LOGINShare
บทที่ 4-2 บ่าวชั่ว
Last Updated:
2026-02-23 13:57:38พ่อบ้านอวี๋ถึงกับเข่าอ่อนขึ้นมาทันใด ไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะขัดขืน หลังจากถูกโบยอย่างหนักแล้ว เขาก็ถูกขายทิ้งไปทันที เรื่องนี้รู้ถึงหูของคนตระกูลลู่ แต่เมื่อได้ทราบว่าพ่อบ้านอวี๋ยักยอกเงินของเจ้านาย พวกเขาจึงไม่คิดจะยื่นมือเข้ามายุ่ง อย่างไรนี่ก็คือเรื่องของนาง นางตัดสินทำโทษเช่นนี้ก็นับว่าสมควรแล้ว
เมื่อจัดการเรื่องของพ่อบ้านอวี๋เรียบร้อย จินซินจึงแต่งตั้งหยางซานขึ้นมาเป็นพ่อบ้านคนใหม่แทน หยางซานแม้จะแปลกใจอยู่บ้างแต่ก็น้อมรับคำสั่งอย่างเต็มใจ จินซินกวักมือเรียกหยางซานให้เข้ามาใกล้แล้วจึงเอ่ยถามเขา
"เจ้าทำได้ดีมาก ข้าจะไม่ถามอันใดให้มากความ เอาเป็นว่าข้าจะตกรางวัลให้เจ้าตอบแทนที่เจ้าช่วยข้า"
จินซินบอกกับหยางซานอย่างอ่อนโยน ชาติแล้วเขาดีกับนางมาก ก่อนตายยังขอร้องให้นางทำดีกับเขาบ้าง แม้นางไม่รักเขาก็ควรจะเอ็นดูเขาสักหน่อย นางเองก็คิดว่าเรื่องนี้ไม่ได้ยากเย็นอันใด วันนี้นางจึงไม่ไต่ถามอะไรมาก เพราะนางไม่สงสัยในความภักดีของเขา นางเชื่อว่าชายหนุ่มไม่เคยคิดร้ายต่อนาง
หยางซานชะงักไปเล็กน้อย แต่ไหนแต่ไรคุณหนูไม่เคยเอ่ยวาจาดีดีกับเขา เดิมทีเขาคิดว่าเรื่องพ่อบ้านอวี๋อาจจะยุ่งยากแต่ไม่คิดเลยว่าคุณหนูจะตัดสินทุกอย่างได้อย่างยุติธรรมเช่นนี้
"สิ่งใดที่เป็นภัยต่อคุณหนู บ่าวย่อมต้องขจัดให้สิ้น บ่าวก็เป็นเพียงคนโง่ที่ครั้งนี้จับคนชั่วได้ล้วนเป็นเพราะนายท่าน ตอนที่บ่าวนอนป่วยจวนเจียนจะตาย บ่าวฝันว่านายท่านมาหาบ่าว กำชับให้บ่าวปกป้องคุณหนูด้วยชีวิต อีกทั้งยังบอกว่าในจวนตระกูลจินมีคนคิดไม่ซื่อ พออาการป่วยหายดีบ่าวจึงเริ่มสืบทุกอย่างจนกระทั่งล่วงรู้ว่าพ่อบ้านอวี๋มีใจคิดคดทรยศเจ้านาย บ่าวจึงแอบติดสินบนคนส่งจดหมายให้นำข้อความของบ่าวมาแจ้งต่อคุณหนูขอรับ คุณหนู ก่อนนายท่านจะจากไปยังกำชับบ่าวว่าต้องดูแลคุณหนูให้ดี ไม่อย่างนั้นจะมาเข้าฝันและตำหนิบ่าวอีก บ่าวกลัวมากขอรับ"
จินซินเมื่อได้ยินก็ตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก อีกทั้งหยางซานยังมีท่าทีหวาดกลัวจริงๆ นางจึงเชื่อเขาอย่างสนิทใจ
"เอาเถอะ ท่านพ่อข้าไม่ตำหนิเจ้าหรอก อย่างไรเจ้าก็ดีต่อข้ามาตลอด อาซาน ยามนี้ข้าคิดตกแล้ว ข้าทำเรื่องไม่ดีมามาก ต่อไปข้าควรทำความดีชดใช้"
หยางซานรู้สึกเหมือนตนเองหูฝาด วันนี้คุณหนูของเขาอยู่ๆ ก็มาเอ่ยเรื่องทำความดี เขาฟังผิดไปหรือไม่
