บทที่1 สตรีชนบทเป็นคุณหนูรอง 2/2

ร่างผอมบางพลันทรุดฮวบลงกับพื้น ไม้กวาดเก่าที่คว้ามาหมายจะใช้ขับไล่หลุดจากมือ เสียงไอโขลกจนตัวงอคุดคู้ เลือดสดสีคล้ำซึมทะลักผ่านซอกนิ้วหยดลงบนพื้นดินแห้งกรัง

เซิ่งอี้หว่านที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านไม้ไผ่ผุพังพลันปรี่ออกมา ตะกร้าสะพายหลังหล่นกระแทกพื้น ผักป่าเกลื่อนกลาด นางถลาเข้าไปประคองร่างมารดาด้วยแขนสั่นเทา

“ท่านแม่!”

“หว่านเอ๋อร์... อย่า... อย่าไปฟังคนพวกนั้น...” เซิ่งหลานเวยพยายามซ่อนฝ่ามือเปื้อนเลือดไว้ด้านหลัง เมื่อเห็นว่าคนพวกนั้นยังไม่ไป ทว่าดวงตากลมโตฉ่ำน้ำคู่นั้นคงได้ยินได้เห็นทุกสิ่งหมดแล้ว

สายตาเย็นเยียบของมู่หรงเหยียนตวัดมองเด็กสาวในชุดผ้าฝ้ายหยาบกระด้าง ใบหน้างดงามหมดจดถอดแบบมารดามาไม่ผิดเพี้ยน แม้ใบหน้าจะเปรอะคราบฝุ่น แววตาซื่อตรงระคนดื้อรั้นนั้นทำให้นายทหารหนุ่มหยักยิ้มบาง

“คุณหนูรอง... ท่านตัดสินใจเองเถิด”

“ข้าจะไป...ข้ายอมไป”

เสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างหนักแน่น

เพียะ!

มือของคนเป็นแม่ฟาดลงบนแก้มนวลอย่างแรงจนหน้าหัน เซิ่งหลานเวยเบิกตากว้างทั้งน้ำตา ไหล่สั่นสะท้านด้วยโทสะระคนร้าวรานใจ

“ข้าเลี้ยงดูเจ้ามาสิบห้าปีเพื่อให้เจ้าทำเรื่องโง่เขลาเช่นนี้หรือ! ปล่อยให้ข้าตายอยู่ที่นี่เสียยังดีกว่าเห็นเจ้าเดินเข้าดงเสือไปให้พวกมันฉีกเนื้อกิน!”

เซิ่งอี้หว่านสองมือคว้ากอดเอวมารดาแน่นพลางซบหน้าลงกับตัก น้ำตาอุ่นร้อนรินรดหลังมือสาก

“ข้าทนเห็นท่านแม่ตายต่อหน้าไม่ได้เจ้าค่ะ... ต่อให้เมืองหลวงนั้นเป็นถ้ำเสือวังมังกร หากแลกกับชีวิตท่านแม่ ข้าก็ยอมเดินเข้าไป!”

“เด็กโง่...เจ้า!” เซิ่งหลานเวยน้ำตารื้น จมูกแสบไปหมด นางรู้ว่าเด็กคนนี้ทำได้ทุกอย่างเพื่อให้นางอยู่รอด แต่ชีวิตนางเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว

“แม่ไม่เคยหวังให้เจ้าต้องกตัญญูต่อแม่...แม่หวังให้เจ้าอยู่อย่างสงบสุข”

“แต่ท่านแม่...ไม่ใช่ว่าคนพวกนั้นเป็นคนของแม่ทัพหรือ แล้วพวกเราจะมีวันสงบสุขจริงหรือเจ้าคะ”

เซิ่งหลานเวยคิดเช่นเดียวกับบุตรสาว นางสองแม่ลูกจะมีวันสงบสุขอีกหรือ สุดท้ายได้แต่กอดกันแน่น

สองแม่ลูกกอดกันร่ำไห้จนกระทั่งฟ้าเริ่มสาง ตะวันเริ่มสาดแสงเหล่าชาวบ้านที่สนใจเริ่มมองดูบ้านหลังเล็กท้ายหมู่บ้าน ที่มีคนแปลกหน้ามาเยือน

มู่หรงเหยียนทิ้งทหารม้าไว้สองนายคอยคุมเชิงหน้าเรือนแล้วควบม้าจากไป ทิ้งไว้เพียงคำขาดที่ไม่อาจย้อนคืน

สามวันผ่านไป เซิ่งหลานเวยล้มป่วยหนัก จนกระทั่งไข้ขึ้น เซิ่งอี้หว่านจึงไปคุกเข่าขอร้องให้ท่านปู่ที่มีความรู้สมุนไพรในหมู่บ้านมาช่วยดู แม้แต่ท่านปู่ยังส่ายหน้า แต่นางไม่มีตำลึงบากหน้าไปเชิญท่านหมอ ทำได้เพียงรอให้ท่านแม่ตื่น

“มารดาของเจ้า...” ท่านปู่กล่าวเพียงเท่านั้นก็ลุกขึ้น ทำให้น้ำตาของเซิ่งอี้หว่านหลั่งอีกรอบ นางต้มน้ำเช็ดตัวให้มารดา ต้มผักป่าให้มารดาดื่ม เดินไปขอยืมข้าวบ้านของเพื่อนบ้านที่พอมีน้ำใจมาหนึ่งกำมือต้มให้มารดาดื่มจนกระทั่งมีแรงตื่นขึ้น

