บทที่ 1 สตรีชนบทเป็นคุณหนูรอง 1/2

แคว้นต้าเฉิง อำเภออวิ๋นซี

ไอหมอกลอยอ้อยอิ่งปกคลุมผิวน้ำนิ่งสนิทของลำธารสายเล็กที่ไหลคดเคี้ยวพาดผ่านหุบเขาอวิ๋นซี ละอองความหนาวยามเช้าตรู่เย็นยะเยือก จนหยดน้ำค้างเกาะพราวบนยอดหญ้าแห้งแทบกลายเป็นน้ำแข็ง สองฝั่งลำธารเล็กที่ไหลเรื่อยจากทิวเขามีเพียงวิถีชีวิตแสนสมถะของชาวบ้านป่าไม่กี่สิบครัวเรือนที่ยังคงตื่นก่อฟืนหุงต้ม ขุดหาหัวมันและเก็บผักป่าประทังความหิวโหยไปวัน ๆ

ดินแดนทุรกันดารแถบนี้อยู่ห่างไกลจากศูนย์กลางความรุ่งเรืองถึงพันลี้ และถูกตัดขาดจากความรุ่งโรจน์ของเมืองหลวงมาเนิ่นนาน ทางเกวียนขรุขระเต็มไปด้วยหลุมบ่อและขวากหนามจนม้ายังไม่อยากจะวิ่งผ่าน นับประสาอะไรกับผู้คน

คนข้างในแทบไม่มีปัญญาเหยียบย่างออกไปสู่โลกภายนอก ส่วนคนภายนอกที่คิดจะดั้นด้นข้ามขุนเขาเข้ามา นอกเสียจากหลงทาง ก็คงมีแต่พวกที่รู้สึกว่าตนเองสุขสบายเกินไปกระมังจนอยากมาสัมผัสความยากลำบาก

เสียงเกือกม้าศึกกระทบผืนดินแข็งดังกึกก้องแว่วมาแต่ไกล ฝุ่นดินสีแดงฟุ้งกระจายตัดกับม่านหมอกขาว เสียงฝีเท้านั้นไม่ได้มีเพียงม้าตัวเดียว หากแต่ก้องกระชั้นและหนักแน่นจนผิวน้ำในลำธารกระเพื่อมเป็นระลอกคลื่น นกป่าแตกตื่นบินออกจากพุ่มไม้ และเส้นทางของผู้มาเยือนมุ่งหน้าตรงดิ่งมายังกระท่อมไม้ไผ่ผุพังหลังริมสุดเชิงเขาอย่างไม่ปิดบังเจตนา

เสียงม้าหลายสิบตัวหยุดหน้ากระท่อมไม้ไผ่ ทำเอาคนด้านในที่ตื่นแต่เช้าเรียวคิ้วขมวดมุ่นอย่างสงสัย ว่าผู้ใดกันหลงทางมาในถิ่นทุรกันดารป่าเขาเช่นนี้

เซิ่งหลานเวย คนในหมู่บ้านรู้จักเพียงว่า นางคือสตรีม่ายสามีตายในสนามรบอาศัยอยู่กับบุตรสาววัยปักปิ่น สภาพความเป็นอยู่นั้นไม่เคยสัมผัสคำว่าสบาย นอกจากโรครุ่มเร้าทางกายแล้ว ไม่อดตายก็นับว่ายังมีบุญหลงเหลืออยู่

ด้านนอกกระท่อมไม้ไผ่ที่แทบจะรับแขกไม่ได้ มีชายฉกรรจ์ราวสิบคนที่ลงจากหลังม้าด้วยท่าทางอิดโรย เสื้อผ้าเปื้อนด้วยฝุ่นดินแดงจนเมื่อยืนมั่นคงแล้วรีบสะบัดตัว เพราะเส้นทางมาที่นี่นั้นไม่ง่ายดาย ถนนหนทางเต็มไปด้วยฝุ่นแดง พลางชะเง้อคอมองไปยังในกระท่อมที่ดูเหมือนไร้คนอยู่

