บทที่ 1.3

“ถึงอย่างนั้นเยว่เอ๋อร์ เจ้า...ถือเสียว่าเห็นแก่ที่เด็กเป็นผู้บริสุทธิ์เถิด ข้าสัญญาว่าเว่ยเว่ยจะอยู่ในจวนนี้อย่างเจียมตัว ฐานะของเจ้าจะอย่างไรก็เหนือกว่านาง เจ้าจึงจะเป็นฮูหยินน้อยตระกูลเว่ย”

กู้ชิงเยว่ยิ้มแต่เป็นรอยยิ้มที่ฝาดเฝื่อนเต็มทน “เจ้าค่ะ”

นางรับคำเสียงเบา ไม่แสดงท่าทียินดียินร้ายกับประโยคเหล่านั้น เว่ยฮูหยินมีท่าทีคล้ายอยากจะกล่าวอะไร แต่สาวใช้กลับรีบร้อนเข้ามาบอกว่ามีราชโองการถูกส่งมา

ทุกคนออกมารวมตัวกันยังประตูใหญ่หน้าจวน หวังกงกงถือราชโองการพร้อมกับกำลังจะเปิดอ่าน เพียงแต่ตอนนั้นเองที่เว่ยเสวียนเร่งร้อนเดินออกมาจากด้านใน ข้างกายของเขามีสตรีงดงามทว่าใบหน้าซีดขาวตามมาด้วย

หวังกงกงมองเว่ยเสวียนด้วยสายตาตำหนิแต่ก็ไม่ได้กล่าวอะไรออกมา เพียงก้มหน้าอ่านราชโองการเสียงดังลั่น เนื้อความในราชโองการทำให้หัวใจของกู้ชิงเยว่เย็นวาบ...

“ด้วยชายแดนเหนือสถานการณ์คับขัน แม่ทัพกู้ส่งสารมาขอกำลังเสริม ฝ่าบาทมีราชโองการให้แม่ทัพเว่ยและแม่ทัพน้อยเว่ยเสวียนรวบรวมกำลังพล จากนั้นเคลื่อนทัพไปช่วยทางเหนือ ออกเดินทางภายในสามวันรอช้าไม่ได้ จบราชโองการ”

ทุกอย่างคล้ายหยุดนิ่งอยู่ตรงนั้น กู้ชิงเยว่ในใจนึกถึงใบหน้าของพี่ชาย หวังว่าเขาจะไม่เป็นไร หวังว่าเขาจะปลอดภัย หวัง...ได้แต่หวังว่าสถานการณ์แดนเหนือจะไม่ได้เลวร้าย

นางใบหน้าซีดขาวนั่งอยู่บนพื้น ข้างหูได้ยินเสียงโกลาหลขึ้น ดูเหมือน...หลี่จื่อเว่ยจะหมดสติไปแล้ว แผ่นหลังองอาจของเว่ยเสวียนกำลังอุ้มนางกลับเข้าไปด้านใน

หวังกงกงถอนหายใจขณะเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าหญิงสาว “ฮูหยินน้อยลุกขึ้นเถิด”

ถึงตอนนั้นนางจึงนึกขึ้นได้ว่าทุกคนลุกขึ้นแล้วเหลือเพียงนาง “ขอบคุณหวังกงกง”

“อย่ากังวลไปเลย แม่ทัพกู้ยังปลอดภัยดี สถานการณ์ตอนนี้นับว่ายังสามารถควบคุมได้ ข้านำรถม้ามาด้วยมีพระเสาวนีย์จากไทเฮา ทรงรู้ถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนดังนั้นจึงทรงอยากให้ฮูหยินน้อยไปเข้าเฝ้า มากับข้าเถิด”

แม่ทัพเว่ยได้ยินก็ชะงัก “กงกง?”

