Share

ตอนที่2อ๋องพิการ

last update Tanggal publikasi: 2026-05-24 12:35:25

เงยหน้าขึ้นมองเพดาน 

“หา บ้านร้างนี่ สวมชุดสีแดง ฉันกำลังแต่งงานว่าแต่แต่งกับใคร ใครคือเจ้าบ่าว อย่าบอกนะว่าอิอิ หนุ่มหล่อรวยและล่ำเหมือนพระเอกล่าหยกคนนั้นฮ่าาาาา”

สูดหายใจลึกเสียงล้อรถเข็นไม้ไผ่ ดังใกล้เข้ามา

หนิงอันชะงักงันหันไปช้าๆ อย่างที่คาดหวังไว้เต็มเปา

“อะไม่เห็นเหมือนในซีรีย์เลย”บุรุษผู้สวมอาภรณ์สีดำดำ นั่งอยู่กลางเงามืดใบหน้าหล่อเหลาราวภาพวาด แต่ดวงตา…เย็นชาไร้วิญญาณทั้งสองจ้องกัน

เงียบเหมือนโลกหยุดหมุน

“เจ้าคือชายาข้าหรือ” เขาเอ่ยกำลังจะตอบแต่ทันใดนั้นภาพบางอย่าง 

เปิดออกเหมือนม่านถูกฉีกมองเห็นเส้นสีดำเลื้อยอยู่ใต้ผิวเขา

หัวใจที่แตกร้าว และพลังบางอย่าง ที่ผิดปกติ เรื่องราวในชีวิตของบุรษใบหน้าหล่อเหลาตรงหน้าไหลผ่านหน้าหนิงอันไป

“ท่านป่วยนี่”หนิงอันถอยหลังทันที แบบที่ไม่ได้ตั้งใจ ป่วยแล้วยังพิการ 

“นี่ฉันทำไมมองทะลุไปข้างในร่างกายได้ แล้วนั่นเหมือนกับจะบอกว่าต้องรักษาแบบไหนด้วย”

“เจ้ามองอะไร” เสียงเขาต่ำลงหนิงอันชี้มือไปที่ตัวเขา

“ท่าน”แล้วหลุดคำพูดออกมา

เขาจ้องนาง แล้วหัวเราะเบาๆ

“ทำไมไม่ยืนทำไมต้องนั่งรถเข็น”อ๋องเซียว ขยับผ้าที่วางบนตัก 

“ห้ามยุ่งไปให้พ้น”

หนิงอันยิ้มเจื่อนๆคนอื่นทะลุมิติมา ได้พระเอกหล่อ รวย คลั่งรัก

สูดหายใจลึก ฉันมาปุ๊บต้องแต่งกับอ๋องพิการใกล้ตาย ปากจัดและมองโลกในแง่ร้ายพระเอก..ล่าหยก..ฉันไปไหนเสีย

“ป่วยแล้วอย่างไรไม่ต้องมายุ่งกับข้า” อ่อเหรอ คนอะไรปิดประตูหมดแบบนี้ช่างหัวแกสิ

“เจ้าเป็นหมอหรือไร”

“ไม่แต่ข้าตอนนี้คิดว่ารักษาท่านได้ แต่ข้าไม่อยากรักษาแล้วล่ะ”มือใหญ่พุ่งพลวดเดียวบีบคอแน่น ลิ้นจุกปากหายใจแทบไม่ออก

“อ่อกกๆๆๆๆปละปละปล่อยข้านะ” อดีตของเวียวอวี้เฉินไหลออกมา ผ่านการสัมผัส ก่อนที่จะสะดุดลงร่างเล็กถูกผลักไปชนผนังห้อง 

“เจ้า ปฏิเสธข้าไม่ได้หรอก ข้าบอกให้เจ้ารักษาก็ต้องรักษา”

“อ้าวเมื่อกี้ยังบอก ไม่”

เจ็บก็เจ็บแต่ยังกล้าเถียง คนคนนี้ตามที่เห็นคือว่างเปล่ามีแต่อดีตที่ยุ่งเหยิงพันกันมั่วไปหมด  แต่ภายในใจของเขากลวงโบ๋ ขาวสะอาด ราบเรียบ

“ข้าหนีก็ได้”ลุกขึ้นเตรียมวิ่งยังไม่ทันถึงสองก้าวด้วยซ้ำ

กระบี่ข้างรถเข็นถูกชักออกขวางหน้าเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด หนิงอัน หลับตาปี๋เสียวสันหลังวาบ ใจหล่นที่ตาตุ่ม