แม้จะสงสัยเพียงใดเขาก็ไม่ถามซ้ำ แต่กลับเอ่ยถามนางอย่างอ่อนโยน
"คุณหนู บ่าวจะนวดให้ท่านดีหรือไม่ขอรับ บ่าวเห็นคุณหนูบิดกายไปมาคงจะปวดเมื่อยตามตัวใช่หรือไม่"
จินซินหันมามองหยางซานปราดหนึ่ง แต่ก่อนหยางซานเคยกล้าเข้าใกล้นางที่ไหนกัน แล้วเหตุใดวันนี้เขาจึง…
"ไม่เป็นอะไร ข้าให้อาซีมานวดให้ก็ได้”
"คุณหนูขอรับ บ่าวกลัวนายท่านจะต่อว่าบ่าวเอาได้ เกิดนายท่านไม่พอใจแล้วมาเข้าฝันบ่าวอีก บ่าวจะเอาหน้าไปสู้นายท่านได้อย่างไร"
เขาพูดจบก็ก้มหน้างุดพลางเม้มริมฝีปากแน่น จินซินยกมือขึ้นเกาศีรษะก่อนจะกล่าวขึ้นมา
"อืมๆ มาเถอะ เจ้าอยากนวดก็นวดเถอะ"
จินซินไม่ได้คิดอะไรมากอยู่แล้ว ยิ่งได้เห็นท่าทางที่น่าสงสารและนึกถึงคำพูดก่อนตายของเขาในชาติก่อนนางจึงใจอ่อนย่อมตามใจเขา
หยางซานยิ้มเต็มใบหน้าพลางเข้ามานวดไหล่ให้นาง มือของเขาลงน้ำหนักได้ดีทำให้นางรู้สึกสบายตัวยิ่ง หญิงสาวหลับตาลงช้าๆ รู้สึกสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน สบายเสียจนไม่นานนางก็ผล็อยหลับไป
เมื่อเห็นว่าจินซินหลับไปแล้ว หยางซานก็โน้มใบหน้าของตนเข้ามาจ้องมองใบหน้าหวานละมุนของหญิงสาว ดวงตาฉายแววรักใคร่อย่างไม่ปิดบัง
จินซิน ชาตินี้ข้ากลับมาเพื่อปกป้องเจ้าอีกครั้ง นับแต่นี้ไปข้าจะทำให้เจ้าเดินบนเส้นทางที่ถูกที่ควร คอยคุ้มครองเจ้าไปชั่วชีวิต
Latest chapter
ชาตินี้นางร้ายเช่นข้าจะขอขีดเส้นด้ายวาสนาด้วยตนเอง บทที่ 18 บาดเจ็บ
หยางซานเมื่อได้ยินว่าจินซินเกิดเรื่องเขาก็รีบวิ่งเข้าไปด้านในทันทีโดยไม่รอลู่จื่อเซวียน ชาติก่อนเขาไม่เคยมาที่นี่ จึงไม่รู้ว่าเรือนปัญญาหยกอยู่ที่ใด ทำได้เพียงถามคนในนั้น จนกระทั่งได้ทราบว่าจินซินถูกพาไปรักษาตัวยังเรือนรับรองของสำนักศึกษาเรียบร้อยแล้วแม้เขาจะร้อนใจมากเพียงใด แต่ก็ยังไม่ลืมว่าอย่างไรยามนี้ตนเองยังคงมีสถานะเป็นเพียงบ่าวย่อมไม่อาจเข้าไปหานางได้โดยพละการ อีกทั้งยามนี้องค์หญิงฉินอันหนิงก็อยู่ด้วย หากเขาทำเกินหน้าที่อาจจะยิ่งทำให้สถาณการณ์ยุ่งยากมากกว่าเดิมกับฉินอันหนิงนั้นเขาเคยเจอนางในชาติก่อนอยู่บ่อยครั้ง เรียกได้ว่านางคือศัตรูตัวฉกาจของจินซินเลยก็ว่าได้ชาตินี้มีเรื่องราวมากมายที่ต่างจากชาติก่อน จินซินได้เข้าเรียนและได้พบกับฉินอันหนิงที่นี่ซ้ำยังช่วยชีวิตฉินอันหนิงเอาไว้ ซึ่งเหตุการณ์นี้อยู่เหนือความคาดหมายของเขาไปมากลู่จื่อเซวียนเดินตามมาถึงเรือนรับรองพร้อมกับเจียงหว่านหรง ตลอดทางเจี่ยงหว่านหรงลอบสังเกตท่าทางของลู่จื่อเซวียนมาตลอดว่าห่วงใยจินซินมากเพียงใด และนางก็ต้องรู้สึกผิดหวังอยู่ในใจเพราะลู่จื่อเซวียนดูห่วงใยจินซินมากจริงๆ แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่คิดจะกล่าวโทษจิ
