หวนคืนกลับมา

"คุณ..."

"คุณคะ"

"หนังฉายจบแล้วนะคะ"

เสียงของพนักงานขายตั๋วในโรงหนังปลุกให้เจียลี่ที่เงียบไปนานหลุดจากภวังค์ ใบหน้าสวยดูซีดและงุนงงมากเมื่อพบว่าตัวเองไม่ได้นอนอยู่ที่โรงพยาบาลแต่กลับกำลังนั่งในโรงหนังที่คนเดินออกจากโรงไปหมดแล้ว

"หนังเหรอคะ?"

เธอเงยหน้าที่นองไปด้วยน้ำตาถาม

"ค่ะ"

พนักงานตอบพร้อมยิ้ม เธอเข้าใจว่าน้ำตาของหญิงสาวที่นั่งเหม่ออยู่นานมาจากเรื่องราวของหนังที่ซึ้งกินใจ ใครมาดูเรื่องนี้ก็พูดชมเป็นเสียงเดียวกันว่าเป็นหนังรักที่ต่อให้คนดูมีสกิลตับทองคำก็ยังแตกได้ เรียกน้ำตาให้ไหลเป็นสาย การที่เห็นอีกฝ่ายร้องผสานสะอื้นไห้จึงเหมือนเรื่องปกติไปซะแล้ว

"ทางออกอยู่ซ้ายมือนะคะ"

"ทางออกงั้นเหรอคะ"

คำถามมาพร้อมกับแววตาที่ยังงุนงง เธอดูเหมือนยังสับสนและจับต้นชนปลายไม่ได้ เธอเพิ่งล้มหัวฟาดพื้นไป พอตื่นขึ้นมาก็อยู่ในโรงหนังที่....

เดี๋ยวนะ...

โรงหนังงั้นเหรอ?

เหมือนเจียลี่จะเพิ่งฉุกคิดได้ เธอเอ่ยถามพนักงานในโรงหนังว่าหนังที่เธอมาดูคือเรื่องอะไร เมื่อได้คำตอบว่าเป็นหนังรักดราม่าที่มียอดคนดูถล่มทลาย ดวงตาคู่สวยที่ก่อนหน้านองไปด้วยน้ำตาก็เบิกโตทันที

'บะ...บ้าไปแล้ว'

หญิงสาวพูดกับตัวเองในใจ เพราะเธอจำได้ว่าหนังเรื่องนี้เธอเคยดูมาก่อน และร้องไห้น้ำตาเปียกปอนเพราะมันทั้งซึ้งและกินใจ แต่มันติดตรงที่หนังเรื่องนี้มันเข้าฉายเมื่อเจ็ดปีก่อนไม่ใช่หรืออย่างไร เธอหันไปหยิบกระเป๋าที่วางข้างๆ ด้วยความร้อนใจ และเพื่อพิสูจน์ว่าสิ่งที่คิดไม่ผิดเพี้ยนไปจึงหยิบโทรศัพท์ที่ปิดเครื่องไว้มาเปิดหน้าจออย่างรวดเร็ว

'วันที่ 20 เดือน 9 ปี 20xx'

โทรศัพท์ที่อยู่ในมือร่วงหล่นพื้นด้วยความตกใจ พนักงานถามเธอว่า 'คุณโอเคไหม' คนที่หน้าซีด มือสั่น ใจหวิว เพราะยังไม่อยากจะเชื่อว่าเรื่องพรรณนี้จะเกิดขึ้นกับตัวเองทำได้เพียงแคส่ายหน้าและโกหกไปส่งๆ ว่า 'ฉันไม่เป็นไร' ก่อนจะรีบคว้ากระเป๋าและวิ่งหน้าตั้งไปที่ประตูทางออก เลี้ยวซ้ายที่โถงทางเดินเข้าห้องน้ำทันที