“ขะขะข้าไม่หนีแล้วลดกระบี่ลงเถอะใต้เท้า ไม่สิสามี ไม่สิที่รัก”ใช้นิ้วจิ้มกระบี่ให้ถอยห่าง 

“ฮือออออปล่อยข้านะไม่อย่างนั้นข้าจะร้องให้คนช่วย”ขันทีกู้ฉางอันที่เพิ่งจะเดินมาถึง ก้มศรีษะลง เอ่ยช้าๆเบาๆ

“พระชายาอย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่กลับเข้าไปข้างในเถอะ ไม่อย่างนั้นท่านอ๋องจะยิ่งโมโห”

เหมือนคำเตือนด้วยความหวังดี หากแต่ฟังอีกทีก็คล้ายคำขู่

“ข้าไม่หนีก็ได้”กู้ฉางอันรับเอากระบี่ไปเก็บไว้ที่ข้างรถเข็นเหมือนเดิม

“ดี ข้าก็แค่อยากจะรู้ว่าคำพูดของเจ้า…มีค่าพอจะแลกชีวิตหรือไม่เจ้าโอ้อวดว่ารักษาข้าได้ ข้าก็จะดูว่าเจ้าทำได้จริงไหม”

หนิงอันยืนตรงแม้หัวใจยังเต้นแรงแต่รอยยิ้มค่อยๆ ปรากฏช้าๆ

“ตกลงให้ข้ารักษาให้ใช่ไหม”แล้วพึมพำเบาๆ 

“ค่อยหาทางหนีตอนนี้ตามน้ำไปก่อน ในเมื่อหนีก็ไม่ได้”

เงยหน้ามองเขาดวงตาวาววับ แต่ให้ตายเหอะหล่อจริงๆ ถ้ายืนจะสูงแค่ไหน หนิงอันคงยืนอยู่แค่อกเขาสินะ

“งั้นก็ขอใช้สามีพิการคนนี้…พลิกชีวิตตัวเองหน่อยก็แล้วกัน”

“ไม่ต้อง ไปให้พ้นหน้าข้าเสีย กู้ฉางอันพานางไปให้พ้นหน้าข้าเสียที”หนิงอันถอนหายใจยาว กู้ฉางอันผายมือเชิญหนิงอัน

ไก่ขันยามเช้าสดชื่นแจ่มใสแต่ท้องร้อง หนิงอันในอาภรณ์สีพื้นชุดชายานั่นแหละ…แต่สภาพเหมือนคนเพิ่งรอดตาย ยืนพิงเสาไม้เก่าๆ อย่างหมดแรง

ท้องร้อง รัวๆ

“โครกๆๆๆ”

“หิวชะมัดเลยทำไมยังไม่มีใครยกอาหารมาให้เหมือนในชีรีย์จีนนะจวนอ๋องสาวใช้ไปไหนหมด” ดวงชะตาทำบาปกันโพด

เสิ่นหนิงอันกุมท้องตัวเองแน่น ใบหน้าบิดเบี้ยวเล็กน้อยสายตามองไปรอบจวน

เงียบ ว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่เงาคน สายตาสะดุดเข้ากับชุดแดงบนโต๊ะมีเหรียญเงินอยู่ไม่กี่เหรียญและเงินก้อนอีกหนึ่งก้อน  ความทรงจำวิ่งเข้ามาชนทันที ท่านแม่ของเสิ่นหนิงอัน ที่ป่วยติดเตียงยัดเหรียญใส่ในมือให้กับบุตรีอาภัพคนนี้เพียงไม่กี่เหรียญ ..โธ่ถังถอนหายใจรวบเอาเหรียญเงินมายัดใส่อกเสื้อ ก่อนเดินสำรวจไปทั่วๆ

“นี่มันจวนอ๋องจริงๆ เหรอ หรือบ้านผีสิงกันแน่” นางพึมพำ เดินไปสองก้าวก็บ่นสามก้าวก็บ่นเปิดหม้อ …ว่าง เปิดตู้ ….โล่ง

“…ดีมาก ดีจริงๆ” นางพยักหน้าให้ตัวเอง 

“แต่งเข้ามาได้ผัวพิการไม่พอ ยังต้องอดตายอีก”

