ตอนที่ 7  เสิ่นรุ่ยเหิน  1/3

ตอนที่ 7  เสิ่นรุ่ยเหิน  1/3

“หิวแล้ว…ใช่หรือไม่”

หวั่นถงก้มมองทารกน้อยในอ้อมแขน

แน่นอนว่าเขายังพูดไม่ได้ แต่กลับอ้าปากร้องเสียงดังขึ้นกว่าเดิม

หวั่นถงมองใบหน้าเล็กที่แดงก่ำ ก่อนจะพึมพำอย่างจนใจ “รู้แล้ว ๆ ข้าเพียงถามตามมารยาท เจ้าไม่จำเป็นต้องตะโกนตอบถึงเพียงนี้”

เสี่ยวจู่ซึ่งยืนอยู่ข้างเตียงรีบก้มหน้าลง แต่ไหล่กลับสั่นน้อย ๆ คล้ายกำลังกลั้นหัวเราะ

แม่นมหลิวไม่ได้ขบขันด้วย

นางรีบขยับเข้ามาใกล้ ยื่นมือออกหมายจะรับเด็กกลับไป

“อี้เหนียงสี่ ให้บ่าวเถิดเจ้าค่ะ คุณชายคงถึงเวลากินนมแล้ว”

หวั่นถงเงยหน้าขึ้นมองมือที่ยื่นมาตรงหน้า ก่อนจะกระชับอ้อมแขนเข้าหาตัวโดยไม่รู้ตัว

“ข้าจะให้เขากินเอง”

คำตอบสั้น ๆ ทำให้คนทั้งห้องนิ่งไปชั่วขณะ

แม่นมหลิวเป็นคนแรกที่ได้สติ นางรีบก้มศีรษะลง แต่ยังคงเอ่ยด้วยน้ำเสียงนอบน้อม

“อี้เหนียงสี่เพิ่งเสียเลือดไปมาก ร่างกายยังอ่อนแอ อีกทั้ง…”

นางชะงักเล็กน้อย คล้ายเกรงว่าถ้อยคำถัดไปจะทำให้ผู้เป็นนายเสียหน้า

“เกรงว่าน้ำนมอาจยังไม่มาเจ้าค่ะ”

หวั่นถงมองนางนิ่ง

แม่นมหลิวถูกจัดเข้ามาก่อนวันคลอดหลายวัน

เสื้อผ้าของเด็ก เปลนอน และห้องด้านข้างล้วนถูกจัดเตรียมไว้พร้อม ราวกับทุกคนมั่นใจแต่แรกแล้วว่า หลังคลอดบุตร กู้หวั่นถงจะไม่สามารถเลี้ยงลูกด้วยตนเองได้

หรือบางที—

อาจไม่มีผู้ใดคิดว่านางจะมีชีวิตรอดมาถึงวันนี้ด้วยซ้ำ

หวั่นถงเลื่อนสายตามองใบหน้าของแม่นมหลิว

หญิงวัยกลางคนผู้นี้ดูแลเด็กอย่างระมัดระวัง กิริยาไม่พบข้อบกพร่อง หากแต่ความนอบน้อมนั้นมีระยะห่างชัดเจน

หวั่นถงยกมุมปากขึ้นบาง ๆ  ‘เตรียมกันพร้อมเพรียงดีจริง’

‘ข้ายังไม่ทันฟื้น ทุกคนก็จัดแบ่งลูกของข้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว’

นางไม่แสดงความคิดเหล่านั้นออกมา เพียงกล่าวอย่างเรียบง่าย

“มีหรือไม่ ลองดูก็รู้”

แม่นมหลิวยังคงลังเล  “แต่หากคุณชายกินไม่อิ่ม จะร้องไห้จนเหนื่อยได้นะเจ้าคะ”

หวั่นถงปรายตามองเด็กในอ้อมแขน เจ้าตัวเล็กยังร้องอย่างแข็งขัน ไม่มีทีท่าว่าจะเหนื่อยง่าย ๆ เลยแม้แต่น้อย

“ด้วยเสียงของเขาตอนนี้ ข้าว่าคนที่เหนื่อยก่อนน่าจะเป็นพวกเรามากกว่า”

