공유

ตอนที่ 7  เสิ่นรุ่ยเหิน  1/3

last update 게시일: 2025-12-31 18:23:46

ตอนที่ 7  เสิ่นรุ่ยเหิน  1/3

“หิวแล้ว…ใช่หรือไม่”

หวั่นถงก้มมองทารกน้อยในอ้อมแขน

แน่นอนว่าเขายังพูดไม่ได้ แต่กลับอ้าปากร้องเสียงดังขึ้นกว่าเดิม

หวั่นถงมองใบหน้าเล็กที่แดงก่ำ ก่อนจะพึมพำอย่างจนใจ “รู้แล้ว ๆ ข้าเพียงถามตามมารยาท เจ้าไม่จำเป็นต้องตะโกนตอบถึงเพียงนี้”

เสี่ยวจู่ซึ่งยืนอยู่ข้างเตียงรีบก้มหน้าลง แต่ไหล่กลับสั่นน้อย ๆ คล้ายกำลังกลั้นหัวเราะ

แม่นมหลิวไม่ได้ขบขันด้วย

นางรีบขยับเข้ามาใกล้ ยื่นมือออกหมายจะรับเด็กกลับไป

“อี้เหนียงสี่ ให้บ่าวเถิดเจ้าค่ะ คุณชายคงถึงเวลากินนมแล้ว”

หวั่นถงเงยหน้าขึ้นมองมือที่ยื่นมาตรงหน้า ก่อนจะกระชับอ้อมแขนเข้าหาตัวโดยไม่รู้ตัว

“ข้าจะให้เขากินเอง”

คำตอบสั้น ๆ ทำให้คนทั้งห้องนิ่งไปชั่วขณะ

แม่นมหลิวเป็นคนแรกที่ได้สติ นางรีบก้มศีรษะลง แต่ยังคงเอ่ยด้วยน้ำเสียงนอบน้อม

“อี้เหนียงสี่เพิ่งเสียเลือดไปมาก ร่างกายยังอ่อนแอ อีกทั้ง…”

นางชะงักเล็กน้อย คล้ายเกรงว่าถ้อยคำถัดไปจะทำให้ผู้เป็นนายเสียหน้า

“เกรงว่าน้ำนมอาจยังไม่มาเจ้าค่ะ”

หวั่นถงมองนางนิ่ง

แม่นมหลิวถูกจัดเข้ามาก่อนวันคลอดหลายวัน

เสื้อผ้าของเด็ก เปลนอน และห้องด้านข้างล้วนถูกจัดเตรียมไว้พร้อม ราวกับทุกคนมั่นใจแต่แรกแล้วว่า หลังคลอดบุตร กู้หวั่นถงจะไม่สามารถเลี้ยงลูกด้วยตนเองได้

หรือบางที—

อาจไม่มีผู้ใดคิดว่านางจะมีชีวิตรอดมาถึงวันนี้ด้วยซ้ำ

หวั่นถงเลื่อนสายตามองใบหน้าของแม่นมหลิว

หญิงวัยกลางคนผู้นี้ดูแลเด็กอย่างระมัดระวัง กิริยาไม่พบข้อบกพร่อง หากแต่ความนอบน้อมนั้นมีระยะห่างชัดเจน

หวั่นถงยกมุมปากขึ้นบาง ๆ  ‘เตรียมกันพร้อมเพรียงดีจริง’

‘ข้ายังไม่ทันฟื้น ทุกคนก็จัดแบ่งลูกของข้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว’

นางไม่แสดงความคิดเหล่านั้นออกมา เพียงกล่าวอย่างเรียบง่าย

“มีหรือไม่ ลองดูก็รู้”

แม่นมหลิวยังคงลังเล  “แต่หากคุณชายกินไม่อิ่ม จะร้องไห้จนเหนื่อยได้นะเจ้าคะ”

หวั่นถงปรายตามองเด็กในอ้อมแขน เจ้าตัวเล็กยังร้องอย่างแข็งขัน ไม่มีทีท่าว่าจะเหนื่อยง่าย ๆ เลยแม้แต่น้อย

“ด้วยเสียงของเขาตอนนี้ ข้าว่าคนที่เหนื่อยก่อนน่าจะเป็นพวกเรามากกว่า”

