เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 7 ยังไม่ทันได้เตรียมตัว
ปรับปรุงล่าสุด:
2025-12-31 18:23:46ตอนที่ 7 ยังไม่ทันได้เตรียมตัว
ยามเช้า
หวั่นถงอุ้มบุตรชายออกมารับแสงแดดอ่อนหน้าลาน
แสงสีทองสาดต้องแก้มเล็ก ๆ
เด็กน้อยขยับมือเบา ๆ ในอ้อมแขน
สายตาของหวั่นถงกลับจับสังเกตความผิดปกติรอบตัว
บ่าวไพร่ในจวนเดินเข้าออกถี่ขึ้น
มีการขัดถูพื้น ล้างแจกัน เปลี่ยนผ้าม่าน
เสียงพูดคุยแผ่วเบาแต่เร่งรีบ
นางขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามชิงยวนที่ยืนอยู่ข้างกาย
“กำลังจะมีงานอะไรหรือ”
ชิงยวนก้มศีรษะ “เรียนอี้เหนียงสี่ท่านรองแม่ทัพ จะกลับจวนในไม่กี่วันเจ้าค่ะ”
หวั่นถงชะงักไปเล็กน้อย
ปลายนิ้วที่ประคองบุตรชายแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“กลับจวน…”
ชิงยวน จึงรีบเอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงเอาใจ “อีกไม่นานคุณชายสามก็จะได้เจอหน้ากับบิดาแล้วนะเจ้าคะ”
พบหน้า
หวั่นถงก้มมองเด็กน้อยในอ้อมแขน
ริมฝีปากของนางคลี่เป็นรอยยิ้มบาง
เสิ่นเยี่ยนเหิงจะกลับมา สำหรับรุ่ยเอ๋อร์ย่อมเป็นเรื่องดี
ทว่าตอนนี้นางยังไม่ได้เตรียมตัว
สำหรับการเผชิญหน้ากับเสินเยี่ยนเหิง
หวั่นถงลูบหลังบุตรชายเบา ๆ
น้ำเสียงอ่อนลงอย่างที่ชิงยวนไม่ค่อยได้ยิน
“รุ่ยเอ๋อร์ เจ้าคงได้พบหน้าบิดาในไม่ช้าแล้ว”
หวั่นถงก้มมองบุตรชายในอ้อมแขน
ริมฝีปากยังคงแต้มรอยยิ้มอ่อนโยน
ท่าทางสงบนิ่งราวกับไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง
แต่ภายใน
หัวใจของหวั่นถงกลับสั่นไหวอย่างเงียบงัน
ไม่ได้ด้วยเล่ห์ ก็ต้องเอาด้วยกล
ไม่ได้ด้วยกล ก็ต้องเอาด้วยคาถา
หวั่นถงเป็นสตรีที่ถูกสอนสั่งให้นางเชี่ยวชาญมารยาหญิงทุกแขนง นางมีทั้งโฉมงาม รูปกายอร่ามพร้อมความสามารถคาถาอาคมมหาเสน่ห์
อีกทั้งยังให้กำเนิดบุตรชายตัวน้อยแก่สามี
เสิ่นเยี่ยนเหิงจึงไม่อาจหลุดพ้นจากเงื้อมมือของนางได้เด็ดขาด
หวั่นถงยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง พลางเอ่ยกับชิงยวนเบา ๆ ว่า
“เจ้าไปหยิบพิณมาสิ ข้าอยากฝึกเพลงใหม่สักบท”
ชิงยวนยิ้มรับคำ รีบหันกายเข้าไปในห้องด้านใน
แสงแดดยามสายสาดต้องสายพิณเป็นประกายจาง ๆ
หวั่นถงทอดสายตามองอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนปลายนิ้วเรียวจะวางลงบนสายอย่างแผ่วเบา
