บทที่ 1.2

ได้ยินเรื่องนี้แม้ไม่ประหลาดใจ แต่หัวใจของหญิงสาวก็หล่นวูบ แม้ทำใจมาบ้างแล้วแต่เจ้าสาวคนใดบ้างยังสามารถเยือกเย็นได้

ในวันแต่งงานอันยิ่งใหญ่สามีเองก็รับผู้อื่นเข้ามา แม้ไม่มีใจแต่นางเองก็รู้สึกคล้ายถูกคนหมิ่นเกียรติ

ทว่า...คิดๆ ดูแล้วนางจะทำอย่างไรได้ จวนแม่ทัพยิ่งใหญ่เกรียงไกร แม่ทัพน้อยแต่งฮูหยินเข้าจวน การรับอนุเข้ามาก็นับว่าเป็นเรื่องปกติ

ถึงอย่างนั้นหัวใจของกู้ชิงเยว่ก็ยังบีบรัด

หาก...บิดาของนางยังมีชีวิตอยู่ นางจะถูกเหยียดหยามเช่นนี้หรือไม่ เว่ยเสวียนจะกล้ารับอนุเข้าจวนวันเดียวกับนางหรือ

ไม่...เป็นไปไม่ได้แล้ว

...ท่านพ่อของนางสิ้นใจไปแล้ว พี่ใหญ่ของนางเองก็กำลังจะออกเดินทางไปชายแดน

อีกอย่าง...หากทุกคนยังอยู่นางก็คงไม่แต่งให้เว่ยเสวียน บิดาของนางจะต้องถามความเห็นนาง ยิ่งหากทุกคนรู้ว่าเว่ยเสวียนมีสตรีในดวงใจ แม้มีสัญญาเก่าก่อนแต่ตระกูลกู้ไม่มีทางให้นางแต่งออกมา

ด้านนอกเกิดเสียงฝีเท้าวุ่นวายขึ้น กู้ชิงเยว่ยกผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวขึ้น “เสี่ยวซูเจ้าออกไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น”

“เจ้าค่ะ” เสี่ยวซูรีบทำตามคำสั่งจากนั้นกลับเข้ามาด้วยใบหน้าซีดขาว “คะ...คุณหนู”

“มีเรื่องอะไรหรือ”

“สาวใช้พวกนั้น...พวกนางพูดว่าแม่นางหลี่มีอาการแพ้ท้องอย่างรุนแรง นาง...กำลังตั้งครรภ์”

กู้ชิงเยว่เผลอกุมมือตัวเองแน่น หัวใจของนางสะดุดแม้แต่ลมหายใจก็เผลอกลั้นเอาไว้ ใบหน้าซีดขาวนิ่งงันพูดไม่ออกอยู่นานมาก “เสี่ยวซู”

“คุณหนู” เสี่ยวซูน้ำตาคลอ “ทำไมพวกเขาใจร้ายเช่นนี้ มิใช่ว่าทายาทต้อง...ต้องมาจากฮูหยินเอกก่อนหรอกหรือ นี่พวกเขา พวกเขา...พวกเขารับนางเข้ามาวันเดียวกันไม่พอ ท่านเขยไม่มาที่เรือนของท่านก่อน ไหนจะเรื่องที่สตรีนางนั้นตั้งครรภ์...” เสี่ยวซูเห็นใบหน้าซีดขาวของผู้เป็นนาย ขอบตาร้อนผ่าวน้ำตากลิ้งออกมาอาบแก้ม

กู้ชิงเยว่มองเห็นก็ยิ้มอย่างฝาดเฝื่อน “ไม่เป็นไรหรอก ข้าไม่เป็นไร...พวกเขาเติบโตมาด้วยกัน ข้าต่างหากที่เป็นฝ่ายก้าวเข้ามาแทรก” นางสูดลมหายใจเข้าลึก จากนั้นดึงผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวลงพับเก็บเอาไว้

“คุณหนูท่านจะทำอะไรเจ้าคะ” เสี่ยวซูตาโต

กู้ชิงเยว่ลุกขึ้นจากนั้นเดินไปนั่งลงพร้อมหยิบตะเกียบ “เขาไม่มาหรอก ข้าหิวแล้ว”

กล่าวจบก็รู้สึกตีบตันในลำคอ ถึงอย่างนั้นก็ยังคงฝืนใช้ตะเกียบหยิบอาหารเลิศรสเข้าปาก เคี้ยวโดยไม่รู้รสชาติจากนั้นกลืนเข้าไปให้ได้มากที่สุด

นางพยายามนึกถึงเพียงใบหน้าของผู้เป็นพี่ชาย ป่านนี้เขาคงออกเดินทางพ้นประตูเมืองแล้ว...

