รวมเซ็ทเรื่องสั้นแบบโบราณ /1

แคว้นเป่ย ดินแดนที่ขึ้นชื่อว่าสตรีมีน้อยกว่าบุรุษ มิรู้เป็นเพราะเหตุใดถึงได้เป็นเช่นนี้ หากนับให้เข้าใจง่าย ในหนึ่งร้อยคน จะมีสตรีแค่ยี่สิบเท่านั้น จึงเป็นที่มาให้แคว้นนี้สตรีสามารถมีอนุได้ แตกต่างจากแคว้นอื่น "คุณหนู คิดจะอยู่เป็นโสดเช่นนี้ไปถึงเมื่อใดกันเจ้าคะ อายุก็สิบแปดแล้วนะ" "อยู่เช่นนี้ก็มีความสุขดีมิเห็นต้องหาเรื่องใส่ตัวเลย ดูท่านแม่สิ มีสามีตั้งสี่คน วุ่นวายน่าปวดหัวยิ่งนัก" เสียงบ่นดังขึ้น เมื่อนึกถึงอาการอ่อนเพลียของมารดาที่มักเกิดขึ้นในทุกเช้า แต่ก็น่าแปลกที่นางบอกว่ายังมีความสุขดี หรานอวี้ไม่เข้าใจจริงๆ"คุณหนูก็พูดได้สิเจ้าคะ เพราะยังมิได้ลอง หากได้บางสิ่งแหย่เข้าไปในรูนั้นแล้ว คุณหนูต้องอยากได้สามีเช่นนายหญิงเป็นแน่" สาวใช้เอ่ยบอกประสบการณ์ของตน ยามหมดหน้าที่ดูแลผู้เป็นนาย นางก็จะรีบกลับไปหาสามีที่มีถึงสองคน เพราะทั้งคู่รอปรนเปรอมอบความสุขให้อยู่ที่เรือน แต่ละวันนางจึงรู้สึกอ่อนเพลียมิต่างจากนายหญิงของจวน "พอเลย เอ่ยทีไร เจ้าก็วนมาแต่เรื่องบนเตียง ข้ามิใส่ใจหรอก" ว่าแล้วก็เดินตรงไปยังครัวเพื่อทำอาหารโปรดของตน ที่ใครทำให้กินก็ไม่อร่อยเท่าทำเอง จงหรานอวี้ นางคือคุณห

หานเย่มิอาจต่อต้านเสน่หาที่สตรีตัวน้อยมอบให้ได้เลย ยามนางขยับโยกกายบดเบียดเข้าใส่ ดุ้นเอ็นเขามันก็ชอบใจจนแข็งสู้ ปากที่เคยเอ่ยวาจาหวานหูก็แนบประกบสอดลิ้นเข้ามา จนเขาแทบจะสำลักตายเพราะรสจูบอันเร่าร้อนของนาง "อ๊า!..ข้าชอบนางยิ่งนัก" กู๋ฟานเอ่ยขึ้น มือก็ยังคงรูดชักดุ้นเอ็นของตน มองร่างเปลือยเย้ายวนของสตรีแปลกหน้า ที่ดูเหมือนนางหิวกระหายเป็นอย่างมาก "ข้าก็ชอบนาง" กัวเล่อเอ่ยมิต่างกัน ก่อนจะเคลื่อนกายขยับไปนั่งอีกข้างของสหายที่ถูกร่างเล็กโยกขยับกินดุ้นเอ็นอยู่ มือเขาเลื่อนขึ้นไปบีบเคล้นเต้าสวย คนละข้างกับกู๋ฟาน จนหรานอวี้ครางในลำคอ นางจึงดันไหล่แกร่งของหานเย่ให้นอนราบบนตั่ง เพียงเท่านั้นลิ้นของทั้งคู่ก็แยกออกจากกันจนน้ำลายไหลย้อย เมื่อคนตัวโตนอนราบลงนางก็ตั้งขานั่งยองๆ เผยให้เห็นรูรักของตนกลืนกินดุ้นเอ็นอย่างชัดเจน หานเย่หายใจถี่รัวตื่นเต้นกับภาพตรงหน้ามิต่างจากสหาย ยิ้มร้ายเผยขึ้นบนใบหน้าหวาน ก่อนที่นางจะเริ่มกระดกสะโพกขยับมันขึ้นลง มือนั้นก็แยกออกไปสองทางเพื่อชักรูดแก่นกายให้บุรุษทั้งสองมิให้น้อยหน้ากัน มันช่างเป็นภาพหยาบโลนท่ามกลางแสงจันทรา ซึ่งเริ่มเคลื่อนคล้อยพร้อมที่จะจากไปยิ่งนั