คราวนี้เสี่ยวจู่กลั้นหัวเราะไม่อยู่จริง ๆ เสียงหลุดออกมาเบา ๆ ก่อนจะรีบเม้มริมฝีปากและก้มหน้าจนแทบชิดอก

แม่นมหลิวมีสีหน้ากระอักกระอ่วน

หวั่นถงไม่สนใจนางอีก เพียงหันไปกล่าวกับสาวใช้

“ช่วยกั้นม่านให้ข้าที”

ชิงยวนรีบขยับเข้ามาช่วยจัดหมอนให้มั่นคงยิ่งขึ้น ส่วนเสี่ยวจู่ลากฉากไม้แกะสลักมากั้นไว้ข้างเตียง

แม่นมหลิวยังคงยืนอยู่ที่เดิม ราวกับไม่แน่ใจว่าควรถอยออกไปหรืออยู่คอยช่วยเหลือ

หวั่นถงเหลือบมองนางแล้วกล่าว

“แม่นมหลิวอยู่เถิด หากข้าทำไม่ถูก เจ้าจะได้ชี้แนะ”

คำพูดนั้นทำให้สีหน้าของอีกฝ่ายผ่อนคลายลงเล็กน้อย

“เจ้าค่ะ”

หวั่นถงค่อย ๆ ปรับท่าอุ้มเด็ก

ร่างกายนี้เพิ่งคลอดบุตรเป็นครั้งแรก แต่ดวงวิญญาณของนางเคยเป็นมารดามาก่อน ความทรงจำเกี่ยวกับการโอบอุ้มและให้นมบุตรยังคงอยู่ในส่วนลึกของหัวใจ

ทว่าความเคยชินของวิญญาณกับความอ่อนแรงของร่างกายกลับเป็นคนละเรื่องกัน

เพียงขยับตัวเล็กน้อย

หน้าท้องก็ปวดร้าวขึ้นมาจนนางต้องสูดลมหายใจลึก

‘เจ้าหนูนี่กินข้าไปเกือบครึ่งชีวิตตั้งแต่เกิด’

‘ยามนี้ยังจะกินต่ออีก’

หวั่นถงก้มมองบุตรชายด้วยสายตาอ่อนโยนปนจนใจ

“เจ้าช่างเลือกมารดาได้คุ้มค่ายิ่งนัก”

เด็กน้อยหยุดร้องไปชั่วครู่ คล้ายกำลังฟัง ก่อนจะแผดเสียงดังขึ้นกว่าเดิม  “เจ้าจะโต้แย้งหรือ”

หวั่นถงพึมพำ ก่อนจะค่อย ๆ ประคองศีรษะเล็กเข้ามาใกล้

ในตอนแรก เด็กน้อยยังหาเต้าไม่พบ ใบหน้าเล็กขยับไปมาอย่างร้อนรน แขนข้างหนึ่งหลุดออกจากผ้าห่อ โบกสะเปะสะปะจนมือเล็กปัดถูกปลายคางของนาง

หวั่นถงชะงักไป ก่อนจะมองเจ้าของมือด้วยความประหลาดใจ

“นี่เจ้าตีข้าหรือ”

ชิงยวนซึ่งยืนอยู่หลังฉากรีบเอ่ยแก้แทน

“คุณชายคงไม่ได้ตั้งใจเจ้าค่ะ”

“ข้ารู้”

หวั่นถงตอบเสียงเบา

“เขายังเล็กถึงเพียงนี้ ต่อให้ตั้งใจก็คงตีได้เท่านี้แหละ”

มุมปากของชิงยวนกระตุกขึ้นเล็กน้อย

อี้เหนียงสี่หลังผ่านความตายกลับพูดจาแปลกไปจริง ๆ

แต่แปลกอย่างไรก็มิได้น่ารำคาญ

ตรงกันข้าม

บรรยากาศอึดอัดภายในห้องกลับผ่อนคลายลงโดยไม่รู้ตัว

หวั่นถงค่อย ๆ จัดท่าใหม่อย่างใจเย็น ในที่สุดเด็กน้อยก็พบสิ่งที่ต้องการ ริมฝีปากเล็กดูดแนบลงไปตามสัญชาตญาณ

