INICIAR SESIÓNCompartir
ตอนที่9ข้าเกลียดนาง
Fecha de publicación:
2026-05-25 10:46:58กู้ฉางอันถอนหายใจออกมายาวๆ ก่อนจะก้มลงเก็บซาลาเปาที่ตกอยู่
“พระชายา”
เสียงของขันทีหนุ่มเบาลง
“อย่าถือสาท่านอ๋องเลยนะขอรับ”
หนิงอันเงยหน้ามองเขากู้ฉางอันยิ้มจางๆ
แต่ในแววตากลับมีความเหนื่อยล้าลึกซ่อนอยู่
“เรื่องราวที่ผ่านเข้ามาในชีวิตมันเกินกว่าจะทำให้ท่านอ๋องยิ้มได้หรือมองในด้านดีดีได้อีกแล้ว”
สายตาเลื่อนไปยังเงามืดด้านในเรือนที่เซียวอวี้เฉินหายเข้าไป
คนผู้นั้น โดดเดี่ยวขนาดไหนกันนะหนิงอันเม้มปากเล็กน้อย
ก่อนจะเดินไปหยิบ เป็ดย่าง ขึ้นมาเป่าฝุ่นเบาๆ
ลั่วจิ่งเหยาตกใจทันที
“เดี๋ยว ท่านจะกินมันจริงๆ หรือ” หนิงอันพยักหน้าอย่างจริงจัง
“สามตำลึงเชียวนะน่าเสียดาย ข้าไม่กล้าทิ้งหรอก”
พูดจบก็ฉีกน่องเป็ดเข้าปากทันที
กู้ฉางอันถอนหายใจยิ้มๆ ลั่วจิ่งเหยาอึ้งกิมกี่
“อร่อยสุดยอด ท่านอ๋องนั่นจะต้องเสียใจที่ไม่ได้กินเป็ดย่าง สามตำลังของข้า”
บรรยากาศเศร้าสะเทือนใจเมื่อครู่
แตกกระจายหมดสิ้น
ภายในเรือนเงียบงันราวสุสาน
เซียวอวี้เฉินนั่งอยู่บนรถเข็นเพียงลำพังร่างสูงสงบนิ่งราวรูปสลัก
ดวงตาคมเข้มทอดมอง ขา ของตนเองขาที่ไร้ความรู้สึก
ไร้เรี่ยวแรง นิ้วมือเรียวยาวค่อยๆ กำแน่นบนที่วางแขน
ประตูไม้ถูกเปิดออกช้าๆ กู้ฉางอันเดินเข้ามาพร้อมถาดน้ำแกงร้อนๆ
“ท่านอ๋อง ไก่อบของพระชายายังอยู่ ข้าน้อยอุ่นให้ดีไหมขอรับ”
ขันทีหนุ่มพูดพร้อมกับวางถาดลงเบาๆ อ๋องเซียวส่ายหน้าไปมา
“อย่างน้อยก็ควรเสวยอะไรสักหน่อยนะขอรับ”
ไม่มีเสียงตอบเซียวอวี้เฉินยังคงมองขาตัวเองนิ่งราวกับกำลังจ้องมองสิ่งน่ารังเกียจที่สุดในชีวิตกู้ฉางอันลอบถอนหายใจ
เขารู้ดีทุกครั้งที่ท่านอ๋องอารมณ์แปรปรวน มักจะเป็นแบบนี้เสมอ
เย็นชา และเหมือนจมลงไปในความมืดที่ไม่มีใครดึงกลับขึ้นมาได้
ผ่านไปพักใหญ่เสียงทุ้มต่ำจึงดังขึ้นช้าๆ
“ข้าเกลียดนาง”
กู้ฉางอันชะงักเล็กน้อยแม้ไม่ต้องถาม เขาก็รู้ว่าคนผู้นั้นคือใคร
เสิ่นหนิงอัน หญิงสาวที่เพิ่งเข้ามาในชีวิตของท่านอ๋องอย่างวุ่นวายที่สุด
เซียวอวี้เฉินหัวเราะในลำคอเบาๆ แต่ไร้ความขบขัน
“นางคือคนที่ไทเฮากับฮ่องเต้ส่งมา” ดวงตาคมเย็นเยียบลงช้าๆ
“คนพวกนั้นฆ่ามารดาข้า…ทำลายข้าหักกระดูกข้าเหยียบข้าจนไม่เหลืออะไร” น้ำเสียงแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยแรงอาฆาตที่ซ่อนลึก
มือของเขากำแน่นขึ้นเรื่อยๆ เส้นเอ็นบนหลังมือปูดชัด
“แล้วตอนนี้…ยังส่งผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาเฝ้าดูข้าเหมือนตัวตลกอีก”
สายตาคมมืดสนิทกู้ฉางอันเม้มปากเงียบเขาอยู่กับเซียวอวี้เฉินมาหลายปี
เห็นทุกอย่างมาตั้งแต่วันนั้น วันที่องค์ชายผู้สูงส่งถูกลากลงมาจากบัลลังก์
ถูกหักขาถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏ
ถูกบีบให้มีชีวิตอยู่ ยิ่งกว่าตาย
“ท่านอ๋อง…” กู้ฉางอันเอ่ยเบาๆ
“แต่พระชายาอาจไม่เหมือน …..”
“เหมือนหรือไม่เหมือนก็ไม่สำคัญ” เซียวอวี้เฉินตัดบททันทีแววตาเย็นชาไร้อุณหภูมิ
“คนของวังหลวง…ข้าไม่มีวันเชื่อใจได้อีกแล้ว” เขาพูดช้าๆ ทีละคำ
กู้ฉางอันมองอ๋องเซียวเงียบๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นเบาๆ
“แต่พระชายาตั้งใจซื้อเป็ดย่างกลับมาให้ท่านจริงๆ นะขอรับ”
เซียวอวี้เฉิน โบกมือให้หยุดพูด
มุมปากกู้ฉางอันกระตุกเล็กน้อย แต่ยังพูดต่อช้าๆ ชัดๆ
“นางยังบ่นเสียดายอยู่เลยหลังท่านปัดตกพื้น” แล้วในที่สุด
เซียวอวี้เฉินก็หลับตาลงช้าๆ
ค่ำคืนปกคลุมจวนอ๋องอย่างเงียบงันตะเกียงเก่าๆ แขวนแกว่งไปมาตามแรงลม กำแพงแตกร้าว พื้นลานเย็นเฉียบถ้ามองดีๆ ที่นี่ไม่เหมือนจวนอ๋องเลยสักนิด
เหมือนตำหนักร้างที่ถูกโลกทอดทิ้งมากกว่า
เสิ่นหนิงอันนั่งอยู่บนขั้นบันไดไม้
กัดซาลาเปาตุ้ยๆ อย่างสบายอารมณ์ ไมไ่ด้ทุกร้อนอะไร ที่นี่ดีอากาศสดชื่นและไม่มีใครกวนใจเหมือนในโลกปัจจุบัน
ส่วนลั่วจิ่งเหยานั่งข้างๆ
มองไปรอบจวนด้วยสีหน้าซับซ้อน
“นายหญิง”
“หือ”เลิกคิ้วสูงทำตาโต
“ท่านไม่กลัวจริงๆ หรือ” หนิงอันหันมามองลั่วจิ่งเหยาลดเสียงลงทันที“ที่พาเด็กรับใช้อย่างข้า เอ่อ…ข้า เข้ามาในจวน” เขารีบแก้คำพูดตัวเองเร็วจี๋
“ข้าได้ข่าวมาว่า ท่านอ๋องเซียวอวี้เฉินโหดที่สุดในเมืองหลวง ท่านไม่กลัวว่าเขาจะจับเราสองคนโยนออกจากจวนอ๋องหรอกหรือ”
Último capítulo
ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ ตอนที่277จบบริบูรณ์
เสียงนั้นดังจนทุกคนหยุดหัวเราะพร้อมกัน ก่อนหันไปทางประตูสวน“ใครมาครับแล้วใครสั่งอะไรครับวันนี้เราบอกแล้วว่างดงรับแขก” ลั่วจิ่งหยาพูดขึ้นดังๆประตูค่อยๆ เปิดออก ชายหนุ่มในชุดสูทเรียบหรูเดินเข้ามา พร้อมกล่องไม้หลายใบที่คนติดตามช่วยกันถือ เขาหยุดอยู่กลางสวนแล้วหัวเราะ "ของฝากจากเป่ยโจวครับ"หนิงอันเบิกตากว้าง ก่อนรอยยิ้มจะกว้างขึ้นกว่าเดิม "หลี่เฉวียนเฉิง"เซียวอวี้เฉินมองอีกฝ่ายแล้วหัวเราะเบาๆ "มาช้ากว่าที่คิดแฮะ"หลี่เฉวียนเฉิงยักไหล่ "ทางไกลนิดหน่อยครับ แต่ผมตั้งใจว่าจะมาให้ทันงานเลี้ยง พอดี"แต่คนที่ไม่สนใจบทสนทนาเหล่านั้นเลยกลับเป็นหลี่ชิงหลวน หญิงสาวลุกพรวดจากเก้าอี้ดวงตาแดงเรื่อขึ้นทันที"พี่ชาย..."หลี่เฉวียนเฉิงอ้าแขนรับน้องสาวที่วิ่งเข้ามา ก่อนหลี่ชิงหลวนจะโผเข้ากอดเขาแน่น น้ำตาไหลออกมาโดยไม่คิดจะปิดบังอีกแล้ว"พี่ยอมมาแล้วจริงๆ"หลี่เฉวียนเฉิงกอดน้องสาวกลับ มือใหญ่ลูบศีรษะของเธอเบาๆ "พี่มาแล้วจะขาดพี่ไปได้อย่างไรในเมื่อทุกคนอยู่ที่นี่สนุกกันขนาดนี้"หลี่ชิงหลวนหัวเราะทั้งน้ำตา "ฉันคิดถึงพี่""พี่ก็คิดถึง"มันคือความคิดถึงของคนที่เคยอยู่ห่างกันคนละกาลเวลาและวันนี้… พวกเขาได้
ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ ตอนที่276จบ
ยามบ่ายของวันนั้นหนิงอันเดินทางมาถึงสุสานเล็กๆ นอกเมืองพร้อมเซียวอวี้เฉินและลั่วจิ่งเหยา บริเวณโดยรอบเงียบสงบ มีเพียงต้นไม้เก่าแก่เรียงรายอยู่สองข้างทาง หลังจากเดินขึ้นเนินมาได้ครู่หนึ่ง หนิงอันก็หยุดอยู่หน้าหลุมศพแห่งหนึ่งป้ายหินเรียบง่ายตั้งอยู่ใต้ต้นเหมยเก่า บนแผ่นหินสลักชื่อของชายชราที่เธอคุ้นเคยที่สุดในช่วงชีวิตปัจจุบันเสิ่นเซิ่นหนิงอันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง ก่อนค่อยๆ เดินเข้าไปคุกเข่าลงหน้าแท่นหิน ลั่วจิ่งเหยากับเซียวอวี้เฉินไม่ได้ตามเข้าไปใกล้ เพียงยืนอยู่ด้านหลังอย่างเงียบๆ ปล่อยให้เธอมีเวลาอยู่กับคุณปูเซิ่นผู้จากไปตามลำพังหนิงอันวางดอกเหมยช่อเล็กลงหน้าหลุมศพ ก่อนยิ้มบางๆ "คุณปู่ หนูกลับมาเยี่ยมแล้วนะคะ" เธอหยุดไปครู่หนึ่ง พลางมองชื่อบนแผ่นหิน "ครั้งนี้หนูจำได้แล้วว่าคุณปู่เคยดูแลหนูอย่างไรบ้าง"สายตาของหนิงอันค่อยๆ อ่อนลง "ตอนนั้นหนูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมคุณปู่ถึงใจดีกับหนูขนาดนั้น ทั้งที่หนูเป็นแค่เด็กที่เดินเข้าไปในร้านของเก่า แล้วเอาแต่ถามโน่นถามนี่ กินขนมของคุณปู่จนหมด แถมยังทำของในร้านเกือบตกแตกตั้งหลายครั้ง" รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า "แต่คุณปู่ก็ไม่เคยไล่
ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ ตอนที่275หลี่กวงเหว่ย
คนของเซียวกรุ๊ปทยอยลงมาถึงห้องลับพร้อมอุปกรณ์สำหรับขนย้ายสมบัติ เมื่อเห็นจำนวนหีบที่เรียงรายอยู่เต็มห้อง ทุกคนก็รีบแบ่งหน้าที่กันทันที หีบที่มีตราราชสำนักถูกตรวจสอบและถ่ายภาพก่อนขนขึ้นไป ส่วนหีบที่บรรจุเครื่องประดับ ทองคำ หยก และของโบราณล้ำค่าต่างถูกห่อด้วยวัสดุป้องกัน แล้วทยอยลำเลียงออกจากห้องทีละใบ เสียงกำชับให้ระวังไม่ให้หีบเก่ากระแทกดังสลับกับเสียงฝีเท้าที่เดินเข้าออกไม่ขาดสายท่ามกลางความวุ่นวาย หนิงอันกลับสนใจเพียงหีบใบเล็กบนแท่นหิน หีบที่มีชื่อของเธอสลักอยู่บนฝาอย่างชัดเจนเซียวอวี้เฉินเดินเข้ามาหยุดข้างกาย