บทที่ 5 จุดตัดขาด 3/3

“พอใจท่านแล้วหรือไม่เพคะ...”

หว่านโหรวค่อย ๆ พับจดหมายเก็บเข้าอกเสื้ออย่างทะนุถนอม นางเงยหน้าขึ้น ความชิงชังผุดขึ้นจนไม่อาจเก็บสีหน้า

“ซูหว่านโหรว...” เสวียนเฟิงเอ่ยเรียกเสียงแผ่ว ยามที่เห็นน้ำตาของนาง หัวใจของเขากลับกระตุกวูบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“ท่านสงสัยว่าข้าเป็นหนอนบ่อนไส้ ท่านระแวงว่าข้าจะลอบสังหารท่าน!” เสียงหวานเริ่มสั่นเครือและดังขึ้นตามแรงอารมณ์

“แต่ท่านแม่ของข้า... สตรีที่ไม่มีแม้แต่แรงจะฆ่ามด สตรีที่ถูกคนตระกูลซูข่มเหงรังแกมาตลอดชีวิต นางทำผิดอันใดต่อท่านหรือเพคะ! เหตุใดท่านต้องกักจดหมายของนาง เหตุใดท่านต้องเผาความหวังสุดท้ายในการมีชีวิตอยู่ของนางทิ้งไป!”

“ข้ามิได้ตั้งใจให้เป็นเช่นนั้น...” เสวียนเฟิงผุดลุกขึ้น ก้าวเข้าหานางด้วยความกระวนกระวายใจ “ข้าเพียงสั่งให้อาเซิงคัดกรองจดหมาย ข้ามิรู้ว่าแม่ของเจ้าจะป่วยหนักถึงเพียงนี้...แต่เจ้าควรฟังข้าอธิบาย”

“ท่านมิได้รู้อะไรเลย...หรือแท้จริงแล้วท่านไม่เคยใส่ใจจะรู้กันแน่เพคะ เพียงเพราะเป็นเรื่องของสตรีชั้นต่ำอย่างหม่อมฉันไม่ใช่ไป๋ซีชิงใช่หรือไม่”

น้ำเสียงของหว่านโหรวสั่นขึ้นเป็นครั้งแรก นางถอยหลังหนีการเข้าใกล้ของเขา

“ท่านรู้เพียงว่าชื่อเสียงของตนถูกทำลาย รู้เพียงว่าหม่อมฉันอาจเป็นภัยต่อจวนของท่าน แล้วท่านเคยคิดบ้างหรือไม่ว่าในวันนั้น...ชื่อเสียงของหม่อมฉันก็ถูกทำลายเช่นเดียวกัน!”

“ซูหว่านโหรว!” เขาปรามเสียงเครียด

“หม่อมฉันพูดผิดตรงไหนเพคะ!”

เสวียนเฟิงขบกรามแน่น ความรู้สึกผิดที่เพิ่งก่อตัวกลับถูกอัตตากดทับลงไปอีกครั้ง

“ข้ามิรู้เรื่องมารดาเจ้า! แต่เจ้าจะโยนความผิดทุกอย่างมาให้ข้าเพียงผู้เดียวไม่ได้ ข้ากักจดหมายเหล่านั้นเพราะเจ้าเองก็ทำตัวน่าสงสัย!”

หว่านโหรวนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา

“มารดาของหม่อมฉันเกือบตาย...แต่สิ่งแรกที่ท่านยังคิดถึง กลับเป็นการหาเหตุผลแก้ตัวให้ตนเอง”

“เจ้า”

“หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ”

“เจ้าเข้าใจอะไร!”

หว่านโหรวมองหน้าเขานิ่ง ๆ

“ท่านอ๋องไม่เคยทำผิด เพราะไม่ว่าผู้ใดจะต้องเจ็บปวดเพียงใด ท่านก็หาเหตุผลให้ตนเองเป็นฝ่ายถูกได้เสมอ”

“เจ้ากล้าด่าคนที่ดูแลเจ้าอย่างนี้ ไม่รู้จักสำนึกบุญคุณ” เสวียนเฟิงกล่าวอย่างโกรธเคือง

“บุญคุณหรือ?”

หว่านโหรวแค่นยิ้มเย้ยหยัน ปาดน้ำตาหยดหนึ่งที่รินข้างแก้มเหลือไว้เพียงความเย็นชา

“ยาของท่าน... โสมของท่าน... หรือแม้แต่ชีวิตบัดซบที่ท่านอ้างว่าช่วยไว้ ข้าไม่เคยร้องขอแม้แต่คำเดียว นั่นคือสิ่งที่ท่านสั่ง!”