ชาตินี้นางร้ายเช่นข้าจะขอขีดเส้นด้ายวาสนาด้วยตนเอง บทที่ 17-2 องค์หญิงเจ้าอารมณ์
จินซินยังไม่ทันเอ่ยจบประโยค อยู่ๆ ฉินอันหนิงก็ฟาดฝ่ามือตบเข้ามาที่ใบหน้าของนางอย่างแรง จนคนถูกตบเจ็บร้าวไปทั้งแก้มซีกขวา"มาเดินชมดอกไม้กับข้า แต่ทำหน้าตาเหมือนไม่เต็มใจ เป็นแค่บุตรสาวคหบดีแต่ทำตัวไม่รู้จักกฎระเบียบ เจ้าไปเอาความกล้ามาจากที่ใดกัน อยากถูกลงโทษหรือ!"เจิ้งหลานที่เห็นเช่นนั้นก็อยากจะหัวเราะออกมาดังๆ แต่ต้องเก็บอาการเอาไว้ เจี่ยงหว่านหรงปรายตามองเจิ้งหลานแวบหนึ่ง ก่อนจะหันมาพูดกับฉินอันหนิง"ทูลองค์หญิง วันนี้พวกเรามาชมดอกไม้เพื่อความสุนกสนาน ขอองค์หญิงโปรดละเว้นนางสักครั้ง อย่าทรงกริ้วเลยเพคะ"ฉินอันหนิงหันมามองเจี่ยงหว่านหรง จำได้ว่านางคือบุตรตรีของราชครูเจี่ยง ฐานะสูงส่งไม่ธรรมดา"คุณหนูเจี่ยงช่างมีเมตตายิ่งนัก ถึงขนาดออกรับแทนนางเช่นนี้ แต่นางไม่รู้มรรยาท ข้าควรจะต้องสั่งสอนนางสักหน่อย"ฉินอันหนิงตอบเจี่ยงหว่านหรงอย่างไม่ใส่ใจ เจี่ยงหว่านหรงคิดจะออกหน้าอีกครั้ง แต่จินซินกลับส่ายหน้าให้นางเป็นเชิงห้ามปรามเพราะไม่อยากให้เจี่ยงหว่านหรงต้องพลอยฟ้าพลอยฝนเดือดร้อนไปด้วย เจี่ยงหว่านหรงกำมือแน่นพลางตวัดสายตาคมมองเจิ้งหลาน นางคิดในใจว่าเจิ้งหลานน่าจะพูดเป่าหูอะไรองค์หญิงเพราะเ
ชาตินี้นางร้ายเช่นข้าจะขอขีดเส้นด้ายวาสนาด้วยตนเอง บทที่ 17-1 องค์หญิงเจ้าอารมณ์
ด้านจินซินนั้นเมื่อออกจากจวนตระกูลลู่มาแล้วก็รีบมุ่งหน้าไปยังสำนักศึกษาไป๋กวนฮวาทันที ก่อนไปนางยังกำชับอาซีและอาหลิงว่าให้ดูแลหยางซานให้ดีๆเมื่อมาถึงสำนักศึกษาไป๋กวนฮวาแล้ว จินซินก็นั่งเรียนด้วยจิตใจที่ไม่ปกติเท่าใดนัก เพราะนางเป็นห่วงหยางซาน ด้านเจิ้งหลานก็ลอบชำเลืองมองจินซินเป็นระยะก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ด้านเจี่ยงหว่านหรงก็มองจินซินอยู่ห่างๆ ระยะนี้นางเริ่มจะรู้สึกดีกับจินซินอยู่บ้างวันนี้ที่สำนักศึกษาไป๋กวนฮวาคึกคักกว่าทุกวัน เพราะองค์หญิงฉินอันหนิงเสด็จมาร่วมเรียนด้วยทุกคนต่างรีบลุกขึ้นถวายพระพรองค์หญิง จินซินลอบมองฉินอันหนิงเล็กน้อย เพราะชาติที่แล้วนางไม่ได้เข้าเรียนที่สำนักศึกษาจึงไม่ได้พบเจอฉินอันหนิงที่นี่ แต่ได้พบกันหลังจากที่นางเข้าวังหลวงไปเป็นพระสนมแล้วเมื่อมีองค์หญิงมาร่วมเรียนด้วย