ตอนที่ 6 จากกันชั่วนิรันดร์   3/3

ตอนที่ 6 จากกันชั่วนิรันดร์   3/3

หวั่นถงพยายามขยับตัวลุกขึ้น

ชิงยวนรีบเข้ามาประคอง

“อี้เหนียงสี่ ระวังเจ้าค่ะ”

“พยุงข้าขึ้นนั่ง”

ร่างกายปวดร้าวทันทีที่ขยับ แต่คราวนี้นางไม่สนใจ

ชิงยวนกับเสี่ยวจู่ช่วยกันจัดหมอนรองหลัง ก่อนประคองนางให้นั่งพิงหัวเตียงอย่างมั่นคง

หวั่นถงยื่นมือออกไป   “ส่งเขามาให้ข้า”

แม่นมหลิวมีสีหน้าลังเลเล็กน้อย

“อี้เหนียงสี่ ร่างกายของท่านยังไม่แข็งแรง หากคุณชายดิ้นขึ้นมา…”

หวั่นถงมองนางนิ่ง

“เขาเพิ่งเกิด จะดิ้นจนเรือนถล่มได้หรือ”

เสี่ยวจู่หลุบหน้าลง ซ่อนรอยยิ้มที่เกือบหลุดออกมา

แม่นมหลิวพูดไม่ออกไปครู่หนึ่ง

สุดท้ายจึงจำต้องก้าวเข้ามา แล้วส่งทารกให้ด้วยความระมัดระวัง

ทันทีที่ร่างเล็กถูกวางลงในอ้อมแขน

ความอบอุ่นจาง ๆ ก็แผ่ซ่านเข้ามาถึงกลางอก

หวั่นถงก้มมองเด็กน้อย  ตัวเขาเบานัก

เบาจนนางแทบไม่กล้าขยับแขน

ทว่าความรู้สึกที่ทับถมอยู่ในใจกลับหนักยิ่งกว่าภูเขา

นางเคยอุ้มบุตรเช่นนี้มาก่อน

เคยกล่อมให้นอน

เคยหัวเราะเมื่อมือเล็ก ๆ ดึงปอยผมของนาง

และเคยคิดว่าตนจะได้เห็นเด็กคนนั้นเติบโตไปวันแล้ววันเล่า

แต่แล้วทุกอย่างกลับจบลงอย่างกะทันหัน

วันสุดท้ายที่นางถูกนำตัวไป นางไม่ได้แม้แต่จะกล่าวคำลา

ไม่มีโอกาสกอดลูกอีกครั้ง 

ไม่มีโอกาสบอกว่าแม่ไม่ได้ทอดทิ้ง

ไม่มีโอกาสกลับไปแก้ไขสิ่งใด

ความเจ็บซึ่งนางเคยคิดว่าฝังลึกจนชาไปแล้ว

กลับพลุ่งขึ้นมาราวกับบาดแผลเพิ่งถูกเปิดออกใหม่

หวั่นถงเม้มริมฝีปาก

ดวงตาร้อนผ่าว

‘เจ้าหนู เจ้ารู้หรือไม่’

‘มารดาของเจ้าตัวจริงเพิ่งจากไป’

‘ส่วนข้าเองก็เป็นมารดาที่ไม่มีวันได้กลับไปหาลูกของตนอีก’

นางก้มศีรษะลงเล็กน้อย มองใบหน้าไร้เดียงสาในอ้อมแขน

“หน้าตาเช่นนี้เองหรือ...”

เสียงของนางสั่นน้อย ๆ

ชิงยวนเข้าใจว่านางกำลังกล่าวกับบุตร จึงยิ้มอ่อน

“คุณชายคล้ายท่านรองแม่ทัพมากเจ้าค่ะ โดยเฉพาะคิ้วและจมูก”

หวั่นถงพิจารณาเด็กน้อยครู่หนึ่ง  คิ้วเล็ก ๆ นั้นยังบางจนแทบมองไม่เห็น ส่วนจมูกก็มีขนาดไม่ถึงปลายนิ้วนาง

‘พวกเจ้าเก่งจริง มองออกด้วยหรือว่าคล้ายผู้ใด’

ทว่านางมิได้พูดออกไป

เพียงใช้นิ้วแตะแก้มอุ่นนุ่มอย่างแผ่วเบา

“คล้ายผู้ใดก็ช่างเถิด”

หวั่นถงพึมพำ  “ขอเพียงโตขึ้นมาแล้วอย่านิสัยเหมือนบิดาก็พอ”

ชิงยวนเบิกตากว้าง

เสี่ยวจู่รีบก้มหน้าต่ำกว่าเดิม

แม่นมหลิวแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน

หวั่นถงรู้ตัวว่าตนหลุดปาก จึงไอเบา ๆ แล้วแก้คำ  “ข้าหมายถึง…ไม่ต้องดุดันเหมือนบิดา เป็นเด็กว่านอนสอนง่ายก็ดีแล้ว”

ผู้คนในห้องพยักหน้ารับพร้อมกันอย่างรู้หน้าที่

เด็กน้อยในอ้อมแขนขยับริมฝีปาก ก่อนจะส่งเสียงอ้อแอ้แผ่วเบา

หวั่นถงมองเขา ความอบอุ่นค่อย ๆ แทรกซึมเข้าสู่หัวใจที่เคยว่างเปล่า  นางแนบหน้าผากลงบนศีรษะเล็กอย่างระมัดระวัง

“นับจากนี้…”

เสียงของนางเบาจนมีเพียงเด็กในอ้อมแขนเท่านั้นที่ควรได้ยิน

“ข้าจะเป็นแม่ของเจ้าเอง”

เด็กน้อยพลันเบ้หน้า ก่อนจะส่งเสียงร้องไห้ดังขึ้น

หวั่นถงสะดุ้งเล็กน้อย

นางรีบประคองศีรษะเล็กให้มั่นคง มืออีกข้างลูบหลังอย่างไม่ค่อยคล่องนักในตอนแรก ทว่าเพียงไม่กี่จังหวะ ความทรงจำของการเป็นมารดาในอดีตก็กลับคืนมา

นางโยกตัวเบา ๆ พลางเอ่ยปลอบ

“ไม่ร้องนะ”

เด็กน้อยกลับร้องดังขึ้นอีก

หวั่นถงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มมองใบหน้าแดงก่ำในอ้อมแขน

“ข้าเพิ่งรับปากว่าจะเลี้ยงดูเจ้า”

นางกระซิบ  “เจ้าก็รีบทดสอบข้าเสียแล้วหรือ”

แม่นมหลิวก้าวเข้ามาใกล้

“คุณชายน่าจะหิวเจ้าค่ะ ให้บ่าวอุ้มไปให้นมเถิด”

หวั่นถงก้มมองเด็กน้อยอีกครั้ง

เขาอ้าปากเล็ก ๆ หันใบหน้าเข้าหาอกของนางตามสัญชาตญาณ

หัวใจของหวั่นถงอ่อนยวบลงทันที

นางขยับอ้อมแขนให้กระชับขึ้น ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“หิวแล้ว…ใช่หรือไม่”