เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 1 ฟื้นผิดเรือน 1/3
วันที่เผยแพร่:
2025-12-24 10:12:16ตอนที่ 1 ฟื้นผิดเรือน 1/3
“เลือด! เลือดไหลไม่หยุด!”
เสียงกรีดร้องของสาวใช้ดังลั่นเรือนจันทร์ฉาย ก่อนที่ร่างหนึ่งจะวิ่งพรวดออกมาจากห้องชั้นใน มือทั้งสองเปื้อนเลือดสดจนแดงฉาน ใบหน้าซีดเผือดราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่างไปก่อนผู้เป็นนายเสียแล้ว
“เร็วเข้า! ไปตามหมอหลี่!”
“แต่หมอหลี่เพิ่งกลับไป—”
“ก็ไปตามกลับมาสิ!!”
สาวใช้อีกคนคว้าโคมไฟ วิ่งฝ่าความมืดออกไปอย่างไม่คิดชีวิต
เสียงฝีเท้ากระทบพื้นหินดังระรัว ข่าวการตกเลือดของอนุสี่แห่งเรือนจันทร์ฉายแพร่ไปทั่วจวนแม่ทัพทันที
ภายในห้องคลอด
กลิ่นคาวเลือดเจือกลิ่นสมุนไพรแรงเสียจนแทบหายใจไม่ออก
ร่างของกู้หวั่นถงนอนนิ่งอยู่กลางฟูก ผิวขาวซีด ริมฝีปากไร้สี เลือดไหลซึมผ่านผ้ารองจนเปียกชุ่มไปหลายผืน
หญิงทำคลอดคุกเข่าอยู่ปลายเตียง มือสั่นจนแทบจับสิ่งใดไม่อยู่
“กดไว้! กดตรงนี้!”
“กดแล้วเจ้าค่ะ แต่มันยังไม่หยุด!”
“น้ำร้อนเล่า!”
“กำลังมาเจ้าค่ะ!”
เสียงวุ่นวายดังขึ้นรอบตัว ทว่าคนบนเตียงกลับไม่ได้ยินสิ่งใดอีกแล้ว
ลมหายใจของนางขาดห้วงลงอย่างเงียบงัน
ปลายนิ้วเย็นเฉียบ
ในเวลาเดียวกันนั้น วิญญาณของกู้หวั่นถงค่อย ๆ ลอยออกจากร่าง นางหันกลับมามองบุตรชายที่เพิ่งคลอดได้เพียงชั่วครู่ ดวงหน้าซีดเซียวเต็มไปด้วยความอาลัย
แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยคำลา เงาร่างสีดำสองสายก็ปรากฏขึ้นข้างกาย
โซ่คล้องวิญญาณสั่นไหว
หญิงสาวถูกนำออกไปจากเรือนโดยไม่มีผู้ใดมองเห็น
และในชั่วขณะที่ร่างนั้นว่างเปล่า วิญญาณอีกดวงหนึ่งกลับถูกดูดเข้ามาแทนที่อย่างผิดที่ผิดทาง
ปลายนิ้วซีดขาวบนเตียงกระตุกขึ้นหนึ่งครั้ง
หัวใจที่หยุดเต้นไปแล้วเริ่มสั่นไหว
ตุบ...
ตุบ...
ตุบ...
ลมหายใจเฮือกหนึ่งถูกสูดเข้าปอดอย่างรุนแรง
ดวงตาของคนที่ควรตายไปแล้วพลันเบิกขึ้น
‘เจ็บ!’
