ตอนที่ 2 จากกันชั่วนิรินดร์

ตอนที่ 2 จากกันชั่วนิรินดร์

รุ่งเช้าที่เรือนฟู่หย่า

หลินจิ้งอี๋ชะงักมือ ดวงตาที่เคยสงบนิ่งหรี่ลงเล็กน้อย

“อะไรนะ…ยังไม่ตาย?”

น้ำเสียงนั้นไม่ดังแต่เย็นจนสาวใช้ที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่างรู้สึกหนาววาบ

“เจ้าค่ะ”  สาวใช้ก้มหน้าต่ำ เสียงสั่นเล็กน้อย

“หมอหลี่บอกว่า…เลือดหยุดแล้ว”

ความเงียบปกคลุมเรือนฟู่หย่าในทันที

หลินจิ้งอี๋ไม่เอ่ยคำใด เพียงวางถ้วยชาลงอย่างช้า ๆ

นิ้วเรียวค่อย ๆ กำแน่น  ก่อนจะคลายออก

“ทั้งที่หมอหลี่บอกให้เตรียมงานแล้ว…”

หลินจิ้งอี๋เอ่ยเสียงต่ำ ดวงตานิ่งสนิท “นางกลับรอดมาได้”

สาวใช้ที่ยืนอยู่เบื้องล่างก้มหน้าต่ำ

ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

“ฮูหยินน้อย…จะให้ข้าจัดการอย่างไรต่อดีเจ้าคะ”

เสียงนางแผ่วลง “ถึงอย่างไร ตอนนี้อนุสี่ยังอ่อนแรง  ต้องดื่มน้ำแกงบำรุงอีกมาก…”

หลินจิ้งอี๋ส่ายหน้าเบา ๆ  “ในเมื่อลงมือไปแล้ว…”

น้ำเสียงเรียบเฉย ไม่สะท้อนอารมณ์  “ก็ไม่ควรลงมือต่อ”

คำพูดนั้นมิใช่การยอมแพ้

หากเป็นการถอยหนึ่งก้าว—เพื่อดูท่าที

“เจ้าไปจัดการดูแลนางให้เหมาะสม”

หลินจิ้งอี๋เอ่ยต่อ “อย่าให้ผู้ใดกล่าวได้ว่าเรือนฟู่หย่าขาดธรรม”

“เจ้าค่ะ”

เรือนจันทร์ฉาย

          หวั่นถงลืมตาขึ้นช้า ๆ  แรงยังไม่กลับคืนเต็มที่ แต่สติกลับคมชัดยิ่งกว่าคราใด  นางกลืนน้ำลาย ฝืนยกศีรษะขึ้นเล็กน้อย

ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่วราวลมหายใจ  “พาคุณชาย…มาหาข้า”

สาวใช้ที่เฝ้าอยู่ข้างเตียงสะดุ้ง  รีบก้าวเข้ามาใกล้

“อี้เหนียงสี่ ท่านยังไม่สบายเจ้าค่ะ”

น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวล  “ตอนนี้คุณชายสามมีแม่นมดูแลอยู่แล้ว ขอให้ท่านพักให้หายก่อนเถิด”   

หวั่นถงหลับตาลงครู่หนึ่ง  ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้ง

ริมฝีปากซีดขยับแผ่วถ้อยคำมิได้ดังพอให้ผู้ใดอื่นได้ยิน

มีเพียงชิงยวนเท่านั้น—ที่รับรู้

จิตเอ๋ย จิตผู้ฟัง  จงสงบ จงนิ่ง

ถ้อยคำนี้มิใช่คำสั่ง หากคือสิ่งที่เจ้าปรารถนาจะทำ

เชื่อโดยไม่ต้องถาม ทำโดยไม่ต้องคิด

หวั่นถงกล่าวอีกครั้ง  “ไปพาคุณชายสามมาหาข้า”

ชิงยวนรู้สึกว่าคำคัดค้านที่ควรเอ่ย เลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย

นางพยักหน้าเบา ๆ ราวกับนั่นคือการตัดสินใจของตนเองมาแต่แรก

“เจ้าค่ะ…”

เสียงรับคำหลุดออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ

ไม่นานนัก  ม่านถูกแหวกออก

หญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งก้าวเข้ามา อุ้มทารกไว้ในอ้อมแขน  นางคือแม่นมหลิว ผู้ถูกจัดให้ดูแลคุณชายสามตั้งแต่แรกคลอด

ชิงยวนเดินตามเข้ามาอย่างเงียบ ๆ “อี้เหนียงสี่”

แม่นมหลิวคำนับอย่างนอบน้อม “คุณชายมาแล้วเจ้าค่ะ”

หวั่นถงมองเด็กน้อยในอ้อมแขน

ดวงตาเล็ก ๆ ปิดสนิท ใบหน้าแดงระเรื่อ

หัวใจนางเต้นช้าลง  “พยุงข้าขึ้นนั่ง”

ชิงยวนรีบเข้าไปประคอง  ร่างหวั่นถงเบาและเย็น

นางนั่งพิงหมอน รับเด็กน้อยมาไว้ใกล้กาย

ร่างเล็กในอ้อมแขนอบอุ่นเกินคาด ลมหายใจสม่ำเสมอ เสียงเบาราวกลีบขน

ปลายนิ้วของหวั่นถงแตะผ้าห่อตัวอย่างแผ่วเบา

เนื้อผ้านุ่ม—แต่ความรู้สึกในอกกลับหนักหน่วง

ภาพหนึ่งผุดขึ้นมาในห้วงคิด

บุตรชายของนาง…ในชาติก่อน

เด็กน้อยที่นางเคยอุ้ม เคยกล่อมแนบอก

เคยคิดว่า วันพรุ่งนี้ ยังมีให้พบหน้าอีกเสมอ

ไม่เคยคิดเลยว่า การจากกันครั้งนั้น—จะเป็นครั้งสุดท้าย

ไม่เคยคิดว่า มือเล็ก ๆ ที่เคยกำชายเสื้อนาง

จะหลุดไป—และไม่มีวันเอื้อมกลับมาให้คว้าอีกครั้ง

ความเจ็บนั้น  จมลึก หนักหน่วง

ราวกับก้อนหินที่ถูกกดทับอยู่ในอก

หัวใจบีบรัดจนแทบหายใจไม่ออก

วันทองในร่างหวั่นถงหลับตาลง  พยายามควบคุมลมหายใจให้หยุดสั่นไหว

ทั้งเจ็บปะปนกับความรู้สึกผิด  ไม่มีวันได้แก้ตัว

ขณะนั้นเอง  เด็กชายในอ้อมกอดก็ร้องไห้ขึ้นมา

เสียงแผ่วเล็ก แต่สามารถดึงสติของหวั่นถงกลับคืน

นางสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะก้มมองเด็กน้อยในอ้อมแขน

ดวงหน้าเล็กแดงขึ้น  ริมฝีปากขยับร้องไห้เบา ๆ

สองมือกำผ้าห่อตัวแน่น ราวกับกำลังค้นหาความอบอุ่นที่คุ้นเคย

หวั่นถงรีบขยับตัว  โอบร่างเล็กเข้ามาใกล้อกยิ่งขึ้น

มือหนึ่งลูบแผ่นหลังอย่างแผ่วเบา

จังหวะนั้นเป็นธรรมชาติ—เหมือนนางเคยทำเช่นนี้มานับครั้งไม่ถ้วน

“หิวแล้ว…ใช่หรือไม่”