LOGINปีค.ศ.1970คุณนายสกุลฉางให้กำเนิดบุตรีคนแรก ผิวขาวราวหยกใบหน้าจิ้มลิ้ม ซินแสทำนายวาสนาสูงส่งยิ่งนัก ทำให้กิจการค้าขายของบิดามารดาเจริญรุ่งเรืองในยามนั้นบิดาได้หมั้นหมายเด็กหญิงเอาไว้กับบุตรชายคนโตของเพื่อนรักแห่งสกุลต้วนต้วนชางหลางเด็กชายอายุราวหกขวบกำลังจ้องมองทารกตัวน้อยที่นอนอยู่ในเปลด้วยความสน
จูชางหลางอุ้มสตรีร่างผอมขึ้นมาวางนางเอาไว้บนตักของเขาโถมร่างกายก้มกอดนางแนบแน่นจนลึกสุดหัวใจ เส้นผมของนางกลายเป็นสีขาวโพลน รวมทั้งผมของเขาเช่นกัน ยามนี้เมื่อใกล้ชิดเส้นผมขาวของคนทั้งคู่กำลังเคลียคลอซึ่งกันและกันโดยไม่อาจแยกแยะว่าเป็นผมของผู้ใดกันแน่จูชางหลางเข้าใจชีวิต มิมีผู้ใดฝืนสังขารของร่างกาย
ตอนพิเศษ ตอนที่ 1ยี่สิบปีต่อมา“ท่านตา ท่านยายแย่แล้วขอรับ”จู่ ๆ ก็มีเด็กผู้หนึ่งวิ่งเข้ามาบอกเขาในเรือนสมุนไพร จูชางหลางที่กำลังนั่งยอง ๆ พร้อมกับใช้พัดโหมไฟให้ลุกโชนเพื่อต้มสมุนไพรให้กับหยางอี้หงถึงกับมือสั่นระริกทำพัดที่อยู่ในมือหลุดลงทันใดเขาวิ่งไปที่เรือนของนางอย่างรวดเร็ว หลายปีมานี้หยางอี้
มู่เหยาทอดสายตามองแผ่นน้ำเบื้องหน้าที่คล้ายกำลังเต้นรำระริกไหวไปตามแสงจันทราแล้วยิ้มงดงาม“ท่านแม่ ขอให้ท่านคุ้มครองให้ข้ามีความสุขด้วยนะเจ้าคะ”เอ่ยคำนี้แล้วนางจึงโปรยดอกไม้ลงไปเบื้องล่าง ก่อนจะเดินกลับลงมายังหมู่บ้านก่อนจะถึงทางเข้าหมู่บ้านนั่นเอง จู่ ๆ มู่เหยาก็ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของค
มู่เหยายิ้มไม่หุบ คำชมเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อเอาใจนี้ไม่น่าเชื่อว่าจะส่งผลต่อนางเพียงนี้ "หลานชายช่างปากหวานยิ่งนัก เช่นนี้สตรีใดได้พบคงไม่อาจถอนใจได้ ด้วยใบหน้างดงามเช่นนี้ต่อไปคงทำให้สตรีเสียใจอีกหลายคน"จูอี้หลางส่ายหน้า"ข้าไม่คิดหลอกสตรีใด จิตใจของข้าจะมอบให้กับสตรีที่ข้ารักเพียงผู้เดียวเช่นท่านพ่
เมื่ออยู่กันเพียงลำพังจูชางหลางจึงเอ่ยขึ้นว่า“เจ้าได้พบนางแล้วใช่หรือไม่”จูอี้หลางพยักหน้า“ท่านพ่อ เป็นท่านแม่จริงหรือ”จูชางหลางพยักหน้า“ที่นี่ไกลจากหน้าผาที่แม่เจ้าตกลงมายิ่งนัก พ่อไม่คิดว่านางจะรอดกระทั่งมีคนของหมู่บ้านนายพรานไปพบเข้าระหว่างที่นางลอยไปตามกระแสน้ำ ท่านแม่ของเจ้าลืมทุกเรื่องไปจ
บทที่ 43 เปิดใจ“บุ่มบ่ามเกินไปแล้ว”เขาตำหนินางเสียงแผ่วไม่จริงจัง เหยียนซือเหยียนยังคงร้อนรน“ตาเฒ่าไป๋เจ้าคงไม่ตามมาฆ่าข้าใช่หรือไม่ ข้านอนไม่หลับหากว่าวันนี้ไม่รู้ความจริง”เขาบิดแก้มนางเบา ๆ พลางตอบว่า“ข้าไม่เคยคิดฆ่าเจ้ามาก่อนข้าบอกแล้ว คนเลวที่ต้องการฆ่าสามีตนเองคือเจ้าต่างห่าง เอาล่ะ เจ้าไม
ไป๋จิ้งหานมองมาที่อี้ชิง หญิงสาวคลายสีหน้าริษยาลงอย่างรวดเร็วเผยใบหน้างดงามเผยรอยยิ้มอ่อนโยนตอบรับคำของไป๋จิ้งหานที่หันมามองนาง“ท่านพี่ เป็นข้าที่ผิดเองที่ปกป้องเงินทองมากกว่าพี่สะใภ้ เป็นข้าที่ต้องเป็นฝ่ายขอโทษพี่สะใภ้”เหยียนซือเหยียนเบะปาก เบื่อหน่ายท่าทางอ่อนหวานเสแสร้งเป็นแม่ดอกบัวขาวของอี้ชิง
ลายมือในจดหมายนั้นอ่อนช้อยงดงามอย่างสตรี ไป๋จิ้งหานเพียงกวาดตามองก็รู้ทันทีว่าเป็นของ เสวียนซินแน่นอนเพราะเหยียนซือเหยียนไม่มีสหายผู้อื่นอยู่ที่นี่แล้วเสวียนหย่งและเสวียนซิน...ตระกูลพวกเขาเป็นคหบดีใหญ่ในเมืองหลวง คนแซ่เสวียนแม้ไม่ใช่ตระกูลขุนนาง แต่มีอำนาจทางการค้าเหนือกว่าตระกูลใด ๆ ในแผ่นดิน พวกเ
“อาเหวิน อายี รีบมาลองชิมของอร่อยนี่เร็วเข้า” นางร้องเรียกบ่าวทั้งสองที่กำลังจัดข้าวของให้พวกเขารีบมาหาด้วยสีหน้ากระตือรือร้นทั้งอาเหวินและเซียวยีรับคำแล้วรีบเข้ามานั่งตรงหน้า พวกเขาหยิบขนมขึ้นมากัดคำโต สีหน้าเต็มไปด้วยความพึงพอใจ“อร่อยจริง ๆ เจ้าค่ะ บ่าวไม่เคยกินขนมที่รสชาติกลมกล่อมเช่นนี้มาก่อนเ







