ตอนที่ 3 เสิ่นรุ่ยเหิน

แม่นมหลิวเห็นท่าทีของหวั่นถง สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที นางรีบก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว คุกเข่าลงอย่างนอบน้อมแต่แฝงเจตนาจะกดดัน “อี้เหนียงสี่เจ้าคะ” เสียงนั้นรีบเร่งราวกับกลัวจะเสียการควบคุม “ให้เป็นหน้าที่ของบ่าวเถอะเจ้าค่ะ ท่านยังต้องพักฟื้นร่างกายให้ดี... ถนอมตัวไว้ก่อนนะเจ้าคะ”

หวั่นถงมิได้เงยหน้าขึ้นมอง ปลายนิ้วเรียวสวยยังคงลูบแผ่นหลังเด็กน้อยอย่างเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

“ตอนนี้ข้าอยู่ตรงนี้” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากังวานด้วยอำนาจบางอย่างที่ทำให้คนฟังใจสั่น “เจ้าจะแย่งเขาไปจากมือข้าหรือ?”

แม่นมหลิวสะดุ้งเฮือก รีบก้มหน้าลงจนชิดพื้น “บ่าว... มิกล้าเจ้าค่ะ”

หวั่นถงไม่ใส่ใจต่อท่าทีนั้น นางคลายผ้าห่อตัวออกอย่างเชี่ยวชาญ แม่นมหลิวลอบสังเกตอยู่เงียบๆ ในใจยังคงลำพองว่าตนเองถือไพ่เหนือกว่า อี้เหนียงสี่ผู้นี้ยังเยาว์นัก นี่ก็เป็นบุตรคนแรก ซ้ำร่างกายเพิ่งเจ็บหนักจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด จะมีน้ำนมได้อย่างไร... สุดท้ายเด็กก็ต้องร้องไห้จ้านจนต้องพึ่งพานางอยู่ดี

และเมื่อถึงตอนนั้น นางจะใช้เหตุผลนี้รายงานฮูหยินน้อย เพื่อรับคุณชายสามไปดูแลเสียเอง

แต่แล้ว     ภาพตรงหน้ากลับทำให้แม่นมหลิวต้องขยี้ตา ท่าทางของหวั่นถงดูผ่อนคลายและคล่องแคล่วเกินกว่าจะเป็นแม่มือใหม่ มือนางประคองเด็กน้อยอย่างรู้งาน ปรับท่าทางให้ลูกน้อยเข้าหาอกได้อย่างพอเหมาะพอเจาะ

ไม่นานนัก คุณชายสามที่เคยโยเยก็สงบลงอย่างน่าอัศจรรย์ เด็กน้อยเริ่มดูดนมอย่างสม่ำเสมอพลางซุกตัวเข้าหาความอบอุ่นนั้นอย่างพึงพอใจ

หวั่นถงก้มมองบุตรชาย นัยน์ตาที่เคยแข็งกร้าวพลันอ่อนละมุนลงด้วยความรักสุดหัวใจ มันคือความผูกพันที่ซึมลึกอยู่ในสายเลือด นางแนบหน้าผากลงกับศีรษะเล็กๆ สัมผัสถึงกลิ่นอายของชีวิตใหม่

“เจ้าคือบุตรของข้า...” นางกระซิบแผ่วเบาจนเกือบเลือนหายไปกับสายลม

ความเจ็บปวดและอดีตที่แตกสลายคล้ายจะได้รับการเยียวยาด้วยสัมผัสอุ่นๆ ในอ้อมแขนนี้ “ข้าสัญญา... จะดูแลเจ้าให้ดีที่สุด”

เมื่อเด็กน้อยอิ่มหนำและจมสู่นิทรา หวั่นถงจึงคลี่ยิ้มบางๆ

ก่อนจะส่งเด็กคืนให้แม่นมหลิวด้วยท่าทีสงบ “ดูแลเขาให้ดี อย่าให้คลาดสายตา”

“เจ้าค่ะ” แม่นมหลิวรับเด็กไปอย่างงงงวย แผนการที่เตรียมไว้พังไม่เป็นท่า

ม่านเรือนถูกแหวกออกเบาๆ เสี่ยวจู่ก้าวเข้ามาพร้อมถ้วยกระเบื้องส่งกลิ่นหอมกรุ่น “อี้เหนียงสี่ นี่คือรังนกที่ฮูหยินน้อยสั่งให้บ่าวเตรียมมาให้เจ้าค่ะ”

หวั่นถงเหลือบมองถ้วยนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า นางรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ความเมตตา แต่มันคือการแสดงอำนาจในฐานะฮูหยินเอกเพื่อบอกว่าใครเป็นใหญ่ในจวนนี้ แต่ในตอนนี้... นางไม่จำเป็นต้องรีบเร่งสู้รบ

“ฝากขอบใจฮูหยินน้อยด้วย” นางตอบรับอย่างสุขุม

---

ชายแดนบูรพา

ลมหนาวพัดกรูผ่านค่ายทหารไม่ขาดสาย เสิ่นเยี่ยนเหิงยืนอยู่หน้ากระโจมบัญชาการ ทหารสื่อสารคุกเข่าลงด้านหลังพร้อมยื่นรายงานจากจวนแม่ทัพมาให้ “รองแม่ทัพ มีข่าวจากจวนขอรับ”

เสิ่นเยี่ยนเหิงคลี่สารออกอ่าน ถ้อยความนั้นสั้นกระชับ: ‘อนุสี่คลอดบุตรชายให้เจ้าแล้ว เรื่องในเรือนแม่จัดการเรียบร้อย แต่เด็กผู้นั้น... เจ้าควรเป็นผู้ตั้งชื่อ’

แสงตะเกียงในกระโจมสั่นไหว เสิ่นเยี่ยนเหิงนั่งลงหน้าโต๊ะไม้ เขาหยิบพู่กันขึ้นมาอย่างมั่นคงก่อนจะจดจารอักษรสองตัวลงบนกระดาษ

—รุ่ย— (สิริมงคล) —เหิน— (แผ่ขยายงอกงาม)

“เสิ่นรุ่ยเหิน”

เขาพับกระดาษอย่างเป็นระเบียบแล้วส่งให้ทหารรับใช้ “เร่งส่งกลับจวน” โดยที่ไม่มีคำถามหรือถ้อยความห่วงใยถึงอนุสี่แม้เพียงครึ่งคำ

ยามค่ำคืนที่เรือนจันทร์ฉายตกอยู่ในความเงียบ หวั่นถงยังคงนอนลืมตาอยู่ในความมืด นางไม่ได้วิตกหรือเศร้าหมอง แต่กลับครุ่นคิดวางแผนอย่างเยือกเย็น

นางรู้ดีว่าในจวนแม่ทัพแห่งนี้ ‘บุตรชาย’ คือสิ่งล้ำค่าที่สุด คือรากฐานของอำนาจที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง... และตอนนี้ นางมีโล่กำบังที่แข็งแกร่งที่สุดอยู่ในมือแล้ว