ตอนที่ 2 ฟื้นผิดเรือน 2/3

ตอนที่ 2 ฟื้นผิดเรือน 2/3

ในสถานที่ไม่คุ้นเคยเช่นนี้

สิ่งแรกที่วันทองเตือนตัวเองคือ ‘ต้องสะกดกลั้นวาจา เก็บงำถ้อยคำไว้ให้มิดชิดที่สุด’ นางไม่ควรเปิดเผยสิ่งใดออกไปให้ใครจับพิรุธได้

ทว่ายังไม่ทันตั้งตัว ความทรงจำของใครบางคนที่ไม่ใช่ของนางก็พลันหลั่งไหลพรั่งพรูเข้ามาในหัวอย่างกะทันหัน ราวกับน้ำป่าไหลหลากทะลักเข้าทำนบ

ชื่อหนึ่งปรากฏขึ้นเด่นชัดก่อนสิ่งอื่นใด... ‘กู้หวั่นถง’

สตรีซึ่งไม่มีตระกูลหนุนหลัง ถูกส่งเข้าจวนแม่ทัพในฐานะของกำนัลจากองค์รัชทายาท  ฐานะย่ำแย่

วันทองนิ่งไปครู่หนึ่ง

ภาพความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมผุดขึ้นมาทีละส่วน

ฮูหยินเอกหนึ่งคน

อนุอีกหลายคน

บุตรสาวสองคน

และบุรุษผู้เป็นสามีซึ่งใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ชายแดน แต่ทุกครั้งที่กลับจวนก็ต้องแวะเวียนไปทั่วเรือนหลังเพื่อผลิตทายาทให้ตระกูล

วันทองสูดลมหายใจเข้าอย่างระมัดระวัง

‘         ชาติก่อนข้ามีสามีสองคนยังวุ่นวายไม่พอ’

‘ชาตินี้สวรรค์จึงส่งข้ามาเป็นเมียหนึ่งในหลายคนของบุรุษผู้เดียวอย่างนั้นหรือ’

นางไม่แน่ใจว่าตนควรหัวเราะหรือร้องไห้ก่อนดี

ความทรงจำยังคงไหลเข้ามา

กู้หวั่นถงตั้งครรภ์บุตรชาย และเกือบเอาชีวิตไม่รอดในวันที่คลอด

นางอ่อนแอ ไม่มีผู้ใดปกป้อง

แม้แต่สามีก็ยังไม่อยู่ในจวน

หากนางตาย บุตรชายย่อมถูกผู้อื่นรับไปเลี้ยง

ส่วนการตายของอนุผู้หนึ่ง

อย่างมากก็เพียงจัดงานศพให้สมควรแล้วจบสิ้น

วันทองขมวดคิ้ว

‘ไม่ถูกต้องเอาเสียเลย’  ความจริง

นางตกลงแลกเปลี่ยนวิญญาณกับสตรีชาวบ้านอีกคนไว้แล้วนี่นา หญิงผู้นั้นใกล้สิ้นใจจากการคลอดลูกเหมือนกัน

หญิงผู้นั้นน้ำตานองหน้า มือเย็นเฉียบ ขณะเอ่ยขอร้องด้วยเสียงแผ่ว

“ร่างของข้า ข้าไม่เสียดาย…ขอเพียงช่วยเลี้ยงดูลูกข้าให้รอดพ้นปลอดภัย ข้ายอม…ข้ายอมทุกอย่าง”

ร้องห่มร้องไห้ขอให้วันทองช่วยเลี้ยงดูลูกให้แลกกับการมอบร่างให้ วันทองก็อุตส่าห์ใจดีรับปาก แถมยังทิ้งทองคำก้อนโตไว้ให้เป็นหลักประกัน ร่ายมนต์คาถาอย่างดีในช่วงที่เพชฌฆาตกำลังร่ายรำดาบประหารชีวิตนาง

ตามข้อตกลง เมื่อวิญญาณหลุดออกจากร่างเดิม นางควรจะตื่นขึ้นในเรือนเล็กของหญิงผู้นั้น

แต่สถานที่แห่งนี้...