“ที่นี่หรือขอรับ” ชายผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นพลางสงสัยว่าใช่หรือไม่ แต่ทว่ากลับไม่กล้าเข้าไปด้วยกลัวว่าผิดบ้าน จนกระทั่งคนในหมู่บ้านที่อายุอานามไม่น้อยแล้วเดินเข้ามาพลางเอ่ยถามด้วยเสียงแหบพร่า

“ท่านผู้สูงศักดิ์ ไม่ทราบว่ามาพบผู้ใดหรือขอรับ” หัวหน้าหมู่บ้านในหมู่บ้านเชิงเขาแห่งนี้ค้อมตัวอย่างนอบน้อม พลางสังเกตผู้มาใหม่อย่างพินิจพิเคราะห์ ยิ่งการแต่งตัวดูเหมือนไม่ใช่คนอำเภออวิ๋นซี

“ท่านคือ?” ผู้มาใหม่คล้ายกับอยากถาม หัวหน้าหมู่บ้านจึงไม่คิดรีรอให้เสียมารยาท

“ข้าคือผู้นำหมู่บ้านแห่งนี้ขอรับ”

“เช่นนั้นที่นี่คือบ้านเซิ่งหลานเวยใช่หรือไม่ นางมีบุตรสาวอยู่หนึ่งคน” ผู้มาใหม่เอ่ยต่อพลางยืนยันเรื่องบุตรสาวของนางเพื่อให้คนที่สนทนารู้ว่าต้องการพบผู้ใด จะได้ไม่มาผิดบ้าน

“ใช่ขอรับ...ที่นี่บ้านแม่ม่ายเซิ่ง นางอาศัยอยู่กับบุตรสาวสองคนขอรับ” ผู้นำหมู่บ้านกล่าวแล้วล่าถอยออกไป เมื่อเห็นสายตัวผู้นำขบวนเหมือนไม่ต้องการให้เขาอยู่ต่อ...

คนทั้งหมดพยักหน้าจากนั้นเดินเข้ามาตรงหน้าบ้านก่อนเอ่ยคำเรียกขานไม่ดังนัก “อนุเว่ย...ข้านำข่าวจากจวนแม่ทัพมาส่งถึงท่านรีบออกมารับเถิดหากไม่อยากให้คนในหมู่บ้านแตกตื่น”

คำว่าข่าวจากจวนแม่ทัพทำเอาคนด้านในหัวใจกระตุกวูบ คล้ายกับว่าจะมีเรื่องไม่ค่อยดีเกิดขึ้น นางลุกขึ้นนั่งพลางสูดหายใจลึก ๆ ก่อนจะไอโขลก ๆ สองครั้งแล้วเดินท่าทางอ่อนแรงมาเปิดประตูก่อนพบว่าคนที่มานั้นเป็นคนที่นางไม่ปรารถนาจะพบเจอ

นางรีบปิดประตูก่อนจะเอ่ย “พวกท่านมาผิดบ้านแล้วเจ้าค่ะ”

แค่ก แค่ก!

สตรีม่ายสูดหายใจพลันสำลักลมหายใจแล้วไอจนหน้าดำหน้าแดงหนักขึ้นคล้ายโรคกำเริบหนัก ผู้มาใหม่รีบเข้าไปผลักประตูนั้นเข้าไป

“อนุเซิ่ง...ท่านคิดจะให้คุณหนูรองลำบากอยู่ที่นี่ไปจนวันตาย ไม่รู้ว่านางมีบิดาเป็นใครหรือ”

คำพูดนั้นเหมือนมีดกรีดลงที่กลางอก นางหรืออยากให้บุตรสาวลำบาก หากไม่ใช่ว่าคนผู้นั้นต้องการให้เป็น

“คิดดูให้ดีเถิด...ท่านแม่ทัพฝากไว้เพียงสองสามคำเท่านั้น” มู่หรงเหยียนรองแม่ทัพของแม่ทัพหลี่เอ่ย “หากคุณหนูรองกลับเมืองหลวง จะได้แต่งงานเป็นชายาในจวนโจวอ๋อง หากไม่กลับนางและท่านก็จงอยู่ที่นี่ไปจนวันตาย ไม่มีสิทธิ์ก้าวออกไปเจอโลกภายนอก ท่านแม่ทัพหวังดีกับท่านนะ”