หรานอวี้มองการกระทำของชายหนุ่มก็อดตื่นเต้นมิได้ เขามิยอมให้นางได้เห็นท่อนลำใหญ่เลย แต่พอมันสัมผัสลงที่ร่องรูนางก็ถึงกับสะดุ้ง ดูท่ามันคงใหญ่พอกับบุรุษสามคนนั้นเป็นแน่ ยิ่งนึกถึงนางก็ยิ่งต้องการมาก“อ๊า! พี่ฟูหรงกดเข้ามาเลย น้องอยากเสียวแล้วผัวจ๋า” ถ้อยคำหยาบโลนถูกเปล่งออกมากระตุ้นทันที“ได้! เมียรอดุ้นผัวเลยนะคนดี พี่จะเด้าให้เจ้าลุกมิได้เชียว” สิ้นเสียงเขาก็กดท่อนลำลงไปจนมิด “อ๊า! คุณหนูของพี่ รูเจ้าช่างดียิ่งนัก มันตอดดุ้นพี่” เสียงแหบพร่าเปล่งออกมาชื่นชมร่องรูคับแน่นของนาง“พี่ฟูหรงขยับสิเราจะได้เสียวด้วยกัน”ยิ้มร้ายเผยออกมา ก่อนที่เอวสอบจะเริ่มขยับดึงดุ้นเอ็นตนออกแล้วกระแทกลงไปแรงๆ จนถึงผนังด้านใน สะโพกหนาเริ่มกระดกขึ้นลงเพื่อเสือกใส่ดุ้นเอ็นเข้ารูรักสีแดง“อ๊า!..พี่ฟูหรง ดุ้นพี่ดียิ่งนัก อื้อ!..หรานอวี้เสียว”“ฮื้ม!..ถ้าชอบเจ้าต้องให้พี่เอาทุกวันนะ พี่ชอบเอา”คำตอบนั้นมิได้เปล่งออกมา เพราะคนใต้ร่างรั้งเอาชายหนุ่มมาแลกลิ้นกันจนน้ำลายไหลเฉอะแฉะ เพราะมันร้อนแรงจนเกิดเสียงดังสลับกับการกระแทกดุ้นเอ็นด้านล่าง ซึ่งยามนี้ขาเรียวขาวตั้งบางครานางก็ยกมันกางออกอยู่บนอากาศ เพื่อเปิดทางให้คนต

