ตอนที่ 9 บ่าวทรยศ

ตอนที่ 9

บ่าวทรยศ

เรื่องที่เกิดขึ้นนั้น องค์ชายใหญ่พยายามสืบจนตามไปถึงตัวของสาวใช้คนสนิทของพระชายาตัวเอง แม้เขาจะเชื่อว่าคนของนางไม่ได้เป็นคนทำ แต่หลักฐานมันฟ้องเพียงนี้ เขาคงไม่อาจปล่อยผ่านได้

“ข้าจะไปหาพระชายา” เขาเอ่ยเมื่อได้ฟังรายงานจากคนของตัวเองจบ

“เออ...ยังมีอีกหนึ่งเรื่องที่กระหม่อมยังไม่ได้รายงานองค์ชายพะย่ะค่ะ” องครักษ์ที่ตามสืบเรื่องราวเอ่ยขัดขึ้นก่อน

“มีเรื่องอะไรเหตุใดไม่เล่าให้หมดในคราวเดียว เจ้านี่ใช่ไม่ได้จริง ๆ” กงเต๋อตำหนิองครักษ์คนนั้นทันที เพราะรู้ว่าองค์ชายกำลังคิดสิ่งใดอยู่

“ขออภัยพะย่ะค่ะ ข้าน้อยสืบมาได้อีกว่าหยุนอี้ สาวใช้คนสนิทของพระชายาแอบไปพบคุณหนูรองบ่อยครั้ง และทุกครั้งนางก็มักจะรับยาบางอย่างกลับมาด้วย และบอกคนในตำหนักว่านี่คือยาบำรุงร่างกายของพระชายาพะย่ะค่ะ”

เพียงได้ฟังชายหนุ่มก็พอเดาได้ว่ายาบำรุงที่องครักษ์เคยบอกว่ามีปัญหานั้นมาจากใคร กงเต๋อที่รับใช้ใกล้ชิดและรู้เรื่องราวในตำหนักก็ตกใจจนทำแส้หางม้าในมือหล่น

“องค์ชาย เช่นนั้นไม่ใช่ว่ายาบำรุงของพระชายาที่มีปัญหาจะเป็นฝีมือของคุณหนูรองหวังด้วยหรอกหรือ!” กงเต๋อเอ่ยสิ่งที่ตนคิด และนี่ก็เป็นสิ่งที่เขาคิดเช่นกัน

“แล้วเรื่องมนต์ดำนั่นได้เกี่ยวกับพระชายาหรือไม่” เฉินเว่ยหานถามองครักษ์เสียงเข้ม

“ไม่เลยพะย่ะค่ะ ตุ๊กตาตัวนั้นน่าจะเป็นสาวใช้หยุนอี้เป็นคนนำไปฝังไว้ ซึ่งวันนั้นเป็นวันที่คุณหนูรองหวังมาพบพระชายาพอดี ก่อนกลับพวกนางแอบพบกันก่อนออกจากตำหนัก ตกเย็นหยุนอี้ก็ทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ พอถูกถามนางก็บอกว่าพระชายาทำของหาย เลยออกมาตามหาให้เท่านั้นพะย่ะค่ะ”

หากเป็นเช่นที่องค์รักษ์รายงาน ก็มีโอกาสที่คนข้างกายของพระชายาเขาจะเป็นหนอน เขาควรต้องจัดการเรื่องนี้อย่างรอบคอบเสียแล้ว

“ไปเถอะ เราต้องไปขอพระชายาเพื่อพาตัวสาวใช้นางนั้นไปไต่สวน” เขาเอ่ยจบก็เดินนำทั้งสองออกไป จุดหมายคือเรือนของพระชายาที่เขารัก

เรือนชิงหลัว

“องค์ชายเสด็จ!!” เสียงขันทีกงเต๋อประกาศ พร้อมกับร่างสูงที่เดินเข้าไปในเรือนทันที

“องค์ชายมาพอดีเลย หม่อมฉันกำลังคิดว่าจะตัดเสื้อคลุมให้พระองค์ใส่หน้าหนาว พระองค์อยากได้ลายไหนเป็นพิเศษหรือไม่เพคะ” นางยิ้มแย้มต้อนรับเขา

