LOGINปีค.ศ.1970คุณนายสกุลฉางให้กำเนิดบุตรีคนแรก ผิวขาวราวหยกใบหน้าจิ้มลิ้ม ซินแสทำนายวาสนาสูงส่งยิ่งนัก ทำให้กิจการค้าขายของบิดามารดาเจริญรุ่งเรืองในยามนั้นบิดาได้หมั้นหมายเด็กหญิงเอาไว้กับบุตรชายคนโตของเพื่อนรักแห่งสกุลต้วนต้วนชางหลางเด็กชายอายุราวหกขวบกำลังจ้องมองทารกตัวน้อยที่นอนอยู่ในเปลด้วยความสน
จูชางหลางอุ้มสตรีร่างผอมขึ้นมาวางนางเอาไว้บนตักของเขาโถมร่างกายก้มกอดนางแนบแน่นจนลึกสุดหัวใจ เส้นผมของนางกลายเป็นสีขาวโพลน รวมทั้งผมของเขาเช่นกัน ยามนี้เมื่อใกล้ชิดเส้นผมขาวของคนทั้งคู่กำลังเคลียคลอซึ่งกันและกันโดยไม่อาจแยกแยะว่าเป็นผมของผู้ใดกันแน่จูชางหลางเข้าใจชีวิต มิมีผู้ใดฝืนสังขารของร่างกาย
ตอนพิเศษ ตอนที่ 1ยี่สิบปีต่อมา“ท่านตา ท่านยายแย่แล้วขอรับ”จู่ ๆ ก็มีเด็กผู้หนึ่งวิ่งเข้ามาบอกเขาในเรือนสมุนไพร จูชางหลางที่กำลังนั่งยอง ๆ พร้อมกับใช้พัดโหมไฟให้ลุกโชนเพื่อต้มสมุนไพรให้กับหยางอี้หงถึงกับมือสั่นระริกทำพัดที่อยู่ในมือหลุดลงทันใดเขาวิ่งไปที่เรือนของนางอย่างรวดเร็ว หลายปีมานี้หยางอี้
มู่เหยาทอดสายตามองแผ่นน้ำเบื้องหน้าที่คล้ายกำลังเต้นรำระริกไหวไปตามแสงจันทราแล้วยิ้มงดงาม“ท่านแม่ ขอให้ท่านคุ้มครองให้ข้ามีความสุขด้วยนะเจ้าคะ”เอ่ยคำนี้แล้วนางจึงโปรยดอกไม้ลงไปเบื้องล่าง ก่อนจะเดินกลับลงมายังหมู่บ้านก่อนจะถึงทางเข้าหมู่บ้านนั่นเอง จู่ ๆ มู่เหยาก็ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของค
มู่เหยายิ้มไม่หุบ คำชมเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อเอาใจนี้ไม่น่าเชื่อว่าจะส่งผลต่อนางเพียงนี้ "หลานชายช่างปากหวานยิ่งนัก เช่นนี้สตรีใดได้พบคงไม่อาจถอนใจได้ ด้วยใบหน้างดงามเช่นนี้ต่อไปคงทำให้สตรีเสียใจอีกหลายคน"จูอี้หลางส่ายหน้า"ข้าไม่คิดหลอกสตรีใด จิตใจของข้าจะมอบให้กับสตรีที่ข้ารักเพียงผู้เดียวเช่นท่านพ่
เมื่ออยู่กันเพียงลำพังจูชางหลางจึงเอ่ยขึ้นว่า“เจ้าได้พบนางแล้วใช่หรือไม่”จูอี้หลางพยักหน้า“ท่านพ่อ เป็นท่านแม่จริงหรือ”จูชางหลางพยักหน้า“ที่นี่ไกลจากหน้าผาที่แม่เจ้าตกลงมายิ่งนัก พ่อไม่คิดว่านางจะรอดกระทั่งมีคนของหมู่บ้านนายพรานไปพบเข้าระหว่างที่นางลอยไปตามกระแสน้ำ ท่านแม่ของเจ้าลืมทุกเรื่องไปจ
ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่า... นางเองก็หาใช่คนดีแต่อย่างใด ทั้งนางและอี้ชิงล้วนกลายเป็นปีศาจเพราะแย่งชิงบุรุษผู้หนึ่งก่อนวันที่เสวียนซินและเสวียนหย่งเปิดร้านเครื่องหอมสกุลเสวียน แน่นอนว่าจวนสกุลไป๋ก็ได้รับหนังสือเชิญด้วยเช่นกัน โดยเสวียนซินและเสวียนหย่งมาส่งหนังสือด้วยตนเองทว่าวันที่คนทั้งสองมานั้นเหยี
บทที่ 34 นางผู้ร้ายกาจในอดีตเปลี่ยนไปแล้วหลังกินขนมเสร็จเซียวยีลากพ่อบ้านจ้าวไปดูเครื่องเรือน ส่วนอาเหวินก็ไปสั่งให้บ่าวไพร่ตัดต้นไม้ที่ขึ้นรกให้เรียบร้อยเหยียนซือเหยียนจึงมีเวลาอยู่กับตนเอง สายตาของนางเหม่อลอย พลันคิดถึงอดีตชาติที่ผ่านมา…ชาติก่อนหลังจากแต่งงานแล้ว เขาและนางถูกบีบบังคับโดยแม่สาม
บทที่ 24 เป็นไปตามแผนอี้ชิงกล่าวแก้ต่างให้ตนเอง“ข้าไม่ได้มีเจตนาเช่นนั้น ที่เรือนของท่านยังไม่ได้ซ่อมแซมนั่นเป็นเพราะว่า ไม่อาจหาคนงานได้ในเวลาอันจำกัด อีกทั้งบัดนี้ชายหนุ่มส่วนใหญ่ถูกเกณฑ์ไปเป็นทหารชายแดน ข้าจึงได้ให้พ่อบ้านไป๋เตรียมเรือนอีกหลังให้ท่านพำนักชั่วคราว”เหยียนซือเหยียนเอ่ยสวนทันใด“เ
บทที่ 29 เผลอไผลมือหนาคว้าข้อมือนางไว้แล้วกระตุกดึงให้นางล้มลงบนเตียง ร่างสูงใหญ่เคลื่อนตัวตามไป กักนางไว้ใต้ร่างอย่างรวดเร็ว“หานหานท่านทำสิ่งใด ปล่อยข้านะ”“ทำไม ไม่อยากเป็นภรรยาที่ดีหรือ กฎข้อแรกของการเป็นภรรยาที่ดีคือปรนนิบัติเรื่องบนเตียงให้สามีพึงพอใจ”“กฎตดหมา[1] น่ะสิ ข้าไม่ทำเด็ดขาด ท่านก็






