Masukสองเดือนต่อมา…งานแต่งงานของทั้งสองได้จัดขึ้นในคฤหาสน์ของลอเรน ที่ตอนนี้ได้กลายเป็นเรือนหอของเขาและเธอ ในตอนแรกเขาต้องการที่จะจัดอย่างยิ่งใหญ่ แต่ว่าหญิงสาวไม่ต้องการให้ข่าวนั้นต้องการแพร่ออกไป เพราะเธอและครอบครัวของเธอได้ตัดขาดความสัมพันธ์ไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เธอให้เหตุผลกับชายหนุ่มว่า ขอให้ชีวิตแย่ๆ ของเธอมันได้ตายไปพร้อมกับเธอคนเก่า เธอขอขาดการติดต่อทั้งหมดกับผู้เป็นพ่อของเธอ เพราะพ่อของเธอก็ตัดสินใจเลือกครอบครัวใหม่ของเขาแล้วธุรกิจและบ้านทั้งหมดของแม่เธอ ก็ได้คืนกลับมา เพราะสามีของเธอเป็นคนจัดการ เมื่อเธอได้ยินว่าเขาทำทุกวิถีทางตามความปรารถนาในครั้งนั้นของเธอ เธอก็รู้สึกตกหลุมรักเขาเพิ่มขึ้นอีก ลอเรนคนเก่าแสนโหดร้าย ที่เธอเคยรู้จักได้หายไปแล้ว เหลือเพียงผู้ชายอบอุ่นที่คอยให้ความรักกับเธอและลูกในทุกๆ วันบรรยายกาศงานแต่งเล็กๆ จัดขึ้นอย่างอบอุ่น เพื่อนพ้องของฝั่งลอเรนก็ได้มาร่วมยินดีกับเธอ และฝั่งเธอก็มีพงษ์ เพื่อนที่แสนดีจากบนดอย เดินทางมาแสดงความยินดีด้วยเช่นกัน“ขอบคุณที่พงษ์มางานของพวกเรานะ”“เรายินดี ว่าแต่เดียร์ นี่เขาเรียกว่าบ้านจริงๆ หรือ ทำไมมันใหญ่ต่อขนาดนี้ มันใหญ่เกือ
“จะ จริงเหรอไอ้เตอร์” ลอเรนถามออกมาด้วยความตกใจ เมื่อเขาได้ยินหัวใจเขาแทบจะหยุดเต้น เขาดีใจจนแทบจะเก็บมันไว้ไม่อยู่“เออ ขยันมีนะมึงกูยังไม่มีเมียเลย แซงกูไปล่ะ” วิเตอร์พูดปนขำออกมาลอเรนฉีกยิ้มกว้าง ดวงตาของเขาแดงกล่ำอีกครั้งวันนี้ทำไมความรู้สึกของเขามันหลากหลายอารมณ์จังเลยนะ เมื่อเช้าก็ร้องไห้เพราะเป็นห่วงนาเดียร์ ตอนนี้ก็ร้องไห้ที่ได้ยินว่าเดียร์ตั้งครรภ์‘พระเจ้า เขาอยากตะโกนขอบคุณออกมาดังๆ ให้ได้ยินทั่วโรงพยาบาลนี้ไปเลย’“เดียร์ครับ เรากำลังจะมีลูกกันอีกคนแล้วนะครับ” ลอเรนหันไปสวมกอดนาเดียร์ ในตอนนี้นาเดียร์ก็ตะลึงเช่นเดียวกัน เธอยอมช่วยเขาในวันนี้ที่ลำธารแค่ครั้งเดียวเอง ทำไมถึงติดง่ายดายขนาดนี้นะ“ฉันต้องยอมรับนายเป็นพ่อของลูกจริงๆ แล้วใช่ไหม” หญิงสาวพูดแซวออกมา“ใช่ เฮียจะเป็น จะเป็นพ่อของลูกเดียร์ ถึงจะมีอีกสิบคน เฮียก็เลี้ยงไหว” เขาพูดออกมาทั้งน้ำตา“ขี้แยจังวะ กูนึกว่านาเดียร์มีลูกชาย” วิกเตอร์พูดออกมา“มึงไม่มีลูกไม่มีเมีย มึงไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกของกูหรอก ว่ามันมีความสุขขนาดไหน” ลอเรนเงยหน้าไปยักคิ้วใส่พื่อนของตน“อย่าให้กูมีบ้างก็แล้วกัน”จากนั้นวิกเตอร์ก็อธิบายเกี่ย
