หญิงก็ร้ายชายก็เลว

เจียลี่ที่กลับมาถึงคอนโดทิ้งตัวลงนอนแผ่เหม่อมองเพดาน ถึงจะย้อนอดีตกลับมาในช่วงก่อนแต่งงาน แต่ความเจ็บที่ยังไม่ทันจางก็ไม่ต่างอะไรกับบาดแผลที่เพิ่งเกิดและยังสดใหม่ พอหยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดดูแชทข้อความที่คุยกับซื่อห่าว ขอบตามันก็เกิดอาการร้อนผ่าวขึ้นมาทันใด เธอส่ายหน้าพยายามสลัดน้ำตาออกไป เมื่อรู้สึกว่าข้อความตรงหน้าขุ่นมัว

'คุณทำอะไรอยู่'

'ผมคิดถึงคุณนะ'

'ขอโทษที่ไปดูหนังด้วยไม่ได้'

'พรุ่งนี้ผมจะชดเชยให้คุณนะที่รัก'

'ซื่อห่าว' เมื่อเจ็ดปีก่อนตอนที่ยังมีสถานะเป็นแค่ 'แฟน' กัน เขาเป็นผู้ชายที่ดูแลตัวเองดีมาก ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้า หน้าผมดูเนี้ยบ สะอาดสะอ้าน การแต่งตัวที่ดูเข้ากันและภูมิฐาน บวกกับหน้าที่การงานมันทำให้องค์ประกอบรวมๆของผู้ชายคนนี้ดูดี ไม่แปลกใจเลยที่เธอจะเปิดใจให้กับผู้ชายคนนี้ในวันนัดดูตัว

"รู้งี้ปฏิเสธไปแต่แรกก็คงดี"

พูดกับตัวเองที่เลือกเอง เจ็บเอง 

'เราจะเจอกันอีกได้ไหมครับ'

มันคือจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ เขาเป็นผู้ชายที่สุภาพ ไม่แต๊ะอั๋ง กว่าจะได้เดินจับมือกันก็ปาไปแล้วถึงสามเดือน

'ผมขอจูบคุณได้ไหม'

'ถ้าฉันตอบว่าไม่ได้ล่ะคะ'

หญิงสาวถามกลับยิ้มๆ 

'ผมก็คงไม่กล้าจูบล่ะมั้งครับ'

ผู้ชายคารมดี มีหรือเธอจะไม่ใจอ่อนให้ จูบแรกของเธอเกิดขึ้นตอนที่เดทด้วยกันประมาณหกเดือนได้ และมันก็เป็นจูบที่มาพร้อมกับคำว่า 'ขอเป็นมากกว่าคนคุยได้ไหม' ดอกกุหลาบมาทั้งคันรถมีหรือเธอจะไม่ใจละลาย บรรยากาศชวนให้เธอตอบ 'ตกลง' พร้อมกับถ่ายรูปอวดเพื่อนๆ ในกลุ่มทันที

ซึ่งวันนี้....

ก็คือวันที่ครบรอบสองปีที่เป็นแฟนกัน ที่จริงวันนี้เขาบอกเธอว่าจะไปดูหนังด้วยกัน แต่เมื่อถึงเวลานัดเขากลับส่งข้อความมาขอโทษเธอที่นั่งหน้าโรงหนังเกือบชั่วโมง

'ผมมีงานด่วนต้องไปทำ'

แน่นอนว่าเธอเชื่อคำพูดนั้นเพราะเขาถ่ายให้เห็นสถานที่ทำงานพร้อมกับพิมพ์มาบอกว่า 'คิดถึงที่รักสุดหัวใจ' เธอมันซื่อที่อ่านข้อความแล้วเชื่อหมดใจ เธอไม่สงสัย และไม่โทรตาม โทรถามจนกว่าเขาจะโทรมา ในความทรงจำ 'วันนี้' เป็นวันครบรอบสองปีที่คบหา และวัน 'พรุ่งนี้' เขาจะมาง้อเธอที่น้อยใจ

วันที่ 21 เดือน 9 ปี 20xx

เป็นวันที่เธอจำได้ดี เพราะมันเป็นวันที่เธอยอมมอบความสาวที่เก็บไว้มานานให้กับซื่อห่าวไป พรุ่งนี้เขาจะซื้อไวน์ยี่ห้อโปรดที่เธอชอบมาง้อถึงในห้องเพราะน้อยใจ และเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่หมุนเวียนในร่างกายทำให้เธอมีความกล้าที่จะลองข้ามไปอีกขั้นเมื่อเขาถามว่า...

'ผมทำมากกว่านี้ได้ไหม'

ตอนนั้นความรักมันถูกเพาะจนสุกงอมถึงขั้นมองไปถึงวันที่แต่งงาน หากเธอกับเขาจะขยับความสัมพันธ์ เปลี่ยนจากข้าวสุกเป็นข้าวสารก็คงไม่ถือว่าเร็วไปหรอกมั้ง

นั่นคือความคิดของเธอในวันนั้น แต่ตอนนี้เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่อ่อนประสบการณ์ เธอในอีกเจ็ดปีข้างหน้าตาสว่าง ซื่อห่าวกับผู้หญิงคนนั้นเรียนด้วยกัน และนั่นก็ทำให้จางลี่ที่สงสัยว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคนจะเป็นมากกว่าเพื่อนตอนไหน ตั้งแต่คบเป็นแฟนหรือหลังแต่งงานยิ่งคิดก็ยิ่งอยากรู้ไง เธอเข้าไปส่อง 'บล็อก' ของซื่อห่าวและกดไปดูที่ผู้ติดตาม

"ไม่ใช่"

"ไม่ใช่"