“แม่ทัพเว่ยอย่าได้กังวล ไทเฮาเพียงอยากปลอบขวัญฮูหยินน้อยเท่านั้น คราแรกยังคิดจะให้เว่ยฮูหยินเข้าวังไปด้วยแต่เห็นชัดว่าที่นี่กำลังมีเรื่องยุ่ง”

หวังกงกงมองไปในจวนด้วยสายตาตำหนิ แม้เขาเป็นขันทีคนสนิทของฮ่องเต้ ถึงอย่างนั้นเขาไหนเลยกล้ากล่าวอะไรออกมาต่อหน้าแม่ทัพเว่ย

เมื่อกู้ชิงเยว่มองไปก็เห็นว่าบัดนี้เว่ยฮูหยินเองก็ตามเว่ยเสวียนที่พาหลี่จื่อเว่ยเข้าไปด้านใน

เห็นชัดว่าบุตรในครรภ์ของหลี่จื่อเว่ย ทำให้เว่ยฮูหยินตระหนกลืมตัวจนเสียมารยาท แม่ทัพเว่ยถอนหายใจออกมาพร้อมกับมองกู้ชิงเยว่

“เจ้าไปเถิด ตระกูลเว่ยผิดต่อเจ้าจริงๆ”  ประโยคหลังเขากล่าวให้นางได้ยินเบาๆ

กู้ชิงเยว่ยอบกายให้พ่อสามีจากนั้นก้มลงมองเสื้อผ้าที่ตนสวม เมื่อเช้าสวมชุดทางการออกมาคารวะพ่อกับแม่สามี ดังนั้นหากจะเข้าวังจึงไม่นับว่าเสียมารยาท ตรงกันข้ามการปล่อยให้หวังกงกงรอต่างหากจึงจะนับว่าล่วงเกินอีกฝ่าย

“รบกวนหวังกงกงแล้ว”

ดังนั้นในตอนที่นางเดินออกไปขึ้นรถม้า เว่ยเสวียนที่วิ่งออกมาเพราะพ่อบ้านตามไปรายงาน จึงมองเห็นเพียงแผ่นหลังของฮูหยินในชุดสีน้ำเงินปักลายเท่านั้น...

“ท่านพ่อ”

“ไปเตรียมตัวเถิด เราต้องออกเดินทางทันที เรื่องที่นี่กลับมาค่อยจัดการ”

“นาง...” เว่ยเสวียนมองไปยังรถม้าที่กำลังออกตัว

“บ้านเมืองสำคัญกว่า...” แม่ทัพเว่ยสบตากับบุตรชาย “ในเมื่อเลือกแล้ว นึกสงสารเห็นใจตอนนี้ไม่คิดว่าสายไปหรอกหรือ” กล่าวจบก็เดินนำเข้าไปด้านในจวน ทิ้งบุตรชายให้ยืนมองตามรถม้าไปจนลับตา

เขา...มองเห็นเพียงนางที่นั่งก้มหน้าขณะคุกเข่า และเห็นเพียงแผ่นหลังที่กำลังเดินขึ้นรถม้า...เท่านั้น

“ยังไม่รีบตามเข้ามาอีก!”

เสียงบิดาทำให้เว่ยเสวียนถอนหายใจออกมาด้วยความหนักอึ้ง เขารู้สึกผิดในใจยิ่งทว่าบิดาของเขากล่าวไม่ผิด ในยามนี้บ้านเมืองย่อมสำคัญกว่าสิ่งใด

ค่ายทหารเต็มไปด้วยความฮึกเหิม กองทัพต้าฉินด้วยการนำของแม่ทัพเว่ย สองวันต่อมาก็กรีฑาทัพขึ้นเหนือท่ามกลางความหวาดหวั่นของสตรีที่ออกมาส่งทัพนอกกำแพงเมือง

สงครามแดนเหนือเคยมีตระกูลกู้คอยรับมือ บัดนี้แม่ทัพน้อยตระกูลกู้เหลือเพียงหนึ่งเดียว ตอนนี้ยังขอกำลังเสริมมาอีก ดังนั้นทุกคนจึงนึกถึงเรื่องร้ายมากกว่าเรื่องดี