“นี่เจ้า...คิดว่าข้าสอดยุ่งเรื่องของเจ้าหรือ”

“เพคะ...อันที่จริงท่านอ๋องไม่จำเป็นต้องรับหม่อมฉันเข้ามาในจวนนี้ด้วยซ้ำ กับแค่เสียความบริสุทธิ์ให้บุรุษไม่นับเป็นอะไรเลยสำหรับหม่อมฉัน...ยิ่งกับคนไร้หัวใจเช่นท่านอ๋อง...หม่อมฉันจะคิดเสียว่า...ถูกสุนัขฉี่รดก็แล้วกัน”

“นี่เจ้ากำลังดูแคลนข้า...เห็นข้าเป็นสุนัขตัวหนึ่งหรือ”

        “ใช่เพคะ...หากสตรีของท่านคิดว่าหม่อมฉันขวางหูขวางตา ไม่สู้ท่านปล่อยหม่อมฉันไปตายเอาดาบหน้าไม่ดีหรือ หากระแวงถึงขนาดนั้น” นางยอมลำบากก็ได้ แต่ไม่ยอมเสียศักดิ์ศรีไปมากกว่านี้แล้ว

“เจ้าท้าทายข้า!”

“แล้วท่านอ๋องกล้าหรือไม่...หรือว่าแท้ที่จริงก็ไม่กล้าไล่หม่อมฉันไปเล่าเพคะ...แค่ใช้หม่อมฉันระบายแค้นให้กับคนรักของพระองค์ถึงขนาดเอาชีวิตมารดาของหม่อมฉัน พระองค์ช่างอำมหิตมาก”

“ออกไป...ไสหัวไปให้พ้นจวนข้า...ข้าจะถือว่าไม่เคยเกี่ยวข้องกับเจ้าอีก” ดวงตาของเสวียนเฟิงแดงก่ำมองใบหน้านางอย่างเคียดแค้น ต่อให้นางจะเป็นจะตายอย่างไรต่อจากนี้ก็จะไม่เกี่ยวกับเขา

“ขอบพระทัยท่านอ๋องเพคะ...”

หว่านโหรวยอบกายลง รอยยิ้มบางเบาบนริมฝีปากซีดเซียวเยือกเย็นเสียจนทำให้คนมองใจหายวาบ นางสบตากับบุรุษที่กำลังยืนอกกระเพื่อมด้วยแรงโทสะเป็นครั้งสุดท้าย แววตาว่างเปล่าไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์

ร่างบางหมุนตัวก้าวพ้นธรณีประตูห้องหนังสือไปทันทีโดยไม่ชะงักฝีเท้าแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว

เสวียนเฟิงยืนกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เลือดลมตีรวนจนลำคอตีบตัน คำว่า ‘ไสหัวไป’ ที่เพิ่งหลุดจากปากดังก้องสะท้อนอยู่ในหัว ทว่าเพียงแค่แผ่นหลังบอบบางลับสายตาไป หัวใจของเขากลับกระตุกวูบดั่งตกลงสู่ก้นเหวลึก ความรู้สึกสูญเสียที่ไม่เคยพานพบแล่นปราดเข้าเกาะกุม

ผ่านไปสองเค่อเขาก็ยังนั่งที่เดิมจ้องมองที่หน้าประตูว่าจะมีความเคลื่อนไหวอะไรหรือไม่...

‘นางไปจริง ๆ หรือ... สตรีผู้นี้กล้าเดินออกไปตัวเปล่าจริง ๆ งั้นหรือ!’

“อวดดีเกินไปแล้วนะหว่านโหรว ใครให้เจ้าเดินจากข้าไปหน้าตาเฉย”

บ่นไม่ทันขาดคำ เสียงฝีเท้าเร่งร้อนขององครักษ์ก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามารายงานเสียงดัง

“ท่านอ๋องแย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! ทางจวนตระกูลซูส่งข่าวมาว่า สุ่ยซื่อฮูหยินใหญ่ตระกูลซูเตรียมนำตัวฟางซื่อไปรับโทษทัณฑ์ข้อหาลักขโมยต่อหน้าศาลบรรพชนในคืนนี้พ่ะย่ะค่ะ!”