ตอนที่ 3 เสิ่นรุ่ยเหิน

ตอนที่ 3 เสิ่นรุ่ยเหิน

          แม่นมหลิวเห็นท่าทีของหวั่นถง สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที นางรีบก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว คุกเข่าลงอย่างนอบน้อม แต่แฝงความกดดัน

“อี้เหนียงสี่” เสียงนั้นรีบเร่ง “ให้เป็นหน้าที่ของบ่าวเถอะเจ้าค่ะ”

นางเหลือบมองเด็กน้อยในอ้อมแขนหวั่นถงแล้วกดเสียงลงต่ำอย่างระมัดระวัง “ท่านยังไม่ฟื้นดี…”   น้ำเสียงอ่อนลง “ถนอมร่างกายไว้ก่อนนะเจ้าคะ”

หวั่นถงมิได้เงยหน้าขึ้น มือยังคงลูบหลังเด็กน้อยอย่างช้า ๆ

“ตอนนี้ข้าอยู่ตรงนี้” 

นางเอ่ยเสียงเรียบ “เจ้าจะแย่งเขาจากมือข้าหรือ”

          แม่นมหลิวสะดุ้ง รีบคุกเข่าลงทันที “บ่าว…มิกล้าเจ้าค่ะ”

หวั่นถงไม่สนใจ  นางคลายผ้าห่อตัวออกอย่างช้า ๆ

แม่นมหลิวเหลือบมองอยู่เงียบ ๆ  ในใจกลับนิ่งกว่าที่แสดงออก

อี้เหนียงสี่ยังเป็นสาว นี่ก็เป็นบุตรคนแรก

ร่างกายเพิ่งตกเลือดหนักจนเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด

แล้ว…จะมีน้ำนมได้อย่างไร

ต่อให้ตั้งใจพยายามเพียงใด เด็กก็ย่อมต้องร้อง

และในที่สุด—ก็ต้องพึ่งนางอยู่ดี

เมื่อถึงตอนนั้น  เรื่องนี้อาจกลายเป็นเหตุอันเหมาะสม

ให้ฮูหยินน้อยรับคุณชายสามไปดูแล

คิดได้เช่นนั้น แม่นมหลิวจึงค่อย ๆ ถอยออกมารอเวลา

          ท่าทางของหวั่นถงนิ่งมั่น คล้ายผู้ที่เคยให้นมบุตรมาก่อน

จนแม่นมหลิวอดมองด้วยความประหลาดใจไม่ได้

ในแรกเริ่ม ดูราวกับน้ำนมยังไม่หลั่ง

ทว่าเมื่อหวั่นถงประคองเด็กน้อยอย่างใจเย็น ปรับท่าทีอย่างคุ้นเคย

ไม่นานนัก คุณชายสามก็สงบลง

ดูดนมอย่างสม่ำเสมอ ราวกับพึงพอใจในอ้อมแขนนั้น

หวั่นถงก้มมองเด็กชายที่กำลังดูดนมของนาง

นัยน์ตาอ่อนลงด้วยความรักใคร่

เป็นแววตาที่ไม่จำเป็นต้องปกปิด

เพราะมันคือความรู้สึกของมารดาอย่างแท้จริง

หวั่นถงก้มศีรษะลงเล็กน้อย

แนบหน้าผากกับศีรษะเล็กในอ้อมแขน

เสียงลมหายใจของเด็กน้อยอุ่นและสม่ำเสมอ

จังหวะการดูดนมค่อย ๆ สงบลง

ราวกับเขารับรู้ได้ถึงความปลอดภัย

นางกระซิบเบา ๆ  เสียงนั้นแผ่วราวลมหายใจ

“เจ้าคือบุตรชายของข้า…”

ปลายนิ้วลูบเส้นผมอ่อนนุ่มอย่างแผ่วเบา

ความเจ็บ ความสูญเสีย และอดีตที่แตกสลาย

ค่อย ๆ ถูกกลบด้วยความอบอุ่นในอ้อมแขนนี้

“ข้าสัญญา…”

เสียงนางสั่นเพียงน้อย แต่แน่วแน่

“จะดูแลเจ้าให้ดีที่สุด”

