ตอนที่ 8 สาริกาลิ้นทอง

ตอนที่ 8 สาริกาลิ้นทอง

ในจังหวะนั้นเอง  อนุซ่งเสวี่ยก็ก้าวเข้ามาจากทางเดินด้านนอก

นางคืออนุคนแรกของเสิ่นเยี่ยนเหิง

และเป็นหลานสาวของ หลิ่วซูหยาทำให้ฐานะซ่งเสวี่ยในจวนแทบไม่ต่างจากฮูหยินเอก

ในมือของนางจูงเด็กหญิงตัวน้อย

คุณหนูรอง เสิ่นอวี้เหยา ใบหน้าจิ้มลิ้ม ผิวขาวผ่อง ดวงตาใสบริสุทธิ์

ซ่งเสวี่ยหยุดยืนฟังเสียงพิณอยู่ครู่หนึ่ง

สายตาเรียบนิ่ง มิได้เผยอารมณ์ก่อนจะคลี่ยิ้มบาง ๆ แล้วก้าวเข้ามา

หวั่นถงรีบลุกขึ้น ย่อกายคารวะอย่างงดงาม

“ซ่งอี้เหนียง...คุณหนูรอง”

ซ่งเสวี่ยพยักหน้ารับ น้ำเสียงอ่อนโยน แต่แฝงอำนาจโดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ยให้มาก “เสียงพิณของเจ้า…ฟังแล้วชวนให้คนคิดถึงใครสักคน”

ซ่งเสวี่ยก้มลงมองเด็กหญิงข้างกาย  แล้วเอ่ยต่อด้วยท่าทีเป็นกันเอง

“ข้าพาเหยาเอ๋อร์มาเยี่ยมน้องชาย”

เสิ่นอวี้เหยามองเข้าไปในเรือน ดวงตาเป็นประกายใส

“นั่นคือน้องชายของข้าหรือเจ้าคะ”

หวั่นถงยิ้มรับ รอยยิ้มอ่อนโยนตามมารยาท

แต่แววตานั้นนิ่งสงบ ราวกับผืนน้ำลึก

“ใช่เจ้าค่ะ คุณหนูรอง”

ภายใต้บรรยากาศที่ดูสุภาพอ่อนหวาน

หวั่นถงกลับรู้ดี—นี่คือมารยาทที่แสดงออกมาเพื่อให้คนดูเท่านั้น

ในขณะที่ทั้งสองสนทนากันอย่างอ่อนโยน หวั่นถงเอื้อมมือไปหยิบตลับขี้ผึ้งทาปากเล็ก ๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งตลับนั้นทำจากงาช้างแกะสลักลายดอกบัวอ่อนช้อย ฝาปิดประดับมุกเม็ดเล็กเรียงเป็นกลีบดอกไม้

นางเปิดตลับออก เผยให้เห็นขี้ผึ้งสีชมพูอ่อนหวานราวกลีบดอกซากุระแรกแย้ม เนื้อขี้ผึ้งเนียนละเอียด กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ป่าและน้ำผึ้งลอยฟุ้ง

“ข้าทำมันขึ้นเองค่ะ” หวั่นถงกล่าวเสียงนุ่ม “ใช้กลีบดอกเหมยแดงที่เก็บในยามเช้า ผสมกับขี้ผึ้งบริสุทธิ์จากรังผึ้งป่า แล้วเติมน้ำมันเมล็ดทับทิมกับน้ำมันดอกไม้หอมอีกเล็กน้อย”

นางยกตลับขึ้นเล็กน้อยให้เสิ่นอวี้เหยาเห็นชัด ก่อนจะยิ้มบาง ๆ แล้วกล่าวต่อเสียงเบาเหมือนกระซิบ

ข้าขอเกลาถ้อยคำให้ละมุน สุภาพ แต่แฝงนัยถ่อมตนอย่างมีชั้นเชิงนะคะ

“ข้ารู้ดีว่าสิ่งดีงามใด ๆ คุณหนูรองย่อมมีพร้อมอยู่แล้ว”

หวั่นถงเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน สายตานอบน้อม  “ของชิ้นนี้ ข้าจึงตั้งใจทำด้วยตนเอง เพียงหวังให้คุณหนูรองได้ลองใช้เล่น ๆ  หากมิได้ถูกใจ ก็ขออย่าได้ถือสา…นับเป็นน้ำใจเล็กน้อยจากข้าเถิดเจ้าค่ะ”

ขณะที่นางพูดเช่นนั้น ในใจหวั่นถงกำลังท่องวาจาสาริกาลิ้นทองที่เรียนรู้มาจากตำราลับโบราณอย่างแผ่วเบา

และคาถานั้นยังถูกหล่อหลอมลงในขี้ผึ้งตั้งแต่ตอนที่ยังร้อนอยู่ เพื่อให้นางผู้ใดที่ใช้ จะมีวาจาไพเราะชวนให้หลงใหล ปากหวานราวน้ำผึ้งและมี

นางยื่นตลับนั้นให้เสิ่นอวี้เหยาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน แต่แววตากลับซ่อนเล่ห์ไว้ลึกสุดใจ 

คุณหนูรองยังเป็นเด็กสาววัยเยาว์

จิตใจบริสุทธิ์ ไร้เกราะป้องกัน

ย่อมเป็นผู้ที่รับคาถาได้ง่ายดายนัก

หวั่นถงมั่นใจว่า  เสิ่นอวี้เหยาย่อมหยิบสิ่งนี้ไปใช้

และเมื่อวันหนึ่งนางรู้สึกว่า คำพูดของตนช่างไพเราะขึ้นจริง ๆ

เมื่อนั้น…ของชิ้นเล็ก ๆ นี้จะกลายเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้

เมื่อของได้ผล เงินย่อมมา

หวั่นถงหัวเราะในใจ

—มีเงิน ต่อให้จ้างผีมาช่วยโม้แป้งก็ยังได้—

สิ่งแรกที่นางต้องทำ  คือ หาเงิน

เช้าวันต่อมา

แสงอรุณสาดผ่านบานหน้าต่างเรือนเล็กอย่างอ่อนโยน เสิ่นอวี้เหยา กำลังเตรียมตัวไปยังสำนักศึกษา

นางนั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลือง  ปล่อยให้สาวใช้จัดการเรือนผม

ขณะสายตากลับเหม่อลอยอย่างประหลาด

ราวกับจิตใจถูกดึงไปไกลกว่าที่ตนเองรับรู้

มือเรียวหยุดค้างอยู่ครู่หนึ่ง  ก่อนจะเอื้อมไปยังตลับเล็กสีเรียบที่วางอยู่มุมโต๊ะ  โดยไม่รู้ตัว

ตลับขี้ผึ้งนั้น เปิดออกอย่างแผ่วเบา  กลิ่นหอมอ่อนจางลอยขึ้นมาแตะปลายจมูก

อวี้เหยาหยิบขี้ผึ้งขึ้นมาแตะปลายนิ้วเพียงเล็กน้อย  แล้วค่อย ๆ ทาลงบนริมฝีปากบางอย่างเคยชิน        

“แปลกนัก…” นางพึมพำเบา ๆ กับเงาสะท้อนในกระจก

รู้สึกเพียงว่าตนเองดูสดใสขึ้น