แต่หยวนซีกลับมองนายสาวด้วยสายตาแปลก ๆ เพราะผ้าพวกนี้พระชายาบอกว่าจะตัดชุดใส่เองช่วงหิมะตกไม่ใช่หรือ เหตุใดจึงกลายเป็นขององค์ชายใหญ่ไปได้เล่า

“เจ้าทำแบบไหนให้ข้า ข้าก็ชอบทั้งนั้น แต่ที่ข้ามาวันนี้มีเรื่องรบกวนเจ้าหน่อย” เขายิ้มให้นางอย่างเอ็นดู ก่อนจะดึงร่างบางให้ไปนั่งที่เก้าอี้ด้วยกัน

“มีเรื่องอะไรให้หม่อมฉันช่วยหรือเพคะ” นางถามเขาด้วยรอยยิ้ม แต่ในใจกำลังหัวเราะลั่น เพราะเวลาของใครบางคนใกล้หมดลงแล้ว

“ข้าให้คนตามสืบเรื่องตุ๊กตาอัปมงคลนั่นแล้ว พวกเขาสืบจนมาถึงคนในเรือนเจ้า”

เมื่อเขาเอ่ยจบนางก็แสร้งทำสีหน้าตกใจจนเกินจริง ก่อนจะหันไปมองหยวนซีราวกับรู้อะไรบางอย่าง

“ใครหรือเพคะ” นางถามเหมือนกำลังหยั่งเชิงเขา ซึ่งเฉินเว่ยหานเองก็มองออก

“ท่าทีเช่นนี้ของพระชายาคงไม่ต้องถามข้าก็ได้กระมั้ง” เขาเอ่ยพร้อมมองนางด้วยสายตารู้ทัน แล้วก็เป็นเช่นที่คิด

“ขอประทานอภัยเพคะ องค์ชายได้โปรดละเว้นน้องสาวหม่อมฉันสักครั้งเถิดเพคะ นางยังเด็กเลยทำลงไปโดยไม่ทันคิด หยุนอี้เองก็เป็นแพะรับบาป เพราะหากไม่ทำครอบครัวของนางก็จะถูกฆ่า องค์ชายได้โปรดละเว้นพวกนางสักครั้งเถอะนะเพคะ!”

นางรีบลงไปนั่งคุกเข่า พร้อมกับเล่นงิ้วฉากใหญ่ที่สมจริง หากไม่ได้เตรียมกับนายหญิงไว้ก่อนหยวนซีคงเชื่อไปแล้ว

“เป็นเช่นนั้นจริงสินะ แต่เจ้าไม่ต้องห่วงไป นั่นเป็นเพียงสิ่งที่ข้าคิดเท่านั้น ยังไม่มีหลักฐานเพียงพอ”

“จริงหรือเพคะ แต่ว่า...” นางมีสีหน้ากังวลพร้อมกับมองออกไปทางห้องครัวที่หยุนอี้ออกไปเอาขนม

“ข้าจะขอพาตัวสาวใช้ของเจ้าไปสืบสวนต่อ เจ้าคงไม่ขัดขวางข้า ใช่หรือไม่”

เขาเข้าใจนางดี เพราะสาวใช้ผู้นั้นติดตามนางมาจากบ้านเดิม ไม่แปลกที่นางจะดูกังวลและออกรับแทนเช่นนี้

แต่คนผิดย่อมต้องได้รับการลงโทษ ยิ่งเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับมนต์ดำอีก คงไม่อาจปล่อยผ่านได้ รวมถึงผู้เกี่ยวข้องคนอื่น ๆ ด้วย

เพล้ง!!