แน่นอนว่าการเรียนวันนี้จึงค่อนข้างพิเศษมาก เหล่าคุณหนูคนอื่นๆ ต่างพากันกระตือรือร้น บางคนถึงขนาดพยายามประจบประแจงทำดีกับฉินอันหนิงเพราะอยากจะได้รับเลือกให้เข้าไปร่วมเรียนในวังเป็นพระสหาย แต่จินซินกลับไม่สนใจเลยแม้แต่น้อยในสมองของนางตอนนี้มีแต่เรื่องของหยางซานไม่นานก็หมดเวลาเรียน
ชาตินี้นางร้ายเช่นข้าจะขอขีดเส้นด้ายวาสนาด้วยตนเอง บทที่ 16 พู่หยก
เมื่อกินมื้อเย็นอิ่มแล้ว จินซินก็แวะมาดูหยางซานต่อทันที เมื่อเห็นว่าเขากำลังนอนหลับอยู่นางจึงไม่อยากจะรบกวน เพียงกำชับให้คนดูแลเขาให้ดี จากนั้นหญิงสาวก็กลับมายังเรือนพักของตน หลังจากจัดการผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าอาภรณ์เรียบร้อยแล้ว นางก็สั่งให้อาซีและอาหลิงไปช่วยกันยกหีบสมบัติออกมาที่กลางห้องอาซีและอาหลิงแม้จะสงสัยแต่ก็ไม่กล้าเอ่ยถามอะไรให้มากความ เพียงขมีขมันทำตามที่เจ้านายสั่ง เมื่อสาวใช้ทั้งสองนำหีบสมบัติมาวางเอาไว้แล้ว หญิงสาวจึงเปิดหีบสำรวจดูสมบัติแต่ละชิ้นอย่างพิจารณาสมบัติที่เก็บไว้มีอยู่มาก ต่อให้นางไม่ทำงานทำการก็ยังมีกินมีใช้ตลอดชาติ น่าเสียดายที่ชาติก่อนนางไม่รู้จักคุณค่าของทรัพย์สินเงินทองเหล่านี้นางจัดการรื้อค้นข้าวของทุกอย่างออกมาดูทีละชิ้น นอกจากตั๋วเงินและก้อนเงินแล้วยังมีเครื่องประดับราคาแพงอีกมากมาย นอกจากนี้ยังมีเครื่องประดับจำพวกปิ่นเงินรวมอยู่ด้วย นางคิดว่าจะมอบปิ่นเงินเหล่านี้ให้สาวใช้เพราะตนเองก็ไม่ได้ใช้จึงไม่อยากเก็บเอาไว้ให้ฝุ่นจับจินซินจัดการข้าวของอยู่เป็นนาน ในที่สุดนางก็เจอของที่ต้องการเสียที หญิงสาวยื่นมือไปหยิบกล่องใบหนึ่งขึ้นมาเปิดออก ในนั้นมีพู่หยกชิ้น
ชาตินี้นางร้ายเช่นข้าจะขอขีดเส้นด้ายวาสนาด้วยตนเอง บทที่ 15-2 ตายแล้ว
เมื่อคิดได้เช่นนั้นชายหนุ่มก็อดที่จะยิ้มออกมามิได้ ความจริงหยางซานก็ไม่เลว ถึงจะเป็นบ่าวแต่ก็มีความสามารถอยู่ไม่น้อยเลย มิสู้รอให้หยางซานหายดีแล้วเขาค่อยเอ่ยปากขอตัวคนผู้นี้มาจากจินซินให้เข้ามาฝึกในค่ายทหารดีหรือไม่ หากเขาทำความดีความชอบจนได้เลื่อนขั้น เช่นนี้ยามที่ตกลงปลงใจกับจินซินจะได้เหมาะสมกันมากขึ้นเยี่ยมไปเลย เช่นนี้นับว่าดี!