ผ่านมาแล้วหนึ่งเดือน… ร่างกายของชายหนุ่มที่ป่วยก็ดีขึ้นและหายเป็นปกติแล้ว ตลอดระยะเวลาที่พาหญิงสาวกลับมาจากดอย เขาก็ปฏิบัติตัวเป็นสามีและพ่อที่ดี ไม่เที่ยวเตร่ ไม่ดื่ม และไม่สูบบุหรี่ จนเพื่อนๆ ของเขายังต้องตกใจพ่อและแม่ของชายหนุ่มก็มาเยี่ยมเยียน แวะมาพาหลานของตนไปเที่ยวอยู่บ่อยครั้ง ท่านทั้งสองดีใจมากๆ ที่ได้ลูกชายของเขากลับคืนมา พร้อมยังมีภรรยาที่แสนดีและหลานที่แสนน่ารักให้กับพวกเขา ต่อไปนี้พวกท่านทั้งสองไม่ต้องกังวลเรื่องใดๆ จะมีเพียงแต่ตอนนี้ กำลังถกเถียงกันเรื่องส่งไอริสเข้าโรงเรียน“ไม่ต้องกังวล ค่าใช้จ่ายการเล่าเรียนป๊ากับม๊าจะดูแลให้ทั้งหมดเอง” วิเวียนพูดออกมา พร้อมกับตักเค้กรสบลูเบอร์รี่เข้าปากของหลานสาวที่ห้องนั่งเล่น“ขอบคุณค่ะ คุณย่า เค้กอร่อยที่สุดในโลกเลย”“อร่อยใช่ไหมจ๊ะ งั้นกินเยอะๆ นะ ย่าจะให้คนไปต่อแถวซื้อมาให้หนูไอริสอีก ร้านนี้ดังมากเลยนะ”“ไม่เป็นไรค่ะ คุณย่า ไอริสกินอะไรก็ได้ ไม่ต้องไปต่อแถวนานๆ” “น่ารักจังเลย หลานสาวของย่า” วิเวียนพูดพร้อมใช้มือลูบผมของหลานสาวด้วยความเอ็นดู“คุณแม่ครับ ผมเกรงใจ เรื่องค่าใช้จ่ายของไอริส ผมขอจัดการเอง”“ใช่ค่ะ คุณท่าน เดียร์ขอจ
เสียงละเมอของเขาทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ แต่ก่อนเธอจะตกอยู่ในภวังค์คำพูดของเขา คิ้วของเธอก็ขมวดเข้าหากันอย่างเห็นได้ชัดเจน‘เขาเป็นอะไรหรือเปล่านะ’ เธอมองดูตามตัวของเขาก็พบว่ามีจุดแดงๆ เหมือนผื่นขึ้นตามตัว ก่อนจะใช้มือสัมผัสที่หน้าผากของเขา ก็ทำให้เธอยิ่งตกใจเข้าไปใหญ่“นะ นาย ลอเรน” ตัวของเขาร้อนราวกับไฟ เธอชะงักมือออก และรีบโทรหาวิกเตอร์ทันทีเท้าของเธอไวกว่าความคิด รีบวิ่งไปยังห้องครัว สั่งให้แม่บ้านน้ำกะละมังและผ้าผื่นเล็กขึ้นมา โดยไม่ลืมที่จะบอกให้ลูกน้องของเขาเคลื่อนย้ายเขาไปยังเตียงขนาดใหญ่ที่เธอเอนกายนอนก่อนหน้านี้“ทุกคนออกไปได้แล้วค่ะ เดี๋ยวเดียร์ดูแลเอง ฝากดูไอริสด้วยนะคะ อย่าให้เธอเข้ามาใกล้ เพราะกว่าว่าจะติดไข้จากพ่อของเขา” เธอหันไปพูดกับแม่บ้านและลูกน้องของชายหนุ่ม“รับทราบครับ/ค่ะ นายหญิง”ในขณะที่รอวิกเตอร์เดินทางมายังคฤหาสน์แห่งนี้ เธอจึงได้เอื้อมมือไปหยิบผ้าชุบน้ำหมาดๆ มาเช็ดตามตัวของชายหนุ่ม เพื่อหวังว่าอุณหภูมิในร่างกายของเขาลดน้อยลงบ้าง‘ทำไมถึงเป็นไข้สูงขนาดนี้นะ หรือเป็นเพราะว่าวันนั้นเขานั่งเฝ้าเธอและลูกที่อยู่ด้านนอกทั้งคืนกัน เหตุการณ์ใ
เมื่อชายหนุ่มได้ยิน สติเขาก็แทบกระเจิง จนอยากจะกดเธอเอาไว้ใต้ร่าง‘เย็นๆ ลอเรน อย่าทำให้เดียร์เจ็บตัว’ เขาพ่นลมหายใจออกมาเพื่อเตือนสติตัวเองมันทรมานเหลือเกิน เสียงหายใจติดขัดของเขามันดังขึ้นจน หญิงสาวถามออกมา“นายเจ็บเหรอ?”“เปล่า เฮียทรมาน” เขาพูดด้วยเสียงแหบพร่า“งั้นฉันจะเอามันออก” หญิงสาวพูดพร้อมกับขยับตัวยกสะโพกขึ้น แต่มือหนาของลอเรนกลับรั้งเอาไว้ไม่ให้เธอขยับออกไป“อย่า ได้โปรด ช่วยขยับหน่อยได้ไหม ไอ้นั่นของเฮียมันเหมือนจะระเบิดเลย”“เข้าใจแล้ว จะขยับแล้วนะ ถ้าเจ็บนายบอกฉันนะ”“ไม่เจ็บ ทำแรงๆ ได้เลย แต่เธอห้ามเจ็บก็พอ” “อือ” เธอตอบรับ ก่อนจะขยับสะโพกขึ้นลง“ฮึ่มมม โครตเสียวเลยเดียร์ ขอดูดนมหน่อยนะ” “อือ แต่อย่ากัดนะ” หญิงสาวพูดเชิงอนุญาต เขาก็จัดการถลกเสื้อของเธอขึ้นสูงและใช้ปากงับไปที่เต้าอวบอิ่มทันที“อื้อออ” หญิงสาวที่ได้รับความเสียวรอยเชื่อมด้านล่างและด้านบนของเธอ มือบางของเธอเลื่อนไปขย้ำเส้นผมของชายหนุ่มเพื่อระบายความเสียวออกมาจ๊วบ!!“ลอเรน หือออ สะ เสียวจัง”ลอเรนที่ได้ยินคำพูดของหญิงสาวร่างกายของเขาก็ร้อนรุ่มเป็นทวีคูณ“เดียร์ ขยับเร็วกว่านี้หน่อยไหมครับ เฮียทรมานมาก”
นาเดียร์ได้ยินก็เข้าใจในสถานการณ์ทันที...แต่ทว่า เมื่อลอเรนคลานเข่าเข้ามาใกล้ๆ เธอก็ต้องหยุดชะงัก ภาพตรงหน้าใต้แสงตะเกียงภายในห้องก็คือ เธอหลับตาปี๋ และก้มหน้าไม่ยอมมองหน้าเขาเลยแม้แต่นิดเดียว“นาเดียร์ครับ เฮียขอได้ไหม?” เขาเปลี่ยนสรรพนามให้คุ้นเคยและนุ่มนวลกว่าเดิม“ยะ อย่าทำนะ” เธอใช้มือผลักหน้าอกแกร่งของเขาให้ออกห่างจากตัวของเธอชายหนุ่มที่ได้ยินก็ขยับตัวออกห่างทันที