หยุนอี้ที่เดินเข้ามาพอดีถึงกับทำจอกชาหล่น ก่อนที่หญิงสาวจะรีบคุกเข่าโขกศีรษะอ้อนวอนทั้งน้ำตา

“พระชายาได้โปรดช่วยหม่อมฉันด้วยเพคะ หม่อมฉันถูกบังคับ หน่อมฉันไม่เคยคิดร้ายกับพระชายาเลยนะเพคะ เรื่องพวกนั้นเป็นคุณหนูรองที่บีบบังคับให้หม่อมฉันทำ หากไม่ทำนางจะสังหารครอบครัวหม่อมฉันเพคะ!”

หยุนอี้พูดไปก็โขกศีรษะไปจนเลือดสีแดงสดไหลอาบหน้า แต่หญิงสาวก็ยังไม่หยุด ในใจหวังให้พระชายาเห็นใจ เท่านี้ตนก็จะรอดจากโทษตายแล้ว

“บังอาจ!! ไม่เคยคิดทำร้ายชายาข้า แล้วยาคุมกำเนิดที่เข้าแอบสับเปลี่ยนกับยาบำรุงนั่นคืออะไร ลากตัวนางไปไต่สวน! ทุกความลับที่นางเก็บไว้ เค้นออกมาให้หมด!!”

องค์ชายใหญ่โกรธจนเลือดขึ้นหน้า หากไม่ต้องไต่สวนก่อน เขาคงสั่งประหารทันทีแล้ว

“หยุนอี้!! เจ้าก็รู้ว่าข้าอยากมีลูกเพียงใด เหตุใดเจ้าทำกับข้าเช่นนี้!!” นางมองสาวใช้คนสนิทด้วยสายตาผิดหวัง ก่อนจะทำท่าเป็นลมหมดสติไปตรงนั้น

หยุนอี้จึงเริ่มตระหนักได้ว่าตนได้ทำพลาดไปแล้ว หากเป็นเช่นนี้ตัวเองต้องตายแน่

“พระชายาเพคะ!! ตามหมอมาเร็ว!! หยุนอี้หากพระชายาเป็นอะไรไป ข้าไม่ยกโทษให้เจ้าแน่!!!” หยวนซีที่เตรียมการกับนางมาก่อนแล้วรีบทำเป็นโวยวายใหญ่โตเพื่อไม่ให้หยุนอี้ได้ขอร้องอะไรนางอีก

“ขะ ข้าไม่ได้ตั้งใจ พระชายา....” หยุนอี้พยายามคลานเข้าไปหานายสาว แต่ถูกองค์ชายใหญ่เตะกระเด็นออกไปอีกทาง

“เอาตัวนางออกไป!!! อวี่เอ๋อร์ อวี่เอ๋อร์!!!! ไปตามหมอหลวงมา!!”

เฉินเว่ยหานรีบเข้าไปอุ้มนางพากลับไปที่ห้องนอน เกิดความวุ่นวายในเรือนชิงหลัวจนนางกำนัลเริ่มลือกัน ว่าที่ตำหนักเกิดเรื่องบ่อยครั้งอาจเป็นเพราะพระชายามีดวงอัปมงคลก็เป็นได้

เรื่องนี้ไปเข้าหูฮองเฮาในเวลาต่อมา ทำให้มีการเรียกตัวนางไปเข้าเฝ้าทันทีเมื่อนางหายป่วย แต่เรื่องอะไรนางจะหายง่าย ๆ

หลังจากเกิดเรื่องในเรือนนี่ก็ผ่านมาเจ็ดวันแล้ว องค์ชายใหญ่ก็ยังไม่ปล่อยตัวหยุนอี้ จะปล่อยได้อย่างไรความผิดใหญ่หลวงเพียงนั้น คงมีแต่โทษตายเท่านั้นที่จะปลดปล่อยหยุนอี้ได้