เสียงแรกดังขึ้นช้า ๆ ราวกับลมหายใจที่เพิ่งตื่นจากความฝัน
ท่วงทำนองอ่อนโยนและทอดยาว
คล้ายหญิงผู้หนึ่งเฝ้ารอคอยบุรุษที่จากไปไกล
วันแล้ววันเล่า นับคืนด้วยความคิดถึง
แต่ไม่เคยเอ่ยปากเรียกร้อง
เสียงพิณเล่าถึงความรักที่สงบ ถึงความห่วงหาอย่างอดกลั้น
ถึงความผูกพันที่ยอมรอ…แม้ไม่รู้ว่าวันใดจะได้พบกันอีก
บ่าวที่ผ่านไปมาเพียงได้ยินไม่กี่ท่อน
ก็เข้าใจทันที—นี่คือเพลงของสตรีที่รอคอยสามี
เสียงพิณลอยออกมาจากเรือนจันทร์ฉาย ท่วงทำนองอ่อนหวาน เนิบนิ่ง ราวกับสายลมยามค่ำที่ค่อย ๆ พัดผ่านหัวใจผู้ฟัง
บ่าวรับใช้ที่เดินผ่านไปมาไม่อาจไม่ชะฝีเท้า
บางคนหยุดยืน บางคนแค่เอียงหูฟัง
แต่สีหน้ากลับเปลี่ยนไปโดยไม่รู้ตัว
“เพลงนี้…” บ่าวหญิงคนหนึ่งเอ่ยเบา ๆ
“ฟังแล้วเหมือนคนคิดถึงใครสักคนจนแทบขาดใจเลยนะ”
อีกคนพยักหน้าเห็นพ้อง “ข้าว่า…อนุสี่คงกำลังคิดถึงท่านรองแม่ทัพมากแน่”
“ก็ไม่แปลก”
เสียงกระซิบดังขึ้นอีก “นายท่านรองไม่อยู่จวนมาหลายเดือน แถมนางพึ่งคลอดบุตรชายย่อมคิดถึงมากกว่าปกติ”
“เสียงพิณเช่นนี้…ไม่ใช่เพลงฝึกธรรมดาแน่”
บ่าวหญิงหัวเราะคิกเบา ๆ
“หากนายท่านรองได้ยิน คงยากจะไม่อ่อนใจ”
เสียงพิณยังคงดำเนินต่อไป หวานลึกรัดรึงหัวใจอย่างแนบเนียน “ดูแล้ว…คราวนี้อนุสี่ต้องกลายเป็นอนุคนโปรดอย่างแน่นอน”
บทล่าสุด
ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ ตอนที่ 36 ประทินโฉม
ตอนที่ 36 ประทินโฉมหวั่นถงพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะซื้อของไปด้วยอีกหลายชิ้นจากนั้นนางก็เดินทอดน่องไปตามย่านการค้าที่คลาคล่ำไปด้วยสตรีสูงศักดิ์และหญิงสาวแรกรุ่น นางหยุดแวะที่ร้านประทินโฉมร้านแรกซึ่งเป็นร้านเล็กๆ ที่ตั้งอยู่หัวมุมถนน หลังจากพิจารณาเนื้อชาดในตลับไม้เรียบง่ายอยู่นาน นางก็หันไปสั่งเสี่ยวจู่ด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย"เอาชาดตลับนี้ห้าตลับ แล้วก็แป้งผัดหน้าอีกสามชุด"เจ้าของร้านตาโตด้วยความคาดไม่ถึง รีบกุลีกุจอห่อของให้นางอย่างรวดเร็ว หวั่นถงจ่ายเงินโดยไม่ต่อรองแม้เพียงอีแปะเดียว ก่อนจะก้าวออกจากร้านไปตลอดทั้งบ่ายนั้น หวั่นถงเข้าออกร้านประทินโฉมร้านแล้วร้านเล่า ไม่ว่าจะเป็นร้านใหญ่โตที่มีชื่อเสียงไปจนถึงร้านแผงลอยริมทาง นางจะหยุดพิจารณาสินค้าอย่างละเอียด สอบถามราคาและส่วนประกอบครู่หนึ่ง จากนั้นก็จบลงด้วยการซื้อของจากทุกร้านในปริมาณที่มากพอสมควร"อนุสี่เจ้าคะ ตอนนี้พวกเราซื้อเกือบจะครบทุกร้านแล้วเจ้าค่ะ " เสี่ยวจู่เอ่ยพลางพยายามประคองห่อของพะรุงพะรังในอ้อมแขนหวั่นถงเพียงยิ้มบางๆ ดวงตาคู่สวยกวาดมองร้านค้าเหล่านั้นราวกับกำลังอ่านหมากรุก เอ่ย "เช่นนั้นก็กลับกันเถอะ” เรือนฟู่หย่า
ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ ตอนที่ 35 อนุห้า อนุหก
ตอนที่ 35 อนุห้า อนุหก หวั่นถงปรายตามองหญิงสาวทั้งสองที่ยกถาดน้ำชาเข้ามาคารวะหัวใจนางสะดุดเหตุใด…พวกนางจึงดูคล้ายตนเองถึงเพียงนี้อนุห้าชื่อ เชี่ยซูสวมอาภรณ์สีอ่อนเรียบตา ใบหน้าอ่อนหวาน ดวงตาเรียวสงบท่าทางสำรวม นิ่งเงียบให้ความรู้สึกคล้ายสตรีที่ไม่แย่งชิงส่วนอนุหกชื่อ เฉินอวี้หลันรูปโฉมอาจมิได้สะดุดตาในแรกเห็นทว่ารอยยิ้มบางที่มุมปาก และแววตาที่นิ่งลึกกลับมีเสน่ห์บางอย่างซ่อนอยู่ เป็นความอ่อนโยนที่ดูไม่อ่อนแอขณะเดียวกัน—เชี่ยซูและเฉินอวี้หลันก็ลอบมองหวั่นถงเช่นกันเมื่อเชี่ยซูและเฉินอวี้หลันคารวะเสร็จ สวี่จิ่นเหยาคลี่ยิ้มบาง เอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร“สองท่านงดงามนัก ฮูหยินเอกช่างเลือกคนได้เหมาะสมจริง ๆ”“ดูแล้ว… ชวนให้รู้สึกคุ้นตาอยู่ไม่น้อย”สายตานางชำเลืองไปทางหวั่นถงเพียงครู่เดียวตู้เหลียนอินยกถ้วยชาขึ้นจิบ เอ่ยเบา ๆ คล้ายพูดกับตนเอง“ในจวนนี้ หากวางตัวให้ถูกที่ ก็ย่อมอยู่อย่างสงบได้”“โดยเฉพาะ… ผู้ที่รู้ว่าควรเงียบเมื่อใด” ถ้อยคำดูอ่อนโยน หากสายตาที่ทอดไปยังหวั่นถงกลับจับจ้องอยู่ชั่วอึดใจซ่งเสวี่ยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ สุภาพสมฐานะกิริยาท่าทางสงบงดงาม ไร้
ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ ตอนที่ 34 เปิดจิต
ตอนที่ 34 เปิดจิตเมื่อเหอซางได้ฟังเงื่อนไขจากปากของชิงยวน เขาก็แทบไม่เสียเวลาไตร่ตรองแม้แต่น้อย รีบพยักหน้าตกลงในทันที ดวงตาที่เคยฉายแววกะล่อนปนหวาดระแวง บัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยความหวังอันแรงกล้า“ข้ายินดีทำตามทุกอย่างที่นางหญิงต้องการ! ขอเพียงได้เป็นศิษย์ และได้เรียนรู้วิชาที่แท้จริง ข้าก็พร้อมจะมอบชีวิตให้”สำหรับเหอซางแล้ว เขาหาได้รู้ซึ้งถึงตัวตนที่แท้จริงของสตรีที่อยู่หลังม่านผู้นั้นไม่ เขาไม่รู้ว่านางเป็นใคร มาจากไหน หรือมีฐานะใดในใต้หล้า เขารู้เพียงว่านางคือ “นายหญิง” ผู้มีอำนาจลึกลับและอาคมเข้มขลังอย่างที่เขาไม่เคยพบเจอมาทั้งชีวิตหัวใจของเหอซางเต้นรัวด้วยความลิงโลด ในที่สุดเขาก็จะได้หลุดพ้นจากคราบนักพรตต้มตุ๋นที่คอยหลอกลวงชาวบ้านไปวันๆ เสียทีชิงยวนยืนนิ่งสงบ ในมือถือ "ผ้ายันต์สาบานตน" ที่หวั่นถงเพิ่งปลุกเสกเสร็จสิ้น อักขระบนผ้านั้นดูราวกับมีชีวิต มันวาวโรจน์เป็นระยะคล้ายจังหวะการหายใจเหอซางคุกเข่าลงเบื้องหน้า หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นปนยำเกรง "ข้าเหอซาง พร้อมรับพันธะสัญญาจากนายหญิงแล้วขอรับ""ดี..." ชิงยวนเอ่ยเสียงเรียบ "เมื่อเจ้าประทับรอยเลือดและกล่าวคำสาบาน ยันต์นี้จะห
ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ ตอนที่ 33 เร่งเพิ่มคน
ตอนที่ 33 เร่งเพิ่มคนหวั่นถงหาได้ใส่ใจเรื่องที่เสิ่นเยี่ยนเหิงจะรับอนุเพิ่มแม้แต่น้อย ในทางกลับกันนางกลับรู้สึกยินดียิ่งนัก ด้วยหวังว่าสตรีเหล่านั้นจะช่วยดึงความสนใจของเขาไปเสีย ให้เขามีเวลาแวะเวียนมาหานางน้อยลงกว่าเดิมนางอุ้มบุตรชายตัวน้อยไว้ในอ้อมอกพลางหยอกล้อด้วยแววตาอ่อนโยน “เจ้าไม่อยากให้แม่แก้แค้นหรือ...นางทำร้ายแม่ก่อน.. นางทำให้มารดาผู้ให้กำเนิดเจ้าต้องสิ้นชีพ”ทารกน้อยส่งเสียงอ้อแอ้พลางขยับตัวไปมา ราวกับจะเข้าใจภาษาและกำลังโต้ตอบกับหวั่นถงเป็นเรื่องเป็นราว นางมองภาพนั้นแล้วคลี่ยิ้มบางนางอุ้มบุตรชายตัวน้อยไว้ในอ้อมอกพลางหยอกล้อด้วยแววตาอ่อนโยน “ไม่อยากให้แม่ผูกเวรผูกกรรมเพิ่มหรือ... ได้ๆ แม่รับปากเจ้าว่าจะไม่เป็นฝ่ายตั้งแง่หาเรื่องนางก่อน แต่ถึงอย่างไรพวกเราก็ต้องเตรียมตัวป้องกันไว้ให้ดี จะประมาทเล่ห์เหลี่ยมคนพรรค์นั้นไม่ได้เด็ดขาด”หลังจากคุยกันได้ไม่กี่ประโยค ทารกน้อยก็ค่อยๆ เคลิ้มหลับไปในอ้อมแขน หวั่นถงระบายยิ้มบาง “คุยกันยังไม่ทันรู้ความ เจ้าก็หลับเสียแล้วหรือ”นางวางบุตรชายลงในเปลอย่างแผ่วเบา ไกวเปลกล่อมอยู่ครู่หนึ่งจนมั่นใจว่าเด็กน้อยหลับสนิท จึงลุกขึ้นเดินออกมาพยักหน
ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ ตอนที่ 32 เลือกส่งๆ
