ตอนที่8ซื้อมาฝากสามี

“ท่านซื้อมาเยอะเกินไปแล้ว” หนิงอันหันมามองทันที

“เยอะตรงไหน” นางยกนิ้วนับอย่างจริงจัง

“เป็ดย่างหนึ่งตัว ไก่อบหนึ่งห่อ ซาลาเปาสิบลูก…”

ลั่วจิ่งเหยาถอนหายใจยาว

“นี่ท่านจะเลี้ยงคนทั้งจวนหรือ”

หนิงอันพยักหน้าอย่างภูมิใจ

“ใช่ เราต้องอาศัยชายคาเขาก็ควรดีกับเขาหน่อยในเมื่อเราหาเงินได้ด้วยตัวเอง”

ลั่วจิ่งเหยามองนางนิ่ง

ไม่แน่ใจเลยว่าเมื่อครู่ควรเชื่อดีหรือไม่

ไม่นานนัก

ทั้งสองก็มาถึง จวนอ๋องประตูไม้เก่าๆ ตั้งอยู่เงียบงันสีซีดลอก กำแพงแตกร้าว

ถ้าไม่ติดป้ายคำว่า จวนอ๋องเซียว ลั่วจิ่งเหยาคงคิดว่าเป็นเรือนร้างของผีไปแล้ว

“อ๋องอาศัยอยู่ที่แบบนี้จริงๆ หรือ”

หนิงอันถอนหายใจ

“น่าสงสารใช่ไหมล่ะ” พูดจบก็ผลักประตูเข้าไปอย่างคุ้นเคย

แล้วในจังหวะนั้นเอง กู้ฉางอันเดินออกมาพอดีขันทีหนุ่มในชุดสีเทาชะงักทันทีเมื่อเห็นนางสายตาเลื่อนลงไปมองของในมือ

เป็ดย่างน้ำผึ้งหอมกรุ่น

ห่ออาหารพะรุงพะรังจากนั้น…มุมปากของเขาก็กระตุก

“พระชายา ท่านกลับมา…” หนิงอันยิ้มกว้าง

“กลับสิ อ่อแล้วข้าก็ซื้อของกินกลับมาด้วยท่านเอาไปให้ท่านอ๋องสิ”

กู้ฉางอัน หลุบตามองพื้น

ไม่รู้ทำไมภาพหญิงสาวหอบของกินกลับมาฝากสามีมันชวนประหลาดอย่างบอกไม่ถูก

โดยเฉพาะเมื่อ สามี คนนั้นคือท่านอ๋องเซียวอวี้เฉินผู้เย็นชาและน่ากลัวที่สุดในเมืองหลวงขันทีหนุ่มพยายามกลั้นขำแทบตาย

“พระชายา…ออกไปข้างนอกเพื่อสิ่งนี้หรือขอรับ”

“แน่นอน” หนิงอันยกเป็ดย่างขึ้นอย่างภาคภูมิ

“ข้าชนะพนันได้เงินมาเยอะเลย”

“พนัน”

กู้ฉางอันชะงักแต่ก่อนจะถามต่อ สายตาก็เหลือบไปเห็นเด็กหนุ่มนามลั่วจิ่งเหยาอีกคนที่ยืนอยู่ด้านหลังหน้าตาดี ท่าทางไม่ธรรมดา

โดยเฉพาะดวงตาที่ดูเจ้าเล่ห์นิดๆ กู้ฉางอันหรี่ตาลงทันที

“แล้วหมอนี่คือใครขอรับ” ลั่วจิ่งเหยาชะงักเล็กน้อย เอนตัวหลับหนิงอันไว้ หนิงอันกลับตอบทันทีอย่างไม่ลังเล

“อ๋อ หมอนี่หรือ” นางตบบ่าลั่วจิ่งเหยาปุๆ

“องครักษ์ข้างกายข้า” กู้ฉางอันเลิกคิ้วสูง 

“บิดาท่านส่งองครักษ์มาอย่างนั้นหรือ”

ลั่วจิ่งเหยายิ้มแห้งๆ กู้ฉางอันค่อยๆ หันไปมองเด็กหนุ่มนามลั่วจิ่งเหยาอีกครั้งตั้งแต่หัวจรดเท้า

