ตอนที่ 8 สาริกาลิ้นทอง

ในจังหวะนั้นเอง อนุซ่งเสวี่ย ก็ก้าวเข้ามาจากทางเดินด้านนอก นางคืออนุคนแรกของเสิ่นเยี่ยนเหิง และด้วยศักดิ์ที่เป็นถึงหลานสาวแท้ๆ ของหลิ่วซูหยา ทำให้ฐานะของนางในจวนแทบไม่ต่างจากฮูหยินเอก มือเรียวของนางจูงเด็กหญิงตัวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มผิวขาวผ่องดั่งหยดน้ำค้าง... คุณหนูรอง เสิ่นอวี้เหยา

ซ่งเสวี่ยหยุดยืนฟังเสียงพิณอยู่ครู่หนึ่ง สายตาเรียบนิ่งมิได้เผยอารมณ์ ก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆ แล้วก้าวเข้ามาอย่างสง่างาม หวั่นถงรีบลุกขึ้นย่อกายคารวะอย่างอ่อนช้อยทันที

“ซ่งอี้เหนียง... คุณหนูรอง”

ซ่งเสวี่ยพยักหน้ารับ น้ำเสียงอ่อนโยนทว่าแฝงอำนาจโดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ย “เสียงพิณของเจ้า... ฟังแล้วชวนให้คนคำนึงหาใครสักคนนัก” นางก้มมองเด็กหญิงข้างกายแล้วเอ่ยต่อด้วยท่าทีเป็นกันเอง “ข้าพาเหยาเอ๋อร์มาเยี่ยมน้องชายเสียหน่อย”

เสิ่นอวี้เหยามองเข้าไปในเรือนจันทร์ฉายด้วยดวงตาเป็นประกาย “นั่นคือน้องชายของข้าหรือเจ้าคะ?”

หวั่นถงยิ้มรับด้วยความเอ็นดูตามมารยาท ทว่าแววตานั้นกลับนิ่งสงบดุจผืนน้ำลึกที่ไร้ก้น “ใช่เจ้าค่ะคุณหนูรอง”

ภายใต้บรรยากาศที่ดูสุภาพอ่อนหวาน หวั่นถงรู้ดีว่านี่คือมารยาทเรือนหลังที่แสดงออกมาให้คนนอกดูเท่านั้น ในขณะที่ทั้งสองสนทนากัน 

หากจะลองวิชา... ก็ต้องเริ่มจากผู้ที่จิตใจบริสุทธิ์และเกราะกำบังจิตยังเบาบางที่สุด’

สายตาของหวั่นถงเลื่อนไปหยุดที่เด็กหญิงตัวน้อยตรงหน้า หญิงสาวเอื้อมมือไปหยิบตลับงาช้างลายดอกบัวอ่อนช้อยบนโต๊ะเครื่องแป้ง เปิดออกเผยให้เห็นขี้ผึ้งสีชมพูระเรื่อส่งกลิ่นหอมน้ำผึ้งป่าอบอวล

“ข้าทำมันขึ้นเองเจ้าค่ะ” หวั่นถงกล่าวเสียงนุ่ม “ใช้กลีบดอกเหมยแดงที่เก็บในยามเช้าตรู่ ผสมขี้ผึ้งบริสุทธิ์จากรังผึ้งป่า เติมน้ำมันเมล็ดทับทิมและน้ำมันดอกไม้หอมลงไปเล็กน้อย”

นางยกตลับขึ้นให้เสิ่นอวี้เหยาเห็นชัด ก่อนจะยิ้มบางๆ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มละมุนถ่อมตน

“ข้ารู้ดีว่าสิ่งดีงามใดๆ คุณหนูรองย่อมมีพร้อมอยู่แล้ว ของชิ้นนี้ข้าจึงตั้งใจทำด้วยตนเอง เพียงหวังให้คุณหนูรองได้ลองใช้เล่นๆ หากมิถูกใจก็ขออย่าได้ถือสา... นับเป็นน้ำใจเล็กน้อยจากข้าเถิดเจ้าค่ะ”

ขณะที่เอื้อนเอ่ย ภายในใจของหวั่นถงกลับร่ายมนตราสาริกาลิ้นทองที่สืบทอดมาจากตำราลับโบราณอย่างแผ่วเบา คาถานั้นถูกหล่อหลอมลงในขี้ผึ้งตั้งแต่ยามยังร้อนระอุ เพื่อให้ผู้ใดที่ใช้จะมีวาจาไพเราะจับจิต ปากหวานราวน้ำผึ้ง เป็นที่รักใคร่เอ็นดูแก่ผู้ที่ได้สนทนาด้วย

