ตอนที่ 6 ยินดี

หวั่นถงใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับบุตรชาย วันคืนผ่านไปอย่างเงียบสงบ นางแทบไม่สนใจสิ่งใดนอกจากลมหายใจเล็ก ๆ ในอ้อมแขนที่เปรียบเสมือนแก้วตาดวงใจเพียงหนึ่งเดียว

ไม่กี่วันต่อมา สารจากชายแดนก็มาถึงเรือนจันทร์ฉาย

นามของคุณชายสามถูกเขียนด้วยลายมืออันหนักแน่นและทรงพลังบนกระดาษเนื้อดี

"เสิ่นรุ่ยเหิน"

หวั่นถงอ่านชื่อนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มออกมาด้วยความอิ่มเอมใจ "รุ่ยเอ๋อร์..."

เสียงของนางแผ่วเบาและอ่อนโยนราวกับกลัวจะปลุกเด็กน้อยให้ตื่นจากนิทรา ชิงยวนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ลอบสังเกตลายหมึกบนกระดาษก่อนจะเอ่ยชมด้วยรอยยิ้ม

"ชื่อที่คุณชายรองตั้งให้นับว่ามีความหมายลึกซึ้งนักเจ้าค่ะ ทั้งเป็นสิริมงคลและมั่นคงถาวร เห็นได้ชัดว่าท่านรองแม่ทัพให้ความใส่ใจคุณชายสามไม่น้อย ถึงขนาดพิถีพิถันเลือกอักษรด้วยตนเองเช่นนี้"

หวั่นถงฟังคำชมนั้นแล้วเพียงแต่ยิ้มรับเบาๆ ในใจรู้สึกยินดีอยู่บ้างที่บิดาของเด็กให้ความสำคัญ นางรู้ดีว่าในจวนที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม ความใส่ใจนี้อาจเป็นทั้งเกราะคุ้มกันและเป้านิ่งในเวลาเดียวกัน

นับแต่นั้นเป็นต้นมา ของบำรุงและของขวัญแสดงไมตรีจากเรือนเล็กเรือนน้อยในจวนตระกูลเสิ่นก็ถูกส่งมาไม่ขาดสาย ทั้งรังนกชั้นเลิศ โสมพันปี และผ้าแพรเนื้อละเอียด หวั่นถงมองดูสิ่งเหล่านั้นด้วยสายตาราบเรียบ มิได้รู้สึกยินดีปรีดาเกินควร กลับมีความเหนื่อยใจแผ่วลึกซึมเข้ามาในอก ตระกูลเสิ่นแห่งนี้มีญาติพี่น้องไม่น้อยเลยจริงๆ และในจวนที่กว้างใหญ่แห่งนี้ ทุกความเอ็นดูย่อมมาพร้อมกับสายตาจับจ้องที่มองไม่เห็น

ตอนนี้ รุ่ยเอ๋อร์ของนางนับว่าเป็นทายาทของตระกูลอย่างเต็มตัว แม้เสิ่นเยี่ยนเหิงจะยังมิได้ก้าวขึ้นเป็นผู้นำตระกูลคนต่อไป แต่ผู้ใดก็รู้ดีว่าเขามีสิทธิ์และบารมีไม่น้อยไปกว่าใคร ดังนั้นบุตรชายคนแรกของเขา ย่อมมีความหมายลึกซึ้งมากกว่าที่ตาเห็น

หวั่นถงก้มมองเด็กน้อย ปลายนิ้วลูบแก้มอุ่นนุ่มอย่างแผ่วเบาพลางครุ่นคิด หากวันหนึ่งฮูหยินน้อยผู้นั้นเกิดตั้งครรภ์ขึ้นมา ตำแหน่งของรุ่ยเอ๋อร์จะไม่ใช่เพียงทายาทอีกต่อไป แต่มันจะกลายเป็นสิ่งกีดขวางที่ต้องถูกขจัดทิ้ง

ใบหน้าที่หลับสนิทและลมหายใจที่สม่ำเสมอไร้เดียงสานั้น ทำให้หัวใจของหวั่นถงอ่อนยวบลง นางค่อย ๆ ส่งเด็กน้อยให้แม่นมหลิว  "พาเขาไปนอนเถิด ดูแลให้ดี"