ด้านจินซินเมื่อพาหยางซานมานอนที่เรือนแล้ว นางก็อยู่เฝ้าเขา คอยดูชายหนุ่มกินอาหารและยาอย่างเคร่งครัด หยางซานดีใจมาก เพียงแค่นางใส่ใจเขาเช่นนี้ก็ทำให้เขามีแรงจะต่อสู้กับอาการบาดเจ็บแล้วแม้เบื้องหน้าจะยิ้มให้นางอย่างอ่อนโยน แต่ภายในใจของเขากลับครุ่นคิดถึงเรื่องต่างๆ มากมาย นักฆ่าที่ปรากฏตัววันนี้ไม่ธรรมดา เป็นไปได้ถึงสิบส่วนว่าจะเป็นฝีมือของฉินหงเย่ ทว่าท่วงท่าการต่อสู้กลับเหมือนพวกทหารในวังหลวง ชาติก่อนตอนที่เขาเป็นขันทีก็ได้เห็นมาบ้างว่ายามทหารพวกนั้นฝึกฝนเป็นเช่นไร เขายังแอบลอบจดจำท่าทางมาฝึกฝนในยามว่างด้วยซ้ำไม่คิดว่าฉินหงเย่จะชิงลงมือรวดเร็วเช่นนี้ ชาติก่อนนั้นเขาไม่ได้กระทำการอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้มิใช่หรือยิ่งคิดเขาก็ยิ่งเกิดความสงสัย เรื่องนักฆ่าก็อ
ชาตินี้นางร้ายเช่นข้าจะขอขีดเส้นด้ายวาสนาด้วยตนเอง บทที่ 15-1 ตายแล้ว
เมื่อรถม้ามาจอดที่ด้านหน้าจวนตระกูลลู่ จินซินก็กระโดดลงมาจากรถม้าโดยไม่ต้องรอให้ผู้ใดมาช่วยประคอง หญิงสาววิ่งเข้ามาในจวนอย่างรวดเร็ว เมื่อมาถึงก็พบกับอาซีและอาหลิงที่กำลังยืนรอนางอยู่ยามนี้สาวใช้ทั้งสองดวงตาแดงก่ำคล้ายกับเพิ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก"คุณหนู!"“เกิดเรื่องอะไรขึ้น"นางส่งห่อเครื่องเขียนและห่อขนมให้กับสาวใช้พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน อาซียกมือขึ้นเช็ดน้ำตาแล้วจึงตอบด้วยน้ำเสียงเจือสะอื้น"พี่อาซานเจ้าค่ะ พี่อาซานตายแล้ว""เจ้าว่าอะไรนะ!"จินซินที่ได้ยินก็รู้สึกราวกับว่าเลือดในกายวูบวาบจนยืนไม่อยู่ อาซีกับอาหลิงที่เห็นจึงรีบเข้ามาประคองนางเอาไว้"พาข้าไปหาอาซานเดี๋ยวนี้ พาข้าไปสิ!"นางบอกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ในลำคอแห้งผากไปหมด อาซีและอาหลิงรีบพาเจ้านายไปที่ห้องของหยางซานทันที เมื่อมาถึงก็พบลู่จื่อเซวียนที่กำลังเดินวนไปวนมาอยู่ที่หน้าห้องของหยางซาน บนศีรษะของเขามีผ้าสีขาวพันเอาไว้อีกทั้งยังมีโลหิตไหลซึมออกมาอีกด้วย"ลูกพี่ลู่!"ลู่จื่อเซวียนหันขวับมาทันที เมื่อเห็นว่าเป็นจินซินแววตาของเขาก็ฉายแววรู้สึกผิดขึ้นมา ชายหนุ่มยังไม่ทันได้กล่าวสิ่งใด หญิงสาวก็พุ่งเข้ามาจับแข
You may also like
ยอดหมอหญิงมหัศจรรย์
จูน435.7K viewsย้อนรักทวงแค้น
วิ๋นเจิง234.7K viewsยอดหญิงในเงามาร
ฉินอันอัน166.6K viewsคุณหนูบอบบางเยี่ยงข้าจะสังหารผู้ใดได้
ไห่ถาง23.9K viewsข้าเป็นแค่สาวใช้
ประดับดิน2.6K viewsนางร้ายหวนคืนพร้อมระบบพลิกชีวิต 80s
sanvittayam2.6K viewsจำนนรักฮูหยินท้ายจวน
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว1.1K viewsเยี่ยเซียงฮวา บุปผาเพรียกรัก
หรงเย่า / นาย่า667 views
