MasukShare
ตอนที่ 7 เสิ่นรุ่ยเหิน 1/3
Tanggal publikasi:
2025-12-31 18:23:46ตอนที่ 7 เสิ่นรุ่ยเหิน 1/3
“หิวแล้ว…ใช่หรือไม่”
หวั่นถงก้มมองทารกน้อยในอ้อมแขน
แน่นอนว่าเขายังพูดไม่ได้ แต่กลับอ้าปากร้องเสียงดังขึ้นกว่าเดิม
หวั่นถงมองใบหน้าเล็กที่แดงก่ำ ก่อนจะพึมพำอย่างจนใจ “รู้แล้ว ๆ ข้าเพียงถามตามมารยาท เจ้าไม่จำเป็นต้องตะโกนตอบถึงเพียงนี้”
เสี่ยวจู่ซึ่งยืนอยู่ข้างเตียงรีบก้มหน้าลง แต่ไหล่กลับสั่นน้อย ๆ คล้ายกำลังกลั้นหัวเราะ
แม่นมหลิวไม่ได้ขบขันด้วย
นางรีบขยับเข้ามาใกล้ ยื่นมือออกหมายจะรับเด็กกลับไป
“อี้เหนียงสี่ ให้บ่าวเถิดเจ้าค่ะ คุณชายคงถึงเวลากินนมแล้ว”
หวั่นถงเงยหน้าขึ้นมองมือที่ยื่นมาตรงหน้า ก่อนจะกระชับอ้อมแขนเข้าหาตัวโดยไม่รู้ตัว
“ข้าจะให้เขากินเอง”
คำตอบสั้น ๆ ทำให้คนทั้งห้องนิ่งไปชั่วขณะ
แม่นมหลิวเป็นคนแรกที่ได้สติ นางรีบก้มศีรษะลง แต่ยังคงเอ่ยด้วยน้ำเสียงนอบน้อม
“อี้เหนียงสี่เพิ่งเสียเลือดไปมาก ร่างกายยังอ่อนแอ อีกทั้ง…”
นางชะงักเล็กน้อย คล้ายเกรงว่าถ้อยคำถัดไปจะทำให้ผู้เป็นนายเสียหน้า
“เกรงว่าน้ำนมอาจยังไม่มาเจ้าค่ะ”
หวั่นถงมองนางนิ่ง
แม่นมหลิวถูกจัดเข้ามาก่อนวันคลอดหลายวัน
เสื้อผ้าของเด็ก เปลนอน และห้องด้านข้างล้วนถูกจัดเตรียมไว้พร้อม ราวกับทุกคนมั่นใจแต่แรกแล้วว่า หลังคลอดบุตร กู้หวั่นถงจะไม่สามารถเลี้ยงลูกด้วยตนเองได้
หรือบางที—
อาจไม่มีผู้ใดคิดว่านางจะมีชีวิตรอดมาถึงวันนี้ด้วยซ้ำ
หวั่นถงเลื่อนสายตามองใบหน้าของแม่นมหลิว
หญิงวัยกลางคนผู้นี้ดูแลเด็กอย่างระมัดระวัง กิริยาไม่พบข้อบกพร่อง หากแต่ความนอบน้อมนั้นมีระยะห่างชัดเจน
หวั่นถงยกมุมปากขึ้นบาง ๆ ‘เตรียมกันพร้อมเพรียงดีจริง’
‘ข้ายังไม่ทันฟื้น ทุกคนก็จัดแบ่งลูกของข้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว’
นางไม่แสดงความคิดเหล่านั้นออกมา เพียงกล่าวอย่างเรียบง่าย
“มีหรือไม่ ลองดูก็รู้”
แม่นมหลิวยังคงลังเล “แต่หากคุณชายกินไม่อิ่ม จะร้องไห้จนเหนื่อยได้นะเจ้าคะ”
หวั่นถงปรายตามองเด็กในอ้อมแขน เจ้าตัวเล็กยังร้องอย่างแข็งขัน ไม่มีทีท่าว่าจะเหนื่อยง่าย ๆ เลยแม้แต่น้อย
“ด้วยเสียงของเขาตอนนี้ ข้าว่าคนที่เหนื่อยก่อนน่าจะเป็นพวกเรามากกว่า”
คราวนี้เสี่ยวจู่กลั้นหัวเราะไม่อยู่จริง ๆ เสียงหลุดออกมาเบา ๆ ก่อนจะรีบเม้มริมฝีปากและก้มหน้าจนแทบชิดอก
แม่นมหลิวมีสีหน้ากระอักกระอ่วน
หวั่นถงไม่สนใจนางอีก เพียงหันไปกล่าวกับสาวใช้
“ช่วยกั้นม่านให้ข้าที”
