1978 เกิดใหม่เป็นแม่สามีใจร้ายพลิกชีวิตยากจนด้วยมิติวิเศษ

ท่ามกลางความเงียบงันที่ปกคลุม ความมืดมิดที่โอบล้อมรอบกายนั้นหนาวเหน็บและหนักอึ้ง หลินชิงเหอรู้สึกเหมือนวิญญาณของเธอกำลังลอยเคว้งอยู่ในห้วงอวกาศที่ไร้ก้นบึ้งอันสลัวราง ภาพสุดท้ายในความทรงจำคือแสงสว่างจ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ส่องกระทบใบหน้าล้าเต็มที และอาการเจ็บแปลบที่หน้าอกอย่างรุนแรงราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจ เธอรู้ดีว่านั่นคือวาระสุดท้ายของนักธุรกิจหญิงผู้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของวงการ แต่กลับพ่ายแพ้ให้กับร่างกายที่ถูกใช้งานหนักจนเกินขีดจำกัด

ฉันตายแล้ว...

เธอพึมพำกับตัวเองในใจอย่างสงบสุข อย่างน้อยความเหนื่อยล้าที่แบกรับมานับสิบปี การแก่งแย่งชิงดีในสมรภูมิธุรกิจที่ไร้ความปรานี และความโดดเดี่ยวที่กัดกินใจจะได้สิ้นสุดลงเสียที

ทว่าในขณะที่สติกำลังจะดับสูญ กลิ่นเหม็นอับของสาบดินที่ชื้นแฉะและกลิ่นควันไฟจางๆ ที่ลอยมาแตะจมูก กลับทำให้สติที่ควรจะลาลับเริ่มฟื้นคืนอย่างช้าๆ หลินชิงเหอพยายามขยับเปลือกตาที่หนักอึ้งเหมือนมีหินพันชั่งมากดทับ เธอรู้สึกปวดหนึบที่ขมับราวกับมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าสู่เส้นประสาททุกเส้นจนร้าวระบมไปทั่วทั้งศีรษะ

“แม่... แม่ฟื้นเถอะนะ ฉันผิดไปแล้ว ฉันจะไม่แอบกินไข่ต้มอีกแล้ว แม่ฟื้นขึ้นมาด่าฉันเถอะนะ อย่าทิ้งพวกเราไปแบบนี้เลย”

เสียงสั่นเครือและเสียงสะอื้นไห้ที่แฝงไปด้วยความหวาดกลัวดังก้องอยู่ในโสตประสาท หลินชิงเหอฝืนลืมตาขึ้นในที่สุด สิ่งแรกที่เห็นไม่ใช่เพดานสีขาวสะอาดของโรงพยาบาลหรู หรือห้องพักผู้ป่วยระดับวีไอพีที่คุ้นเคย แต่เป็นเพดานเตี้ยๆ ที่ทำจากคานไม้ผุพังจนเห็นเนื้อไม้ด้านใน มีหยากไย่เกาะหนาแน่นจนดูเหมือนรังของอสุรกาย แสงสลัวที่ลอดผ่านหน้าต่างซึ่งมีเพียงกระดาษสีน้ำตาลขาดรุ่งริ่งแปะไว้อย่างลนลานเพื่อกันลมหนาว ทำให้เธอมองเห็นสภาพรอบกายได้เพียงเลือนราง

ที่นี่ที่ไหน? เธอถามตัวเองด้วยความมึนงง

เธอพยายามพยุงกายที่หนักอึ้งลุกขึ้นนั่ง พลันความเจ็บปวดสายหนึ่งก็แล่นพล่านเข้าสู่สมองราวกับมีคนเปิดเขื่อนกั้นน้ำ มันคือมวลความทรงจำมหาศาลที่ไม่ใช่ของเธอที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้ง ภาพของหญิงวัยกลางคนที่มีใบหน้าบูดบึ้งถาวร ดวงตาเรียวเล็กที่มักจะถลึงมองผู้อื่นด้วยความอาฆาตมาดร้าย และวาจาที่พ่นออกมาแต่ละคำล้วนเป็นคำด่าทอที่กรีดแทงใจคนราวกับใบมีดโกนอาบยาพิษ

หญิงคนนี้ชื่อหลินชิงเหอเช่นเดียวกับเธอ!

