บทที่ 5 จุดตัดขาด 2/3

“หม่อมฉันมีเรื่องหนึ่งอยากถามท่านอ๋องเพคะ”

ความสุภาพที่ผิดปกติและน้ำเสียงที่เยือกเย็นเกินไป ทำให้ปลายนิ้วของเสวียนเฟิงกระตุกวูบ ความรู้สึกไม่สบายใจแล่นริ้วขึ้นมาในอกอย่างประหลาด

“ว่ามา”

“ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา จดหมายทุกฉบับที่หม่อมฉันส่งกลับจวนตระกูลซู... ท่านเป็นผู้สั่งกักเอาไว้ใช่หรือไม่ เพคะ”

คำถามตรงไปตรงมานั้นทำให้เสวียนเฟิงชะงักไปชั่วครู่ แววตาคมกริบไหววูบเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะยืดตัวตรงและตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยอย่างไม่คิดจะปิดบัง

“ใช่”

หว่านโหรวพยักหน้าเบา ๆ ราวกับคาดเดาคำตอบนี้ไว้อยู่แล้ว นางสูดลมหายใจเข้าลึก เอ่ยถามต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“จดหมายที่ส่งเข้ามาหาหม่อมฉันเล่า”

“ข้าก็ให้คนตรวจสอบ” เขาตอบเสียงเข้มขึ้น ทั้งมองใบหน้าของนางเขม็ง

“แล้วบัดนี้อยู่ที่ใดเพคะ”

“บางส่วนถูกเผาไปแล้ว”

เพียงคำว่า ‘เผาไปแล้ว’ ดังกระทบโสตประสาท ปลายนิ้วที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกว้างของหว่านโหรวก็กระตุกสั่นอย่างรุนแรง เล็บคมจิกแน่นลงบนฝ่ามือจนแทบหลั่งเลือดเพื่อสะกดความคลั่งแค้นที่กำลังตีตื้นขึ้นมาในลำคอ

ทว่าใบหน้างามกลับยังคงสงบนิ่ง ไร้ร่องรอยของหยาดน้ำตา

“เพราะเหตุใด”

เสวียนเฟิงมองท่าทีนิ่งสงบของนางแล้วยิ่งรู้สึกอึดอัด เขาเอ่ยอธิบายด้วยเหตุผลอันหนักแน่นของบุรุษที่หวาดระแวงเป็นทุนเดิม

“เจ้าติดต่อกับคนภายนอกอย่างลับ ๆ ทั้งยังให้สาวใช้ไปลอบสืบข่าวในจวนตระกูลซู ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าพวกเจ้าไม่ได้ส่งข่าวของข้าให้คนภายนอก หรือร่วมมือกับผู้อื่นเพื่อคิดร้ายต่อจวนตงอ๋องอีกครา”

เขาย่อมต้องป้องกันเอาไว้ก่อน เพราะนางไม่เคยขออนุญาต ที่สำคัญมีบางอย่างที่เขายังสงสัยและกำลังหาคำตอบ

“ดังนั้น... ท่านจึงคิดว่าหม่อมฉันเป็นสาย?”

“ข้าเพียงระวังไว้ก่อน”

หว่านโหรวหลุดหัวเราะเหอะออกมาเบา ๆ

มันเป็นเสียงหัวเราะที่ปราศจากความขบขันโดยสิ้นเชิง สายตาของนางมองความโง่เขลาที่เกินเยียวยาของบุรุษตรงหน้า

“ระวังไว้ก่อน...” นางทวนคำช้า ๆ พลางสบตาเขานิ่ง “ท่านอ๋องช่างระวังตัวได้รอบคอบสมเป็นยอดแม่ทัพของแคว้นเสียจริง ๆ เพคะ”

เขามักถูกส่งไปรบหรือเรียกให้ถูกว่าส่งไปเป็นหน่วยกล้าตายก่อนผู้อื่นเสมอ แต่กลับไม่เคยได้รับความดีความชอบมากนัก นอกเสียจากคำสรรเสริญไม่กี่คำ และนี่คือสิ่งที่เขาเกลียด...คำว่ายอดแม่ทัพ!