“พระชายาเพคะ มีข่าวของหยุนอี้แล้ว นางถูกทรมานและสารภาพว่าเป็นคนเปลี่ยนยาบำรุงพระชายาเป็นยาคุมแทน แล้วก็เรื่องที่นำตุ๊กตาผ้าไปฝั่งก็เป็นฝีมือของนาง แต่ไม่ยอมรับว่าใครเป็นคนบงการ บอกว่าที่ทำไปเพราะอยากเป็นอนุขององค์ชายเพคะ ทำให้ไม่มีหลักฐานสืบไปถึงตัวคุณหนูรองเพคะ” หยวนซีรายงานเรื่องที่ได้ยินมาจากกงเต๋อ

“อืม สงสัยน้องรองคงกุมชะตาชีวิตของครอบครัวนางไว้หลายชีวิต และอาจรวมถึงชะตาชีวิตคนที่นางรักด้วย นางถึงไม่ยอมเอ่ยถึงหวังเจียวหลิงเลย นับว่าเป็นบ่าวที่ดี”

นางเอ่ยชมแต่แววตากลับเย็นชาจนหยวนซีไม่กล้ามอง ยิ่งท่าทีไม่สนใจสิ่งใดของพระชายานั่นอีก เหมือนว่านี่ไม่ใช่พระชายาที่ตนรู้จักเลยสักนิด

“คงเป็นเช่นนั้นเพคะ เพราะหยุนอี้มีคนรักอยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน นางเคยบอกว่าเมื่ออายุครบยี่สิบห้าจะขออนุญาตพระชายาไปแต่งงานด้วยเพคะ”

“แม้จะน่าเสียดายที่หวังเจียวหลิงไม่โดนอะไรเลย แต่อย่างน้อยองค์ชายใหญ่ก็จะไม่มีวันรักนางอีก ก็ถือว่าคุ้มค่า”

นางมองมดที่กำลังไต่ตามดอกไม้ในแจกันนิ่ง ๆ ก่อนจะใช้มือหยิบมันขึ้นมาแล้วบีบจนตาย ก่อนจะลุกเดินกลับไปยังกองผ้าที่เลือกทิ้งไว้

“หยวนซีเจ้าว่างก็มาช่วยข้าตัดผ้าต่อเถอะ เห้อ! ข้ายังต้องตัดเผื่อชายผู้นั้นอีก น่าเบื่อจริง ๆ เจ้าเลือกสีที่เข้ากับบุรุษมาสักพับแล้วกัน จากนั้นก็ส่งไปให้กองภูษาตัดเย็บ แล้วค่อยนำกลับมาให้ข้าปักลาย”

น้ำเสียงเบื่อหน่อยของนายสาวทำให้หยวนซีกลับมายิ้มอีกครั้ง แบบนี้ถึงจะเป็นพระชายาที่นางรู้จัก

ด้านองค์ชายใหญ่ เขากำลังนั่งมองรายงานที่หยุนอี้สารภาพ ซึ่งไม่มีส่วนใดเอ่ยเกี่ยวกับคุณหนูรองตระกูลหวังเลย

“นางไม่ยอมเอ่ยถึงคุณหนูรองตระกูลหวังเลยพะย่ะค่ะ ขนาดตายนางก็ยังปากแข็ง แต่อย่างไรข้าก็จะหาหลักฐานมาให้ได้” องครักษ์ที่นำรายงานมาให้องค์ชายคุกเข่าเอ่ยเสียงหนักแน่น

“ไม่ต้องหรอก ไม่รู้ว่าพระชายาจะคิดอย่างไรหากมีหลักฐานว่าน้องสาวเป็นคนวางแผนให้นางไม่อาจตั้งครรภ์ได้ เรื่องมนต์ดำอีก หากหาหลักฐานได้ก็ต้องประหารทั้งตระกูล เห้อ!! ศพของสาวใช้คนนั้นก็นำไปจัดการเสีย เรื่องคุณหนูรองหวังข้าจะจัดการต่อเอง”

เฉินเว่ยหานเขียนจดหมายขึ้นมาฉบับหนึ่ง ก่อนจะให้คนเอาไปส่งให้หญิงสาวผู้นั้น แล้วตนก็ไปหาพระชายาที่เรือนพร้อมสาวใช้คนใหม่เพื่อทดแทนหยุนอี้ที่ตายไป