ตอนที่ 8  เสิ่นรุ่ยเหิน  2/3

ตอนที่ 8  เสิ่นรุ่ยเหิน  2/3

แม่นมหลิวที่เฝ้ามองอยู่รีบกล่าว “เห็นหรือไม่เจ้าคะ น้ำนมของอี้เหนียงอาจยังไม่มา คุณชายกำลังหิว ให้บ่าวพาไปเถิดเจ้าค่ะ”

น้ำเสียงของนางไม่ถึงกับดูแคลน แต่กลับแฝงความมั่นใจว่าผลลัพธ์เป็นไปตามที่ตนคาดไว้

หวั่นถงมิได้ส่งเด็กคืนให้

นางเพียงหลับตาลงชั่วครู่ ตั้งสติฟังร่างกายตนเอง

ร่างนี้เสียเลือดไปมาก ลมปราณพร่อง ความเจ็บปวดยังปิดกั้นการไหลเวียนภายใน หากฝืนใช้คาถาแรงเกินไปอาจทำให้ไข้ขึ้นหรือเลือดไหลซ้ำ

แต่นางไม่จำเป็นต้องใช้มนต์ใหญ่โต เพียงผ่อนลมหายใจ คลายเส้นลมปราณ และปล่อยให้ร่างกายทำหน้าที่ของมันเท่านั้น

หวั่นถงวางปลายนิ้วลงบนจุดใกล้ทรวงอกอย่างแนบเนียน หลับตาสงบใจ ก่อนจะบริกรรมถ้อยคำเพียงสั้น ๆ อยู่ในลำคอ

“ลมแม่ตั้ง ธารน้ำนมไหล หล่อเลี้ยงสายใย อย่าขาดอย่าคลาย”

ความอุ่นจาง ๆ แผ่ซ่านขึ้นมาจากกลางอก

มิใช่ความร้อนรุนแรงเช่นยามใช้มนต์ห้ามเลือด แต่เป็นความอบอุ่นอ่อนโยนคล้ายสายน้ำซึ่งค่อย ๆ ไหลผ่านพื้นดินแห้งแล้ง

หวั่นถงลืมตาขึ้น แล้วประคองเด็กกลับเข้าใกล้อีกครั้ง

“ลองใหม่ดีหรือไม่”

ไม่รู้ว่านางกำลังกล่าวกับบุตรหรือร่างกายของตนเอง

คราวนี้เด็กน้อยดูดนมได้เพียงไม่กี่ครั้ง ก็หยุดร้องไห้

เสียงกลืนแผ่วเบาดังเป็นจังหวะ

มือเล็กที่เคยโบกไปมาค่อย ๆ กำชายเสื้อของมารดาไว้แน่น

ภายในห้องเงียบลงทันที

แม่นมหลิวมองภาพตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ

เดิมทีนางมั่นใจว่า สตรีซึ่งตกเลือดหนักจนเกือบตายย่อมไม่มีน้ำนมเพียงพอ อย่างไรก็ต้องพึ่งพาแม่นมเช่นนาง

หวั่นถงก้มมองบุตรชาย ดวงตาซึ่งเคยมีประกายระแวดระวังอ่อนลงอย่างชัดเจน

จังหวะการดูดนมของเด็กน้อยทำให้ความทรงจำในอดีตย้อนกลับมาอีกครั้ง

ครั้งหนึ่ง นางเคยนั่งอุ้มลูกอยู่ใต้ชายคาเรือนไม้ ฟังเสียงฝนกระทบใบตอง มือเล็ก ๆ เคยเกาะนิ้วของนางแน่นเช่นนี้

ในเวลานั้นนางเคยคิดว่า ไม่ว่าชีวิตจะเลวร้ายเพียงใด อย่างน้อยก็ยังมีลูกอยู่ข้างกาย

แต่ที่นางยอมรับการประหาร....

นางมั่นใจมากเกินไป

หวั่นถงก้มใบหน้าลงจนหน้าผากแตะกับเส้นผมอ่อนนุ่มของเด็กน้อย

ลมหายใจสั่นไหวเพียงน้อย  “เจ้ากินให้อิ่มเถิด”

นางกระซิบ “ข้าไม่รู้ว่ามารดาคนเดิมของเจ้าจะฝากคำใดไว้ แต่หากนางยังอยู่ นางคงอยากบอกเจ้าว่า…นางรักเจ้ายิ่งกว่าชีวิต”

เด็กน้อยยังคงดูดนมอย่างไม่รับรู้เรื่องราว

หยาดน้ำใสเอ่อขึ้นตรงขอบตาของหวั่นถง นางรีบกะพริบตาไล่มันกลับไป  ‘เพิ่งฟื้นก็ร้องไห้เสียแล้ว’