ชิงยวนรีบขยับเข้ามาช่วยจัดหมอนให้มั่นคงยิ่งขึ้น ส่วนเสี่ยวจู่ลากฉากไม้แกะสลักมากั้นไว้ข้างเตียง
แม่นมหลิวยังคงยืนอยู่ที่เดิม ราวกับไม่แน่ใจว่าควรถอยออกไปหรืออยู่คอยช่วยเหลือ
หวั่นถงเหลือบมองนางแล้วกล่าว
“แม่นมหลิวอยู่เถิด หากข้าทำไม่ถูก เจ้าจะได้ชี้แนะ”
คำพูดนั้นทำให้สีหน้าของอีกฝ่ายผ่อนคลายลงเล็กน้อย
“เจ้าค่ะ”
หวั่นถงค่อย ๆ ปรับท่าอุ้มเด็ก
ร่างกายนี้เพิ่งคลอดบุตรเป็นครั้งแรก แต่ดวงวิญญาณของนางเคยเป็นมารดามาก่อน ความทรงจำเกี่ยวกับการโอบอุ้มและให้นมบุตรยังคงอยู่ในส่วนลึกของหัวใจ
ทว่าความเคยชินของวิญญาณกับความอ่อนแรงของร่างกายกลับเป็นคนละเรื่องกัน
เพียงขยับตัวเล็กน้อย
หน้าท้องก็ปวดร้าวขึ้นมาจนนางต้องสูดลมหายใจลึก
‘เจ้าหนูนี่กินข้าไปเกือบครึ่งชีวิตตั้งแต่เกิด’
‘ยามนี้ยังจะกินต่ออีก’
หวั่นถงก้มมองบุตรชายด้วยสายตาอ่อนโยนปนจนใจ
“เจ้าช่างเลือกมารดาได้คุ้มค่ายิ่งนัก”
เด็กน้อยหยุดร้องไปชั่วครู่ คล้ายกำลังฟัง ก่อนจะแผดเสียงดังขึ้นกว่าเดิม “เจ้าจะโต้แย้งหรือ”
หวั่นถงพึมพำ ก่อนจะค่อย ๆ ประคองศีรษะเล็กเข้ามาใกล้
ในตอนแรก เด็กน้อยยังหาเต้าไม่พบ ใบหน้าเล็กขยับไปมาอย่างร้อนรน แขนข้างหนึ่งหลุดออกจากผ้าห่อ โบกสะเปะสะปะจนมือเล็กปัดถูกปลายคางของนาง
หวั่นถงชะงักไป ก่อนจะมองเจ้าของมือด้วยความประหลาดใจ
“นี่เจ้าตีข้าหรือ”
ชิงยวนซึ่งยืนอยู่หลังฉากรีบเอ่ยแก้แทน
“คุณชายคงไม่ได้ตั้งใจเจ้าค่ะ”
“ข้ารู้”
หวั่นถงตอบเสียงเบา
“เขายังเล็กถึงเพียงนี้ ต่อให้ตั้งใจก็คงตีได้เท่านี้แหละ”
มุมปากของชิงยวนกระตุกขึ้นเล็กน้อย
อี้เหนียงสี่หลังผ่านความตายกลับพูดจาแปลกไปจริง ๆ
แต่แปลกอย่างไรก็มิได้น่ารำคาญ
ตรงกันข้าม
บรรยากาศอึดอัดภายในห้องกลับผ่อนคลายลงโดยไม่รู้ตัว
หวั่นถงค่อย ๆ จัดท่าใหม่อย่างใจเย็น ในที่สุดเด็กน้อยก็พบสิ่งที่ต้องการ ริมฝีปากเล็กดูดแนบลงไปตามสัญชาตญาณ
ทว่าไม่นานเขาก็ผละออก แล้วเริ่มร้องอีกครั้ง
Bab terbaru
ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ ตอนที่ 109 ลึกลับ
ตอนที่ 109 ลึกลับหวั่นถงลอบสำรวจเหล่าศิษย์ผ่านช่องว่างของม่านแพร นางพึงพอใจอย่างยิ่งที่เห็นกระแสจิตและลมปราณของแต่ละคนมีความมั่นคงและบริสุทธิ์ ชายหนุ่มและหญิงสาวเหล่านี้มิใช่เพียงนักพรตที่สวดมนต์ไปวัน ๆ แต่กำลังจะกลายเป็น "แขนขา" ที่ภักดีและทรงพลังที่สุดของนางในช่วงหลายสัปดาห์ที่เสิ่นเยี่ยนเหิงไม่อยู่ หวั่นถงลอบเดินทางมายังสำนักเมฆาเร้นลับด้วยตนเองหลายครั้ง นางมิได้เพียงตรวจดูความเรียบร้อยของกิจการ แต่นางมาเพื่อ “ถ่ายทอดวิชาใหม่” ให้แก่เหอซางและเหล่าศิษย์อย่างจริงจัง“วิชาที่ข้าจะสอนพวกเจ้าในวันนี้ เรียกว่า ‘ค่ายกลเมฆาพรางวิญญาณ’ และ ‘อาคมคุ้มจิต’”หวั่นถงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสงบ ก่อนจะเริ่มอธิบายเคล็ดวิชา “วิชานี้มิได้มีไว้เพื่อเข่นฆ่าหรือรังแกผู้ใด แต่มีไว้เพื่อรวมพลังจิตของพวกเจ้าหลายสิบคนเข้าด้วยกัน สร้างเป็นม่านพลังป้องกันภัยที่ศัตรูไม่อาจมองทะลุ และป้องกันไม่ให้ผู้ใดใช้อาคมมืดมาแทรกแซงหรือสืบหาความลับของพวกเราได้”นางค่อย ๆ เปล่งถ้อยคำบริกรรมคาถาโบราณทีละวรรคอย่างใจเย็น ชี้แนะจังหวะการเดินลมปราณและการเชื่อมโยงจิตสู่ผืนยันต์เหอซางและเหล่าศิษย์ต่างตั้งใจจดจำทุกคำสอนประหนึ่งไข่ม
ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ ตอนที่ 107 หวั่นไหว
ตอนที่ 107 หวั่นไหว“หวั่นถง…” เขาเรียกชื่อนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เจ้าเองก็เพิ่งคลอดบุตร ร่างกายบอบช้ำมามาก ทั้งยังต้องให้นมรุ่ยเหิน… เลิกทำชาดพวกนี้เสียเถิดนะ หรือหากพวกเจ้ายังอยากทำเพื่อมิให้เหงา ข้าก็จะหาเงินมาซื้อที่ดิน ขยายเรือนให้กว้างขวางและจ้างสาวใช้กับคนงานจากข้างนอกเข้ามาช่วยทำงานพวกนี้แทนทั้งหมด เจ้าและทุกคนจะได้ไม่ต้องมานั่งดมควันเตาและเหน็ดเหนื่อยอีกต่อไป”ถ้อยคำเหล่านั้นมิได้เป็นเพียงคำสัญญาเลื่อนลอย แต่มันออกมาจากหัวใจของบุรุษที่สำนึกในหน้าที่ผู้พิทักษ์ครอบครัวอย่างแท้จริงหวั่นถงยืนนิ่งงัน หัวใจของนางกระตุกวูบ ความรู้สึกอบอุ่นสายหนึ่งพลันแล่นพล่านขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอชาติก่อน… นางเคยเป็นหญิงงามที่บุรุษแย่งชิง แต่ความรักที่พวกเขามอบให้กลับเป็นดั่งไฟที่แผดเผา เป็นกรงขังที่เต็มไปด้วยความลุ่มหลงในรูปโฉมและการครอบครอง ไม่มีใครเคยมองเห็นความเหน็ดเหนื่อย ไม่มีใครเคยถามว่านางลำบากเพียงใดและสุดท้ายพวกเขาก็ผลักนางไปสู่ลานประหารอย่างไร้ความปรานีแต่บุรุษตรงหน้านี้… เสิ่นเยี่ยนเหิงที่นางเคยคิดว่าเขาเป็นเพียงแม่ทัพดิบเถื่อนและเย็นชา บุรุษที่นางเคยคิดจะใช้เป็นเพียงเกราะกำบังชั่วครา
ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ ตอนที่ 106 ฟ้าสงบก่อนพายุใหญ่
