หลักฐานการนอกใจ

'ยานี้แรงมากนะหนู'

'ใส่แค่นิดเดียวพอนะ'

คำเตือนจากร้านที่เธอไปซื้อยานอนหลับนั้นเธอรับฟัง แต่ใช่ว่าเธอจะทำตาม เธอแอบใส่ยานอนหลับลงในแก้วไวน์ของซื่อห่าวเกินปริมาณที่แนะนำ และนั่นก็ทำเขาทรุดกลางอากาศทันที

"ยานี้ได้ผลดีจริงๆ"

หญิงสาวคิดขณะผลักร่างของซื่อห่าวให้ถอยออกไป ชั่วแว่บหนึ่งก็พลันอดคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในอดีตไม่ได้ เหตุการณ์เมื่อห้าปีก่อนจบลงที่เตียง เธอตกเป็นของซื่อห่าวด้วยความยินยอมพร้อมใจ และหลังจากนั้นไม่นานงานแต่งก็ถูกจัดขึ้นรายล้อมไปด้วยเพื่อนและครอบครัวทั้งสองฝ่าย ชีวิตหลังแต่งงานเธอทำหน้าที่ของ 'ภรรยา' ได้เป็นอย่างดีไม่มีขาดตกบกพร่องอะไร ยิ่งไปกว่านั้นความน่ารักป็นกันเองของเธอก็เข้ากันกับญาติพี่น้องของสามีได้ ชีวิตราบรื่น ไม่มีปัญหาอะไร จะเหลือก็แค่มีทายาทสืบสกุล

ทุกคนลุ้น...

เธอเองก็พยายาม

ทุกเดือนนับวัน ปฏิบัติภารกิจไม่ขาด แรกๆ ก็ขยัน แต่พอผิดหวังซ้ำๆ อารมณ์อยากทำมันก็ถดถอย จากเซ็กส์ที่ร้อนแรงก็เริ่มค่อยๆ จืดชืดไร้สีสันลงเรื่อยๆ แค่ปัญหานี้ปัญหาเดียวก็ทำเธอปวดหัวจนแทบกินอะไรไม่ได้ แล้วพอเจอเรื่องที่สามีนอกใจเธอแทบล้มทั้งยืนจริงๆ

"ฉันจะไม่มีวันโง่กลับไปแต่งงานรอบสองกับคุณอีกแล้วซื่อห่าว"

ครั้งนั้นเขาจบเธอกดที่เตียง แต่ตอนนี้เธอเป็นคนลากเขามานอนแผ่ที่โซฟา ยานอนหลับชนิดรุนแรงที่ได้มาถือว่าใช้ได้ผลดีจริงๆ เจียลี่คิดขณะค้นตัวของซื่อห่าวที่หลับไหลไม่ได้สติ

"โทรศัพท์อยู่ไหนนะ"

เธอล้วงไปที่กระเป๋าเสื้อไม่เจอ ก่อนจะเปลี่ยนมาล้วงที่กางเกง

"อ๊ะ!! เจอแล้ว"

แววตาของเธอดูดีใจ โทรศัพท์ของซื่อห่าวใช้นิ้วปลดล็อคได้ ดังนั้นเธอจึงหยิบเอานิ้วคนโดนวางยานอนหลับมาแตะครั้งเดียวก็เข้าได้สบาย ภาพหน้าจอที่ตั้งไว้ทำเธอนิ่งไป เขาดูเหมือนรักเธอนะถึงขนาดเอารูปคู่มาตั้งไว้

แต่ทำไม...

คำถามนี้เกิดขึ้นทุกครั้งที่หวั่นไหว พื้นที่ส่วนตัวของเขาเธอไม่เคยยุ่ง ไม่เคยวุนวาย แต่ครั้งนี้เธอสงสารตัวเองที่ต้องเจ็บเพราะความไม่รู้จักพอ ไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ ผู้ชายเจ้าชู้ในความคิดเธอคือขยะที่ไม่ควรให้ค่าอีกต่อไป อดีตเคยรัก แต่ตอนนี้ไม่ใช่ เธอรักตัวเองมากพอที่จะไม่กลับไป และเพื่อไม่ให้โต้แย้งการตัดสินใจ เธอต้องมีหลักฐานที่ทำให้เขาพูดแก้ตัวไม่ได้นั่นเอง

"ทำไมหัวหน้าโทรเข้าบ่อยจัง"

หญิงสาวตั้งคำถามเมื่อเห็นประวัติโทรเข้าวันหนึ่งหลายสาย และแต่ละสายก็ล้วนอยู่นอกเหนือเวลาทำงานทุกครั้ง ครั้งหนึ่งที่ไปกินข้าวเย็นวันหยุดด้วยกัน ก็มีสายจากหัวหน้าโทรมา

'หัวหน้าโทรมาตามอีกแล้วเหรอคะ'

'ช่วงนี้โปรเจ็กของบริษัทมีปัญหา คุณเข้าใจผมหน่อยนะ'

'ฉันเข้าใจแต่..."

'ผมจะรีบไปรีบกลับ โอเคนะ?'

'อื้อ!'

ในอดีตสามีพูดอะไรเธอก็เชื่อฟัง เมื่อเขาบอกว่างานก็คืองาน เธอเข้าใจ ไม่งี่เง่า พร้อมสนับสนุนหน้าที่การงานของสามีให้ก้าวหน้า

แต่ทว่า....

เธอในตอนนี้ไม่ได้โง่ ปิดหูปิดตาเชื่ออีกต่อไป เมื่อดูจากเวลาที่โทรเข้ามันบ่อยและแปลกเกินไป 'หัวหน้า' ที่สามีกล่าวอ้างมาตลอดหลายปีจะใช่หัวหน้าจริงๆ ไหม เซ้นส์ของผู้หญิงมันแรงพอที่จะทำให้เธอเดินไปหยิบปากกามาจดเบอร์โทรที่เมมเป็นชื่อ ' BOSS' ไว้ หลังจากนั้นเธอก็เข้าไปดูแชทที่น่าจะมีข้อมูลชั้นดีแต่สิ่งที่เจอนี้...กลับไม่มีอะไรให้จับผิดได้เลย

"ลบแชทงั้นเหรอ?"

หญิงสาวพึมพำขณะเลื่อนดูข้อความที่เขาคุยกับทุกคนที่รู้จัก แต่กลับไม่มีรายชื่อของผู้หญิงคนนั้น ในแชทของเขาดูปกติดีทุกอย่าง หนำซ้ำยังอวยเธอกับเพื่อนหลายคนด้วย

"แฟนฉันสวยล่ะสิ"

"วาสนามันแข่งกันไม่ได้โว้ย"

"คนนี้รักจริงหวังแต่งบอกเลย"

ตอนนี้เธอเริ่มไม่มั่นใจแล้วว่า สิ่งไหนที่ซื่อห่าวพูดจริง แล้วสิ่งไหนที่พูดเล่นกันแน่ ยิ่งคิดก็ยิ่งสับสนกับสิ่งที่สามีทำ เธอทิ้งตัวลงนั่งพื้นทั้งๆ ที่มือยังคงกำโทรศัพท์ของสามีเอาไว้ ในนั้นไม่มีหลักฐานที่ชี้ชัดถึงการนอกใจ เขาดูคลั่งรักเธอแถมยังตั้งหน้าจอเป็น 'รูปคู่' อวดใครต่อใคร ซึ่งถ้าหากเธอยังหาหลักฐานไม่ได้

งานแต่งกับซื่อห่าว...

ต้องเกิดขึ้นในอีกครึ่งปีแน่ๆ