นางยื่นตลับนั้นให้เด็กหญิงด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ทว่าแววตากลับซ่อนแผนการไว้ลึกสุดใจ คุณหนูรองยังเยาว์วัย จิตใจบริสุทธิ์ไร้เกราะป้องกัน ย่อมรับพลังจากคาถาได้ง่ายดายนัก หวั่นถงมั่นใจว่านางต้องหยิบไปใช้แน่นอน... และเมื่อวันหนึ่งที่อวี้เหยารู้สึกว่าคำพูดของตนช่างไพเราะและได้รับความเมตตามากขึ้น เมื่อนั้นขี้ผึ้งตลับเล็กนี้จะกลายเป็นสิ่งที่นางขาดไม่ได้

เมื่อของได้ผล เงินทองย่อมไหลมา... หวั่นถงหัวเราะเย็นในใจ โบราณว่าไว้ มีเงินต่อให้จ้างผีมาช่วยโม่แป้งก็ยังทำได้ สิ่งแรกที่นางต้องสร้างในจวนแห่งนี้ คือรากฐานของ "อำนาจเงิน"

เช้าวันต่อมา

แสงอรุณสาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้ฉลุลายของเรือนเล็ก เสิ่นอวี้เหยานั่งนิ่งอยู่หน้ากระจกทองเหลืองบานใหญ่ ปล่อยให้สาวใช้คนสนิทช่วยจัดแต่งเรือนผมอย่างประณีต

“วันนี้คุณหนูดูสดใสกว่าทุกวันเลยนะเจ้าคะ” สาวใช้เอ่ยชมพลางบรรจงเสียบปิ่นมุกเข้ากับมวยผม

ทว่าอวี้เหยาคล้ายไม่ได้ยินคำเหล่านั้น สายตาของเด็กหญิงกลับจดจ้องไปยังตลับงาช้างลายดอกบัวที่วางเด่นอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง มือเรียวเล็กเอื้อมไปหยิบมันขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ราวกับมีแรงดึงดูดที่มองไม่เห็นกระตุ้นให้จิตใจฝักใฝ่

กริ๊ก...

ฝาตลับถูกเปิดออกช้าๆ กลิ่นหอมละมุนของน้ำผึ้งป่าและมวลบุปผาลอยแตะจมูก ชวนให้เคลิบเคลิ้มอย่างบอกไม่ถูก อวี้เหยาใช้ปลายนิ้วแตะเนื้อขี้ผึ้งสีชมพูระเรื่อเพียงบางเบา แล้วค่อยๆ ทาลงบนริมฝีปากที่เพิ่งตื่นจากการนอนหลับ

“แปลกนัก...” นางพึมพำกับเงาสะท้อนในกระจก รู้สึกเพียงว่าริมฝีปากของตนดูอิ่มเอิบและสดใสขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ ความมั่นใจบางอย่างแผ่ซ่านไปทั่วร่างจนสาวใช้ที่ยืนอยู่ข้างๆ ยังสัมผัสได้

“คุณหนูไปที่รถม้าเถิดเจ้าค่ะ เดี๋ยวจะสายเอาได้”

อวี้เหยาลุกขึ้นแล้วหมุนกายก้าวออกจากเรือน ทันทีที่นางข้ามธรณีประตูและเอ่ยคำทักทายเหล่าบ่าวไพร่ที่กำลังกวาดลานเรือนอยู่นั้น วาจาที่เคยราบเรียบธรรมดากลับกังวานใสและนุ่มนวลชวนฟังเป็นพิเศษ จนบรรดาบ่าวต่างพากันชะงักมือ พลางก้มศีรษะลงต่ำและมองตามด้วยความเอ็นดูที่ลึกซึ้งกว่าปกติ

“คุณหนูรองวาจาไพเราะปานน้ำผึ้ง ฟังแล้วเย็นใจจริง ๆ” เสียงกระซิบกระซาบไล่หลังมาอย่างไม่ขาดสาย

ไกลออกไปในมุมมืดของเรือนจันทร์ฉาย หวั่นถงยืนพิงกรอบหน้าต่าง ลอบมองภาพความสำเร็จนั้นด้วยแววตาพราวระยับ นางคลี่ยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะพลางนึกในใจ

‘ได้ผล... คาถาข้ายังขลังเหมือนเดิม!’