ตอนที่ 106 ฟ้าสงบก่อนพายุใหญ่ ตลอดหลายเดือนที่ผันผ่าน ชีวิตในเรือนไม้ชานเมืองของตระกูลเสิ่นดำเนินไปอย่างราบรื่นและมั่นคงยิ่งกว่าที่ผู้ใดจะคาดคิดสำนักคุ้มภัยตระกูลเสิ่นของเสิ่นเยี่ยนเหิงมีชื่อเสียงขจรขจายไปไกล พ่อค้าวาณิชจากทั่วทุกสารทิศต่างแย่งชิงกันว่าจ้างขบวนคุ้มกันของอดีตแม่ทัพ เพราะรู้ดีว่าไม่มีโจรป่าหน้าไหนกล้าแตะต้องขบวนสินค้าที่มีคนของเสิ่นเยี่ยนเหิงคุ้มครอง เบี้ยหวัดและค่าตอบแทนหลั่งไหลเข้ามาหล่อเลี้ยงครอบครัวอย่างไม่ขาดสาย เหล่าองครักษ์เก่าและบุรุษในตระกูลมีงานทำและมีศักดิ์ศรีกลับคืนมา ภายในเรือนก็อบอุ่นด้วยเสียงหัวเราะของเสิ่นอวี้เหยาที่ช่วยซ่งเสวี่ยเย็บปักถุงยันต์ ฮูหยินผู้เฒ่าและเสิ่นฮูหยินมีสุขภาพจิตแจ่มใส ไร้ซึ่งความอดอยากยากแค้นดั่งช่วงแรกที่เพิ่งย้ายมาในขณะเดียวกัน ที่สำนักเมฆาเร้นลับบนเนินเขาบูรพา รากฐานขุมกำลังเงียบของหวั่นถงกลับยิ่งแผ่ขยายออกไปอย่างน่าสะพรึงกลัวเหอซางทำหน้าที่เป็นหน้าฉากได้อย่างไร้ที่ติ ยามนี้ศิษย์ที่ผ่านการคัดเลือกและก้าวเข้าสู่การกล่าวคำสัตย์สาบานต่อยันต์วิญญาณของหวั่นถงมีจำนวนเพิ่มขึ้นถึงหลายสิบคน ทุกคนล้วนเป็นผู้มีจิตใจมั่นคง กตัญญ
ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ ตอนที่ 105 จับตาดูต่อไป
ตอนที่ 105 จับตาดูต่อไปองค์รัชทายาททรงผ่อนลมหายพระทัยยาว ทรงวางจอกชาลงบนโต๊ะไม้จันทน์เสียงดัง ‘กึก’ ก่อนจะเอนพระวรกายพิงพนักตั่งมุกอีกครา“เสด็จพ่อทรงจับตาดูข้าอยู่ทุกฝีก้าว…”พระองค์ตรัสด้วยน้ำเสียงที่ลดความเกรี้ยวกราดลง เหลือเพียงความสุขุมลุ่มลึกอันน่าสะพรึงกลัว “พระองค์ให้ความเมตตาแก่เสิ่นเยี่ยนเหิง ก็เพื่อคานอำนาจและทดสอบข้า ข้าไม่ควรบุ่มบ่ามกระทำการใดให้เสียแผนการใหญ่ ตอนนี้พวกเราต้องอยู่นิ่ง ๆ อย่าเพิ่งเคลื่อนไหวเด็ดขาด หากข้าลงมือยามนี้ เสด็จพ่อย่อมมีข้ออ้างเอ่ยปากปกป้องมันและคนที่จะตกเป็นเป้าสายตาในข้อหาโหดเหี้ยมไร้เมตตา ย่อมเป็นตัวข้าเอง”พระหัตถ์ขาวผ่องลูบไล้แหวนหยกมันแพะบนนิ้วโป้งอย่างเชื่องช้า“รอไปก่อน…”ริมพระโอษฐ์บางเฉียบกระตุกยิ้มหยัน เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นพระทัยในกลการเมือง“รอให้เสิ่นเยี่ยนเหิงเป็นฝ่ายขยับก่อน คนอย่างมันเป็นแม่ทัพถืออำนาจมาทั้งชีวิต มีหรือจะยอมก้มหน้าก้มตาแบกไม้คุ้มเกวียนไปจนแก่ตายในกระท่อมซอมซ่อนั่นได้ วันใดที่มันเริ่มทนความต่ำต้อยไม่ไหว วันใดที่มันเริ่มติดต่อรวบรวมกำลังทหารเก่า หรือคิดจะหาทางหวนคืนสู่ราชสำนัก… เมื่อนั้นแหละ คือวันที่ความ
ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ ตอนที่ 104 ไม่ได้ติดต่อ