‘หากวิญญาณเดิมยังวนเวียนอยู่ คงคิดว่าข้ามาอาศัยร่างนางแล้วทำตัวอ่อนแอยิ่งกว่าเดิม’

นางจึงสูดลมหายใจลึก แล้วเอ่ยกับเด็กน้อยเบา ๆ

“ต่อไปนี้ข้าจะดูแลเจ้าเอง”  นิ้วเรียวลูบผ่านแก้มอ่อนนุ่ม

นางเว้นจังหวะ มองใบหน้าเล็กอย่างจริงจัง

“แต่เจ้าก็ต้องช่วยข้าด้วย” เด็กน้อยหยุดดูดไปครู่หนึ่ง

หวั่นถงเลิกคิ้ว “อย่างแรก เจ้าต้องเลี้ยงง่าย”

เด็กกลับเริ่มดูดต่อประหนึ่งไม่คิดจะรับปาก

หวั่นถงถอนหายใจ  “ดูท่าข้าคงหวังมากเกินไป”

ชิงยวนกับเสี่ยวจู่สบตากัน ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

แม้แต่แม่นมหลิว สีหน้าที่เคยเคร่งขรึมก็ยังอ่อนลงเล็กน้อย

เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ เด็กน้อยจึงค่อย ๆ ผละออกด้วยความอิ่มเอม ดวงตาปิดสนิท แก้มเล็กแนบอยู่กับอกมารดา ลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอ

หวั่นถงอุ้มเขาพาดบ่า ลูบหลังเบา ๆ อย่างคุ้นเคย

ไม่นาน เสียงเรอเล็ก ๆ ก็ดังขึ้น

นางนิ่งไป ก่อนจะมองบุตรชายด้วยสีหน้าประหลาดใจ

“กินอิ่มแล้วก็ประกาศให้คนทั้งห้องรู้เชียวหรือ”

เสี่ยวจู่หัวเราะออกมาเบา ๆ “คุณชายแข็งแรงดีนะเจ้าคะ”

“เสียงดังเช่นนี้ ข้าเองก็พอมองออก”

หวั่นถงตอบ พลางยิ้มอย่างเอ็นดู

นางอุ้มเด็กไว้ต่ออีกครู่หนึ่ง จนรู้สึกว่าแขนเริ่มอ่อนแรงจึงยื่นส่งให้แม่นมหลิว

“รับเขาไปเถิด”

แม่นมหลิวรีบก้าวเข้ามารับเด็กด้วยความระมัดระวัง “เจ้าค่ะ”

หวั่นถงยังไม่ปล่อยมือทันที

นางมองตาของแม่นมหลิว ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงสงบ

“ข้ารู้ว่าเจ้ามีหน้าที่ดูแลเขา และเท่าที่เห็น เจ้าก็ดูแลได้ดี”

แม่นมหลิวก้มศีรษะ “เป็นหน้าที่ของบ่าวเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นก็จงทำหน้าที่ต่อไปให้ดี”

น้ำเสียงของหวั่นถงมิได้แข็งกร้าว ทว่าทุกถ้อยคำกลับชัดเจน “เขาเป็นบุตรของข้า หากกินสิ่งใด นอนเมื่อใด ร้องไห้เพราะเหตุใด หรือมีผู้ใดเข้ามาใกล้ ข้าต้องรู้ทุกเรื่อง”

แม่นมหลิวชะงักไปเล็กน้อย

หวั่นถงยิ้มบาง ๆ  “เหตุใดถึงได้ทำสีหน้าเช่นนั้น”

แม่นมหลิวสบตานางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าลงกว่าเดิม

“บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”

หวั่นถงจึงปล่อยมือ

“พาเขาไปนอนเถิด หากตื่นแล้วให้พามาหาข้าอีก”

“เจ้าค่ะ”

แม่นมหลิวอุ้มเด็กออกไปอย่างเงียบเชียบ หวั่นถงมองตามจนม่านประตูปิดลง แล้วจึงเอนกายพิงหมอนด้วยความเหนื่อยล้า

เพียงให้นมบุตรครั้งเดียว

นางกลับรู้สึกประหนึ่งเพิ่งผ่านการรบมาหนึ่งสนาม

นางหลับตาลง ก่อนจะพึมพำ

“เลี้ยงลูกช่างเปลืองแรงยิ่งกว่าร่ายคาถาเสียอีก”

ชิงยวนรีบเข้ามาจัดผ้าห่มให้  “อี้เหนียงสี่ควรพักผ่อนแล้วเจ้าค่ะ”