สายของวัน หรานอวี้ตื่นมาก็มิเห็นหานเย่และฟูหรงแล้ว ใจหนึ่งก็โล่ง อีกใจก็รู้สึกเหมือนตนเป็นเพียงที่ระบายให้กับพวกเขา แต่พอคิดไปคิดมาเป็นนางมากกว่าที่คิดเช่นนั้น ก่อนจะนึกขันออกมาแล้วต้องตกใจเมื่อเห็นร่างสูงของหานเย่เดินเข้ามาจากระเบียง“ตื่นแล้วหรือ พี่ไปอาบน้ำเปลี่ยนชุด วันนี้ต้องเข้าราชสำนัก เห็นหลับสบายจึงมิอยากปลุก” เอ่ยพร้อมกับเดินเข้ามา ก่อนจะกดจุมพิตลงยังแก้มเนียน ซึ่งนางก็ทำหน้างงๆ เพราะไม่คิดว่าเขาจะกลับเข้ามาอีก“เอ่อใต้เท้านี้ก็สายแล้ว ประเดี๋ยวสาวใช้ข้าจะเข้ามานะเจ้าคะ” เอ่ยบอกเสียงเบา แม้แต่หน้าก็ไม่กล้าเงยขึ้นมอง“นางเห็นแล้วตั้งแต่เมื่อเช้า พี่ตื่นก็เพราะนางเข้ามาเจอเราสามคนนอนเปลือยกายบนเตียง แต่เรื่องนี้เจ้ามิต้องห่วง พี่จะจัดการเอง” เอ่ยบอกให้เข้าใจหากหรานอวี้นั้นได้แต่นั่งตาโต ก่อนที่ประตูจะเปิดออกพร้อมกับร่างของเสี่ยวผิงเดินเข้ามา ในมือถืออ่างและผ้าเช็ดตัว เพราะคิดว่าผู้เป็นนายต้องจับไข้เป็นแน่“เจ้าไปอาบน้ำเถอะน่าจะสบายตัวกว่าเช็ดนะ ส่วนเรื่องอื่นมิต้องกังวล ทุกอย่างจะเรียบร้อยในมิช้านี้” เอ่ยบอกเสียงหนักแน่น หานเย่กดจุมพิตลงที่หน้าผากงาม ก่อนจะเดินออกไปทางเดิมที่

ทุกคนเชื่อเรื่องที่เราสามารถเกิดใหม่ในร่างของคนอื่นได้จริงๆ หรือเปล่า มันจะมีเหตุการณ์แบบนี้จริงๆ เหรอ แต่ฉันเชื่อเพราะทุกอย่างมันเกิดขึ้นกับตัวฉันเอง หลังจากที่วันหนึ่งฉันค้นพบกับเรื่องมหัศจรรย์เข้า นั่นคือการตายที่นำพาดวงวิญญาณฉันให้หลุดเข้ามาอยู่ในยุคโบราณ มันคือสถานที่ตามแบบฉบับในซีรี่ย์ที่เคยดูมานั่นแหละ ต่างไปก็แค่ที่นี่คือของจริง ชาวเมืองต่างก็ไม่ใช่นักแสดง ทุกคนล้วนแต่อยู่ในยุคสมัยเมื่อสองพันปีก่อน และที่สำคัญฉันเกิดในแคว้นที่สตรีมักมีสองสามี เพราะเพศนี้มีน้อยกว่าบุรุษที่สำคัญเจ้าของร่างสวยมากและอายุแค่สิบแปด หากเปรียบสตรีในยุคนี้คงบอกว่างดงามดั่งภาพวาดนั่นแหละ แต่น่าแปลกที่นางผู้นี้กลับยังไม่ได้แต่งงาน “เอ๋! ปกติสมัยโบราณพอถึงวัยปักปิ่นก็ต้องออกเรือนแล้วมิใช่หรือจางลี่ เหตุใดข้าถึงยังอยู่ที่จวนนี้กับท่านแม่ล่ะ” เสียงหวานเอ่ยถามออกไป ทำเอาคนสนิทถึงกับเกาหัว ก่อนจะเอ่ยขึ้น “คุณหนูบอกเองนี่เจ้าคะ ว่าจะอยู่ครองตัวเป็นโสดเช่นนี้ต่อไป จนกว่าจะเจอคนถูกใจ” “หา! ข้าเอ่ยเช่นนั้นหรือ แล้วท่านแม่ก็ยอม” “เจ้าค่ะ ก่อนนั้นนายหญิงก็มิมีผู้ใด จึงตบปากรับคำ แต่ดูท่ายามนี้คุณหนูคงเลี