“ท่านแม่” อี้หว่านดีใจที่มารดาลืมตาเสียที

“แม่หลับไปนานหรือ”

“สามวันเจ้าค่ะ” อี้หว่านตอบพลางสะอื้น นางกลัวเหลือเกินว่ามารดาจะไม่ตื่นขึ้นมา

“ท่านแม่...ให้ข้าไปเถอะ...อย่างน้อยโรคเก่าของท่านก็ยังมีทาง แค่แต่งงานไม่ใช่หรือเจ้าคะ” อี้หว่านไม่รู้ว่าโลกภายนอกเป็นอย่างไร รู้แค่บ้านป่ามีแต่ความจริงใจ นางจึงไม่เข้าใจว่าคนใจร้ายจริง ๆ นั้นร้ายได้แค่ไหน

“เด็กโง่...ปล่อยให้แม่ตายเถอะ”

“ไม่ท่านแม่ หากข้าปล่อยให้ท่านตายข้าขอตายก่อนท่านเถอะ ชีวิตข้ามีแค่ท่านเท่านั้น” อี้หว่านไม่พูดเปล่าแต่เอามีดขึ้นมาจ่อที่คอ ปลายแหลมคมนั้นจิ้มไปในเนื้อจนเลือดไหลซึมออกมา

เซิ่งหลานเวยรีบห้าม “หยุดนะ...วางมีดลง”

“ท่านรับปากข้าสิ” เซิ่งหลานเวยแม้เจ็บปวดใจที่จะให้บุตรสาวต้องเดินเข้ากองไฟ แต่ก็ไม่อาจทำใจเห็นนางจากไปก่อนได้เช่นกัน

“ได้!”

สายหมอกยังคงโรยตัวหนาทึบ อี้หว่านก้มกราบแทบเท้ามารดาที่หลับหันหลังให้ ร่างน้อยสะพายห่อผ้าเก่าที่มีเพียงชุดสองชุดกับของใช้ไม่กี่อย่างเดินก้าวพ้นธรณีประตูมุ่งหน้าสู่ถนนดินแดงเพียงลำพัง

นางเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเมืองหลวงไปทางไหน แต่อีกไม่กี่เดือนก็จะเข้าหน้าหนาว คนผู้นั้นบอกว่าหากนางเดินทางเข้าจวนในเมืองหลวงได้ ทั้งหมอและตำลึงซื้อยาก็จะส่งมา ท่านปู่ที่มาดูอาการกระซิบว่า หากไม่มียามารดาของนางคงไม่ผ่านฤดูหนาวนี้ได้

“อี้หว่าน! รอข้าก่อน!”

เสียงฝีเท้าเร่งร้อนตามมา ฉู่ต้าเฉิงในชุดล่าสัตว์วิ่งกระหืดกระหอบตามมาจนทัน ใบหน้าคมเข้มของพรานหนุ่มเปรอะเหงื่อ เขาคว้าแขนเรียวไว้ก่อนจะยัดห่ออีแปะลงในมือนาง

“นี่เงินอีแปะที่ข้าเก็บไว้... เจ้าเอาติดตัวไปใช้ที่เมืองหลวง”

“พี่เฉิง...ข้ารับอีแปะท่านไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ” ฉู่ต้าเฉิงเป็นพี่ชายข้างบ้าน เขามีอาชีพเป็นนายพรานล่าสัตว์ หากมีเนื้อสัตว์มักจะแบ่งให้บ้านนางเป็นประจำ นี่น่าจะเป็นอีแปะที่ได้จากการขายสัตว์ที่ล่าได้

ไม่เพียงเท่านั้น มือหนายังหยิบปิ่นเงินแท่งเกลี้ยงสลักรูปดอกเหมยขึ้นมาเสียบลงบนมวยผมของนางอย่างเบามือ

“ป้าเซิ่งฝากข้ามาเมื่อคืน...นางแอบไปบอกข้าให้เดินทางไปเป็นเพื่อนเจ้าสักครั้ง”

หยดน้ำตาร่วงเผาะลงบนหลังมือ อี้หว่านยกมือลูบปิ่นเงินบนศีรษะ ขอบตาร้อนผ่าว “พี่ต้าเฉิง...”

“อย่าร้อง” ต้าเฉิงกระชับคันธนูบนแผ่นหลัง แววตามุ่งมั่นไม่สั่นคลอน “หนทางพันลี้ สตรีตัวคนเดียวจะรอดเงื้อมมือคนชั่วได้อย่างไร...ข้าจะไปเมืองหลวงเป็นเพื่อนเจ้า!”

ทหารม้าสองนายที่ถูกทิ้งเอาไว้ดูสถานการณ์ปรายตามองอย่างดูแคลนแล้วกระตุกบังเหียนม้ารีบกลับไปรายงานที่เมืองหลวง

อี้หว่านหันกลับไปมองกระท่อมซอมซ่อหลังสุดท้ายก่อนจะกัดริมฝีปากแน่น

“ท่านแม่ท่านอดทนนะ...ข้าจะรีบไปให้ถึงเมืองหลวงแล้วส่งข่าวมา หวังว่าคนตระกูลแม่ทัพจะรักษาสัญญา”

เท้าคู่เล็กย่ำผ่านป่าตัดขาดจากผืนดินอวิ๋นซี มุ่งหน้าเข้าเมืองหลวงพร้อมกับพี่ชายคนสนิทอย่างฉู่ต้าเฉิง