Mag-log in"แม่ก็คิดถึงพวกหนูนะคะ^^" ฟอด ฟอด ฟอด ฟอด ฉันหอมแก้มลูกคนละสองข้างก่อนจะขึ้นมานั่งประจำที่ตัวเอง"ว่าแต่ตอนนี้มีใครหิวบ้างคะ" ฉันหันไปถามลูกๆโดยไม่สนใจพ่อของลูกที่นั่งหน้าบึ้งไม่เลิก"หิวแล้วค่าา""หิวแล้วค๊าบ""เดี๋ยวเราไปหาอะไรทานกันก่อนกลับบ้านนะคะดีมั้ยคะพี่คิม" พอฉันหันไปถามความเห็นเขาก็เงียบใส
หลายปีต่อมาคิมหันต์...."พ่อค๊าบ""ครับลูก" ผมตอบลูกชายขณะที่สายตายังคงเพ่งมองออกไปนอกกระจกรถ"ทำไมเราไม่ลงไปหาแม่กันสักทีล่ะค๊าบผมคิดถึงแม่แล้วนะ" ลูกชายนั่งกอดอกทำหน้างอคอหักใส่ผมที่ผมไม่พาแกลงไปหาแม่สักที"นั่นสิค๊าพี่ครีมอยากลงไปหาแม่แล้วค่ะพ่อ""แป๊บนึงนะครับลูกขอพ่อดูอะไรอีกแป๊บนึงก่อนนะ" ผมต
ลลิล....นี่ก็ผ่านมาหลายเดือนแล้วที่เราใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขฉันยอมรับว่ามีความสุขมากที่สุดในชีวิต ความสุขที่ฉันไม่เคยคิดว่าจะได้รับจากเขาความสุขที่ฉันไม่เคยร้องขอแต่เขาทำให้ด้วยใจมันเป็นอะไรที่ดีมากๆเขาดูแลเอาใจใส่ฉันทุกอย่างไม่ยอมให้ฉันทำอะไรเลยเขาบอกว่าฉันลำบากมามากแล้วต่อไปเขาจะไม่ยอม
พอเปิดเข้าไปผมก็เห็นลิลนอนหันหลังหลับอยู่บนเตียงผมค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆอย่างช้าๆก็ทำให้เห็นว่าตรงกลางเตียงมีอุปกรณ์สำหรับถักเสื้อผ้าวางอยู่เต็มไปหมดถ้าให้เดาลิลน่าจะกำลังถักเสื้อผ้าให้ลูกอยู่เพราะผมเห็นถุงมือถุงเท้าคู่เล็กๆที่ถักเสร็จแล้ววางอยู่หลายคู่ในตะกร้าหวายข้างเตียงผมสังเกตเห็นมีอยู่แค่สองสีนั
ลลิล...."คิดถึงก็บอกคิดถึงจะปากแข็งไปทำไมชีวิตคนเรามันไม่มีอะไรแน่นอนหรอกนะลิล เราไม่รู้หรอกว่าอะไรจะเกิดขึ้นในอนาคตเพราะฉะนั้นถ้าเรารักใครคิดถึงใครก็ควรบอกไปตรงๆ เพราะบางทีพรุ่งนี้เขาอาจจะไม่อยู่ให้เราได้บอกก็ได้""แล้วพี่อาร์ตเคยรักหรือชอบใครบ้างมั้ยคะ""ชอบอ่ะเคยแต่ถึงขั้นรักน่าจะยังไม่เคยนะ""แ
คิมหันต์....หลังจากรู้ความจริงเรื่องที่ลิลปิดบังผมผมก็หนีมาอยู่ที่เชียงใหม่โดยไม่บอกใครและนี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้วที่ผมมาอยู่ที่นี่อยู่คนเดียววันๆก็เอาแต่นั่งๆนอนๆเหมือนคนไร้อนาคตส่วนอาการเวียนหัวอยากอาเจียนของผมมันก็ยังเป็นอยู่ไม่หายสักทีไม่รู้เป็นอะไรมากหรือเปล่า ผมคิดว่าผมจะไปหาหมอเพื่อตรวจร่างกาย
ลลิล....หลายชั่วโมงต่อมา...ปั่ก!!!!! ปั่ก!!!!!!!! ปั่ก!!!!!!!!! ปั่ก!!!!!!!!!!!! ปั่ก!!!!!!!!! ปั่ก!!!!!!!!"คุณคิมลิลไม่ไหวแล้ว" ฉันบอกคนด้านบนที่เอาแต่กระแทกใส่ฉันไม่หยุดตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้เขายังไม่หยุดฉันเหนื่อยแทบขาดใจ"อีกยกเดียว" "แต่ลิล""พูดมากจังวะขึ้นเองเลยถ้าอยากเสร็จเร็วๆ" "ว๊
คิมหันต์....ผมยืนมองคนที่นอนเพ้ออยู่ที่พื้น ยัยนี่เป็นอะไรหรือจะไม่สบายแต่ดูจากสภาพแล้วน่าจะใช่หน้าแดงปากแดงเหงื่อโชกแม่งทำไมต้องมาไม่สบายที่ห้องผมด้วยวะ แล้วผมจะต้องทำยังไง ตอนแรกผมคิดว่าจะปล่อยไว้อย่างนั้นแต่พอมาคิดอีกทีถ้ายัยนี่ตายผมไม่ซวยเหรอวะ ผมตัดสินใจเดินออกมาจากห้องนอนแล้วเดินลงไปข้างล่า
ลลิล...."คุณคิมจำไม่ได้จริงๆ เหรอคะ" หลังจากที่เขาพยายามคาดคั้นว่ารอยที่คอเป็นฝีมือใครฉันก็เลยคิดว่าจะบอกความจริงกับเขาเพราะตอนนี้เขาคิดว่าฉันกับพี่นะมีอะไรกันซึ่งมันไม่จริงเลยสักนิด "มึงพูดอะไรกูจำไม่ได้อะไร" คุณคิมหันต์มองหน้าฉันด้วยความสงสัย เพราะเขาคงจำไม่ได้ว่ารอยพวกนี้เขาเองที่เป็นคนทำ"ก็รอ
ลลิล....ฉันจัดการห่มผ้าให้คุณคิมหันต์แล้วก็กลับมานอนในที่ของตัวเอง ตอนแรกฉันคิดว่าจะกลับไปนอนที่ห้องแต่ฉันก็กลัวว่าคุณแอนนี่จะเข้ามาหาเขาอีก ฉันต้องปกป้องเขาให้ถึงที่สุดเท่าที่ฉันจะทำได้แต่ฉันยังไม่ทันได้ข่มตาลงเสียงโวยวายก็ดังขึ้น"โอ๊ยยย ปวดหัวโว๊ยยย" คนเมาที่นอนอยู่บนเตียงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงโวย







