เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 2 ฟื้นผิดเรือน 2/3
วันที่เผยแพร่:
2025-12-24 10:12:36ตอนที่ 2 ฟื้นผิดเรือน 2/3
ในสถานที่ไม่คุ้นเคยเช่นนี้
สิ่งแรกที่วันทองเตือนตัวเองคือ ‘ต้องสะกดกลั้นวาจา เก็บงำถ้อยคำไว้ให้มิดชิดที่สุด’ นางไม่ควรเปิดเผยสิ่งใดออกไปให้ใครจับพิรุธได้
ทว่ายังไม่ทันตั้งตัว ความทรงจำของใครบางคนที่ไม่ใช่ของนางก็พลันหลั่งไหลพรั่งพรูเข้ามาในหัวอย่างกะทันหัน ราวกับน้ำป่าไหลหลากทะลักเข้าทำนบ
ชื่อหนึ่งปรากฏขึ้นเด่นชัดก่อนสิ่งอื่นใด... ‘กู้หวั่นถง’
สตรีซึ่งไม่มีตระกูลหนุนหลัง ถูกส่งเข้าจวนแม่ทัพในฐานะของกำนัลจากองค์รัชทายาท ฐานะย่ำแย่
วันทองนิ่งไปครู่หนึ่ง
ภาพความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมผุดขึ้นมาทีละส่วน
ฮูหยินเอกหนึ่งคน
อนุอีกหลายคน
บุตรสาวสองคน
และบุรุษผู้เป็นสามีซึ่งใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ชายแดน แต่ทุกครั้งที่กลับจวนก็ต้องแวะเวียนไปทั่วเรือนหลังเพื่อผลิตทายาทให้ตระกูล
วันทองสูดลมหายใจเข้าอย่างระมัดระวัง
‘ ชาติก่อนข้ามีสามีสองคนยังวุ่นวายไม่พอ’
‘ชาตินี้สวรรค์จึงส่งข้ามาเป็นเมียหนึ่งในหลายคนของบุรุษผู้เดียวอย่างนั้นหรือ’
นางไม่แน่ใจว่าตนควรหัวเราะหรือร้องไห้ก่อนดี
ความทรงจำยังคงไหลเข้ามา
กู้หวั่นถงตั้งครรภ์บุตรชาย และเกือบเอาชีวิตไม่รอดในวันที่คลอด
นางอ่อนแอ ไม่มีผู้ใดปกป้อง
แม้แต่สามีก็ยังไม่อยู่ในจวน
หากนางตาย บุตรชายย่อมถูกผู้อื่นรับไปเลี้ยง
ส่วนการตายของอนุผู้หนึ่ง
อย่างมากก็เพียงจัดงานศพให้สมควรแล้วจบสิ้น
วันทองขมวดคิ้ว
‘ไม่ถูกต้องเอาเสียเลย’ ความจริง
นางตกลงแลกเปลี่ยนวิญญาณกับสตรีชาวบ้านอีกคนไว้แล้วนี่นา หญิงผู้นั้นใกล้สิ้นใจจากการคลอดลูกเหมือนกัน
หญิงผู้นั้นน้ำตานองหน้า มือเย็นเฉียบ ขณะเอ่ยขอร้องด้วยเสียงแผ่ว
“ร่างของข้า ข้าไม่เสียดาย…ขอเพียงช่วยเลี้ยงดูลูกข้าให้รอดพ้นปลอดภัย ข้ายอม…ข้ายอมทุกอย่าง”
ร้องห่มร้องไห้ขอให้วันทองช่วยเลี้ยงดูลูกให้แลกกับการมอบร่างให้ วันทองก็อุตส่าห์ใจดีรับปาก แถมยังทิ้งทองคำก้อนโตไว้ให้เป็นหลักประกัน ร่ายมนต์คาถาอย่างดีในช่วงที่เพชฌฆาตกำลังร่ายรำดาบประหารชีวิตนาง
ตามข้อตกลง เมื่อวิญญาณหลุดออกจากร่างเดิม นางควรจะตื่นขึ้นในเรือนเล็กของหญิงผู้นั้น
แต่สถานที่แห่งนี้...
