Masuk"แม่ก็คิดถึงพวกหนูนะคะ^^" ฟอด ฟอด ฟอด ฟอด ฉันหอมแก้มลูกคนละสองข้างก่อนจะขึ้นมานั่งประจำที่ตัวเอง"ว่าแต่ตอนนี้มีใครหิวบ้างคะ" ฉันหันไปถามลูกๆโดยไม่สนใจพ่อของลูกที่นั่งหน้าบึ้งไม่เลิก"หิวแล้วค่าา""หิวแล้วค๊าบ""เดี๋ยวเราไปหาอะไรทานกันก่อนกลับบ้านนะคะดีมั้ยคะพี่คิม" พอฉันหันไปถามความเห็นเขาก็เงียบใส
หลายปีต่อมาคิมหันต์...."พ่อค๊าบ""ครับลูก" ผมตอบลูกชายขณะที่สายตายังคงเพ่งมองออกไปนอกกระจกรถ"ทำไมเราไม่ลงไปหาแม่กันสักทีล่ะค๊าบผมคิดถึงแม่แล้วนะ" ลูกชายนั่งกอดอกทำหน้างอคอหักใส่ผมที่ผมไม่พาแกลงไปหาแม่สักที"นั่นสิค๊าพี่ครีมอยากลงไปหาแม่แล้วค่ะพ่อ""แป๊บนึงนะครับลูกขอพ่อดูอะไรอีกแป๊บนึงก่อนนะ" ผมต
ลลิล....นี่ก็ผ่านมาหลายเดือนแล้วที่เราใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขฉันยอมรับว่ามีความสุขมากที่สุดในชีวิต ความสุขที่ฉันไม่เคยคิดว่าจะได้รับจากเขาความสุขที่ฉันไม่เคยร้องขอแต่เขาทำให้ด้วยใจมันเป็นอะไรที่ดีมากๆเขาดูแลเอาใจใส่ฉันทุกอย่างไม่ยอมให้ฉันทำอะไรเลยเขาบอกว่าฉันลำบากมามากแล้วต่อไปเขาจะไม่ยอม
พอเปิดเข้าไปผมก็เห็นลิลนอนหันหลังหลับอยู่บนเตียงผมค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆอย่างช้าๆก็ทำให้เห็นว่าตรงกลางเตียงมีอุปกรณ์สำหรับถักเสื้อผ้าวางอยู่เต็มไปหมดถ้าให้เดาลิลน่าจะกำลังถักเสื้อผ้าให้ลูกอยู่เพราะผมเห็นถุงมือถุงเท้าคู่เล็กๆที่ถักเสร็จแล้ววางอยู่หลายคู่ในตะกร้าหวายข้างเตียงผมสังเกตเห็นมีอยู่แค่สองสีนั
ลลิล...."คิดถึงก็บอกคิดถึงจะปากแข็งไปทำไมชีวิตคนเรามันไม่มีอะไรแน่นอนหรอกนะลิล เราไม่รู้หรอกว่าอะไรจะเกิดขึ้นในอนาคตเพราะฉะนั้นถ้าเรารักใครคิดถึงใครก็ควรบอกไปตรงๆ เพราะบางทีพรุ่งนี้เขาอาจจะไม่อยู่ให้เราได้บอกก็ได้""แล้วพี่อาร์ตเคยรักหรือชอบใครบ้างมั้ยคะ""ชอบอ่ะเคยแต่ถึงขั้นรักน่าจะยังไม่เคยนะ""แ
คิมหันต์....หลังจากรู้ความจริงเรื่องที่ลิลปิดบังผมผมก็หนีมาอยู่ที่เชียงใหม่โดยไม่บอกใครและนี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้วที่ผมมาอยู่ที่นี่อยู่คนเดียววันๆก็เอาแต่นั่งๆนอนๆเหมือนคนไร้อนาคตส่วนอาการเวียนหัวอยากอาเจียนของผมมันก็ยังเป็นอยู่ไม่หายสักทีไม่รู้เป็นอะไรมากหรือเปล่า ผมคิดว่าผมจะไปหาหมอเพื่อตรวจร่างกาย
"ลิลสบายดีค่ะแล้วนี่แม่มาทำไมแถวนี้คะ""ก็มาหาลิลไงแต่แม่ไม่กล้าเข้าไปหาลิลในบ้านกลัวผัวของลิลไล่ออกมาเพราะเขาสั่งห้ามไม่ให้แม่ติดต่อลิลอีกแม่ขอโทษที่ตอนนั้นแม่ทำร้ายลิลแม่ขอโทษนะลูกลิลยกโทษให้แม่ได้มั้ย" ฉันมองหน้าแม่แม่ที่ฉันคิดมาตลอดว่าท่านคือแม่แท้ๆของฉันแต่จริงๆแล้วไม่ใช่ ฉันน่าจะเอะใจตั้งแต่แร
ฉันกำลังจะกดออดหน้าบ้านแม่กับผู้ชายคนนั้นก็เดินออกมาพอดีฉันกำลังจะเรียกแต่..."เงินหมดแล้วเอาไงดีพี่""จะเอาไงล่ะไปขอนังลิลก็ไม่ได้ผัวมันสั่งห้ามไว้ว่าถ้าไปขอมันอีกมันจะจัดการกับเราสองคน""แล้วเราจะต้องอดตายกันหรือไง ผมไม่เอาด้วหรอกนะถ้าพี่ไม่มีเงินให้ผมผมก็จะกลับไปอยู่บ้านผมเหมือนเดิม""อย่าไปเลยนะ
ลลิล...คืนนั้น..."พี่คิมคืนนี้อิ๊งจะนอนเฝ้าพี่นะ""ไม่เป็นไรพี่ว่าอิ๊งกลับโรงแรมก่อนก็ได้นะพรุ่งนี้ค่อยมาเยี่ยมพี่""ไม่เอาอ่ะ""แล้วจะนอนไหนเตียงเฝ้าไข้มีแค่เตียงเดียวนะแล้วลิลก็นอน""ไม่เป็นไรค่ะอิ๊งนอนเบียดๆกับลิลก็ได้เนอะลิลเนอะ^^" คุณอิ๊งเดินมากอดแขนฉันแล้วพูดอย่างอารมณ์ดีทำเอาฉันปฏิเสธไม่ออก
"จะไปไหน""เอ่อ ลิลจะออกไปซื้อของค่ะ""แล้วจะทิ้งกูไว้ที่ห้องเนี่ยนะ""ให้ลิลไปเถอะค่ะเดี๋ยวอิ๊งดูแลพี่คิมเอง""อิ๊งไม่ต้องลำบากหรอกให้ลิลเค้าดูแลพี่เพราะตอนนี้เค้าได้ชื่อว่าเป็นเมียเพราะฉะนั้นเมียก็ต้องดูแลผัว" สุดท้ายฉันก็ต้องเดินกลับเข้ามาในห้องแล้วไปหาเขาที่เตียง"ป้อนให้หน่อยหิว" เขาสั่งฉันด้ว