คราวนี้เสี่ยวจู่กลั้นหัวเราะไม่อยู่จริง ๆ เสียงหลุดออกมาเบา ๆ ก่อนจะรีบเม้มริมฝีปากและก้มหน้าจนแทบชิดอก

แม่นมหลิวมีสีหน้ากระอักกระอ่วน

หวั่นถงไม่สนใจนางอีก เพียงหันไปกล่าวกับสาวใช้

“ช่วยกั้นม่านให้ข้าที”

ชิงยวนรีบขยับเข้ามาช่วยจัดหมอนให้มั่นคงยิ่งขึ้น ส่วนเสี่ยวจู่ลากฉากไม้แกะสลักมากั้นไว้ข้างเตียง

แม่นมหลิวยังคงยืนอยู่ที่เดิม ราวกับไม่แน่ใจว่าควรถอยออกไปหรืออยู่คอยช่วยเหลือ

หวั่นถงเหลือบมองนางแล้วกล่าว

“แม่นมหลิวอยู่เถิด หากข้าทำไม่ถูก เจ้าจะได้ชี้แนะ”

คำพูดนั้นทำให้สีหน้าของอีกฝ่ายผ่อนคลายลงเล็กน้อย

“เจ้าค่ะ”

หวั่นถงค่อย ๆ ปรับท่าอุ้มเด็ก

ร่างกายนี้เพิ่งคลอดบุตรเป็นครั้งแรก แต่ดวงวิญญาณของนางเคยเป็นมารดามาก่อน ความทรงจำเกี่ยวกับการโอบอุ้มและให้นมบุตรยังคงอยู่ในส่วนลึกของหัวใจ

ทว่าความเคยชินของวิญญาณกับความอ่อนแรงของร่างกายกลับเป็นคนละเรื่องกัน

เพียงขยับตัวเล็กน้อย

หน้าท้องก็ปวดร้าวขึ้นมาจนนางต้องสูดลมหายใจลึก

‘เจ้าหนูนี่กินข้าไปเกือบครึ่งชีวิตตั้งแต่เกิด’

‘ยามนี้ยังจะกินต่ออีก’

หวั่นถงก้มมองบุตรชายด้วยสายตาอ่อนโยนปนจนใจ

“เจ้าช่างเลือกมารดาได้คุ้มค่ายิ่งนัก”

เด็กน้อยหยุดร้องไปชั่วครู่ คล้ายกำลังฟัง ก่อนจะแผดเสียงดังขึ้นกว่าเดิม  “เจ้าจะโต้แย้งหรือ”

หวั่นถงพึมพำ ก่อนจะค่อย ๆ ประคองศีรษะเล็กเข้ามาใกล้

ในตอนแรก เด็กน้อยยังหาเต้าไม่พบ ใบหน้าเล็กขยับไปมาอย่างร้อนรน แขนข้างหนึ่งหลุดออกจากผ้าห่อ โบกสะเปะสะปะจนมือเล็กปัดถูกปลายคางของนาง

หวั่นถงชะงักไป ก่อนจะมองเจ้าของมือด้วยความประหลาดใจ

“นี่เจ้าตีข้าหรือ”

ชิงยวนซึ่งยืนอยู่หลังฉากรีบเอ่ยแก้แทน

“คุณชายคงไม่ได้ตั้งใจเจ้าค่ะ”

“ข้ารู้”

หวั่นถงตอบเสียงเบา

“เขายังเล็กถึงเพียงนี้ ต่อให้ตั้งใจก็คงตีได้เท่านี้แหละ”

มุมปากของชิงยวนกระตุกขึ้นเล็กน้อย

อี้เหนียงสี่หลังผ่านความตายกลับพูดจาแปลกไปจริง ๆ

แต่แปลกอย่างไรก็มิได้น่ารำคาญ

ตรงกันข้าม

บรรยากาศอึดอัดภายในห้องกลับผ่อนคลายลงโดยไม่รู้ตัว

หวั่นถงค่อย ๆ จัดท่าใหม่อย่างใจเย็น ในที่สุดเด็กน้อยก็พบสิ่งที่ต้องการ ริมฝีปากเล็กดูดแนบลงไปตามสัญชาตญาณ

ทว่าไม่นานเขาก็ผละออก แล้วเริ่มร้องอีกครั้ง