เมื่อเสียงฝีเท้าค่อย ๆ ห่างออกไปจนความเงียบกลับคืนมา หวั่นถงหลับตาลง  ตอนนี้มีเพียงชิงยวนกับเสี่ยวจู่เท่านั้น ซึ่งมันน้อยเกินไปหากจะยืนหยัดอย่างมั่นคงในจวนแม่ทัพเสิ่น นางจำเป็นต้องเพิ่มพลังเวทเพื่อขยายอำนาจการควบคุม แต่พลังเหล่านี้มิใช่สิ่งที่เร่งเร้าได้ ยิ่งรีบร้อนจะยิ่งย้อนกลับมาทำร้ายตนเอง นางจึงค่อย ๆ วางมือบนหน้าตัก ตั้งจิตให้สงบและปล่อยให้ลมหายใจไหลเวียนอย่างเป็นจังหวะ

ขณะเดียวกันที่เรือนฟู่หย่า บรรยากาศกลับตึงเครียดจนน่าอึดอัด บ่าวไพร่ต่างทำสิ่งใดล้วนระมัดระวัง แม้แต่ฝีเท้ายังต้องเบาลง เพราะรู้กันดีว่าผู้เป็นนายในเรือนนี้อารมณ์ไม่สู้ดีนัก

อาถาน สาวใช้ข้างกายยืนอยู่ใกล้ ๆ เอ่ยปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอ่อน "ฮูหยินน้อยอย่าได้กังวลไปเลยเจ้าค่ะ ถึงอย่างไรบุตรที่เกิดจากอนุจะสำคัญไปยิ่งกว่าบุตรที่เกิดจากฮูหยินเอกได้อย่างไร"

คำพูดนั้นคล้ายจะหวังดี แต่กลับไปสะกิดแผลใจของหลินจิงเจียวเข้าอย่างจัง นางหัวเราะออกมาเบา ๆ เป็นเสียงหัวใจที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "แล้วเจ้าจะให้ข้าตั้งครรภ์ได้อย่างไร"

นางเอ่ยเสียงต่ำพลางกำหมัดแน่น "ท่านรองแม่ทัพปีหนึ่งกลับจวนไม่กี่ครั้ง และแต่ละครั้งล้วนพักอยู่แต่เรือนอนุ"

อาถานนิ่งไปครู่ใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยเตือนนายสาวอย่างระมัดระวัง

“ฮูหยินน้อยเจ้าคะ... หากท่านยังทรงแสดงสีหน้าหม่นหมองเช่นนี้บ่อยครั้ง บ่าวเกรงว่าคุณหนูใหญ่จะพลอยน้อยใจเอานะเจ้าคะ”

น้ำเสียงของสาวใช้สั่นเครือเล็กน้อยด้วยความหวังดี เพราะนางรู้ซึ้งถึงความนัยที่ซ่อนอยู่ คุณหนูใหญ่ในวัยที่เริ่มรู้ความ ย่อมสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดของมารดา ความน้อยใจที่หยั่งรากลึกว่า มารดาเฝ้าถวิลหาบุตรชายที่ยังไม่มีวาสนาได้มาเกิด จนคล้ายกับว่าความรักที่มอบให้บุตรสาวเพียงคนเดียวที่มีอยู่นั้น ยังไม่เพียงพอจะเติมเต็มหัวใจของผู้เป็นแม่

หลินจิงเจียวชะงักไปทันที คำว่า “คุณหนูใหญ่” เปรียบเสมือนน้ำเย็นที่ราดรดลงบนกองเพลิงในอก นางมองเห็นภาพใบหน้าเล็ก ๆ ที่แฝงความหวาดระแวงและเรียกร้องความสนใจจากนาง

นางหลับตาลงชั่วครู่ สูดลมหายใจลึกเพื่อสะกดกลั้นความขมขื่น ก่อนจะลืมตาขึ้นด้วยสีหน้าที่กลับคืนสู่ความสงบเรียบร้อยและอ่อนโยนดั่งเดิม ราวกับคลื่นพายุเมื่อครู่ถูกกดลงใต้ผิวน้ำที่นิ่งสนิท

“ข้ารู้แล้ว” หลินจิงเจียวเอ่ยเสียงเรียบ ทว่ามีร่องรอยของความอ่อนล้าปนเปไปกับความดื้อรั้น “เจ้าออกไปเถอะ ข้าอยากอยู่ลำพัง”

อาถานโค้งกายรับคำและถอยออกจากเรือนไปอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้หลินจิงเจียวนั่งนิ่งอยู่ท่ามกลางความสงัดอันเยือกเย็น นางเหลือบมองกระจกทองเหลือง เห็นเงาสตรีผู้สูงศักดิ์ที่เพียบพร้อมทุกอย่าง ยกเว้นเพียงสิ่งเดียวที่นางปรารถนาที่สุดเพื่อความมั่นคงในฐานะสะใภ้เอกตระกูลเสิ่น

...นั่นคือบุตรชายที่นางยังไม่สามารถให้ได้