เสวียนเฟิงขมวดคิ้วแน่น แววตาฉายโทสะขึ้นมาทันควัน

“เจ้ากำลังประชดข้าอีกแล้วหรือ”

“มิกล้าเพคะ” นางตอบกลับทันควันโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด “หม่อมฉันเคยเรียนรู้จากสิบไม้บนลานโบยแล้ว ว่าการต่อปากต่อคำกับผู้เป็นนายจะลงเอยเช่นไร... หม่อมฉันมิกล้าลืมเลือนเพคะ”

ประโยคนั้นเปรียบเสมือนเหล็กแหลมทิ่มแทงเข้ากลางอกของเสวียนเฟิงอย่างจัง สีหน้าคมคายแข็งค้าง ลำคอตีบตันจนไม่อาจเปล่งวาจาโต้ตอบได้

หว่านโหรวไม่ปล่อยให้ความเงียบครอบงำนาน นางขยับก้าวเข้าใกล้โต๊ะหนังสืออีกหนึ่งก้าว แววตาคู่งามสั่นไหวเล็กน้อยยามที่เอ่ยคำร้องขอ

“หม่อมฉัน... ขอดูจดหมายที่ยังเหลืออยู่ได้หรือไม่ เพคะ”

“ไม่มีความจำเป็น” เสวียนเฟิงปฏิเสธเสียงแข็ง “จดหมายเหล่านั้นเป็นเรื่องนอกจวนไม่ควรนำเข้ามาในจวนตั้งแต่แรก”

“ขอร้องล่ะเพคะ...”

น้ำเสียงที่แผ่วเบาทว่าสั่นเครือนั้น ทำเอาเสวียนเฟิงสะท้านไปทั้งร่าง

นี่เป็นครั้งแรก... เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่นางก้าวเข้ามาในจวนแห่งนี้ ที่ซูหว่านโหรวยอมเอ่ยคำว่าขอร้องออกมาจากปาก สตรีที่ต่อให้ถูกโบยจนเนื้อแตก เลือดอาบหลัง ก็ไม่เคยเอ่ยปากขอชีวิต ตอนนี้กลับกำลังก้มหัวขอร้องเขาเพียงเพื่อกระดาษไม่กี่แผ่น

เสวียนเฟิงนิ่งงันไปครู่ใหญ่ หัวใจบีบรัดจนเจ็บแปลบ สุดท้ายมือหนาก็เลื่อนไปเปิดลิ้นชักด้านข้าง หยิบซองจดหมายสองสามฉบับที่ยังมิได้ถูกโยนเข้าเตาไฟขึ้นมาวางลงบนโต๊ะ

“มีเพียงเท่านี้”

หว่านโหรวไม่รอช้า นางรีบยื่นมือที่สั่นเทาออกไปคว้าซองจดหมายเหล่านั้นมาเปิดออกทันที

ลายพู่กันอันคุ้นเคยปรากฏแก่สายตา ทำให้ขอบตาของนางร้อนผ่าว

นี่คือลายมือของท่านแม่... ลายมือของมารดาผู้บอบบางของนาง

แผ่นแรก... ตัวอักษรยังคงหนักแน่น มั่นคง มารดาเขียนเล่าถึงความเป็นห่วง เป็นกังวลเรื่องการกินอยู่ของนางในจวนอ๋อง และคอยพร่ำเตือนให้นางอดทน อ่อนน้อม ไม่ทำตัวขัดพระทัยเจ้าของจวน

แผ่นที่สอง... เส้นหมึกเริ่มสั่นไหว ตัวอักษรโย้เย้ไม่เป็นระเบียบ เนื้อความเริ่มตัดพ้อถึงความเงียบงัน สุ่ยซื่อเริ่มกลั่นแกล้งและตัดรอนเบี้ยหวัดจนแทบไม่มียากิน

และเมื่อคลี่กระดาษแผ่นสุดท้ายออก... หัวใจของซูหว่านโหรวก็แหลกสลายลงไม่มีชิ้นดี

ตัวอักษรบนกระดาษแผ่นที่สามแทบอ่านไม่เป็นคำ หมึกบางตัวกระจายเลอะเป็นวงกว้าง คล้ายหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นทับซ้อนลงไป

ลายเส้นบางเบาและขาดห้วงราวกับผู้เขียนไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะจับด้ามพู่กัน มารดาเขียนไว้เพียงไม่กี่ประโยค...

‘แม่ไม่รู้จะอยู่ได้อีกนานเท่าไหร่...รักษาตัวด้วยนะโหรวเอ๋อร์ของแม่’

“ท่านแม่...”

เสียงพึมพำแผ่วเบาหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นระริก หยดน้ำตาอุ่นร้อนร่วงเผาะลงบนหน้ากระดาษ ซึมทับรอยหมึกของมารดาจนพร่ามัว

และทั้งหมดนี้... เป็นเพราะบุรุษตรงหน้าเพียงคนเดียว! นางหาทางช่วยมารดาไม่ได้ก็เพราะเขา