มีของฝากจากผู้มีเกียรติเจ้าค่ะ"

ไป๋เยว่รับกล่องนั้นมาด้วยท่าทางสงบ เหมือนกับว่าเป็นเรื่องธรรมดาที่เกิดขึ้นทุกวัน รู้สึกได้ถึงการมาถึงของใครบางคนที่เคยแอบเฝ้ามองอยู่เงียบ ๆ

"จากใคร?"

สาวใช้ยิ้มเล็กน้อย รอยยิ้มที่เหมือนจะบอกว่า เจ้าของของขวัญนี้ไม่จำเป็นต้องกล่าวชื่อ

แต่ในใจของไป๋เยว่ รู้สึกได้ถึงความคุ้นเคยในกลิ่นของดอกไม้และความอบอุ่นที่แฝงอยู่ในนั้น ราวกับความตั้งใจที่ไม่ต้องการให้เปิดเผย แต่สามารถรับรู้ได้เพียงแค่ใจ

"ไป๋เยว่…"

เสียงเย็นชาขององค์ชายรองดังขึ้นภายในความคิดของนางโดยไม่รู้ตัว

ในวันถัดมา ขณะไป๋เยว่เดินเล่นในสวนหลังเรือน ดอกเหมยสีขาวปกคลุมไปทั่วทั้งพื้น หิมะที่ตกใหม่ ๆ ถูกกวาดออกไปด้วยลมหนาว

ดอกเหมยที่องค์ชายรองมอบให้นั้นยังคงอยู่ในกล่องไม้ เมื่อทิ้งไว้บนโต๊ะกลางห้องไปแล้ว สายตาของนางก็หันไปมองต้นเหมยที่ปลูกในสวน มันเริ่มบานเต็มที่จนเกือบคลุมต้นไม้ทั้งต้น

วันนี้มีเรียนสองวิชานางจึงเดินทางเข้ามาที่สำนักศึกษาสตรีตามปกติ สีหน้าของไป๋เยว่สดชื่นขึ้นหลังจากได้รับกล่องไม้และได้มองดอกเหมยบานมาจากจวนแล้ว

ระหว่างที่นางนั่งรอเวลาอย่างสงบภายในห้องเรียน เสียงเท้าหนัก ๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง เมื่อหันกลับไปพบกับเซี่ยอวิ๋นเยียนที่กำลังเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูอ่อนหวาน ทว่าแฝงไปด้วยความคาดหวัง

"คุณหนูไป๋ ช่วงนี้ดูเหมือนเจ้าจะละทิ้งการสนทนาเสียแล้ว ไม่อยากให้เรามีความสัมพันธ์กันบ้างหรือ"

เสียงของเซี่ยอวิ๋นเยียนหวานหยดย้อย

ไป๋เยว่สบตากับเซี่ยอวิ๋นเยียนอย่างเรียบเฉย ก่อนที่จะหันไปมองดอกเหมยที่กำลังบานด้านนอก

"หม่อมฉันไม่คิดว่าการมีความสัมพันธ์กับองค์หญิงจะมีประโยชน์อะไร"

คำพูดนั้นออกมาด้วยท่าทีอ่อนโยน แต่แฝงไว้ด้วยความแคลงใจ จนทำให้เซี่ยอวิ๋นเยียนต้องขบฟันแน่น

เซี่ยอวิ๋นเยียนยิ้มออกมาอย่างเลี่ยงไม่ได้

"แต่ว่าหากเจ้าไม่เปิดใจลองฟังข้า ข้าก็ไม่รู้จะพูดเช่นไรแล้ว"

ไป๋เยว่ตอบกลับแนบเนียนโดยไม่ให้ท่าทางของเซี่ยอวิ๋นเยียนชัดเจนเกินไป

"หากองค์หญิงต้องการให้หม่อมฉันฟัง สิ่งสำคัญคือการเป็นตัวของตัวเอง และไม่ต้องการความคาดหวังใด ๆ"

เซี่ยอวิ๋นเยียนคงรู้แล้วว่าไป๋เยว่ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด จึงเลือกที่จะถอยไปอย่างเงียบ ๆ

"ฝากไว้ก่อนเถอะไป๋เยว่ เจ้าจะอวดดีได้ไม่นานหรอก"

เซี่ยอวิ๋นเยียนเดินออกไปถึงจะเก็บอาการได้ดีทว่าในใจของนางไม่พอใจไป๋เยว่อย่างรุนแรง

หลังจากหมดเวลาเรียนนางเดินทางกลับจวน ระหว่างนั่งอยู่ในรถม้า สาวใช้ของไป๋เยว่ที่ไปด้วยกันได้ยินข่าวจากในวังหลวงจึงแจ้งให้นางได้รู้ตัว

"คุณหนูเจ้าคะ ข้าน้อยว่าคงจะต้องดูแลตัวเองให้ดี ช่วงนี้มีข่าวลือว่าคุณหนูจะต้องตกเป็นเป้าหมายในงานเลี้ยงใหญ่ของวังหลวง"

ไป๋เยว่ถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะทอดมองไปด้านนอก

"งานเลี้ยงใหญ่งั้นหรือ"

ในอีกฟากหนึ่งของเมืองหลวง ในห้องตำหนักที่ถูกปิดเงียบ องค์ชายรองจิ่นเหวิน ยืนมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตาที่ลึกล้ำ

เขาสามารถรู้ได้ว่าผู้ที่เขาหมายตาจะไม่ยอมให้ตัวเองตกเป็นเครื่องมือของใครทั้งสิ้น องค์ชายรองเคลื่อนตัวออกไปเงียบ ๆ เช่นเดียวกับที่เขาเคยทำมาโดยตลอด ราวกับไม่มีอะไรที่จะขวางทางเขาได้