หลังจากเด็กน้อยในอ้อมกอดกินอิ่ม ลมหายใจก็ค่อย ๆ สม่ำเสมอ

ดวงตาปิดสนิท หลับไปอย่างรวดเร็วไร้ความกังวล

หวั่นถงจ้องมองใบหน้าเล็กนั้นอยู่นาน

ก่อนจะค่อย ๆ ยื่นส่งเด็กน้อยไปให้แม่นมหลิว

“ดูแลเขาให้ดี”  น้ำเสียงเรียบ

แม่นมหลิวรับเด็กไว้ในอ้อมแขนก้มศีรษะลงอย่างนอบน้อม

“เจ้าค่ะ”

ม่านเรือนถูกแหวกออกเบา ๆ

เสี่ยวจู่ก้าวเข้ามาพร้อมถ้วยกระเบื้องในมือ

กลิ่นหอมอ่อนของรังนกอุ่น ๆ ลอยคลุ้ง

“อี้เหนียงสี่”  เสี่ยวจู่คำนับเล็กน้อย

“นี่คือรังนกที่ฮูหยินน้อยสั่งให้บ่าวเตรียมให้ท่านเจ้าค่ะ”

หวั่นถงเหลือบมองถ้วยนั้น  ดวงตานิ่งสงบ

ไม่ใช่ความเมตตาล้วน ๆ

แต่เป็นการประกาศว่า—นางคือฮูหยินเอก

ชายแดนบูรพา

ลมหนาวพัดกรูผ่านค่ายทหารไม่ขาดสาย  ธงศึกสะบัดดังกรอบแกรบใต้ท้องฟ้าหม่น  เสิ่นเยี่ยนเหิงยืนอยู่หน้ากระโจมบัญชาการ       

ทหารสื่อสารคุกเข่าลงด้านหลัง ยื่นรายงานจากจวนแม่ทัพมาให้

“รองแม่ทัพ มีข่าวจากจวนขอรับ”

เสิ่นเยี่ยนเหิงรับมา  ปลายนิ้วชะงักเพียงครู่ ผนึกนั้นเป็นตราของจวนตระกูลเสิ่น ก่อนจะคลี่ออกอ่าน

ถ้อยคำในสารเรียบง่าย

อนุสี่คลอดบุตรชายให้แก่เจ้า 

เรื่องเรือนหลัง แม่จัดการเรียบร้อยไม่ต้องห่วง

แต่เด็กผู้นั้น…เจ้าควรเป็นผู้ตั้งชื่อ

แสงตะเกียงในกระโจมบัญชาการสั่นไหวตามแรงลมยามค่ำ

เสิ่นเยี่ยนเหิงนั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้ เกราะถูกปลดวางไว้ด้านข้าง

เขาหยิบพู่กันขึ้นแล้ววางลง 

มองอักษรสองตัวนั้นอย่างนิ่งสงบ 

—รุ่ย—สิริมงคล ลางดี  สิ่งที่สวรรค์ประทาน

อักษรถัดมา

—เหิน—แผ่ขยาย งอกงาม สืบต่อไม่สิ้นสุด

รุ่ยเหิน    เสิ่นรุ่ยเหิน

และในจดหมายนั้น ไม่มีถ้อยคำห่วงใย

สักคำเอ่ยถึงอนุสี่แม้แต่น้อย

เขาพับกระดาษอย่างเรียบร้อย 

จากนั้นก็ยื่นให้ทหารรับใช้ข้างกาย “ส่งกลับไปที่จวน”

ในยามค่ำคืนหลังจากทุกคนหลับใหล   เรือนจันทร์ฉายตกอยู่ในความเงียบงันและเสียงลมบาง ๆ ที่ลอดผ่านกรอบหน้าต่างไม้

หวั่นถงยังคงลืมตาอยู่ในความมืด ครุ่นคิดวางแผน

จวนแม่ทัพเสิ่น  หวงแหนบุตรหลานยิ่งกว่าสิ่งใด

บุตรชายของตระกูล คือรากฐานของอำนาจ

คือสายเลือดที่ไม่มีผู้ใดกล้าแตะต้อง