แต่ร่างเดิมนี้คือแม่เฒ่าหลินแห่งตระกูลโจว หญิงใจร้ายประจำหมู่บ้านที่เพิ่งจะอาละวาดใส่สะใภ้รองอย่างหนัก เพียงเพราะสะใภ้รองที่กำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ แอบต้มไข่ไก่ที่แม่สามีเฝ้าหวงแหนกินเพื่อบำรุงร่างกายที่ซูบผอม ร่างเดิมด่าทอสาปแช่งอย่างรุนแรงจนลืมหูลืมตาไม่ได้กระโดดโลดเต้นจนหน้าดำหน้าแดง สุดท้ายด้วยโทสะที่พุ่งพล่านประกอบกับร่างกายที่ขาดการบำรุงมายาวนาน ร่างเดิมจึงเกิดอาการหัวใจวายเฉียบพลันและสิ้นใจไปในจังหวะที่ล้มลงกับพื้นหน้าเตียงเตาเหม็นอับนั่นเอง

นี่มันเรื่องตลกอะไรกัน ฉันย้อนเวลามาอยู่ในปี 1978 งั้นหรือ?

หลินชิงเหอมองมือที่สากระคาย ผิวหนังหยาบกร้านและเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นของตนเองด้วยความรู้สึกสับสนระคนสมเพช

[ติ๊ง! ตรวจพบดวงวิญญาณที่เข้ากันได้... เริ่มต้นการติดตั้งระบบแม่สามีผู้มั่งคั่ง]

เสียงโลหะที่เยือกเย็นและไร้อารมณ์ดังขึ้นในหัวของเธอ หลินชิงเหอสะดุ้งสุดตัว เธอมองไปรอบห้องที่ว่างเปล่า มีเพียงตู้ไม้เก่าที่สีลอกร่อนและเก้าอี้ที่ขาเกือบหักหนึ่งตัว ไม่มีใครอยู่ตรงนั้นนอกจากหญิงสาวผิวคล้ำผอมแห้งที่นั่งคุกเข่าตัวสั่นงันงกอยู่ข้างเตียง

[ติดตั้งระบบสำเร็จ... ปลดล็อกมิติพื้นที่สีขาวเลเวล 1]

[ประกาศภารกิจกู้ชีพ: ร่างกายของโฮสต์อยู่ในสภาวะขาดสารอาหารขั้นรุนแรงและมีภาวะแทรกซ้อนจากความดันโลหิตสูง โปรดดื่มน้ำพุวิเศษในมิติภายใน 10 นาที มิเช่นนั้นดวงวิญญาณจะสลายไปอย่างถาวร]

หลินชิงเหอไม่มีเวลาให้สงสัยหรือซักถาม เธอหลับตาลงและนึกถึงคำว่ามิติตามสัญชาตญาณ พลันสติของเธอก็วูบหายไปปรากฏขึ้นในพื้นที่สีขาวโพลนที่ไร้ขอบเขตราวกับอยู่กลางก้อนเมฆ ตรงกลางพื้นที่นั้นมีบ่อน้ำเล็กๆ ที่ก่อด้วยหินโบราณ มีน้ำใสสะอาดราวกับคริสตัลพุ่งขึ้นมาเบาๆ กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากน้ำพุนั้นบริสุทธิ์และสดชื่นจนทำให้จิตใจที่ว้าวุ่นสงบลงอย่างประหลาด

เธอรีบวักน้ำขึ้นมาดื่มด้วยความกระหาย รสชาติของมันหวานล้ำยิ่งกว่าน้ำทิพย์ใดๆ ที่เคยดื่มมา เมื่อน้ำพุไหลลงสู่ลำคอเธอรู้สึกได้ถึงพลังงานอุ่นวาบที่แผ่ซ่านไปตามเส้นเลือด ความปวดหนึบที่หัวหายไปสิ้น ร่างกายที่เคยหนักอึ้งกลับเบาสบาย ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางข้ามกาลเวลาถูกชะล้างออกไปจนหมดสิ้น

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งในโลกความจริง หลินชิงเหอรู้สึกว่าประสาทสัมผัสของเธอฉับไวขึ้นผิดปกติ เธอมองเห็นรอยร้าวทุกรอยบนผนังดินได้อย่างชัดเจน เห็นฝุ่นที่เกาะหนาเป็นชั้นบนพื้น และเห็นความหวาดกลัวดุจกวางน้อยที่เผชิญหน้ากับเสือในดวงตาของ หวังชุนฮวา สะใภ้รองของร่างเดิม