“องครักษ์ อายุน้อยไปหน่อย แต่ก็ดีฝึกฝนตั้งแต่ยังเล็กๆ” ลั่วจิ่งเหยากุมขมับทันที

“เดี๋ยวก่อน ข้ายังไม่ได้ตกลงสักหน่อย”

“เจ้าพนันแพ้ข้าแล้วคนแพ้ต้องรักษาคำพูด” หนิงอันกระซิบเบาๆ

“แต่”

“อีกอย่างมีข้าวกินฟรีนะ”

นางยื่นเป็ดย่างไปดมตรงหน้าเขาลั่วจิ่งเหยาเงียบทันที

กู้ฉางอันมองภาพนั้นแล้วสุดท้ายก็หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

ดูเหมือนหลังจากพระชายาเข้าจวนมาสถานที่เงียบเหงานี้

จะไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว 

กลิ่นเป็ดย่างน้ำผึ้งหอมฟุ้งไปทั่วเรือนหนังเป็ดสีแดงเข้มเป็นเงาวับ

น้ำผึ้งเคลือบจนมันวาวน่ากินเสิ่นหนิงอันยิ้มอย่างภูมิใจ

“หอมใช่ไหมล่ะ”

นางยกถุงอาหารขึ้นสูงราวกับกำลังอวดสมบัติล้ำค่า

“ข้าอุตส่าห์ต่อราคากับแม่ค้าตั้งนานกว่าจะได้ราคานี้”

เสียงล้อรถเข็นดังขึ้นช้าๆ

เซียวอวี้เฉินนั่งอยู่บนรถเข็นไม้ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายยังคงไร้อารมณ์เช่นเดิม

ดวงตาคมเย็นชามองมายังนาง

ก่อนจะเลื่อนไปยังเป็ดย่างในมือ

“ข้ารู้ว่าท่านไม่อยากเห็นข้า”

“แต่ข้าซื้อเป็ดย่าง ไก่อบมาฝากท่าน…ถ้าไม่กินก็เสียของนะ โบราณว่าพบกันเพียงครั้งวาสนาสูงส่ง เป็นสามีภรรยาต้องสั่งสมวาสนาสิบชาติ”

เงียบหนิงอันวางของตรงหน้าแล้วบ่น

“หนีไปใช้เงินก็ได้…แต่ไม่รู้ทำไม ขามันพากลับมาเอง”

 เซียวอวี้เฉินมองถุงอาหารพวกนั้นนิ่งๆ สีหน้าไม่ได้ดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย

กู้ฉางอันเริ่มหน้าเสียทันที

“ท่านอ๋อง”

แต่ยังไม่ทันพูดจบ มือของเซียวอวี้เฉินปัดถุงอาหารทั้งหมดตกลงพื้นอย่างแรง

เป็ดย่างกลิ้งหลุนๆ ไปตามพื้นหิน

หนิงอันนิ่งไปทันที แม้แต่ลั่วจิ่งเหยายังอ้าปากค้าง หนิงอันเห็นภาพในอดีตของเซียวอวี้เฉินชัดเจน โดดเดี่ยวและไม่มีใครรับฟัง หนิงอันถอนหายใจยาว

ส่วนเซียวอวี้เฉินไม่ได้แม้แต่จะมองของบนพื้นอีกเขาเพียงหมุนรถเข็นกลับช้าๆ

น้ำเสียงเย็นเยียบดังขึ้น

“ข้าไม่กินของพวกนี้” ล้อรถเข็นค่อยๆ เคลื่อนหายเข้าไปในความมืดของเรือนด้านในทิ้งไว้เพียงความเงียบ

เป็ดย่างที่เมื่อครู่ ตอนนี้กลับเลอะฝุ่นบนพื้นอย่างน่าเสียดาย

หนิงอันก้มมองมันนิ่งๆ

“เฮ้อ คนอะไรแบบนี้” นางพึมพำเบาๆ

“เป็ดข้าราคาตั้งสามตำลึงนะ”

ลั่วจิ่งเหยาแทบสำลักนี่คือสิ่งที่นางจะพูดจริงๆ หรือ