ทว่าไม่นานเขาก็ผละออก แล้วเริ่มร้องอีกครั้ง

이 작품을 무료로 읽으실 수 있습니다
QR 코드를 스캔하여 앱을 다운로드하세요

최신 챕터

  • ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ   ตอนที่ 109 ลึกลับ

    ตอนที่ 109 ลึกลับหวั่นถงลอบสำรวจเหล่าศิษย์ผ่านช่องว่างของม่านแพร นางพึงพอใจอย่างยิ่งที่เห็นกระแสจิตและลมปราณของแต่ละคนมีความมั่นคงและบริสุทธิ์ ชายหนุ่มและหญิงสาวเหล่านี้มิใช่เพียงนักพรตที่สวดมนต์ไปวัน ๆ แต่กำลังจะกลายเป็น "แขนขา" ที่ภักดีและทรงพลังที่สุดของนางในช่วงหลายสัปดาห์ที่เสิ่นเยี่ยนเหิงไม่อยู่ หวั่นถงลอบเดินทางมายังสำนักเมฆาเร้นลับด้วยตนเองหลายครั้ง นางมิได้เพียงตรวจดูความเรียบร้อยของกิจการ แต่นางมาเพื่อ “ถ่ายทอดวิชาใหม่” ให้แก่เหอซางและเหล่าศิษย์อย่างจริงจัง“วิชาที่ข้าจะสอนพวกเจ้าในวันนี้ เรียกว่า ‘ค่ายกลเมฆาพรางวิญญาณ’ และ ‘อาคมคุ้มจิต’”หวั่นถงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสงบ ก่อนจะเริ่มอธิบายเคล็ดวิชา “วิชานี้มิได้มีไว้เพื่อเข่นฆ่าหรือรังแกผู้ใด แต่มีไว้เพื่อรวมพลังจิตของพวกเจ้าหลายสิบคนเข้าด้วยกัน สร้างเป็นม่านพลังป้องกันภัยที่ศัตรูไม่อาจมองทะลุ และป้องกันไม่ให้ผู้ใดใช้อาคมมืดมาแทรกแซงหรือสืบหาความลับของพวกเราได้”นางค่อย ๆ เปล่งถ้อยคำบริกรรมคาถาโบราณทีละวรรคอย่างใจเย็น ชี้แนะจังหวะการเดินลมปราณและการเชื่อมโยงจิตสู่ผืนยันต์เหอซางและเหล่าศิษย์ต่างตั้งใจจดจำทุกคำสอนประหนึ่งไข่ม

  • ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ   ตอนที่ 107 หวั่นไหว

    ตอนที่ 107 หวั่นไหว“หวั่นถง…” เขาเรียกชื่อนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เจ้าเองก็เพิ่งคลอดบุตร ร่างกายบอบช้ำมามาก ทั้งยังต้องให้นมรุ่ยเหิน… เลิกทำชาดพวกนี้เสียเถิดนะ หรือหากพวกเจ้ายังอยากทำเพื่อมิให้เหงา ข้าก็จะหาเงินมาซื้อที่ดิน ขยายเรือนให้กว้างขวางและจ้างสาวใช้กับคนงานจากข้างนอกเข้ามาช่วยทำงานพวกนี้แทนทั้งหมด เจ้าและทุกคนจะได้ไม่ต้องมานั่งดมควันเตาและเหน็ดเหนื่อยอีกต่อไป”ถ้อยคำเหล่านั้นมิได้เป็นเพียงคำสัญญาเลื่อนลอย แต่มันออกมาจากหัวใจของบุรุษที่สำนึกในหน้าที่ผู้พิทักษ์ครอบครัวอย่างแท้จริงหวั่นถงยืนนิ่งงัน หัวใจของนางกระตุกวูบ ความรู้สึกอบอุ่นสายหนึ่งพลันแล่นพล่านขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอชาติก่อน… นางเคยเป็นหญิงงามที่บุรุษแย่งชิง แต่ความรักที่พวกเขามอบให้กลับเป็นดั่งไฟที่แผดเผา เป็นกรงขังที่เต็มไปด้วยความลุ่มหลงในรูปโฉมและการครอบครอง ไม่มีใครเคยมองเห็นความเหน็ดเหนื่อย ไม่มีใครเคยถามว่านางลำบากเพียงใดและสุดท้ายพวกเขาก็ผลักนางไปสู่ลานประหารอย่างไร้ความปรานีแต่บุรุษตรงหน้านี้… เสิ่นเยี่ยนเหิงที่นางเคยคิดว่าเขาเป็นเพียงแม่ทัพดิบเถื่อนและเย็นชา บุรุษที่นางเคยคิดจะใช้เป็นเพียงเกราะกำบังชั่วครา

  • ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ   ตอนที่ 106 ฟ้าสงบก่อนพายุใหญ่

    ตอนที่ 106 ฟ้าสงบก่อนพายุใหญ่ ตลอดหลายเดือนที่ผันผ่าน ชีวิตในเรือนไม้ชานเมืองของตระกูลเสิ่นดำเนินไปอย่างราบรื่นและมั่นคงยิ่งกว่าที่ผู้ใดจะคาดคิดสำนักคุ้มภัยตระกูลเสิ่นของเสิ่นเยี่ยนเหิงมีชื่อเสียงขจรขจายไปไกล พ่อค้าวาณิชจากทั่วทุกสารทิศต่างแย่งชิงกันว่าจ้างขบวนคุ้มกันของอดีตแม่ทัพ เพราะรู้ดีว่าไม่มีโจรป่าหน้าไหนกล้าแตะต้องขบวนสินค้าที่มีคนของเสิ่นเยี่ยนเหิงคุ้มครอง เบี้ยหวัดและค่าตอบแทนหลั่งไหลเข้ามาหล่อเลี้ยงครอบครัวอย่างไม่ขาดสาย เหล่าองครักษ์เก่าและบุรุษในตระกูลมีงานทำและมีศักดิ์ศรีกลับคืนมา ภายในเรือนก็อบอุ่นด้วยเสียงหัวเราะของเสิ่นอวี้เหยาที่ช่วยซ่งเสวี่ยเย็บปักถุงยันต์ ฮูหยินผู้เฒ่าและเสิ่นฮูหยินมีสุขภาพจิตแจ่มใส ไร้ซึ่งความอดอยากยากแค้นดั่งช่วงแรกที่เพิ่งย้ายมาในขณะเดียวกัน ที่สำนักเมฆาเร้นลับบนเนินเขาบูรพา รากฐานขุมกำลังเงียบของหวั่นถงกลับยิ่งแผ่ขยายออกไปอย่างน่าสะพรึงกลัวเหอซางทำหน้าที่เป็นหน้าฉากได้อย่างไร้ที่ติ ยามนี้ศิษย์ที่ผ่านการคัดเลือกและก้าวเข้าสู่การกล่าวคำสัตย์สาบานต่อยันต์วิญญาณของหวั่นถงมีจำนวนเพิ่มขึ้นถึงหลายสิบคน ทุกคนล้วนเป็นผู้มีจิตใจมั่นคง กตัญญ

  • ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ   ตอนที่ 105 จับตาดูต่อไป

    ตอนที่ 105 จับตาดูต่อไปองค์รัชทายาททรงผ่อนลมหายพระทัยยาว ทรงวางจอกชาลงบนโต๊ะไม้จันทน์เสียงดัง ‘กึก’ ก่อนจะเอนพระวรกายพิงพนักตั่งมุกอีกครา“เสด็จพ่อทรงจับตาดูข้าอยู่ทุกฝีก้าว…”พระองค์ตรัสด้วยน้ำเสียงที่ลดความเกรี้ยวกราดลง เหลือเพียงความสุขุมลุ่มลึกอันน่าสะพรึงกลัว “พระองค์ให้ความเมตตาแก่เสิ่นเยี่ยนเหิง ก็เพื่อคานอำนาจและทดสอบข้า ข้าไม่ควรบุ่มบ่ามกระทำการใดให้เสียแผนการใหญ่ ตอนนี้พวกเราต้องอยู่นิ่ง ๆ อย่าเพิ่งเคลื่อนไหวเด็ดขาด หากข้าลงมือยามนี้ เสด็จพ่อย่อมมีข้ออ้างเอ่ยปากปกป้องมันและคนที่จะตกเป็นเป้าสายตาในข้อหาโหดเหี้ยมไร้เมตตา ย่อมเป็นตัวข้าเอง”พระหัตถ์ขาวผ่องลูบไล้แหวนหยกมันแพะบนนิ้วโป้งอย่างเชื่องช้า“รอไปก่อน…”ริมพระโอษฐ์บางเฉียบกระตุกยิ้มหยัน เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นพระทัยในกลการเมือง“รอให้เสิ่นเยี่ยนเหิงเป็นฝ่ายขยับก่อน คนอย่างมันเป็นแม่ทัพถืออำนาจมาทั้งชีวิต มีหรือจะยอมก้มหน้าก้มตาแบกไม้คุ้มเกวียนไปจนแก่ตายในกระท่อมซอมซ่อนั่นได้ วันใดที่มันเริ่มทนความต่ำต้อยไม่ไหว วันใดที่มันเริ่มติดต่อรวบรวมกำลังทหารเก่า หรือคิดจะหาทางหวนคืนสู่ราชสำนัก… เมื่อนั้นแหละ คือวันที่ความ

  • ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ   ตอนที่ 104 ไม่ได้ติดต่อ

    ตอนที่ 104 ไม่ได้ติดต่อกลิ่นกำยานไม้กฤษณาเนื้อดีคละเคล้ากลิ่นน้ำอบหอมฟุ้ง ลอยอวลอยู่ทั่วโถงพระโอรสแห่งตำหนักบูรพา แสงตะวันยามบ่ายสาดส่องผ่านระแนงไม้แกะสลักลายหงส์ทะยานฟ้า สะท้อนลงบนพื้นหินอ่อนขัดเงาวาววับดุจผิวกระจก เสาไม้จันทน์ต้นมหึมาสลักเสลาด้วยลวดลายปิดทองคำเปลวเปล่งประกายอร่ามตา บ่งบอกถึงอำนาจอันล้นพ้นของผู้เป็นเจ้าของตำหนักบนตั่งมุกตัวกว้าง องค์รัชทายาท ประทับเอนพระวรกายในฉลองพระองค์ผ้าไหมสีครามปักดิ้นทองคำลวดลายสี่กรงเล็บ พระพักตร์หล่อเหลาหมดจด ผิวพรรณขาวเนียนละเอียดประดุจหยกสลัก ดวงเนตรเรียวยาวทอดมองจอกชาในหัตถ์ด้วยความเรียบเฉย ทว่าประกายตาคู่นั้นกลับลึกล้ำ เย็นเยียบ และไร้ก้นบึ้งดั่งบ่อน้ำลึกในฤดูหนาวบุรุษหนุ่มในชุดองครักษ์เสื้อแพรสีเข้มคุกเข่าหมอบนิ่งอยู่เบื้องล่าง รอคอยจังหวะที่ผู้เป็นนายจะเอ่ยปาก“เสิ่นเยี่ยนเหิงเป็นอย่างไรบ้าง”สุรเสียงทุ้มหวานทว่าไร้ความอบอุ่นเอ่ยขึ้นช้า ๆ พระดรรชนีเรียวยาวเคาะขอบจอกหยกเป็นจังหวะเนิบนาบ“ทูลองค์รัชทายาท…” องครักษ์รายงานด้วยน้ำเสียงนอบน้อม “มิได้มีความเคลื่อนไหวติดต่อกับขุนนางเก่าตามที่คาดการณ์ไว้พ่ะย่ะค่ะ บัดนี้เขาพาครอบครัวไปพักอาศั

  • ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ   ตอนที่ 103 ตัดขาดสายใย

    ตอนที่ 103 ตัดขาดสายใยฮูหยินผู้เฒ่าถอนหายใจยาว แววตานิ่งสงบดั่งผู้ผ่านโลกมามาก “คนเราหากใจมิได้อยู่ด้วยกันแล้ว รั้งไว้ก็รังแต่จะสร้างความขุ่นเคือง ในเมื่อจิงเจียวและหรูเล่อเลือกเส้นทางที่ตนเห็นว่างดงาม ก็ปล่อยพวกนางไปเถิด”เสิ่นฮูหยินพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น นางหันไปกล่าวกับพ่อบ้านตระกูลหลิน “แจ้งนายท่านหลินไปเถิด เมื่อเยี่ยนเหิงกลับมา ข้าจะเป็นผู้บอกให้เขาเขียนหนังสือหย่าให้ตามธรรมเนียม และนับแต่นี้ไป เสิ่นหรูเล่อจะมิใช่คนของตระกูลเสิ่นอีกต่อไป”จิงเจียวสะอื้นไห้ นางก้มกราบลาฮูหยินผู้เฒ่าและเสิ่นฮูหยินเป็นครั้งสุดท้าย แม้ในใจจะอาลัยรักในตัวสามี แต่ความทะเยอทะยานและอนาคตของบุตรสาวก็บีบให้นางเลือกหันหลังให้เรือนไม้แห่งนี้หรูเล่อเดินตามมารดาขึ้นรถม้าไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองน้องสาวอย่างอวี้เหยาหรือรุ่ยเหินที่อยู่ในห้องด้านใน รถม้าของตระกูลหลินเคลื่อนตัวออกไป ทิ้งไว้เพียงฝุ่นดินจาง ๆ และความเงียบงันในลานเรือนซ่งเสวี่ยโอบกอดอวี้เหยาไว้แนบอก น้ำตาเอ่อคลอเบ้า นางก้มลงกระซิบถามบุตรสาวเบา ๆ “เหยาเอ๋อร์… เจ้าเล่า นึกอยากมีชีวิตที่สุขสบายในตระกูลใหญ่เหมือนพี่สาวเจ้าหรือไม่”อวี้เหยาส่ายหน

  • ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ   ตอนที่ 6 ยินดี

    หวั่นถงใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับบุตรชาย วันคืนผ่านไปอย่างเงียบสงบ นางแทบไม่สนใจสิ่งใดนอกจากลมหายใจเล็ก ๆ ในอ้อมแขนที่เปรียบเสมือนแก้วตาดวงใจเพียงหนึ่งเดียวไม่กี่วันต่อมา สารจากชายแดนก็มาถึงเรือนจันทร์ฉายนามของคุณชายสามถูกเขียนด้วยลายมืออันหนักแน่นและทรงพลังบนกระดาษเนื้อดี"เสิ่นรุ่ยเหิน"หวั่นถงอ่านช

  • ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ   ตอนที่ 5 เริ่มรุก

    หวั่นถงพักฟื้นอยู่หลายวันจนไอแห่งไสยเวทแทรกซึมสมานร่างกายจนเข้าที่ เมื่อความเจ็บปวดจางหาย นางก็ไม่คิดจะแสร้งนอนซมเป็นผักต้มให้เสียเวลา หญิงสาวลุกขึ้นยืนบิดกายไล่ความเมื่อยขบ ท่วงท่ากระฉับกระเฉงผิดกับสตรีที่เพิ่งผ่านความเป็นความตายมาหมาด ๆเมื่อไร้ความเจ็บปวดที่คอยเหนี่ยวรั้ง ใจของนางก็คล้ายจะโบยบินต

  • ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ   ตอนที่ 4 คำเตือน

    ในยามค่ำคืนหลังจากทุกคนหลับใหล เรือนจันทร์ฉายตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงลมบาง ๆ ที่ลอดผ่านกรอบหน้าต่างไม้เข้ามา หวั่นถงยังคงลืมตาอยู่ในความมืด ครุ่นคิดวางแผนอย่างเยือกเย็นนางรู้ดีว่าจวนแม่ทัพเสิ่นหวงแหนบุตรหลานยิ่งกว่าสิ่งใด บุตรชายของตระกูลคือรากฐานของอำนาจ คือสายเลือดที่ไม่มีผู้ใดกล้าแตะต้อ

  • ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ   ตอนที่ 3 เสิ่นรุ่ยเหิน

    แม่นมหลิวเห็นท่าทีของหวั่นถง สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที นางรีบก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว คุกเข่าลงอย่างนอบน้อมแต่แฝงเจตนาจะกดดัน “อี้เหนียงสี่เจ้าคะ” เสียงนั้นรีบเร่งราวกับกลัวจะเสียการควบคุม “ให้เป็นหน้าที่ของบ่าวเถอะเจ้าค่ะ ท่านยังต้องพักฟื้นร่างกายให้ดี... ถนอมตัวไว้ก่อนนะเจ้าคะ”หวั่นถงมิได้เงยหน้าขึ้นมอง

더보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status