ต่อให้มองอย่างไรก็ไม่ใช่
วันทองมองเพดานไม้แกะสลักลายเมฆมงคลแล้วถอนหายใจในใจ
‘ทองที่ให้ไปก็เสียเปล่า ร่างที่ตกลงไว้ก็ไม่ได้’
‘แม้แต่ตายแล้ว ข้ายังถูกโกงอีกหรือ’
ขณะที่นางกำลังขุ่นเคืองต่อการบริหารจัดการของเบื้องบน
เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากหน้าประตู
ม่านถูกเปิดออก
หมอชราผู้หนึ่งรีบก้าวเข้ามาพร้อมกล่องยา เขามีเหงื่อเต็มหน้าผาก เห็นได้ชัดว่าถูกลากกลับมาจริงตามคำสั่งของสาวใช้
เขานั่งลงข้างเตียง วางนิ้วลงบนข้อมือของวันทอง
ครู่ต่อมา คิ้วสีขาวก็ขมวดเข้าหากัน
“ประหลาดนัก...”
วันทองปรายตามอง
‘จะประหลาดกว่านี้อีก หากท่านรู้ว่าเจ้าของร่างเปลี่ยนคนแล้ว’
หมอชราจับชีพจรซ้ำอยู่หลายครั้ง จนวันทองเริ่มสงสัยว่าเขาคิดจะนับจังหวะหัวใจนางไปถึงฤดูหนาวหรือไม่
ในที่สุดเขาก็หันไปกล่าวกับคนรอบข้าง
“เลือดหยุดแล้ว ชีพจรแม้ยังอ่อน แต่ไม่ถึงกับสิ้นหวัง”
สาวใช้หลายคนถอนหายใจออกมาพร้อมกัน
หญิงทำคลอดยกมือทาบอก ราวกับเพิ่งรอดพ้นโทษประหาร
หมอหลี่ลูบเครา สีหน้ายังเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ
เรื่องบางเรื่องปล่อยให้ผู้คนยกความดีความชอบให้เทพเซียนไป ย่อมปลอดภัยกว่าบอกว่าคนตายลุกขึ้นมาห้ามเลือดตนเอง
“ท่านหมอ” สาวใช้คนหนึ่งถามอย่างกังวล
“อี้เหนียงสี่จะรอดหรือไม่เจ้าคะ”
หมอหลี่ถอนหายใจ
“คืนนี้ต้องเฝ้าดูอาการอย่างใกล้ชิด หากไม่มีไข้และเลือดไม่ไหลอีก ก็นับว่าผ่านด่านอันตรายไปได้ครึ่งหนึ่ง”
เพียงครึ่งหนึ่งหรือ
วันทองอยากถอนหายใจ แต่เกรงว่าจะเปลืองแรง
นางเพิ่งผ่านความตายมาได้ไม่ถึงหนึ่งวัน
ก็ต้องเริ่มต่อรองกับชีวิตอีกแล้ว
ช่างเป็นการต้อนรับสู่ชาติใหม่ที่อบอุ่นเสียจริง
หมอหลี่สั่งยาอีกหลายอย่าง ก่อนจะเก็บกล่องยาแล้วออกจากห้อง
ไม่นาน ความวุ่นวายก็ค่อย ๆ สงบลง
เหลือเพียงสาวใช้สองคนคอยเปลี่ยนผ้าและเช็ดตัวให้นาง
วันทองปล่อยให้พวกนางจัดการไปอย่างเงียบ ๆ
พลางสำรวจความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมให้ละเอียดขึ้น
กู้หวั่นถงเป็นสตรีหน้าตางดงาม อ่อนโยน และมีความสามารถด้านพิณกับการปรุงเครื่องหอม แต่ชีวิตกลับไม่มีผู้ใดให้พึ่งพิง
นางเคยพยายามเอาใจเสิ่นเยี่ยนเหิง
หวาดกลัวฮูหยินเอก
ก้มหน้าให้อีกฝ่ายรังแกเพราะเชื่อว่า เมื่อมีบุตรแล้วทุกอย่างอาจดีขึ้น
ทว่าความหวังนั้นสิ้นสุดลงพร้อมกับลมหายใจในห้องคลอด
วันทองนิ่งคิด
ก่อนจะพึมพำออกมาเบา ๆ
“น่าสงสารนัก...”