เจียลี่ยืนอึ้งอยู่หน้ากระจกพักใหญ่ เธอไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ตาเห็นจนต้องหลับตาลงแล้วค่อยลืมขึ้นมาใหม่ หากแต่ภาพตรงหน้าไม่ได้จางหาย ทุกสิ่งมันยังคงชัดมากจนเธอไม่อาจปฏิเสธได้ ด้วยความที่อยากพิสูจน์ว่าตัวเองไม่ได้ฝันไป เธอจึงยกมือขึ้นมาตบไปที่แก้มซ้ายเกิดเสียงดัง 'เพี้ย'

'เจ็บ'

คือความรู้สึกที่หญิงสาวรับรู้ได้หลังจากที่เธอฟาดฝ่ามือลงไป ดวงตาที่สั่นไหวจ้องมองเงาของตัวเองในกระจกที่แลดูอ่อนกว่าวัย ผิวที่ยังดูสาว ดูใส ไม่มีริ้วรอยหรือตีนกามากวนใจ ทำให้เธอที่ยังจดจำใบหน้าในวัยสาวสะพรั่งของตัวเองเมื่อเจ็ดปีที่แล้วได้แทบล้มทั้งยืน

'ใจเย็นๆ เจียลี่...'

'เธอต้องใจเย็นๆ

หญิงสาวพูดกับตัวเองซ้ำๆ ถึงจะยังอยู่ในอารมณ์ที่ตกใจแต่เธอก็พยายามดึงสติของตัวเองให้กลับมาพร้อมกับตั้งคำถามว่า

เพราะอะไร...

เธอถึงได้หวนกลับมาเมื่อเจ็ดปีที่แล้วกัน

ซึ่งคำตอบที่ผุดขึ้นมาในใจนั้นทำดวงตาคู่สวยร้อนผ่าวขึ้นมา 'เจ็ดปี' ที่คิดมาตลอดว่าตัวเองเป็นผู้หญิงที่โชคดีจนน่าอิจฉา กลับกลายเป็นเจ็ดปีที่ถูกสามีปิดหูปิดตาและหลอกให้เข้าใจว่าเขารักและซื่อสัตย์กับเธอ

'ถ้ามีโอกาสอีกครั้ง....'

'คำพูด' ของเธอในตอนนั้น อาจเป็นสาเหตุให้เข็มนาฬิกาชีวิตหมุนทวนกลับด้านก็เป็นได้ หรือไม่โชคชะตาก็คงสงสารและเห็นใจถึงได้มอบโอกาสในการใช้ชีวิตอีกครั้งให้กับเธอ

"ฮึกๆๆ ขอบคุณค่ะ"

หญิงสาวพูด 'ขอบคุณ' ซ้ำๆ ทั้งน้ำตา ถึงไม่รู้สาเหตุที่แท้จริงคืออะไร แต่การที่เธอได้หวนคืนกลับมาในวันที่ทุกอย่างยังไม่สายไปเหมือนเป็นการย้ำว่าเธอสามารถเริ่มต้นใหม่ อะไรที่ไม่ดีก็แค่ต้องตัดทิ้งไป หญิงสาวคิดว่า เธอจะไม่หวนกลับไปซ้ำรอยเดิมที่จบลงด้วยความทุกข์ทมระคนปวดใจ มีคนเคยพูดว่า 'ยิ่งรักมาก ก็ยิ่งแค้นมาก' มันก็อาจจะจริงก็ได้

เธอ....

อยากทวงคืนความยุติธรรมให้กับตัวเองที่โดนสามี 'นอกใจ' ผู้ชายเลวๆ อย่างเขาไม่มีค่ามากพอให้เธอต้องมานั่งร้องไห้ฟูมฟาย เจ็ดปีของคนอื่นอาจไม่ได้มากมาย แต่สำหรับ 'เธอ' แล้วกลับเป็นเจ็ดปีที่ไร้ค่าจนน่าใจหาย ในเมื่อคุณกล้าทำฉันเจ็บ ฉันก็จะทำคุณเจ็บบ้างจะเป็นไรไป เจียลี่หาเหตุผลให้กับตัวเองที่ยังมีความรู้สึกเจ็บและผิดหวังกับการโดนสามีนอกใจ หลังจากนาทีนี้เป็นต้นไป

ฉัน...

จะเอาคืนคุณซื่อห่าว!!