บทที่ 3 หมั่นโถวของข้า 3/3

ท้องไส้เจ้ากรรมพลันส่งเสียงโครกครากประท้วงขึ้นมาอีกระลอก อี้หว่านกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นางกวาดสายตามองซ้ายขวาอย่างระแวดระวัง หมายใจจะหาที่สงบเพื่อนั่งลิ้มรสความหวานนุ่มของแป้งขาวชั้นดีให้ชื่นใจ สายตาปะทะเข้ากับร่มเงาของต้นไหวใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านอยู่ข้างสะพานหินห่างออกไปไม่กี่ก้าว

ร่างเล็กจึงกอดหมั่นโถวแนบอก หันหลังก้าวเท้าเร็ว ๆ มุ่งหน้าไปทางนั้น

ทว่ายังไม่ทันได้เดินพ้นหน้าประตูเหลาอาหาร ร่างสูงตระหง่านในชุดผ้าไหมสีหมึกปักลายเมฆามงคลก้าวยาว ๆ ลงมาจากรถม้าด้วยท่าทีเร่งร้อน รังสีอำมหิตแผ่ออกมารอบกายจนคนรอบข้างต้องรีบหลบทาง

พลั่ก!

แรงกระแทกหนักหน่วงชนเข้ากับหัวไหล่บางอย่างจังจนร่างของอี้หว่านเซถลา ก้นกระแทกลงบนพื้นศิลาเย็นเฉียบอย่างแรงจนเจ็บร้าวไปถึงกระดูก

แต่นั่นยังไม่เจ็บปวดเท่ากับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า...

หมั่นโถวแป้งขาวก้อนโตหลุดกระเด็นออกจากมือ กลิ้งหลุน ๆ บนพื้นหิน ก่อนจะจมมิดลงไปในแอ่งน้ำโคลนสีดำข้นข้างร่องระบายน้ำต่อหน้าต่อตา!

ฟองอากาศผุดขึ้นปุด ๆ พร้อมกับคราบโคลนเน่าเสียที่ซึมกลืนเนื้อแป้งขาวสะอาดจนกลายเป็นสีดำมะเมื่อม

ดวงตากลมโตเบิกกว้าง อี้หว่านอ้าปากค้าง หัวใจดวงน้อยร่วงหล่นลงไปแทบเท้า ความหิวโหย ความเหน็ดเหนื่อย ที่รอนแรมมาพันลี้ทำให้นางรู้สึกสิ้นหวัง ความดีใจพลันพังทลายลงในชั่วพริบตา ขอบตาร้อนผ่าว หยาดน้ำตาเอ่อล้นทะลักเปียกชุ่มแก้มมอมแมมทันที

“หมั่นโถว... หมั่นโถวของข้า...”

เด็กสาวกัดริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด ความโกรธและความน้อยใจประดังประเดเข้ามาจนลืมความหวาดกลัว นางยันกายลุกขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็ว ก้าวพรวดเข้าไปขวางหน้าบุรุษตัวสูงใหญ่ผู้นั้นเอาไว้ทันที

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”

เสียงหวานตวาดแหว ดวงหน้าน้อยเงยขึ้นจ้องมองคนที่ยืนค้ำหัวนางอยู่อย่างเอาเรื่อง นิ้วมือเรียวบางที่สั่นระริกชี้ตรงไปยังก้อนแป้งในแอ่งโคลน

“ท่านเดินภาษาอะไรถึงไม่ดูทาง ชนหมั่นโถวของข้าตกลงไปในน้ำสกปรกหมดแล้ว! นั่นมันเสบียงประทังชีวิตของข้าทั้งวันเชียวนะ ท่านต้องขอโทษข้าเดี๋ยวนี้!”

บุรุษร่างสูงหยุดชะงัก ชายเสื้อคลุมสีเข้มสะบัดตามแรงลม เขาไพล่มือทั้งสองไว้ด้านหลังอย่างสงบนิ่ง แผ่กลิ่นอายกดดันผ่านสายตา ใบหน้าคมคายดั่งรูปสลักเย็นชามองทุกอย่างเป็นก้อนหิน คิ้วกระบี่ขมวดมุ่นเข้าหากันด้วยความหงุดหงิดที่มีคนกล้ามาขวางทาง

ทว่าเมื่อสายตาคมกริบดุจเหยี่ยวตวัดก้มลงมอง... ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกลับนิ่ง แรงบีบรัดที่หน้าอกผุดขึ้น

ภาพตรงหน้าคือเด็กสาวตัวผอมกะหร่องในชุดป่านซอมซ่อ เนื้อตัวเปรอะเปื้อนฝุ่นดิน ทว่าดวงหน้ารูปไข่นั้นกลับหมดจด ผิวพรรณใต้รอยฝุ่นแดงเนียนละเอียดจนผิดแปลกจากขอทานทั่วไป โดยเฉพาะดวงตากลมโตฉ่ำน้ำที่จ้องแป๋วมายังเขาอย่างเด็ดเดี่ยว แววตาคู่นั้นบริสุทธิ์ ไร้เดียงสา ทว่ากลับวาววับไปด้วยเปลวไฟแห่งความโมโห ไม่มีความหวาดกลัวในประกายสังหารรอบตัวเขาแม้แต่น้อย

สายตาของเขาลากผ่านจมูกรั้นและริมฝีปากแห้งแตกที่กำลังสั่นระริก ความรู้สึกประหลาดบางอย่างแล่นริ้วผ่านหัวใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ลูกกระเดือกของบุรุษผู้เย็นชาต่อคนทั้งใต้หล้าขยับขึ้นลงช้า ๆ ขณะที่เขาลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

แววตาอำมหิตที่พร้อมจะบดขยี้ทุกคนที่ขวางทาง... พลันชะงักงันลงอย่างไม่อาจควบคุม