ก่อนถามสั้นๆ ว่า "จะเปิดไหม"หนิงอันพยักหน้า "เปิดสิคะฉันเองก็อยากรู้ว่าข้างในมีอะไร"เธอค่อยๆ ยกฝาหีบขึ้น ภายในไม่ได้มีทองคำหรือหยกหายาก แต่เป็นกลีบดอกเหมยแห้งจำนวนหนึ่ง กลีบสีขาวอมชมพูถูกจัดเรียงไว้อย่างประณีต บางกลีบยังคงมีสีเดิมหลงเหลืออยู่ แม้เวลาจะผ่านมานานนับพันปีหนิงอันหยิบกลีบดอกหนึ่งขึ้นมา และภาพจากอดีตก็ปรากฏขึ้นในทันที สวนดอกเหมยในวันวาน เด็กสาวคนหนึ่งกำลังเด็ดดอกเหมยจากกิ่ง ก่อนยื่นให้ชายหนุ่มตรงหน้า "ให้เจ้า ข้าเห็นเจ้าชอบดอกเหมย" หลี่กวงเหว่ยรับมันไปพร้อมร
ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ ตอนที่274รวย
พูดจบ หนิงอันก็เสียบปลายปิ่นลงในร่องเล็กๆ ตรงขอบแผ่นหิน แล้วหมุนเบาๆกึกเสียงกลไกดังขึ้นจากใต้พื้นกึก... กึก... ครืดดด...แผ่นหินค่อยๆ เลื่อนออก เผยบันไดหินแคบๆ ที่ทอดลงไปในความมืด กลิ่นหอมลอยขึ้นมา แต่กลับไม่มีความเหม็นอับอย่างที่ควรเป็น มีเพียงกลิ่นไม้เก่าและน้ำมันรักจางๆลั่วจิ่งเหยาชะโงกหน้าลงไปมอง "โอ้โห...มีห้องลับจริงด้วย"เซียวอวี้เฉินมองบันไดที่ทอดลงไป ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ "ระวังตัว"กู้ฉางอันเปิดไฟฉายแรงสูง "ผมลงไปก่อนดีกว่า"หนิงอันรีบยกมือห้าม "อย่าเพิ่ง"ทุกคนหันกลับมามองหนิงอันชี้ไปยังขั้นบันไดขั้นแรก "มีสลัก"กู้ฉางอันส่องไฟตามทันที บนขอบขั้นหินมีรูเล็กๆ เรียงกันหลายรู หากไม่สังเกตแทบมองไม่เห็นลั่วจิ่งเหยาถึงกับถอยหลัง "ผมขอถอนคำพูดครับที่เมื่อครู่ผมบอกว่ามีสมบัติ"กู้ฉางอันหันมามอง "อะไรครับ"ลั่วจิ่งเหยากลืนน้ำลาย ก่อนพูดต่อด้วยสีหน้าจริงจัง "ตอนนี้ผมเริ่มสงสัยแล้วว่าเจ้าของสมบัติอยากให้เราเข้าไปเอา หรืออยากฆ่าเรามากกว่ากัน"หนิงอันหัวเราะ "ไม่ต้องกลัวน่าสมบัติในนั้นคุ้มไม่น้อย"เธอก้มลงเก็บก้อนหินเล็กๆ จากพื้น ก่อนโยนลงไปบนขั้นแรกแกร๊ก ฉับพลันนั้น เสียงกลไกหล
ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ ตอนที่273ล่าสมบัติ3
หนิงอันคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบหน้าตาเฉย "ยังไม่รู้"ลั่วจิ่งเหยาถอนหายใจ "คำตอบของนายหญิงทำให้ผมสบายใจขึ้นมากเลยครับ"รถจึงเลี้ยวเข้าสู่ถนนเส้นกลาง ถนนแคบลงเรื่อยๆ จนต้องลดความเร็ว ตลอดสองข้างทางไม่มีบ้าน ไม่มีร้านค้า และไม่มีเสาไฟ มีเพียงต้นไม้เก่าแก่ขึ้นแน่นจนแสงแดดแทบส่องไม่ถึงพื้น จนกระทั่งผ่านโค้งสุดท้าย เนินเขาสูงเด่นเป็นสง่าเบื้องหน้าปรากฏบันไดหินทอดยาวขึ้นไปบนภูเขา และเหนือบันไดนั้นคือประตูวัดเก่าแก่ที่มีป้ายไม้เขียนว่า "วัดหลิงอวิ๋น"หนิงอันมองป้ายวัดแล้วหัวใจก็เต้นแรงขึ้นอีกครั้ง ภาพเก่าๆ ผุดขึ้นมาในหัว วันที่เคยเดินมากับเซียวอวี้เฉิน วันที่ทั้งสองเคยขอพรด้วยกัน วันที่เธอเคยพูดเล่นว่าอยากรวย และวันที่เธอได้สัมผัสตัวหลี่กวงเหว่ย จนรับรู้ได้ว่าสมบัติที่เขาซ่อนไว้นั้นอยู่ที่ใดทันทีที่รถจอด หนิงอันก็เปิดประตูลงจากรถโดยไม่รอใคร เซียวอวี้เฉินรีบตามลงมา "หนิงอัน"แต่หนิงอันไม่ได้หยุด เธอเดินตรงผ่านประตูวัด ผ่านลานหิน ผ่านโบสถ์เก่า ไม่สนใจแม้แต่จะหยุดไหว้พระ ทุกคนรีบเดินตามอย่างงุนงง ลั่วจิ่งเหยาวิ่งตามหลังพลางบ่น "นายหญิงไม่แวะของพรหรือครับ"หนิงอันตอบโดยไม่หันกลับมา "พรสำฤทธ
ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ ตอนที่272ล่าสมบัติ
หนิงอันส่ายหน้า "ยังไม่ทั้งหมดค่ะ แต่รู้สึกคุ้นมาก"เซียวอวี้เฉินมองถนนเบื้องหน้า ก่อนเอ่ยชื่อสถานที่ออกมาเบาๆ "วัดหลิงอวิ๋น ที่นี่คือวัดหลิงอวิ๋น"หนิงอันยิ้มทันที "ใช่ค่ะ"เสียงของลั่วจิ่งเหยาดังจากเบาะด้านหลัง "เดี๋ยวนะครับ วัดหลิงอวิ๋น วัดที่พวกเราเคยไปตอนอยู่ในอดีตน่ะหรือ"หนิงอันพยักหน้า "ใช่ตอนนั้นฉันตั้งใจ ไปสำรวจบริเวณรอบๆ เพื่อดูว่าสมบัติยังอยู่ดีไหมและแวะไปขอพร"ลั่วจิ่งเหยาถึงกับถอนหายใจ "แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่ตอนนั้นครับ""ตอนนั้นฉันจะบอกได้ยังไง" หนิงอันหัวเราะ "ถ้าบอกว่าที่วัดมีสมบัติของหลี่กวงเหว่ยซ่อนอยู่ พวกเราคงไม่ได้นั่งไหว้พระกันหรอก ทุกคนคงช่วยกันขุดวัดทั้งวัดแล้ว"กู้ฉางอันหลุดหัวเราะ "อันนั้นผมเห็นด้วย"ลั่วจิ่งเหยากอดอก "อย่างน้อยก็น่าจะกระซิบบอกผมสักคำ"หนิงอันหันไปมอง "ถ้าบอกนาย นายจะเก็บเป็นความลับได้หรือ"ลั่วจิ่งเหยานิ่งไปสองวินาที ก่อนตอบอย่างจริงใจ "ไม่ได้ครับ"เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วรถ เซียวเหวินหรงเองก็ส่ายหน้าพลางยิ้ม "คุณแม่นี่ชอบเซอร์ไพรส์จริงๆ ครับ"หนิงอันยกคางอย่างภูมิใจ "แน่นอนจะได้ตื่นเต้นกันไง"ลั่วจิ่งเหยาชะโงกหน้าออกไปมอง "พวกคุ
ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ ตอนที่4ทายเต๋า