แต่ว่าเสียงหอบหายใจของเขากลับหนักขึ้นเรื่อยๆ และดังกว่าเดิม“นะ นายโอเคหรือเปล่า” หญิงสาวถามออกมาด้วยความเป็นห่วงจากใจจริง ชายหนุ่มส่ายหน้าและพูดกับเธอ“นอนคนเดียวได้ใช่ไหม?” “นะ นายจะไปไหน?” หญิงสาวพูดพร้อมจับมือของเขาแล้วใช้นิ้วโป้งลูบที่หลังมือ“อย่าทำแบบนี้ เฮียจะร้อนกว่าเดิม” เขาใช้มืออีกข้างที่ว่างจับมือหญิงสาวออกห่างจากตัว“ฉันกลัว กลัวว่ามันจะเจ็บปวดเหมือนวันนั้น” เธอพูดออกไปตามความรู้สึกที่เธอเคยผ่านมา เพราะครั้งสุดท้ายที่เธอจำได้ มันทำให้เธอนั้นเจ็บเจียนตาย น้ำตาของเธอคลอออกมาด้วยความกังวล ชายหนุ่มที่เห็นก็ใช้มือปาดน้ำตาของเธออย่างเบามือ ก่อนจะเลื่อนมาลูบที่ศีรษะและจูบไปที่เส้นผมของเธออย่างแผ่วเบา“ไม่ต้องก
“เรื่องที่มึงพูด เป็นเรื่องจริงเหรอวะ ไอ้ลอเรน” วิกเตอร์ถามย้ำออกมา“อืม นาเดียร์และลูกอยู่ที่นี่” เขาตอบด้วยเสียงเรียบและใบหน้าที่ท้อแท้และสิ้นหวังมาก หลังจากที่นาเดียร์ไล่เขากลับมา เขาก็มาหาวิกเตอร์ที่โรงเรียนทันที เขาก็ตัดสินใจถอยกลับมาเพื่อตั้งหลักก่อนหนึ่งก้าว เขาไม่อยากจะรุกหนักเธอมากเกินไป เ
“แน่นอนว่า หนูชอบอาพงษ์” เด็กน้อยพูดและยิ้มตาหยีออกมา ทำให้ลอเรนที่ได้ยินก็ยิ้มแห้งทันทีกับคำตอบของลูกตนเอง“แต่หนูก็ชอบคุณลุงด้วยค่ะ” คำพูดประโยคหลังทำให้ชายหนุ่มรู้สึกใจชื้นขึ้นมา อย่างน้อยๆ เด็กสาวของเขาก็ยังชอบเขาอยู่‘เจอกันไม่ถึงวันจะคาดหวังอะไรกันนะลอเรน’ เขายิ้มให้กับตัวเอง“คุณลุงใจดีที่สุ
ลอเรนมองดูบ้านไม้กะทัดรัด ที่เหมือนจะไม่ใช่บ้านแต่เป็นกระท่อมเสียมากกว่า บ้านหลังนี้มันเล็กกว่าห้องนอนของเขาเสียอีก หลังคาที่ถูกมุงด้วยสังกะสีราคาถูก ด้านข้างถูกตีด้วยแผ่นไม้ธรรมดา เป็นกระท่อมชั้นเดียวยกสูงขึ้นจากพื้นเล็กน้อย เขายืนมองดูด้วยหัวใจที่เต้นรัว‘ชื่อเหมือนกัน มีลูกเหมือนกัน ระยะเวลาที่จ
ห้าปีผ่านไป...“นี่มันก็ผ่านมาห้าปีแล้ว เมื่อไหร่แกจะตัดใจได้สักที” เสียงของผู้เป็นพ่อดังก้องในห้องทำงานของลอเรน ที่ตอนนี้มีผู้เป็นแม่ยืนเคียงข้างอยู่ด้วย“ถ้าป๊ากับม๊าจะมาคุยกับผมเรื่องนี้ รบกวนเชิญกลับไปด้วยครับ ผมมีงานที่ต้องทำต่อ” ลอเรนที่ตอนนี้นั่งคิ้วขมวดและจดจ่อกับเอกสารมองหน้าผู้เป็นพ่อกับแ