ตอนที่ 104 ไม่ได้ติดต่อกลิ่นกำยานไม้กฤษณาเนื้อดีคละเคล้ากลิ่นน้ำอบหอมฟุ้ง ลอยอวลอยู่ทั่วโถงพระโอรสแห่งตำหนักบูรพา แสงตะวันยามบ่ายสาดส่องผ่านระแนงไม้แกะสลักลายหงส์ทะยานฟ้า สะท้อนลงบนพื้นหินอ่อนขัดเงาวาววับดุจผิวกระจก เสาไม้จันทน์ต้นมหึมาสลักเสลาด้วยลวดลายปิดทองคำเปลวเปล่งประกายอร่ามตา บ่งบอกถึงอำนาจอันล้นพ้นของผู้เป็นเจ้าของตำหนักบนตั่งมุกตัวกว้าง องค์รัชทายาท ประทับเอนพระวรกายในฉลองพระองค์ผ้าไหมสีครามปักดิ้นทองคำลวดลายสี่กรงเล็บ พระพักตร์หล่อเหลาหมดจด ผิวพรรณขาวเนียนละเอียดประดุจหยกสลัก ดวงเนตรเรียวยาวทอดมองจอกชาในหัตถ์ด้วยความเรียบเฉย ทว่าประกายตาคู่นั้นกลับลึกล้ำ เย็นเยียบ และไร้ก้นบึ้งดั่งบ่อน้ำลึกในฤดูหนาวบุรุษหนุ่มในชุดองครักษ์เสื้อแพรสีเข้มคุกเข่าหมอบนิ่งอยู่เบื้องล่าง รอคอยจังหวะที่ผู้เป็นนายจะเอ่ยปาก“เสิ่นเยี่ยนเหิงเป็นอย่างไรบ้าง”สุรเสียงทุ้มหวานทว่าไร้ความอบอุ่นเอ่ยขึ้นช้า ๆ พระดรรชนีเรียวยาวเคาะขอบจอกหยกเป็นจังหวะเนิบนาบ“ทูลองค์รัชทายาท…” องครักษ์รายงานด้วยน้ำเสียงนอบน้อม “มิได้มีความเคลื่อนไหวติดต่อกับขุนนางเก่าตามที่คาดการณ์ไว้พ่ะย่ะค่ะ บัดนี้เขาพาครอบครัวไปพักอาศั
ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ ตอนที่ 103 ตัดขาดสายใย
ตอนที่ 103 ตัดขาดสายใยฮูหยินผู้เฒ่าถอนหายใจยาว แววตานิ่งสงบดั่งผู้ผ่านโลกมามาก “คนเราหากใจมิได้อยู่ด้วยกันแล้ว รั้งไว้ก็รังแต่จะสร้างความขุ่นเคือง ในเมื่อจิงเจียวและหรูเล่อเลือกเส้นทางที่ตนเห็นว่างดงาม ก็ปล่อยพวกนางไปเถิด”เสิ่นฮูหยินพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น นางหันไปกล่าวกับพ่อบ้านตระกูลหลิน “แจ้งนายท่านหลินไปเถิด เมื่อเยี่ยนเหิงกลับมา ข้าจะเป็นผู้บอกให้เขาเขียนหนังสือหย่าให้ตามธรรมเนียม และนับแต่นี้ไป เสิ่นหรูเล่อจะมิใช่คนของตระกูลเสิ่นอีกต่อไป”จิงเจียวสะอื้นไห้ นางก้มกราบลาฮูหยินผู้เฒ่าและเสิ่นฮูหยินเป็นครั้งสุดท้าย แม้ในใจจะอาลัยรักในตัวสามี แต่ความทะเยอทะยานและอนาคตของบุตรสาวก็บีบให้นางเลือกหันหลังให้เรือนไม้แห่งนี้หรูเล่อเดินตามมารดาขึ้นรถม้าไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองน้องสาวอย่างอวี้เหยาหรือรุ่ยเหินที่อยู่ในห้องด้านใน รถม้าของตระกูลหลินเคลื่อนตัวออกไป ทิ้งไว้เพียงฝุ่นดินจาง ๆ และความเงียบงันในลานเรือนซ่งเสวี่ยโอบกอดอวี้เหยาไว้แนบอก น้ำตาเอ่อคลอเบ้า นางก้มลงกระซิบถามบุตรสาวเบา ๆ “เหยาเอ๋อร์… เจ้าเล่า นึกอยากมีชีวิตที่สุขสบายในตระกูลใหญ่เหมือนพี่สาวเจ้าหรือไม่”อวี้เหยาส่ายหน
ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ ตอนที่ 27 แสดงงิ้ว
ตอนที่ 27 แสดงงิ้วภายในห้องโถงเก่าของสำนักพรตที่อบอวลไปด้วยกลิ่นธูปและแสงเทียนสลัว เหอซาง นั่งขัดสมาธิอยู่บนอาสนะ ดวงตาหลับพริ้มทันใดนั้น กระแสลมที่นิ่งสนิทกลับวูบไหวผ่านใบหู ความเย็นยะเยือกแล่นวูบขึ้นมาจนขนลุกซู่ ทว่ากลับไม่มีเสียงฝีเท้าหรือเงาใดๆ ปรากฏให้เห็น“นั่งนิ่งไว้... อย่าขยับดวงตา”เสีย
ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ ตอนที่ 24 พรายเงา
ตอนที่ 24 พรายเงา ภายในเรือนจันทร์ฉายที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงน้ำชาที่ถูกรินลงถ้วยสลับกับเสียงกระซิบรายงานของ ชิงยวน ที่บัดนี้กลายเป็นมือขวาผู้ภักดีที่สุดของหวั่นถงไปเสียแล้ว“เหอซางและลูกชายกำลังตื่นตระหนกเจ้าค่ะ พวกเขาเห็นอานุภาพยันต์ของท่านด้วยตาตนเองจนเริ่มกลัวว่าท่านจะไม่กลับไปหา ส่วนเงินที่ไ
ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ ตอนที่ 15 ร่วมโต๊ะ
ตอนที่ 15 ร่วมโต๊ะทว่าสำหรับนาง…เพียงสองครั้งของการปรนนิบัติ ก็กลับตั้งครรภ์ได้อย่างง่ายดายหากเอ่ยกันตามตรง วาสนานั้นย่อมไม่น้อยเลยทีเดียวแต่ครานี้เล่า…เมื่อเขากลับมาอีกครั้งนางจะยังมีโอกาสได้เข้าใกล้เขาเช่นเดิมหรือไม่หวั่นถงคิดไตร่ตรองอยู่ในใจอย่างรอบคอบนางเพิ่งคลอดบุตร ร่างกายยังไม่ฟื้นคืน
ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ ตอนที่ 14 ต้อนรับ
ตอนที่ 14 ต้อนรับเสียงรองเท้ากระทบพื้นค่อย ๆ ห่างหายไปตามระเบียงยาวบรรยากาศในห้องยังอบอวลด้วยกลิ่นกำยานเจือความร้อนรุ่มฝู่ผิงยังแต่งกายไม่เรียบร้อย เสื้อคลุมบางบนไหล่เลื่อนหลุดเล็กน้อยนางรีบยกชายแขนขึ้นประคองก่อนจะก้าวออกมาหาชิงยวนริมฝีปากของนางคลี่ยิ้มงดงาม“ทำให้น้องสาวต้องรอ… ข้ารู้สึกผิดยิ่
Anda juga akan menyukai
บันทึกรัก : สามีข้ามีไฝเสน่ห์
เซี่ยวชิงขวาง79.8K Dibacaทะลุมิติมาเป็นภรรยาตัวน้อยของสามีพิการ
หิมะที่ปลิดปลิว97.6K Dibacaลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ
กุหลาบดิน41.7K Dibacaจากสาวน้อยบ้านนาสู่ภรรยาท่านแม่ทัพ (จบ)
ประตูฟ้ายั่งยืน28.9K Dibacaย้อนชะตาหมอยาแม่ลูกอ่อน
จิ๋วโหย่ว741 Dibacaโดนไล่ออกจากบ้านแล้วไงข้าจะใช้เป้ข้ามมิติสร้างสวนปรุงรสให้ดู
พิรุณา87 Dibaca1989 ย้อนเวลากลับมาเป็นนิติเวชสาวหัวใจแกร่ง
หวงตี้ny223 Dibacaเมื่อนางร้ายไม่ต้องการพ่อของลูก
คุณแม่แฝดสาม2.4K Dibaca