หนิงอันยิ้มหวาน ก่อนจะเอ่ยออกมาชัดถ้อยชัดคำ“ข้าลงสูง” บรรยากาศรอบโต๊ะพนันเงียบลงไปชั่วอึดใจก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา“ฮ่าๆๆ แม่หนูน้อย ลงหมดตัวเลยหรือดูหน้าก็รู้แล้วว่าไม่มีเงิน”“ระวังร้องไห้นะ”หนิงอันปรายตามองคนพูดก่อนจะยิ้มบางๆ“ร้องไห้” นางเลิกคิ้ว “พวกเจ้าต่างหากที่ควรเตรียมร้อง”“โอ้โ
ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ ตอนที่3ปล่อยนางไป
กู้ฉางอันรีบเข็นรถออกไป“ไม่”ล้อรถดัง ครืด…ครืด…ไปตามทางก่อนจะเอ่ยขึ้นเบาๆ“อ๋องท่านไม่กลัวหรือขอรับ…ว่านางจะไปแล้วไม่กลับมา”อ๋องเซียวหลุบตาลงเล็กน้อย“ไม่กลับมาก็เรื่องของนาง ข้าหาสนใจไม่”เสียงเขาเรียบ…แทบไร้ความรู้สึกก่อนจะพูดต่อ“ข้าก็ไม่ได้อยากมีชายาเสียหน่อย” คำพูดเย็นชาแต่ไม่รู้ทำไม…แววตา
ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ ตอนที่2อ๋องพิการ
เงยหน้าขึ้นมองเพดาน “หา บ้านร้างนี่ สวมชุดสีแดง ฉันกำลังแต่งงานว่าแต่แต่งกับใคร ใครคือเจ้าบ่าว อย่าบอกนะว่าอิอิ หนุ่มหล่อรวยและล่ำเหมือนพระเอกล่าหยกคนนั้นฮ่าาาาา”สูดหายใจลึกเสียงล้อรถเข็นไม้ไผ่ ดังใกล้เข้ามาหนิงอันชะงักงันหันไปช้าๆ อย่างที่คาดหวังไว้เต็มเปา“อะไม่เห็นเหมือนในซีรีย์เลย”บุรุษผู้สว
ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ ตอนที่1อดีต
หญิงสาวในอาภรณ์สีจางนั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลือง เงาที่สะท้อน…ซีดเซียวราวกับคนใกล้ตายดวงตาแดงก่ำ รอยน้ำตายังไม่ทันแห้ง“ข้า…ไม่อยากแต่ง”เสียงแผ่วแหบแห้งเหมือนลมหายใจสุดท้ายมือที่กำชายกระโปรงแน่น“ไม่อยาก”เสียงทุ้มเย็นดังขึ้นจากด้านหลังเพียงคำเดียว “กล้าขัดคำสั่งข้าหรือ”นางค่อยๆ หันกลับไปบุรุษวัยกล
También te puede gustar
ปีแห่งภัยอดอยาก ฉันขายวัตถุโบราณเลี้ยงดูท่านแม่ทัพ
มู่โร่ว185.8K vistasสามี ข้าจะเลี้ยงดูท่านเอง
จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟ28.5K vistasท่านร้ายข้าก็ร้าย...มีสิ่งใดไม่เหมาะสม
รอรีวัน63.4K vistasอนุตัวร้ายขอทำสวน
ประดับดิน64.5K vistasไหนว่าเกลียดข้า ไยท่านอ๋องไม่ยอมหย่า!
แคลร์ออสติน988 vistasเมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง
malinee128 vistasหวนกลับมาเป็นสะใภ้แสนร้ายในยุค80ฉันจะสั่งสอนบ้านสามีเอง!
ภัสสพิชชา935 vistasสามีข้าคือฮ่องเต้โฉด
บ้านนิยายบายโซ712 vistas