ตอนที่ 32 เลือกส่งๆเมื่อเสิ่นเยี่ยนเหิงก้าวเข้ามาภายในเรือน บรรยากาศดูสงบเงียบและอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของเครื่องหอมชั้นดี หลิ่วซูหยานั่งเอกเขนกอยู่บนตั่งประธานด้วยท่าทางสง่างาม แววตาที่ทอดมองบุตรชายฉายชัดถึงความอ่อนโยนและภาคภูมิใจหลินจิงเจียว นั่งอยู่ด้านข้างเยื้องลงมาเล็กน้อย นางสวมอาภรณ์สีนวลตาใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่ดูอ่อนช้อยและนิ่งสงบประหนึ่งน้ำในสระ นางเก็บงำความรู้สึกที่ว้าวุ่นไว้ภายใต้กิริยาอันไร้ที่ติประดุจภรรยาเอกผู้เพียบพร้อมหลิ่วซูหยาเมื่อเห็นหน้าบุตรชายนางก็คลี่ยิ้มอย่างอ่อนโยนก่อนจะกล่าวทักทาย “เยี่ยนเหิง นั่งลงก่อนเถอะ”เสิ่นเยี่ยนเหิงพยักหน้าเล็กน้อยให้หลินจิงเจียวที่ทำความคารวะอย่างนอบน้อม จากนั้นจึงหันไปทางมารดาพลางเอ่ยถาม“ท่านแม่มีธุระอันใดกับข้าหรือขอรับ”หลิ่วซูหยาส่งสัญญาณให้แม่นมเฉินคลี่ภาพวาดหญิงสาวจำนวนหนึ่งลงบนโต๊ะไม้เบื้องหน้าเขาอย่างเบามือ ภาพแต่ละภาพล้วนเป็นฝีมือช่างวาดชั้นครู บรรจงถ่ายทอดความงามของเหล่าคุณหนูจากตระกูลขุนนางที่มีรูปโฉมงดงามหมดจดและกิริยาท่าทางดูสงบเสงี่ยมนางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ที่แม่เรียกเจ้ามาวันนี้ เพราะอยากให้เจ้าล
ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ ตอนที่ 31 ไม่ร้าย
ตอนที่ 31 ไม่ร้ายเรือนจันทร์ฉายหวั่นถงที่นั่งเอนกายอยู่บนตั่งไม้ โดยมีชิงยวนคอยนวดเฟ้นที่ขาแผ่วเบา มุมปากของนางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ชวนให้คนมองรู้สึกหนาวสั่น นางได้รับรู้ทุกคำพูดที่เกิดขึ้นในเรือนพยาบาลผ่านสายลับของนางเรียบร้อยแล้ว“ความโกรธทำให้คนโง่ลงเสมอ...” หวั่นถงรำพึงพลางหยิบกระจกขึ้นมาดูใบหน้าซีดเซียวของตนเองอีกครั้ง “จิงเจียวกำลังจะทำลายตัวเองด้วยมือของนางเอง ยิ่งนางอาละวาด ยิ่งนางแสดงความหึงหวงหน้ามืดตามัว นายน้อยที่รักความสงบและเกลียดความวุ่นวายย่อมจะยิ่งถอยห่าง...นางกล้าทำร้ายข้า..ข้าไม่ปล่อยนางไปแน่นอน”นางหันไปหาชิงยวน “เจ้าไปกระพือข่าวในเรือนหลักเพิ่มอีกนิด บอกว่านายน้อยชมว่ายามที่ข้าป่วย ข้าดู ‘น่าทะนุถนอม’ กว่ายามปกติเสียอีก ข้าอยากเห็นว่าจิงเจียวจะแสร้งป่วยตามข้า หรือจะบุกมาบีบคอข้าให้ตายไปข้างหนึ่ง”“รับบัญชาเจ้าค่ะนายหญิง”ชิงยวนยิ้มรับด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ไม่แพ้กันเสียงร้องไห้โยเยแผ่วเบาของทารกน้อยดังขึ้นหวั่นถง ที่เมื่อครู่ยังนั่งวางหมากด้วยแววตาเย็นชาพลันเปลี่ยนสีหน้าไปในทันที นางขยับกายลุกขึ้นอย่างแช่มช้าแม้ร่างกายจะยังอ่อนแรงที่ริมหน้าต่าง แสงจันทร์รำไรส
บางทีคุณอาจจะชอบ