เขา...ไม่มาจริงๆ เว่ยเสวียนไม่ก้าวเข้ามาในห้องหอกระทั่งรุ่งสาง หญิงสาวให้เสี่ยวซูช่วยล้างหน้าหวีผม นางแต่งตัวออกจากเรือนแต่เช้าเพื่อไปคารวะพ่อและแม่สามีตามหน้าที่

ระหว่างทางทุกคนล้วนลอบมองกู้ชิงเยว่ด้วยสายตาหลากหลาย เกรงว่าเรื่องที่เว่ยเสวียนไม่เข้าไปในเรือนหอคงล่วงรู้กันทั้งจวนแล้ว

ห้องโถงตระกูลเว่ย...ทุกคนล้วนมองนางด้วยสายตาสงสารเห็นใจ เว่ยฮูหยินมอบปิ่นและกำไลหยกให้นางเป็นการรับไหว้ แม่ทัพเว่ยมอบชาผู่เอ๋อให้เพราะรู้ว่านางชอบดื่มชาเพียงแต่ทุกๆ ขั้นตอนนั้นกลับไร้เงาของเว่ยเสวียนและอนุที่เพิ่งเข้าจวนมาเมื่อคืน

เว่ยฮูหยินมีท่าทีประดักประเดิดเล็กน้อยในตอนที่ชวนกู้ชิงเยว่ออกมาเดินเล่น “เยว่เอ๋อร์”

“เจ้าคะท่านแม่”

เว่ยฮูหยินโบกมือให้สาวใช้หยุดเดิน จากนั้นปล่อยให้สะใภ้จับจูงเดินเข้าไปในสวนซึ่งมีทางเดินยาวไปยังศาลา “เรื่องเมื่อคืนนี้ข้าต้องขอโทษเจ้าด้วย เรื่องมันกะทันหันจนข้าเองก็ตั้งตัวไม่ทัน ลูกเสวียนเองก็เพิ่งบอกว่าเว่ยเว่ยตั้งครรภ์ ข้า...ละอายใจต่อเจ้าเหลือเกิน”

หลี่จื่อเว่ยนับเป็นหลานสาวของเว่ยฮูหยิน แน่นอนนางเองก็คงเอ็นดูอีกฝ่ายมาก เห็นมาตั้งแต่เด็กในใจเองก็คงคาดหวังให้หลี่จื่อเว่ยแต่งเข้ามาเช่นกัน เพียงแต่ผู้ใดจะคาดว่าผ่านไปหลายปีตระกูลกู้กลับมาทวงสัญญาเอาป่านนี้...

เห็นท่าทีสำนึกผิดและสงสารเห็นใจนั้น กู้ชิงเยว่คล้ายรู้สึกว่าหัวใจค่อยๆ ได้รับการเยียวยา แม้ไม่ทั้งหมดแต่นางก็รู้สึกดีขึ้นบ้าง ทั้งนี้คงเพราะนางมองออกว่าเว่ยฮูหยินกล่าวด้วยความจริงใจ

ดวงตาของอีกฝ่ายรวมไปถึงทุกคนล้วนเหมือนกัน พวกเขาล้วนรู้สึกผิดกับสิ่งที่เกิดขึ้น ทั้งยังคาดไม่ถึงว่าเว่ยเสวียนจะทำเช่นนี้

“ข้ารู้ว่าหายากที่สตรีจะยินยอมได้ที่สามีจะมีสตรีอื่น ไม่ว่าใจกว้างเพียงใด มีใจหรือไม่ แต่การกระทำอันเลวร้ายของลูกเสวียน” เว่ยฮูหยินส่ายหน้า “ข้าเองยังรู้สึกว่ายากจะให้อภัยเขา”

กู้ชิงเยว่เพียงนิ่งฟังไม่กล่าวอะไรออกมา