เป็นความเจ็บชนิดที่ทำให้นางอยากตายกลับไปอีกรอบ
ทั่วทั้งร่างราวกับถูกม้าศึกวิ่งเหยียบ ซ้ำยังย้อนกลับมาเหยียบอีกรอบเพราะเกรงว่าจะไม่ทั่วถึง
หน้าท้องปวดบีบรุนแรง กระดูกทุกชิ้นคล้ายถูกถอดออกไปล้างแล้วใส่กลับมาผิดตำแหน่ง
วันทองพยายามสูดลมหายใจ
กลิ่นคาวเลือดกลับพุ่งเข้าเต็มจมูก
‘นี่ข้าฟื้นในโรงเชือดสัตว์หรืออย่างไร’
นางฝืนลืมตาให้กว้างขึ้น
ม่านไหมสีอ่อน เตียงไม้แกะสลัก เครื่องเรือนประณีต และสาวใช้หลายคนที่กำลังวิ่งวุ่นจนแทบชนกันเอง
ไม่ใช่เรือนของหญิงชาวบ้านที่นางตกลงจะรับร่างต่อ
ผิดตั้งแต่เพดานแล้ว
วันทองกะพริบตาช้า ๆ
‘สวรรค์ส่งข้าผิดเรือนหรือ’
ยังไม่ทันคิดต่อ ความร้อนวูบหนึ่งก็ไหลออกจากร่างพร้อมกับความรู้สึกหนาวเย็นที่คืบคลานขึ้นมาตามปลายเท้า
นางเหลือบมองผ้าที่เปียกชุ่มด้วยเลือด
สถานการณ์ไม่สู้ดีนัก
หากปล่อยไว้อีกไม่นาน นางคงได้กลับไปถามยมบาลด้วยตนเองว่าเหตุใดจึงทำงานผิดพลาดถึงเพียงนี้
วันทองหลับตาลง พยายามรวบรวมสติ
โชคดีที่ร่างจะเปลี่ยน
แต่วิชาอาคมซึ่งฝังอยู่กับดวงจิตยังคงติดตามมา
นางขยับปลายนิ้วลงบนหน้าท้องอย่างยากลำบาก ปรับลมหายใจทีละน้อย ก่อนจะขยับริมฝีปากซีดขาว
“โลหิตหยุด...ลมปราณตั้ง...”
เสียงของนางเบาจนแทบไม่ได้ยิน
“ดุจสายน้ำพบตลิ่ง อย่าหลั่ง อย่าริน จงคืนสู่ทางเดิม”
ความอุ่นวาบขึ้นใต้ฝ่ามือ แล้วค่อย ๆ แผ่ซ่านเข้าสู่ภายในร่าง
เลือดที่เคยไหลออกมาไม่ขาดสายเริ่มช้าลง
จากไหลเป็นสาย กลายเป็นเพียงหยด
วันทองผ่อนลมหายใจออกช้า ๆ
‘ดี อย่างน้อยคาถาห้ามเลือดยังไม่ลืมข้า’
ทว่าการฝืนใช้มนต์กับร่างซึ่งอ่อนแรงใกล้ตายทำให้เรี่ยวแรงที่เหลืออยู่แทบหมดสิ้น
นางนอนนิ่ง ฟังเสียงคนรอบข้างอย่างอดทน
“เมื่อครู่...เหมือนนางหายใจหรือไม่”
หญิงทำคลอดหยุดมือ ก้มลงมองใบหน้าของคนบนเตียง
สาวใช้อีกคนรีบเข้ามาใกล้ ก่อนจะร้องออกมาด้วยความตกใจ
“อี้เหนียงสี่ลืมตาแล้ว!”
วันทองเหลือบตามองนาง
‘ไม่เพียงลืมตา ข้ายังได้ยินเจ้าตะโกนจนหูแทบแตกด้วย’
แต่ไม่มีแรงพอจะพูดออกไป
หญิงทำคลอดรีบจับชีพจร
สีหน้าพลันเปลี่ยนจากหวาดกลัวเป็นตกตะลึง
“ชีพจรกลับมาแล้ว!”
“จริงหรือเจ้าคะ”
“เลือดก็กำลังหยุด...”