"คนนี้ก็ไม่ใช่"

เกือบจะถอดใจแต่สุดท้ายก็เจอ

"เป็นเพื่อนกันจริงๆ สินะ"

 เจียลี่ฉลาดพอที่จะไม่ใช้แอคเคาท์ของตัวเองแต่ใช้อีกแอคเคาท์ที่สร้างขึ้นมาใหม่ โชคดีที่ผู้หญิงคนนี้เปิดบล็อกเป็นสาธารณะให้คนทั่วไปส่องได้ ข้อมูลที่เห็นทำเธอตกใจจนเผลออุทานออกมา

"มีแฟนแล้วงั้นเหรอ"

สถานะของผู้หญิงที่ตั้งขึ้นให้ทุกคนเห็นสร้างความแปลกใจให้กับเจียลี่ไม่น้อย เธอกดเข้าไปในชื่อแฟนที่ผู้หญิงคนนี้แท็กไว้ ผู้ชายหน้าตาดี ดูจากชุดก็รู้ว่าทำงานอะไร หน้าตาหล่อ ตี๋ ขาว สมกับเป็น 'หมอ' ที่เขียนไว้ในโปรไฟล์

แล้วทำไม....

ผู้หญิงที่มีแฟนแล้ว

ถึงได้มาคั่วสามีของเธอ?

ถ้าเทียบหน้าตา แฟนของผู้หญิงคนนี้ถือว่าเหนือกว่า อาชีพการงานก็ดูดี ไม่ดูด้อยจนอวดใครไม่ได้นี่นา บางทีความสัมพันธ์ระหว่างสามีของเธอกัผู้หญิงคนนี้อาจจะเพิ่งเริ่มต้นได้ไม่กี่เดือนแล้วเธอจับได้รึเปล่านะ หญิงสาวเริ่มคิดทบทวนเรื่องราวก่อนหน้าที่จะย้อนอดีตกลับมาเพราะเมื่อประเมินจากหน้าตาของแฟนผู้หญิงคนนี้แล้วเปอร์เซ็นต์การนอกใจน่าจะนับเป็น 'ศูนย์' ได้เลย

นั่นคือสิ่งที่เจียลี่คิด....

แต่เมื่อเธอเลื่อนลงไปดูรูปล่าสุดที่ผู้หญิงคนนี้อัพลงโซเชี่ยลก็ต้องเปลี่ยนความคิดทันทีเมื่อเห็นว่านิ้วของผู้หญิงคนนี้มีแหวนหน้าตารูปทรงเหมือนกับเธอเป๊ะๆ 

"บังเอิญงั้นเหรอ"

หัวคิ้วขยับเข้ามาชนกันอย่างห้ามไม่ได้ แหวนวงนี้ซื่อห่าวเคยพูดกับเธอที่พอใส่แหวนแล้วก็เหมือนถูกแฟนหนุ่มหมั้นหมาย เขาให้ความสำคัญกับเธอ แลดูเป็นผู้ชายที่อบอุ่น ใส่ใจ จะไม่ให้เธอหวั่นไหวได้อย่างไร

ในเมื่อ...

'แหวน' ที่เขาให้เธอนั้นมีที่มาสวยงามและเธอก็หลงเชื่อในคำพูดที่หว่านล้อมนั้นโดยไม่สงสัยสักนิดเดียว

'แหวนวงนี้มีวงเดียวในโลก ผมตั้งใจให้ช่างช่วยออกแบบให้ ตรงกลางจะมีชื่อที่เขียนเป็นภาษาอังกฤษตัวแรกของผมกับคุณเขียนไว้ ทองคำขาวกับเพชรเม็ดนี้จะแทนใจ และผมอยากให้คุณรู้ว่าผมทำเพื่อคุณ'

ตอนนั้นเธอซึ้งมาก ซึ้งกับคำพูดที่ฟังแล้วสวยงาม เขาพูดอะไรเธอก็เชื่อไปหมดเหมือนเดินในทุ่งลาเวนดอร์ที่หอมหวาน ตอนนี้เธอมั่นใจแล้วว่าโลกสองใบของซื่อห่าวเกิดขึ้นพร้อมๆ กัน เขานอกใจเธอก่อนแต่งงานและเซ้นต์ของเธอก็บอกว่า

ผู้หญิงคนนั้น...

ก็น่าจะรู้ว่าเธอมีตัวตน

ถ้าเป็นอย่างที่เธอคิดจริงๆ คำถามถัดมาก็คือทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงได้ไม่เอะอะโวยวาย อันที่จริงจะเปิดเผยตัวตนให้เธอรู้ก่อนที่จะจัดงานแต่งใหญ่โตก็ได้ แต่นี่มันเรื่องบ้าบออะไร ทำไมถึงได้ทำเหมือนเป็นเรื่องปกติธรรมดา ต่างคนต่างมีแฟนอยู่แล้วแต่แอบกินลับหลังคู่ของตัวเองนี่นะ

'อุ....อ้วกกก'

ความจริงที่ได้รู้ทำเจียลี่รับไม่ได้ เธอรู้สึกสะอิดสะเอียนกับความสัมพันธ์ที่เห็นแก่ตัวของอดีตสามีจนต้องอ้วกออกมาเพื่อระบาย เขาคิดว่าจะปิดบังเรื่องนี้เป็นความลับได้นานแค่ไหน ต่อให้คิดว่าตัวเองเข้มแข็ง แต่เมื่อเจอเรื่องนี้เข้าไป สุดท้ายแล้วก็มีน้ำตาเอ่อคลออยู่ดี

ที่ผ่านมา...

ซื่อห่าวกับผู้หญิงคนนี้

คงคิดว่าฉัน 'โง่' มากสินะ!