“เหอะ...เพิ่งจะมาหวังดีหรือไม่ใช่ว่าคนตระกูลนั้นข่มเหงรังแกข้าหรือ...ข้าถึงต้องถูกส่งมาไกลถึงเพียงนี้ หนำซ้ำยังป้ายสีว่าข้าคบชู้” น้ำเสียงนางที่ตะโกนออกมาจนแทบหมดแรงนั้นกลับดังแผ่วเบาราวยุงบิน นางไร้เรี่ยวแรงแล้วจริง ๆ แต่ก็ยังฝืนทนสนทนาต่อ

“งานแต่งที่ดีนี้เป็นสิ่งที่ท่านแม่ทัพและฮูหยินใหญ่อยากชดเชยให้...ท่านก็รีบรับเถอะ”

“หึ...ถ้างานแต่งนี้ดีนักคงไม่หล่นใส่หัวหว่านหว่านบ้านข้า ท่านกลับไปเสียเถอะ...ข้าและคนตระกูลหลี่ไม่เคยเกี่ยวข้องกัน”

เซิ่งอี้หว่าน ที่ไปหาผักป่าตรงเชิงเขากลับมาทางหลังบ้านพลันได้ยินบทสนทนาของมารดา นางยืนนิ่งในความมืดสลัวกลัวว่ามารดาจะเห็นว่านางกลับมาแล้ว เมื่อฟังตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้นางกำหมัดแน่น น้ำตารื้นที่ขอบตา

“อย่างไรคุณหนูรองก็เป็นบุตรสาวจวนแม่ทัพ ท่านไม่คิดเผื่อก็แล้วไปเถอะ แต่อนาคตนางจะดีหรือเลวขึ้นอยู่กับท่านตัดสินใจ”

“ดีหรือเลวไม่ได้ขึ้นอยู่กับข้าตัดสินใจกระมัง...น่าจะเป็นพวกเจ้าตัดสินใจกันไปแล้ว...แค่กแค่ก ๆ” เซิ่งหลานเวย

ยกมือขึ้นปิดปากเมื่อเห็นว่ามือของตนมีเลือดจากการไอก็ยิ่งออกปากไล่

“ไปเสีย”

“ท่านคิดดูให้ดีเถิด”

        มู่หรงเหยียนยังคงเกลี้ยกล่อม เพราะได้รับหน้าที่มาเพื่อโน้มน้าวให้อนุเซิ่งส่งบุตรสาวกลับเมืองหลวง และเรื่องนี้เขาจะต้องทำให้ได้ 

        ด้วยรู้ดีว่าสตรีผู้นี้ยอมตายดีกว่าก้มหัวให้ผู้เป็นนายตน ดังนั้นหากบังคับขู่เข็นย่อมไม่ใช่ทางเลือกที่ดี

        “กลับไปบอกท่านแม่ทัพ...เรื่องเมื่อสิบห้าปีก่อน เคยเป็นเช่นไรก็ให้เป็นเช่นนั้น” นางไอจนเจ็บหน้าอกไม่สามารถพูดต่อได้อีก

มือสั่นเทาคว้าชามดินเผาบิ่นข้างฝาขว้างใส่ปลายเท้ามู่หรงเหยียนเสียงดังเพล้ง! เศษกระเบื้องแตกกระจายเกลื่อนพื้น

“ไสหัวไปให้พ้น! ถ้าข้าจะตายก็ตายอยู่ที่นี่ อย่าได้หวังเอาหว่านเอ๋อร์ไปเป็นเบี้ยในกระดานหมากของพวกเจ้า!”

มู่หรงเหยียนถอยหลบเพียงครึ่งก้าว สายตาคมปลาบปรายมองอย่างเย็นชา ไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขาปัดชายเสื้อคลุมเบา ๆ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ

“ท่านแม่ทัพกำชับมา... ยารักษาชีวิตและเงินยี่สิบตำลึงจะถูกส่งมาทันทีที่คุณหนูรองก้าวเข้าประตูจวนหลี่ในเมืองหลวง หากไม่เห็นแม้แต่เงา เงินก้อนนี้ย่อมไม่มี สตรีป่วยหนักไร้เงินไร้ยา ท่ามกลางลมหนาวที่กำลังมาถึง... เกรงว่าจะอยู่ไม่พ้นเหมันต์นี้กระมัง”