ผู้คนในห้องมองหน้ากันอย่างไม่อยากเชื่อ
คนหนึ่งถึงกับทรุดตัวลงนั่งกับพื้น
พึมพำคำขอบคุณเทพยดาไม่หยุดปาก
วันทองหลับตาลงอีกครั้งอย่างเหนื่อยอ่อน
‘เทพยดาไม่ได้ช่วย เจ้านายของพวกเจ้าช่วยตัวเองทั้งนั้น’
เฮ้อ!! หวั่นถงถอนหายใจอีกครั้ง
บทล่าสุด
ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ ตอนที่ 90 ช่วยกัน
ตอนที่ 90 ช่วยกัน หวั่นถงรอจนรุ่ยเอ๋อร์หลับจึงรับตะเกียงจากชิงยวนแล้วเดินออกไปที่ชานเรือน เสิ่นเยี่ยนเหิงนั่งถากไม้อยู่ใต้แสงไฟ มือข้างที่ประคองท่อนไม้มีรอยถลอกเพิ่มขึ้นอีกแห่ง นางวางตะเกียงในมุมที่ช่วยให้เห็นรอยสิ่วได้ชัด “มีสิ่งใดให้ข้าช่วยหยิบจับหรือไม่เจ้าคะ” ชายหนุ่มเงยหน้ามอง “เจ้าเองก็ทำอาหารให้คนทั้งเรือน ไปพักเถิด” “เจ้าค่ะ” นางรับคำทันทีจนเขาชะงักไปเล็กน้อย หวั่นถงย่อกายแล้วหมุนตัวกลับ ในเมื่อเขาอนุญาตให้พักจะยืนเถียงให้ปวดขาไปไย ครั้นเดินพ้นประตู ญาติผู้น้องสองคนก็ขยับลุกจากเสื่อ “พี่ใหญ่ ข้าช่วยขอรับ” คนหนึ่งรับท่อนไม้ไปประคอง อีกคนเก็บเศษไม้ให้พ้นทาง เสียงสิ่วจึงดังต่อเนื่องขึ้น ทว่าคนในมุมโถงอีกหลายคนกลับนอนนิ่ง บางคนถึงกับเริ่มกรนทั้งที่เมื่อครู่ยังพลิกตัวไปมา เสี่ยวจู่ซึ่งกำลังเก็บชามกระซิบถาม “เสียงดังเพียงนี้ยังหลับลงอีกหรือเจ้าคะ” หวั่นถงเหลือบมองปลายเท้าที่ขยับหนีแสงตะเกียง “อย่าทัก ประเดี๋ยวเขาต้องกรนให้ดังขึ้นอีก” เสี่ยวจู่รีบก้มหน้า ไหล่สั่นอยู่ครู่หนึ่งก่อนหอบชามออกไปหวั่นถงกลับมานั่งข้างบ
ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ ตอนที่ 89 จัดการเอง
ตอนที่ 89 จัดการเอง “ฮูหยิน ข้าฝากคุณชายสักครู่ได้หรือไม่เจ้าคะ” หลิ่วซูหยารับหลานมาอย่างระมัดระวัง หวั่นถงจึงเดินไปหากองของสด คนทั้งลานขยับหลีกทางให้ทันที หวั่นถงก้มมองมีดในมือแล้วเลิกคิ้วนิดหนึ่ง อยู่จวนมาหลายเดือนยังไม่เคยทำให้ผู้ใดหลีกทางได้พร้อมเพรียงถึงเพียงนี้ ที่แท้ขาดมีดอยู่เล่มเดียว นางนั่งลงบนม้าเตี้ย ทดสอบความคมของมีดก่อนให้เสี่ยวจู่ยกน้ำร้อนมา จัดการลวกไก่แล้วถอนขนอย่างคล่องแคล่ว เสี่ยวจู่ยืนมองตาไม่กะพริบ “มองข้าเช่นนั้นทำไม ข้าถอนขนไก่มิได้จะถอนผมเจ้า” สาวใช้หลุดหัวเราะก่อนรีบเม้มปาก “บ่าวเพียงไม่เคยเห็นท่านทำเจ้าค่ะ” “เช่นนั้นเข้ามาช่วย คราวหน้าจะได้ทำเป็น” เสี่ยวจู่รีบนั่งลงข้างกัน ชิงยวนหุงข้าวเสร็จก็มารับปลาที่นางขอดเกล็ดแล้วไปล้าง หวั่นถงสับไก่เป็นชิ้นพอดีคำ แบ่งปลาสำหรับต้มน้ำแกง ยามเงยหน้าขึ้นยังเห็นคนหลายคนยืนมองอยู่ที่เดิม ที่แท้ถอนขนไก่ไม่ต้องร่ายคาถาก็ทำให้คนตะลึงได้ นางอดยกมุมปากไม่ได้ “ช่วยยกชามออกมาเถิดเจ้าค่ะ น้ำแกงใกล้ได้ที่แล้ว” คราวนี้ทุกคนขยับทันที กลิ่นไก่ผัดขิงลอยคลุ้งจากกระทะ น้ำแกงปลาเดือดอ
ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ ตอนที่ 88 ปล่อยไป
ตอนที่ 88 ปล่อยไป หลังรับร่างแม่ทัพเสิ่นคืนมา คนในตระกูลก็จัดพิธีศพให้อย่างเรียบง่าย โลงไม้ธรรมดาตั้งอยู่หลังเรือน โต๊ะเก่าตัวหนึ่งใช้วางกระถางธูปกับเครื่องเซ่นเพียงเล็กน้อย ญาติที่เหลือสวมผ้าป่านไว้ทุกข์ผลัดกันเข้าคำนับ หลิ่วซูหยาร้องไห้จนแทบไม่มีแรง ฮูหยินผู้เฒ่านั่งอยู่ข้างโลง ลูบฝาไม้ช้า ๆ ราวกับยังมีถ้อยคำที่มิทันได้กล่าวกับบุตรชาย เสิ่นเยี่ยนเหิงคุกเข่าอยู่ตรงนั้นจนธูปหมดดอก หวั่นถงอุ้มรุ่ยเอ๋อร์เข้าคำนับ ชิงยวนช่วยประคองแขนนางไว้ เสี่ยวจู่พาเด็กหญิงทั้งสองเข้ามากราบท่านปู่เป็นครั้งสุดท้าย เมื่อโลงถูกนำไปฝังที่เชิงเขา มีเพียงคนในครอบครัวกับบ่าวที่เหลือเดินตามไปส่ง เสิ่นเยี่ยนเหิงมองดินที่กลบลงบนโลงจนหลุมเต็มก่อนก้มศีรษะคำนับอีกครั้ง ภายในโถงตำหนักบูรพา แสงแดดลอดม่านแพรปักดิ้นทองทอดลงบนพื้นหินขัด กระถางสำริดพ่นควันกำยานบางเบา รัชทายาทประทับอยู่บนตั่งไม้จันทน์แกะลายโดยมีองครักษ์คุกเข่ารออยู่เบื้องล่าง “จะทรงปล่อยเสิ่นเยี่ยนเหิงไปเช่นนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ” รัชทายาททรงวางจอกหยกลง “เสด็จพ่อเพิ่งแสดงพระเมตตา เจ้าจะให้ข้าขัดพระประสงค์หรือ” องครัก
ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ ตอนที่ 87 รับผิดเพียงผู้เดียว
ตอนที่ 87 รับผิดเพียงผู้เดียว หลายวันต่อมา ข่าวจากคุกหลวงก็มาถึงจวนตระกูลเสิ่น แม่ทัพเสิ่นจบชีวิตตนเองแล้ว เขาทิ้งหนังสือที่เขียนด้วยโลหิตไว้ฉบับหนึ่ง ยอมรับว่าเคยได้รับการติดต่อจากฝ่ายกบฏทว่ามิได้ตอบรับหรือร่วมสมคบ ความผิดของเขาคือปกปิดเรื่องนี้ไว้โดยมิได้กราบทูล คนในครอบครัวล้วนไม่มีส่วนรู้เห็น เมื่อฟังจนจบ หลิ่วซูหยาก็ทรุดลงกับพื้น ฮูหยินผู้เฒ่านั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ มือที่กำไม้เท้าสั่นไม่หยุด ราชโองการฉบับสุดท้ายตามมาหลังจากนั้น ฝ่าบาททรงเห็นแก่ความชอบของบรรพบุรุษตระกูลเสิ่น ละเว้นโทษตายแก่คนที่เหลือทว่าให้คืนตราแม่ทัพ ถอดถอนบรรดาศักดิ์และยึดทรัพย์สินทั้งหมดเข้าคลังหลวง พวกนางต้องออกจากจวน บ่าวส่วนใหญ่ถูกนำไปขายทอดตลาด เหลือไว้เพียงไม่กี่คนสำหรับดูแลผู้อาวุโสกับเด็ก อนุจากเรือนต่าง ๆ ถูกเรียกออกมาพบผู้ที่มาติดต่อรับตัวเพื่อแลกเงินประทังชีวิตคนที่เหลือ คหบดีเหล่านั้นเดินเลือกดูอย่างไม่ต้องเกรงใจอีกต่อไป หลิ่วซูหยามองใบหน้าซีดเผือดของพวกนางอยู่นาน “เลือกเถอะว่าอยากไปกับผู้ใด ข้าไม่บังคับให้พวกเจ้าอยู่ลำบากด้วยกัน” สตรีผู้หนึ่งคุกเข่
ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ ตอนที่ 86 เลือกข้าง
ตอนที่ 86 เลือกข้าง ผู้บัญชาการฟังรายงานจนจบก่อนหันกลับมาทางสตรีในลาน “ฝ่าบาททรงเห็นแก่ความดีของบรรพบุรุษตระกูลเสิ่น อนุญาตให้สตรีกับเด็กพักอยู่ในจวนชั่วคราว บุรุษที่เหลือให้นำตัวเข้าคุกหลวงส่วนทรัพย์สินให้ยึดเก็บไว้รอพระวินิจฉัย” เสียงร่ำไห้ดังขึ้นทันที พ่อบ้านกับบ่าวชายถูกแยกออกไป ทหารอีกกลุ่มกระจายเข้าตรวจเรือนต่าง ๆ เสียงประตูถูกผลักกับข้าวของตกแตกดังต่อเนื่อง จิงเจียวถลาไปขวางยามเห็นกล่องเครื่องประดับถูกยกผ่านหน้า “นั่นของมารดาข้า!” ทหารมิได้หยุด หลิ่วซูหยาจึงรั้งแขนสะใภ้ไว้ก่อนจะถูกผลักล้ม หวั่นถงก้มกล่อมบุตร มองหีบผ้าของตนถูกเปิดออกข้างทางเดิน อาภรณ์ถูกเทลงบนพื้นแม้แต่ก้นหีบก็ถูกงัดตรวจ ยามนี้ข้างในว่างเปล่า ชิงยวนขยับเข้ามาใกล้ กระซิบพอให้ได้ยินกันเพียงสองคน “เงินของท่านไม่ถูกพบเจ้าค่ะ บ่าวนำออกไปไว้ข้างนอกหมดแล้ว” หวั่นถงหลับตาลงชั่วครู่ โชคดีที่นางแยกซ่อนเงินไว้ก่อน มิฉะนั้นสิ่งที่เก็บสะสมมาคงถูกขนออกไปพร้อมทรัพย์สินของจวน อย่างน้อยยังมีเงินซื้อข้าวกับยาให้ลูก นางเก็บความโล่งอกไว้โดยมิให้ปรากฏบนสีหน้า ขณะมองหีบอีกห
ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ ตอนที่ 85 ผู้ร้ายตัวจริงคือผู้ใด
ตอนที่ 85 ผู้ร้ายตัวจริงคือผู้ใด “หลักฐานถูกถวายต่อพระพักตร์แล้ว องค์รัชทายาททรงรวบรวมด้วยพระองค์เอง...ฮูหยินผู้เฒ่าอย่าได้ทำให้ข้าลำบากใจเลย” ผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพรตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ฮูหยินผู้เฒ่าชะงัก มือที่วางบนแขนสะใภ้กำแน่นขึ้น ความเงียบปกคลุมลานอยู่ครู่หนึ่งก่อนสายตาของผู้คนจะค่อย ๆ หันมาทางเดียวกัน หวั่นถงรู้ตัวโดยไม่ต้องเงยหน้า นางคือสตรีที่รัชทายาทพระราชทานเข้าจวน “เจ้า…”จิงเจียวมองนางราวกับเพิ่งนึกเรื่องสำคัญขึ้นได้“เป็นเจ้าใช่หรือไม่ที่วางแผนใส่ร้ายตระกูลเสิ่น!”ชิงยวนขยับตัวทันทีทว่าหวั่นถงกดมือที่วางใกล้กันไว้เบา ๆ“ข้ามิได้ทำเรื่องเช่นนั้นเจ้าค่ะ”“ยังจะปฏิเสธอีกหรือ! เจ้าถูกส่งมาจากที่ใด ทุกคนในจวนต่างรู้ดี” เสียงนั้นดังจนรุ่ยเอ๋อร์สะดุ้ง หวั่นถงกระชับผ้าคลุมบุตรแล้วค่อยเงยหน้าขึ้น “การที่ข้าถูกส่งมา มิได้แปลว่าข้าเป็นผู้ทำเรื่องนี้” “เจ้ากินอยู่ในจวนนี้ นายน้อยให้เจ้ามีลูกด้วย ถึงอย่างนั้นก็ยังคิดทำลายเขาหรือ” ถ้อยคำกล่าวหาทำให้หวั่นถงรู้สึกเย็นไปทั้งอก ยังไม่มีผู้ใดถามสักคำว่านางรู้อันใดบ้าง ผู้บัญชาการยังยืนน
ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ ตอนที่ 36 ประทินโฉม
ตอนที่ 36 ประทินโฉมหวั่นถงพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะซื้อของไปด้วยอีกหลายชิ้นจากนั้นนางก็เดินทอดน่องไปตามย่านการค้าที่คลาคล่ำไปด้วยสตรีสูงศักดิ์และหญิงสาวแรกรุ่น นางหยุดแวะที่ร้านประทินโฉมร้านแรกซึ่งเป็นร้านเล็กๆ ที่ตั้งอยู่หัวมุมถนน หลังจากพิจารณาเนื้อชาดในตลับไม้เรียบง่ายอยู่นาน นางก็หันไปสั่งเสี่ยว
ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ ตอนที่ 35 อนุห้า อนุหก
ตอนที่ 35 อนุห้า อนุหก หวั่นถงปรายตามองหญิงสาวทั้งสองที่ยกถาดน้ำชาเข้ามาคารวะหัวใจนางสะดุดเหตุใด…พวกนางจึงดูคล้ายตนเองถึงเพียงนี้อนุห้าชื่อ เชี่ยซูสวมอาภรณ์สีอ่อนเรียบตา ใบหน้าอ่อนหวาน ดวงตาเรียวสงบท่าทางสำรวม นิ่งเงียบให้ความรู้สึกคล้ายสตรีที่ไม่แย่งชิงส่วนอนุหกชื่อ เฉินอวี้หลันร
ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ ตอนที่ 28 เพิ่มพลัง
ตอนที่ 28 เพิ่มพลัง เหอซางแทบจะล้มพับลงกับอาสนะทันทีที่ลับตาคน ท่าทางที่เคยดูสง่างามประดุจเทพเซียนหายวับไปในพริบตา เขารีบคลำคอและบ่าของตัวเองด้วยความหวาดเสียว“ลูกพ่อ! เจ้าเห็นไหม ดาบฟันข้าไม่เข้าจริงๆ!” เขาหันไปบอกเหอฉีด้วยเสียงกระซิบที่สั่นพร่า “นายท่านผู้นั้นเป็นใครกันแน่ ยาที่นาง...
ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ ตอนที่ 27 แสดงงิ้ว
ตอนที่ 27 แสดงงิ้วภายในห้องโถงเก่าของสำนักพรตที่อบอวลไปด้วยกลิ่นธูปและแสงเทียนสลัว เหอซาง นั่งขัดสมาธิอยู่บนอาสนะ ดวงตาหลับพริ้มทันใดนั้น กระแสลมที่นิ่งสนิทกลับวูบไหวผ่านใบหู ความเย็นยะเยือกแล่นวูบขึ้นมาจนขนลุกซู่ ทว่ากลับไม่มีเสียงฝีเท้าหรือเงาใดๆ ปรากฏให้เห็น“นั่งนิ่งไว้... อย่าขยับดวงตา”เสีย
บางทีคุณอาจจะชอบ
เซี่ยชิงหลี ดรุณีเปลี่ยนชะตาพลิกอนาคต
zuey28.9K viewsโทษทีข้าเกิดมาต้องเป็นเมียเอกเท่านั้น
สั่งไม่หยุด127.0K viewsพระชายาของท่านอ๋องธงแดง
กระดิ่งจันทร์461.5K viewsสามีพรานป่ากับภรรยาสามตำลึง
ดอกท้อในสายลม29.5K viewsไหนว่าเกลียดข้า ไยท่านอ๋องไม่ยอมหย่า!
แคลร์ออสติน283 views撤离爱 ลี้ภัยรัก
แป้งหอม486 viewsทะลุมิติมาพร้อมพรวาจาศักดิ์สิทธิ์ชีวิตนี้ข้าจะรวย
ภัสสพิชชา2.3K viewsชายาเคียงบัลลังก์
Selena142 views
