ตอนที่ 6 ยินดี

ตอนที่ 6 ยินดี 

หวั่นถงใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับบุตรชาย วันคืนผ่านไปอย่างเงียบสงบ

นางแทบไม่สนใจสิ่งใดนอกจากลมหายใจเล็ก ๆ ในอ้อมแขน

ไม่กี่วันต่อมา  สารจากชายแดนก็มาถึงเรือนวารีฉาย

นามของคุณชายสาม ถูกเขียนด้วยลายมือหนักแน่น

เสิ่นรุ่ยเหิน

หวั่นถงอ่านซ้ำอีกครั้ง  ริมฝีปากคลี่ยิ้มออกมา

“รุ่ยเอ๋อร์…”

เสียงนั้นแผ่วเบา  อ่อนโยนราวกับกลัวจะปลุกเด็กน้อยในอ้อมแขน

นับแต่นั้น  ของบำรุงและของแสดงไมตรีจากเรือนเล็กเรือนน้อยในจวนตระกูลเสิ่น  ก็ถูกส่งมาไม่ขาดสาย

รังนก  โสม  ผ้าแพร

หวั่นถงมองดูสิ่งเหล่านั้น  โดยมิได้รู้สึกยินดีนัก

กลับมีเพียงความเหนื่อยใจแผ่วลึกในอก

ตระกูลเสิ่น…  มีญาติพี่น้องไม่น้อยจริง ๆ

และในจวนแห่งนี้ ทุกความเอ็นดูย่อมมาพร้อมกับสายตาจับจ้อง

ตอนนี้  รุ่ยเอ๋อร์ของนาง

นับว่าเป็นทายาทของตระกูลอย่างเต็มตัว

แม้เสิ่นเยี่ยนเหิง ยังมิได้ก้าวขึ้นเป็นผู้นำตระกูล

แต่ผู้ใดก็รู้ดี—เขามีสิทธิ์ก้าวขึ้นมาไม่น้อย

ดังนั้น บุตรชายคนแรกของเขา ย่อมมีความหมายมากกว่าที่เห็น

หวั่นถงก้มมองเด็กน้อยในอ้อมแขน

ปลายนิ้วลูบแก้มอุ่นนุ่มอย่างแผ่วเบา

เช่นนี้แล้ว…

หากวันหนึ่ง ฮูหยินน้อยผู้นั้นตั้งครรภ์

ตำแหน่งของรุ่ยเอ๋อร์

จะไม่ใช่เพียง “ทายาท” อีกต่อไป แต่จะกลายเป็น  สิ่งกีดขวางแทน

หวั่นถงจับจ้องมองเด็กน้อยในอ้อมแขน

ใบหน้าที่หลับสนิท  ลมหายใจแผ่วเบาและสม่ำเสมอ

ไร้เดียงสาจนทำให้หัวใจนางอ่อนยวบ

ปลายนิ้วลูบแก้มอุ่นนุ่มนั้นอย่างแผ่วเบา

ก่อนจะค่อย ๆ ส่งเด็กน้อยให้แม่นมหลิว

น้ำเสียงอ่อนโยน “พาเขาไปนอนเถิด  ดูแลให้ดี”

แม่นมหลิวรับคำ  อุ้มเด็กออกไปอย่างระมัดระวัง

เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ห่างไป

หวั่นถงหลับตาลง  ทบทวนรายชื่อในใจอย่างช้า ๆ

คนของนางในตอนนี้ มีเพียงชิงยวนกับเสี่ยวจู่

สองคนน้อยเกินไป หากจะยืนอยู่ในจวนแม่ทัพเสิ่น

หากจะเพิ่มคน  นางจำเป็นต้องเพิ่มพลังเวท

นางรู้ดี—พลังเวทมิใช่สิ่งที่เร่งเร้าได้

ยิ่งรีบ ยิ่งย้อนทำร้ายตนเอง

หวั่นถงจึงค่อย ๆ วางมือบนหน้าตัก  ตั้งจิตให้สงบ

ลมหายใจสม่ำเสมอ

เรือนฟู่หย่า

บ่าวในเรือนต่างทำสิ่งใดล้วนระมัดระวัง เสียงฝีเท้าเบาลง

การพูดคุยลดน้อยถ้อยคำ เพราะรู้กันดีว่าผู้เป็นนายในเรือนนี้

อารมณ์ไม่ค่อยจะดีนักในช่วงนี้

อาถาน สาวใช้ข้างกาย

ยืนอยู่ใกล้ ๆ ก่อนเอ่ยปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอ่อน

“ฮูหยินน้อยอย่าได้กังวลไปเลยเจ้าค่ะ ถึงอย่างไรบุตรที่เกิดจากอนุจะสำคัญไปยิ่งกว่าบุตรที่เกิดจากฮูหยินเอกได้อย่างไร”

คำพูดนั้นเหมือนปลอบ แต่กลับไปกระทบใจผู้ฟังเข้าอย่างจัง

หลินจิงเจียวหัวเราะออกมาเบา ๆ คล้ายเย้ยหยันตัวเอง

“แล้วเจ้าจะให้ข้าตั้งครรภ์ได้อย่างไร”

นางเอ่ยเสียงต่ำ “ท่านรองแม่ทัพ  ปีหนึ่งกลับจวนไม่กี่ครั้งและแต่ละครั้งล้วนพักอยู่เรือนอนุ”

อาถานนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวังยิ่ง “ฮูหยินน้อย…หากท่านยังทำสีหน้าเช่นนี้  คุณหนูใหญ่อาจจะน้อยใจได้นะเจ้าคะ”

หลินจิงเจียวชะงัก มือที่วางบนโต๊ะกำแน่นโดยไม่รู้ตัว

คุณหนูใหญ่—บุตรสาวเพียงคนเดียวของนาง

คือสิ่งที่ยังทำให้นางต้องรักษาท่าทีไว้

นางหลับตาลงชั่วครู่  สูดลมหายใจลึก ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้ง

สีหน้ากลับคืนสู่ความสงบเรียบร้อยดังเดิม

ราวกับไม่มีคลื่นอารมณ์ใดเกิดขึ้นก่อนหน้า

“ข้ารู้แล้ว” หลินจิงเจียวเอ่ยเสียงเรียบ “เจ้าออกไปเถอะ”

อาถานโค้งกายรับคำถอยออกจากเรือนไปอย่างเงียบงัน

เหลือเพียงหลินจิงเจียว นั่งนิ่งอยู่ท่ามกลางความเงียบ