ต่อให้มองอย่างไรก็ไม่ใช่

วันทองมองเพดานไม้แกะสลักลายเมฆมงคลแล้วถอนหายใจในใจ

‘ทองที่ให้ไปก็เสียเปล่า ร่างที่ตกลงไว้ก็ไม่ได้’

‘แม้แต่ตายแล้ว ข้ายังถูกโกงอีกหรือ’

ขณะที่นางกำลังขุ่นเคืองต่อการบริหารจัดการของเบื้องบน

เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากหน้าประตู

ม่านถูกเปิดออก

หมอชราผู้หนึ่งรีบก้าวเข้ามาพร้อมกล่องยา เขามีเหงื่อเต็มหน้าผาก เห็นได้ชัดว่าถูกลากกลับมาจริงตามคำสั่งของสาวใช้

เขานั่งลงข้างเตียง วางนิ้วลงบนข้อมือของวันทอง

ครู่ต่อมา คิ้วสีขาวก็ขมวดเข้าหากัน

“ประหลาดนัก...”

วันทองปรายตามอง

‘จะประหลาดกว่านี้อีก หากท่านรู้ว่าเจ้าของร่างเปลี่ยนคนแล้ว’

หมอชราจับชีพจรซ้ำอยู่หลายครั้ง จนวันทองเริ่มสงสัยว่าเขาคิดจะนับจังหวะหัวใจนางไปถึงฤดูหนาวหรือไม่

ในที่สุดเขาก็หันไปกล่าวกับคนรอบข้าง

“เลือดหยุดแล้ว ชีพจรแม้ยังอ่อน แต่ไม่ถึงกับสิ้นหวัง”

สาวใช้หลายคนถอนหายใจออกมาพร้อมกัน

หญิงทำคลอดยกมือทาบอก ราวกับเพิ่งรอดพ้นโทษประหาร

หมอหลี่ลูบเครา สีหน้ายังเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ

เรื่องบางเรื่องปล่อยให้ผู้คนยกความดีความชอบให้เทพเซียนไป ย่อมปลอดภัยกว่าบอกว่าคนตายลุกขึ้นมาห้ามเลือดตนเอง

“ท่านหมอ” สาวใช้คนหนึ่งถามอย่างกังวล

“อี้เหนียงสี่จะรอดหรือไม่เจ้าคะ”

หมอหลี่ถอนหายใจ

“คืนนี้ต้องเฝ้าดูอาการอย่างใกล้ชิด หากไม่มีไข้และเลือดไม่ไหลอีก ก็นับว่าผ่านด่านอันตรายไปได้ครึ่งหนึ่ง”

เพียงครึ่งหนึ่งหรือ

วันทองอยากถอนหายใจ แต่เกรงว่าจะเปลืองแรง

นางเพิ่งผ่านความตายมาได้ไม่ถึงหนึ่งวัน

ก็ต้องเริ่มต่อรองกับชีวิตอีกแล้ว

ช่างเป็นการต้อนรับสู่ชาติใหม่ที่อบอุ่นเสียจริง

หมอหลี่สั่งยาอีกหลายอย่าง ก่อนจะเก็บกล่องยาแล้วออกจากห้อง

ไม่นาน ความวุ่นวายก็ค่อย ๆ สงบลง

เหลือเพียงสาวใช้สองคนคอยเปลี่ยนผ้าและเช็ดตัวให้นาง

วันทองปล่อยให้พวกนางจัดการไปอย่างเงียบ ๆ

พลางสำรวจความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมให้ละเอียดขึ้น

กู้หวั่นถงเป็นสตรีหน้าตางดงาม อ่อนโยน และมีความสามารถด้านพิณกับการปรุงเครื่องหอม แต่ชีวิตกลับไม่มีผู้ใดให้พึ่งพิง

นางเคยพยายามเอาใจเสิ่นเยี่ยนเหิง

หวาดกลัวฮูหยินเอก

ก้มหน้าให้อีกฝ่ายรังแกเพราะเชื่อว่า เมื่อมีบุตรแล้วทุกอย่างอาจดีขึ้น

ทว่าความหวังนั้นสิ้นสุดลงพร้อมกับลมหายใจในห้องคลอด

วันทองนิ่งคิด

ก่อนจะพึมพำออกมาเบา ๆ

“น่าสงสารนัก...”