นางถอนหายใจยาวก่อนจะสะบัดแขนเสื้ออย่างตัดสินใจเด็ดขาด

“ไม่ได้ ขืนอยู่ต่อมีหวังตายรอบสองแน่”แล้วก็เดินออกจากจวนไปทั้งอย่างนั้น

ระหว่างเดิน…ยังไม่วายบ่นงึมงำ

“ข้าไปหาอะไรกินเองก็ได้วะ ข้างนอกต้องมีขายบ้างแหละ…อย่างน้อยก็ดีกว่านั่งมองหม้อเปล่าในจวนผัวพิการ…”

อีกด้านหนึ่งของจวน

ชานเรือนมืดอ๋องเซียวอวี้เฉินนั่งนิ่งอยู่บนรถเข็นใบ ไร้อารมณ์สายตาจับจ้องไปยังประตูทางออกของจวนอ๋อง ที่ร่างของชายาคนใหม่เพิ่งหายไป

เขายกมือขึ้นเล็กน้อย กู้ฉางอันที่ยืนอยู่ด้านหลังรีบก้มศีรษะ

“ไป” เสียงอ๋องเซียวเรียบเฉยขันทีหนุ่มชะงักเล็กน้อย

“ท่านอ๋อง…จะตามนางไปหรือขอรับ”

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ   ตอนที่277จบบริบูรณ์

    เสียงนั้นดังจนทุกคนหยุดหัวเราะพร้อมกัน ก่อนหันไปทางประตูสวน“ใครมาครับแล้วใครสั่งอะไรครับวันนี้เราบอกแล้วว่างดงรับแขก” ลั่วจิ่งหยาพูดขึ้นดังๆประตูค่อยๆ เปิดออก ชายหนุ่มในชุดสูทเรียบหรูเดินเข้ามา พร้อมกล่องไม้หลายใบที่คนติดตามช่วยกันถือ เขาหยุดอยู่กลางสวนแล้วหัวเราะ "ของฝากจากเป่ยโจวครับ"หนิงอันเบิกตากว้าง ก่อนรอยยิ้มจะกว้างขึ้นกว่าเดิม "หลี่เฉวียนเฉิง"เซียวอวี้เฉินมองอีกฝ่ายแล้วหัวเราะเบาๆ "มาช้ากว่าที่คิดแฮะ"หลี่เฉวียนเฉิงยักไหล่ "ทางไกลนิดหน่อยครับ แต่ผมตั้งใจว่าจะมาให้ทันงานเลี้ยง พอดี"แต่คนที่ไม่สนใจบทสนทนาเหล่านั้นเลยกลับเป็นหลี่ชิงหลวน หญิงสาวลุกพรวดจากเก้าอี้ดวงตาแดงเรื่อขึ้นทันที"พี่ชาย..."หลี่เฉวียนเฉิงอ้าแขนรับน้องสาวที่วิ่งเข้ามา ก่อนหลี่ชิงหลวนจะโผเข้ากอดเขาแน่น น้ำตาไหลออกมาโดยไม่คิดจะปิดบังอีกแล้ว"พี่ยอมมาแล้วจริงๆ"หลี่เฉวียนเฉิงกอดน้องสาวกลับ มือใหญ่ลูบศีรษะของเธอเบาๆ "พี่มาแล้วจะขาดพี่ไปได้อย่างไรในเมื่อทุกคนอยู่ที่นี่สนุกกันขนาดนี้"หลี่ชิงหลวนหัวเราะทั้งน้ำตา "ฉันคิดถึงพี่""พี่ก็คิดถึง"มันคือความคิดถึงของคนที่เคยอยู่ห่างกันคนละกาลเวลาและวันนี้… พวกเขาได้

  • ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ   ตอนที่276จบ

    ยามบ่ายของวันนั้นหนิงอันเดินทางมาถึงสุสานเล็กๆ นอกเมืองพร้อมเซียวอวี้เฉินและลั่วจิ่งเหยา บริเวณโดยรอบเงียบสงบ มีเพียงต้นไม้เก่าแก่เรียงรายอยู่สองข้างทาง หลังจากเดินขึ้นเนินมาได้ครู่หนึ่ง หนิงอันก็หยุดอยู่หน้าหลุมศพแห่งหนึ่งป้ายหินเรียบง่ายตั้งอยู่ใต้ต้นเหมยเก่า บนแผ่นหินสลักชื่อของชายชราที่เธอคุ้นเคยที่สุดในช่วงชีวิตปัจจุบันเสิ่นเซิ่นหนิงอันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง ก่อนค่อยๆ เดินเข้าไปคุกเข่าลงหน้าแท่นหิน ลั่วจิ่งเหยากับเซียวอวี้เฉินไม่ได้ตามเข้าไปใกล้ เพียงยืนอยู่ด้านหลังอย่างเงียบๆ ปล่อยให้เธอมีเวลาอยู่กับคุณปูเซิ่นผู้จากไปตามลำพังหนิงอันวางดอกเหมยช่อเล็กลงหน้าหลุมศพ ก่อนยิ้มบางๆ "คุณปู่ หนูกลับมาเยี่ยมแล้วนะคะ" เธอหยุดไปครู่หนึ่ง พลางมองชื่อบนแผ่นหิน "ครั้งนี้หนูจำได้แล้วว่าคุณปู่เคยดูแลหนูอย่างไรบ้าง"สายตาของหนิงอันค่อยๆ อ่อนลง "ตอนนั้นหนูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมคุณปู่ถึงใจดีกับหนูขนาดนั้น ทั้งที่หนูเป็นแค่เด็กที่เดินเข้าไปในร้านของเก่า แล้วเอาแต่ถามโน่นถามนี่ กินขนมของคุณปู่จนหมด แถมยังทำของในร้านเกือบตกแตกตั้งหลายครั้ง" รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า "แต่คุณปู่ก็ไม่เคยไล่

  • ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ   ตอนที่275หลี่กวงเหว่ย

    คนของเซียวกรุ๊ปทยอยลงมาถึงห้องลับพร้อมอุปกรณ์สำหรับขนย้ายสมบัติ เมื่อเห็นจำนวนหีบที่เรียงรายอยู่เต็มห้อง ทุกคนก็รีบแบ่งหน้าที่กันทันที หีบที่มีตราราชสำนักถูกตรวจสอบและถ่ายภาพก่อนขนขึ้นไป ส่วนหีบที่บรรจุเครื่องประดับ ทองคำ หยก และของโบราณล้ำค่าต่างถูกห่อด้วยวัสดุป้องกัน แล้วทยอยลำเลียงออกจากห้องทีละใบ เสียงกำชับให้ระวังไม่ให้หีบเก่ากระแทกดังสลับกับเสียงฝีเท้าที่เดินเข้าออกไม่ขาดสายท่ามกลางความวุ่นวาย หนิงอันกลับสนใจเพียงหีบใบเล็กบนแท่นหิน หีบที่มีชื่อของเธอสลักอยู่บนฝาอย่างชัดเจนเซียวอวี้เฉินเดินเข้ามาหยุดข้างกาย ก่อนถามสั้นๆ ว่า "จะเปิดไหม"หนิงอันพยักหน้า "เปิดสิคะฉันเองก็อยากรู้ว่าข้างในมีอะไร"เธอค่อยๆ ยกฝาหีบขึ้น ภายในไม่ได้มีทองคำหรือหยกหายาก แต่เป็นกลีบดอกเหมยแห้งจำนวนหนึ่ง กลีบสีขาวอมชมพูถูกจัดเรียงไว้อย่างประณีต บางกลีบยังคงมีสีเดิมหลงเหลืออยู่ แม้เวลาจะผ่านมานานนับพันปีหนิงอันหยิบกลีบดอกหนึ่งขึ้นมา และภาพจากอดีตก็ปรากฏขึ้นในทันที สวนดอกเหมยในวันวาน เด็กสาวคนหนึ่งกำลังเด็ดดอกเหมยจากกิ่ง ก่อนยื่นให้ชายหนุ่มตรงหน้า "ให้เจ้า ข้าเห็นเจ้าชอบดอกเหมย" หลี่กวงเหว่ยรับมันไปพร้อมร

  • ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ   ตอนที่274รวย

    พูดจบ หนิงอันก็เสียบปลายปิ่นลงในร่องเล็กๆ ตรงขอบแผ่นหิน แล้วหมุนเบาๆกึกเสียงกลไกดังขึ้นจากใต้พื้นกึก... กึก... ครืดดด...แผ่นหินค่อยๆ เลื่อนออก เผยบันไดหินแคบๆ ที่ทอดลงไปในความมืด กลิ่นหอมลอยขึ้นมา แต่กลับไม่มีความเหม็นอับอย่างที่ควรเป็น มีเพียงกลิ่นไม้เก่าและน้ำมันรักจางๆลั่วจิ่งเหยาชะโงกหน้าลงไปมอง "โอ้โห...มีห้องลับจริงด้วย"เซียวอวี้เฉินมองบันไดที่ทอดลงไป ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ "ระวังตัว"กู้ฉางอันเปิดไฟฉายแรงสูง "ผมลงไปก่อนดีกว่า"หนิงอันรีบยกมือห้าม "อย่าเพิ่ง"ทุกคนหันกลับมามองหนิงอันชี้ไปยังขั้นบันไดขั้นแรก "มีสลัก"กู้ฉางอันส่องไฟตามทันที บนขอบขั้นหินมีรูเล็กๆ เรียงกันหลายรู หากไม่สังเกตแทบมองไม่เห็นลั่วจิ่งเหยาถึงกับถอยหลัง "ผมขอถอนคำพูดครับที่เมื่อครู่ผมบอกว่ามีสมบัติ"กู้ฉางอันหันมามอง "อะไรครับ"ลั่วจิ่งเหยากลืนน้ำลาย ก่อนพูดต่อด้วยสีหน้าจริงจัง "ตอนนี้ผมเริ่มสงสัยแล้วว่าเจ้าของสมบัติอยากให้เราเข้าไปเอา หรืออยากฆ่าเรามากกว่ากัน"หนิงอันหัวเราะ "ไม่ต้องกลัวน่าสมบัติในนั้นคุ้มไม่น้อย"เธอก้มลงเก็บก้อนหินเล็กๆ จากพื้น ก่อนโยนลงไปบนขั้นแรกแกร๊ก ฉับพลันนั้น เสียงกลไกหล

  • ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ   ตอนที่273ล่าสมบัติ3

    หนิงอันคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบหน้าตาเฉย "ยังไม่รู้"ลั่วจิ่งเหยาถอนหายใจ "คำตอบของนายหญิงทำให้ผมสบายใจขึ้นมากเลยครับ"รถจึงเลี้ยวเข้าสู่ถนนเส้นกลาง ถนนแคบลงเรื่อยๆ จนต้องลดความเร็ว ตลอดสองข้างทางไม่มีบ้าน ไม่มีร้านค้า และไม่มีเสาไฟ มีเพียงต้นไม้เก่าแก่ขึ้นแน่นจนแสงแดดแทบส่องไม่ถึงพื้น จนกระทั่งผ่านโค้งสุดท้าย เนินเขาสูงเด่นเป็นสง่าเบื้องหน้าปรากฏบันไดหินทอดยาวขึ้นไปบนภูเขา และเหนือบันไดนั้นคือประตูวัดเก่าแก่ที่มีป้ายไม้เขียนว่า "วัดหลิงอวิ๋น"หนิงอันมองป้ายวัดแล้วหัวใจก็เต้นแรงขึ้นอีกครั้ง ภาพเก่าๆ ผุดขึ้นมาในหัว วันที่เคยเดินมากับเซียวอวี้เฉิน วันที่ทั้งสองเคยขอพรด้วยกัน วันที่เธอเคยพูดเล่นว่าอยากรวย และวันที่เธอได้สัมผัสตัวหลี่กวงเหว่ย จนรับรู้ได้ว่าสมบัติที่เขาซ่อนไว้นั้นอยู่ที่ใดทันทีที่รถจอด หนิงอันก็เปิดประตูลงจากรถโดยไม่รอใคร เซียวอวี้เฉินรีบตามลงมา "หนิงอัน"แต่หนิงอันไม่ได้หยุด เธอเดินตรงผ่านประตูวัด ผ่านลานหิน ผ่านโบสถ์เก่า ไม่สนใจแม้แต่จะหยุดไหว้พระ ทุกคนรีบเดินตามอย่างงุนงง ลั่วจิ่งเหยาวิ่งตามหลังพลางบ่น "นายหญิงไม่แวะของพรหรือครับ"หนิงอันตอบโดยไม่หันกลับมา "พรสำฤทธ

  • ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ   ตอนที่272ล่าสมบัติ

    หนิงอันส่ายหน้า "ยังไม่ทั้งหมดค่ะ แต่รู้สึกคุ้นมาก"เซียวอวี้เฉินมองถนนเบื้องหน้า ก่อนเอ่ยชื่อสถานที่ออกมาเบาๆ "วัดหลิงอวิ๋น ที่นี่คือวัดหลิงอวิ๋น"หนิงอันยิ้มทันที "ใช่ค่ะ"เสียงของลั่วจิ่งเหยาดังจากเบาะด้านหลัง "เดี๋ยวนะครับ วัดหลิงอวิ๋น วัดที่พวกเราเคยไปตอนอยู่ในอดีตน่ะหรือ"หนิงอันพยักหน้า "ใช่ตอนนั้นฉันตั้งใจ ไปสำรวจบริเวณรอบๆ เพื่อดูว่าสมบัติยังอยู่ดีไหมและแวะไปขอพร"ลั่วจิ่งเหยาถึงกับถอนหายใจ "แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่ตอนนั้นครับ""ตอนนั้นฉันจะบอกได้ยังไง" หนิงอันหัวเราะ "ถ้าบอกว่าที่วัดมีสมบัติของหลี่กวงเหว่ยซ่อนอยู่ พวกเราคงไม่ได้นั่งไหว้พระกันหรอก ทุกคนคงช่วยกันขุดวัดทั้งวัดแล้ว"กู้ฉางอันหลุดหัวเราะ "อันนั้นผมเห็นด้วย"ลั่วจิ่งเหยากอดอก "อย่างน้อยก็น่าจะกระซิบบอกผมสักคำ"หนิงอันหันไปมอง "ถ้าบอกนาย นายจะเก็บเป็นความลับได้หรือ"ลั่วจิ่งเหยานิ่งไปสองวินาที ก่อนตอบอย่างจริงใจ "ไม่ได้ครับ"เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วรถ เซียวเหวินหรงเองก็ส่ายหน้าพลางยิ้ม "คุณแม่นี่ชอบเซอร์ไพรส์จริงๆ ครับ"หนิงอันยกคางอย่างภูมิใจ "แน่นอนจะได้ตื่นเต้นกันไง"ลั่วจิ่งเหยาชะโงกหน้าออกไปมอง "พวกคุ

  • ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ   ตอนที่9ข้าเกลียดนาง

    กู้ฉางอันถอนหายใจออกมายาวๆ ก่อนจะก้มลงเก็บซาลาเปาที่ตกอยู่“พระชายา”เสียงของขันทีหนุ่มเบาลง“อย่าถือสาท่านอ๋องเลยนะขอรับ”หนิงอันเงยหน้ามองเขากู้ฉางอันยิ้มจางๆแต่ในแววตากลับมีความเหนื่อยล้าลึกซ่อนอยู่“เรื่องราวที่ผ่านเข้ามาในชีวิตมันเกินกว่าจะทำให้ท่านอ๋องยิ้มได้หรือมองในด้านดีดีได้อีกแล้ว”สายต

  • ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ   ตอนที่8ซื้อมาฝากสามี

    “ท่านซื้อมาเยอะเกินไปแล้ว” หนิงอันหันมามองทันที“เยอะตรงไหน” นางยกนิ้วนับอย่างจริงจัง“เป็ดย่างหนึ่งตัว ไก่อบหนึ่งห่อ ซาลาเปาสิบลูก…”ลั่วจิ่งเหยาถอนหายใจยาว“นี่ท่านจะเลี้ยงคนทั้งจวนหรือ”หนิงอันพยักหน้าอย่างภูมิใจ“ใช่ เราต้องอาศัยชายคาเขาก็ควรดีกับเขาหน่อยในเมื่อเราหาเงินได้ด้วยตัวเอง”ลั่วจิ่งเ

  • ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ   ตอนที่7จวนอ๋อง

    “กลับบ้านสิ ใครบอกว่าแยกย้ายเจ้าเป็นทาสของข้าแล้ว”ลั่วจิ่งเหยาชะงัก ..บ้านหนิงอันเดินนำออกไปแล้วก่อนจะโบกมือแบบนายหญิงเต็มตัว“ต่อไปเจ้าคือคนรับใช้ของข้า คนรับใช้ก็ต้องเดินตามนายหญิง เข้าใจไหม”ลั่วจิ่งเหยากัดฟันแน่นชีวิตเขาจากนี้จบสิ้นแล้วจริงๆ ลั่วจิ่งเหยาเดินตามช้าๆสีหน้าซับซ้อนราวกำลังตั้ง

  • ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ   ตอนที่6หมดตูด

    บรรยากาศรอบวงเงียบกริบลั่วจิ่งเหยากัดฟันแน่น ก่อนจะเปิดถ้วยออกอย่างแรงปึง ลูกเต๋าสามลูกปรากฏต่อหน้าทุกคนหก หก หก สูงสุดจริงๆทั้งโรงน้ำชาเงียบไปสองวินาทีก่อนจะระเบิดเสียงดังลั่น“แม่นางน้อยชนะอีกแล้ว”“นางชนะจริงๆ”“สวรรค์ นี่มันเซียนพนันชัดๆ” หนิงอันหัวเราะออกมาทันที“ฮ่าๆๆ รวยแล้วโว้ย” นางรีบก

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status