บทล่าสุด
ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ ตอนที่ 93 ถุงหอมหน้าประตู
ตอนที่ 93 ถุงหอมหน้าประตู เช้าวันนั้น หวั่นถงตื่นขึ้นแล้วนอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกไม่หลังไม่ปวด แขนไม่ชา ใต้ตัวก็ไม่มีฟางคอยทิ่มยามพลิกกาย ที่แท้นางเพียงขาดที่นอนดี ๆ มิได้ชราลงหลายปีอย่างที่นึกกลัว รุ่ยเอ๋อร์ยังหลับอยู่ข้างกาย นางจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นรับถ้วยน้ำจากชิงยวน สายตาหยุดอยู่ที่ถุงผ้าเล็กหลายใบในตะกร้า “เสี่ยวจู่เย็บไว้เจ้าค่ะ บอกว่ามีเศษผ้าเหลือจึงไม่อยากทิ้ง” หวั่นถงหยิบขึ้นดู ฝีเข็มยังคดอยู่บ้างทว่าปากถุงผูกได้แน่นดี นางให้ชิงยวนเอาสมุนไพรหอมแห้งที่เหลือมาแบ่งใส่ถุงก่อนเรียกเสี่ยวจู่เข้ามา สาวใช้มองของในตะกร้าแล้วขยับปลายนิ้วอย่างเขิน ๆ “เย็บไม่งามนักเจ้าค่ะ” “สมุนไพรคงไม่ถือสา ขอเพียงอย่าร่วงออกมาก็พอ” เสี่ยวจู่หลุดยิ้ม นั่งลงช่วยเติมจนได้ถุงหอมหลายใบ หวั่นถงเก็บหนึ่งใบไว้ในมือ ให้ชิงยวนขยับผ้ากั้นมาบังสายตาจากด้านนอก นางหลับตา วางนิ้วแตะปมด้ายแล้วเอื้อนเสียงแผ่ว “ธาตุไม้คงคุณ กลิ่นเกื้อกูลมิรู้คลาย…” ความอุ่นบางเบาซึมผ่านปลายนิ้ว กลิ่นสมุนไพรในถุงค่อย ๆ ชัดขึ้น นางเสริมเพียงฤทธิ์ไล่แมลงให้คงอยู่นานขึ้น ถึงกระน
ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ ตอนที่ 92 ใต้ชายคาเดียวกัน
ตอนที่ 92 ใต้ชายคาเดียวกัน ชิงยวนส่งเงินที่แบ่งไว้ให้เสิ่นเยี่ยนเหิงตามคำสั่ง เขาจดจำนวนลงกระดาษก่อนส่งให้หวั่นถงเก็บไว้ นางพับกระดาษอย่างเรียบร้อย เงินออกจากถุงไปแล้ว อย่างน้อยยังมีกระดาษกลับมาปลอบใจอยู่หนึ่งแผ่น เช้าวันถัดมา บ่าวคนสนิทพาช่างไม้จากหมู่บ้านใกล้เคียงมาถึงเรือน ช่างดูไม้ที่มีแล้วตกลงกับเสิ่นเยี่ยนเหิงว่าจะปิดรอยแตกที่ฝากับทำพื้นยกสำหรับที่นอนก่อน เสิ่นเยี่ยนเหิงเรียกญาติผู้น้องมาช่วยขนไม้ คราวนี้มีผู้ยอมลุกขึ้นมากกว่าเมื่อคืน “ท่านแม่จัดการเรื่องเครื่องนอนเถิดขอรับ” หลิ่วซูหยารับคำแล้วเรียกจิงเจียวมาดูผ้าฝ้ายที่ชิงยวนซื้อไว้ “ตัดผ้ารองให้เด็กก่อน ของพวกผู้ใหญ่ยังพอใช้ได้” จิงเจียวให้สาวใช้ช่วยคลี่ผ้าออกวัดก่อนลงมือตัด สตรีสายรองที่นั่งอยู่ใกล้กันค่อย ๆ ขยับเข้ามาช่วยเย็บ ฮูหยินผู้เฒ่านั่งมองอยู่ข้างหน้าต่าง มือที่เคยกำไม้เท้าตลอดหลายวันวางลงบนตักช้า ๆ หวั่นถงถืออ่างผักผ่านมาพบอวี้เหยานั่งจับม้วนด้ายให้ผู้ใหญ่ “เมื่อยก็วางลงเถิด” “ข้าช่วยได้เจ้าค่ะ” เด็กน้อยตอบทันที หวั่นถงยิ้มให้ก่อนเดินเข้าครัว เสี่ยวจู่ซาวข
ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ ตอนที่ 91 ยืมก่อน
ตอนที่ 91 ยืมก่อน จิงเจียวก้มมองมือตนเองอยู่ครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า “ได้หากขายผ้าปักกับภาพวาดได้เงิน ข้าจะนำมาให้เจ้าซื้ออาหารกับของใช้” “เจ้าค่ะ” หวั่นถงรับคำอย่างยินดี ฟังดูคล้ายมีเงินกำลังจะเข้ามือทว่าปลายทางของมันยังคงเป็นหม้อข้าว เสี่ยวจู่นำห่อเข็มด้ายที่ใช้เย็บผ้ารองนอนมาวาง จิงเจียวเปิดดูแล้วเลือกด้ายที่พอใช้ได้ออกมาสองสามสี “ข้าจะเริ่มจากของชิ้นเล็กก่อน ภาพวาดต้องรอหากระดาษกับพู่กัน” หลิ่วซูหยาซึ่งนั่งอยู่ไม่ไกลเงยหน้ามองก่อนพยักหน้า จิงเจียวจึงหยิบผ้าขึ้นพิจารณา หวั่นถงมิได้ยืนดูต่อ นางกลับไปจัดการหน้าเตากับเสี่ยวจู่ “นายหญิง บ่าวปักผ้าไม่งามเช่นฮูหยิน” “หุงข้าวให้สุกก่อนเถิด” สาวใช้ก้มมองหม้อทันที “บ่าวดูไฟอยู่เจ้าค่ะ” “ข้ารู้” หวั่นถงตอบพลางยกฝาหม้อ กลิ่นข้าวหอมลอยออกมา เสี่ยวจู่จึงค่อยคลายไหล่ลง เพียงบอกให้ดูไฟก็เฝ้าราวกับเตาจะหนีหาย นางมีลูกมือที่ตั้งใจถึงเพียงนี้เชียวใกล้เที่ยง เสิ่นเยี่ยนเหิงกลับมาพร้อมบ่าวคนสนิท ข้าวของที่นำมามีเครื่องมือช่าง ตะปู เชือกกับของจำเป็นอีกไม่กี่ห่อ เขาวางลงข้างกองไม้ก่อนส่งเงินที่เหลือคืนม
ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ ตอนที่ 90 ช่วยกัน
ตอนที่ 90 ช่วยกัน หวั่นถงรอจนรุ่ยเอ๋อร์หลับจึงรับตะเกียงจากชิงยวนแล้วเดินออกไปที่ชานเรือน เสิ่นเยี่ยนเหิงนั่งถากไม้อยู่ใต้แสงไฟ มือข้างที่ประคองท่อนไม้มีรอยถลอกเพิ่มขึ้นอีกแห่ง นางวางตะเกียงในมุมที่ช่วยให้เห็นรอยสิ่วได้ชัด “มีสิ่งใดให้ข้าช่วยหยิบจับหรือไม่เจ้าคะ” ชายหนุ่มเงยหน้ามอง “เจ้าเองก็ทำอาหารให้คนทั้งเรือน ไปพักเถิด” “เจ้าค่ะ” นางรับคำทันทีจนเขาชะงักไปเล็กน้อย หวั่นถงย่อกายแล้วหมุนตัวกลับ ในเมื่อเขาอนุญาตให้พักจะยืนเถียงให้ปวดขาไปไย ครั้นเดินพ้นประตู ญาติผู้น้องสองคนก็ขยับลุกจากเสื่อ “พี่ใหญ่ ข้าช่วยขอรับ” คนหนึ่งรับท่อนไม้ไปประคอง อีกคนเก็บเศษไม้ให้พ้นทาง เสียงสิ่วจึงดังต่อเนื่องขึ้น ทว่าคนในมุมโถงอีกหลายคนกลับนอนนิ่ง บางคนถึงกับเริ่มกรนทั้งที่เมื่อครู่ยังพลิกตัวไปมา เสี่ยวจู่ซึ่งกำลังเก็บชามกระซิบถาม “เสียงดังเพียงนี้ยังหลับลงอีกหรือเจ้าคะ” หวั่นถงเหลือบมองปลายเท้าที่ขยับหนีแสงตะเกียง “อย่าทัก ประเดี๋ยวเขาต้องกรนให้ดังขึ้นอีก” เสี่ยวจู่รีบก้มหน้า ไหล่สั่นอยู่ครู่หนึ่งก่อนหอบชามออกไปหวั่นถงกลับมานั่งข้างบ
ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ ตอนที่ 89 จัดการเอง
ตอนที่ 89 จัดการเอง “ฮูหยิน ข้าฝากคุณชายสักครู่ได้หรือไม่เจ้าคะ” หลิ่วซูหยารับหลานมาอย่างระมัดระวัง หวั่นถงจึงเดินไปหากองของสด คนทั้งลานขยับหลีกทางให้ทันที หวั่นถงก้มมองมีดในมือแล้วเลิกคิ้วนิดหนึ่ง อยู่จวนมาหลายเดือนยังไม่เคยทำให้ผู้ใดหลีกทางได้พร้อมเพรียงถึงเพียงนี้ ที่แท้ขาดมีดอยู่เล่มเดียว นางนั่งลงบนม้าเตี้ย ทดสอบความคมของมีดก่อนให้เสี่ยวจู่ยกน้ำร้อนมา จัดการลวกไก่แล้วถอนขนอย่างคล่องแคล่ว เสี่ยวจู่ยืนมองตาไม่กะพริบ “มองข้าเช่นนั้นทำไม ข้าถอนขนไก่มิได้จะถอนผมเจ้า” สาวใช้หลุดหัวเราะก่อนรีบเม้มปาก “บ่าวเพียงไม่เคยเห็นท่านทำเจ้าค่ะ” “เช่นนั้นเข้ามาช่วย คราวหน้าจะได้ทำเป็น” เสี่ยวจู่รีบนั่งลงข้างกัน ชิงยวนหุงข้าวเสร็จก็มารับปลาที่นางขอดเกล็ดแล้วไปล้าง หวั่นถงสับไก่เป็นชิ้นพอดีคำ แบ่งปลาสำหรับต้มน้ำแกง ยามเงยหน้าขึ้นยังเห็นคนหลายคนยืนมองอยู่ที่เดิม ที่แท้ถอนขนไก่ไม่ต้องร่ายคาถาก็ทำให้คนตะลึงได้ นางอดยกมุมปากไม่ได้ “ช่วยยกชามออกมาเถิดเจ้าค่ะ น้ำแกงใกล้ได้ที่แล้ว” คราวนี้ทุกคนขยับทันที กลิ่นไก่ผัดขิงลอยคลุ้งจากกระทะ น้ำแกงปลาเดือดอ
ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ ตอนที่ 88 ปล่อยไป
ตอนที่ 88 ปล่อยไป หลังรับร่างแม่ทัพเสิ่นคืนมา คนในตระกูลก็จัดพิธีศพให้อย่างเรียบง่าย โลงไม้ธรรมดาตั้งอยู่หลังเรือน โต๊ะเก่าตัวหนึ่งใช้วางกระถางธูปกับเครื่องเซ่นเพียงเล็กน้อย ญาติที่เหลือสวมผ้าป่านไว้ทุกข์ผลัดกันเข้าคำนับ หลิ่วซูหยาร้องไห้จนแทบไม่มีแรง ฮูหยินผู้เฒ่านั่งอยู่ข้างโลง ลูบฝาไม้ช้า ๆ ราวกับยังมีถ้อยคำที่มิทันได้กล่าวกับบุตรชาย เสิ่นเยี่ยนเหิงคุกเข่าอยู่ตรงนั้นจนธูปหมดดอก หวั่นถงอุ้มรุ่ยเอ๋อร์เข้าคำนับ ชิงยวนช่วยประคองแขนนางไว้ เสี่ยวจู่พาเด็กหญิงทั้งสองเข้ามากราบท่านปู่เป็นครั้งสุดท้าย เมื่อโลงถูกนำไปฝังที่เชิงเขา มีเพียงคนในครอบครัวกับบ่าวที่เหลือเดินตามไปส่ง เสิ่นเยี่ยนเหิงมองดินที่กลบลงบนโลงจนหลุมเต็มก่อนก้มศีรษะคำนับอีกครั้ง ภายในโถงตำหนักบูรพา แสงแดดลอดม่านแพรปักดิ้นทองทอดลงบนพื้นหินขัด กระถางสำริดพ่นควันกำยานบางเบา รัชทายาทประทับอยู่บนตั่งไม้จันทน์แกะลายโดยมีองครักษ์คุกเข่ารออยู่เบื้องล่าง “จะทรงปล่อยเสิ่นเยี่ยนเหิงไปเช่นนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ” รัชทายาททรงวางจอกหยกลง “เสด็จพ่อเพิ่งแสดงพระเมตตา เจ้าจะให้ข้าขัดพระประสงค์หรือ” องครัก
ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ ตอนที่ 38 เมฆาเร้นลับ
ตอนที่ 38 เมฆาเร้นลับหวั่นถงขยับกายพิงพนักเตียงด้วยท่าทีที่ดูผ่อนคลายลงมากนางปรายตามองตลับชาดที่เหลืออยู่บนโต๊ะก่อนจะสั่งการชิงยวนต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย“เจ้าไปซื้อชาดจากร้านเดิมมาเพิ่ม จากนั้นก็หาตลับใหม่บรรจุลงไป... แล้วนำไปให้เหอซาง”ชิงยวนน้อมรับคำสั่งด้วยความเข้าใจแจ้ง นางรู้ดีว่าชาดเหล่า
ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ ตอนที่ 36 ประทินโฉม
ตอนที่ 36 ประทินโฉมหวั่นถงพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะซื้อของไปด้วยอีกหลายชิ้นจากนั้นนางก็เดินทอดน่องไปตามย่านการค้าที่คลาคล่ำไปด้วยสตรีสูงศักดิ์และหญิงสาวแรกรุ่น นางหยุดแวะที่ร้านประทินโฉมร้านแรกซึ่งเป็นร้านเล็กๆ ที่ตั้งอยู่หัวมุมถนน หลังจากพิจารณาเนื้อชาดในตลับไม้เรียบง่ายอยู่นาน นางก็หันไปสั่งเสี่ยว
ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ ตอนที่ 35 อนุห้า อนุหก
ตอนที่ 35 อนุห้า อนุหก หวั่นถงปรายตามองหญิงสาวทั้งสองที่ยกถาดน้ำชาเข้ามาคารวะหัวใจนางสะดุดเหตุใด…พวกนางจึงดูคล้ายตนเองถึงเพียงนี้อนุห้าชื่อ เชี่ยซูสวมอาภรณ์สีอ่อนเรียบตา ใบหน้าอ่อนหวาน ดวงตาเรียวสงบท่าทางสำรวม นิ่งเงียบให้ความรู้สึกคล้ายสตรีที่ไม่แย่งชิงส่วนอนุหกชื่อ เฉินอวี้หลันร
ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ ตอนที่ 28 เพิ่มพลัง
ตอนที่ 28 เพิ่มพลัง เหอซางแทบจะล้มพับลงกับอาสนะทันทีที่ลับตาคน ท่าทางที่เคยดูสง่างามประดุจเทพเซียนหายวับไปในพริบตา เขารีบคลำคอและบ่าของตัวเองด้วยความหวาดเสียว“ลูกพ่อ! เจ้าเห็นไหม ดาบฟันข้าไม่เข้าจริงๆ!” เขาหันไปบอกเหอฉีด้วยเสียงกระซิบที่สั่นพร่า “นายท่านผู้นั้นเป็นใครกันแน่ ยาที่นาง...
บางทีคุณอาจจะชอบ
บุตรสาวขาโหดกลับมาหลังตายอนาถ
เหยียนซี157.2K viewsลิขิตฟ้าหมอชายากับรัชทายาท
โม่เชียนซาง138.0K viewsพระชายาของท่านอ๋องธงแดง
กระดิ่งจันทร์461.6K viewsภรรยาเปลี่ยนชะตา
ไห่ถาง37.6K viewsท่านแม่ทัพผู้นี้คือสามีผู้เย็นชาของข้าเอง
มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน210 viewsเมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง
malinee84 viewsหวางเฟยตัวร้ายผู้นี้ จะเป็นเศรษฐีนีผู้มั่งคั่ง
Jiulin250 viewsวาสนายัยเด็กอ้วนเกิดใหม่ในยุค 80
หลี่จินผิง593 views
